Connect with us

Artists

JOEY VERA: Gonna make it

1

vera 2Η γυναίκα μου κι εγώ, στεκόμαστε στη σειρά μας στο Swan Oys­ter Depot στην Polk Street στο San Fran­cis­co, με τον Scott Ian και τον φίλο μας, Matt. Ευτυχώς, η ουρά δεν είναι πολύ μεγάλη, μιας και ακροβατούμε στα όρια της πείνας! Ευτυχώς, ο Scott έφτασε αρκετά λεπτά νωρίτερα για να μας «κρατήσει» θέση, πικραίνοντας έτσι τους μικροπωλητές που ήταν πίσω μας. Δεν είχαμε φάει σ’ αυτό το μέρος με τη γυναίκα μου και δεν είχαμε τη διάθεση να ξοδέψουμε μία ώρα περιμένοντας…

Δεν ήμασταν μόνο πολύ πεινασμένοι, αλλά έπρεπε να πάω για sound­check δέκα λεπτά αργότερα. Οι METALLICA, μας είχαν ζητήσει ευγενικά να ανοίξουμε με τους ARMORED SAINT μία από τις νύχτες του εορτασμού των 30 χρόνων τους, στο περίφημο Fill­more στο San Fran­cis­co στις 7 Δεκεμβρίου. Κι αυτό είναι κάτι που δεν το παίρνω χαλαρά και κάτι που δεν θα αργούσα με τίποτα. Μόλις πληροφορήθηκα ότι το crew μου ήταν ήδη εκεί και περίμενε να ανέβει στη σκηνή. Δεν θα τα καταφέρω να φτάσω στην ώρα μου…

Μία εβδομάδα νωρίτερα, οι ARMORED SAINT είχαν φτάσει στο αεροδρόμιο JFL στη Νέα Υόρκη, για ένα σαββατοκύριακο με συναυλίες στην περιοχή Tri State, για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια! Βρέχει και η κίνηση την ώρα αιχμής δεν είναι και ιδιαίτερα ευγενική απέναντί μας. Κατευθυνόμαστε προς το Long Island όπου είναι το πρώτο μας show, αλλά το GPS μας έχει «θέματα» και γρήγορα καταλαβαίνουμε ότι κατευθυνόμαστε πάλι πίσω στο Man­hat­tan. Ευτυχώς η συναυλία είναι την επόμενη ημέρα και αν δεν κολλήσουμε στο New Jer­sey Turn­pike πηγαίνοντας νότια, θα προλαβαίναμε τη συναυλία.

Τελειώσαμε το sound­check στο Ollies Point στο Ami­tyville του Long Island. Όλα πήγαν καλά, χάρη στη βοήθεια της sup­port μπάντας μας, για τα τρία εκείνα show, των SEVEN WITCHES. Χωρίς αυτούς και την πραγματική υποστήριξή τους, αφού χρησιμοποιήσαμε ολόκληρο το back­line τους με τους ενισχυτές και τα ντραμς τους, δεν θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε εκείνες τις συναυλίες. Οι συναυλίες έγιναν χάρη σ’ αυτούς και τους ευχαριστούμε ακόμα και σήμερα. Έφυγα για να φάω ένα grilled cheese σάντουιτς με τον φίλο μου Frank Aresti από τους FATES WARNING και τότε έλαβα ένα μήνυμα από τον John Bush ότι η πτήση του είχε καθυστέρηση και δεν ήξερε αν θα προλάβαινε να φτάσει στην ώρα του για τη συναυλία. Εδώ είμαστε! Κάποια στιγμή, τα μηνύματα σταμάτησαν, οπότε όπως φαινόταν, θα είχαμε τραγουδιστή για εκείνη τη νύχτα στο Long Island. Ο John έφτασε στην ώρα του στο ξενοδοχείο, να κάνει ένα γρήγορο ντους και να έρθει κατευθείαν στο χώρο της συναυλίας. Το πρώτο από τα 3 show γίνεται με τις απαραίτητες «τεχνικές δυσκολίες», αλλά το μεγαλύτερο μέρος του μικρού κοινού, φαίνεται ευχαριστημένο. Αυτά τα show στην Ανατολική Ακτή είναι τα πρώτα μας από το 1992 και είναι πολλοί που περίμεναν να παίξουμε εκεί πολλά χρόνια, το ίδιο κι εμείς. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός “Fin­gers” από τον ραδιοφωνικό σταθμό WBAB, μας καλωσόρισε στη σκηνή για χάρη του παλιού καιρού. Τον είχαμε συναντήσει στην πρώτη μας περιοδεία, το 1984 και είναι πάντα πολύ ωραίο να κλείνουμε έναν πολύ «ευρύ» κύκλο. Συνολικά είχε πλάκα εκείνη η βραδιά, αφού είδαμε πολλά οικεία πρόσωπα και κάναμε καινούργιους φίλους.

as-show-2011 288x288Επόμενη στάση το Allen­townPA. Την ώρα που είχα τη μπύρα μου στη μέση, το φαγητό άρχισε να καταφθάνει. Στρειδόσουπα, καβούρια κοκτέιλ, γαρίδες, στρείδια και καπνιστός σολωμός καταφθάνουν το ένα μετά το άλλο. Είναι μία μάχη φαγητού! Κάθε πιάτο πιο απολαυστικό από το προηγούμενο. Ίσως το πιο απίστευτο φαγητό του είδους του! Καταβροχθίσαμε τα πάντα. Ένας ντόπιος που καθόταν δίπλα μας, διασκέδασε τόσο πολύ με τη μανία μας που καταβροχθίζαμε τα πάντα και μας προσέφερε τον αχινό της μόλις έφτασε στο τραπέζι της. Την ώρα που σκεφτόμουν την πιθανότητα να ρευτώ και να ξεράσω ένα κομμάτι της προσφοράς της κατά τη διάρκεια του τρίτου τραγουδιού της συναυλίας μας, ο αχινός κατέφτασε. Κοίταζα τη μάζα με τις ακίδες που από μωβ-μαύρο χρώμα, είχαν γίνει ωχρό κίτρινο και κινούνταν προσπαθώντας να αποφύγουν το αναπόφευκτο, σκεφτόμουν το καθήκον μου να παίξω συναυλία και αρνήθηκα την προσφορά, σε αντίθεση με τη γυναίκα μου. Δεν γίνεται πιο φρέσκο από αυτό!

Οι SAINT είχαν μία μέρα off για να ταξιδέψουν στην Penn­syl­va­nia, οπότε κάναμε την ημερήσια στάση μας στο City. Αντίθετα με ότι πιστεύει ο κόσμος, δεν βγαίνουμε τακτικά έξω, όλα τα μέλη της μπάντας μαζί, πια. Έτσι, ήταν πολύ ωραίο να τριγυρνάμε και να σκοτώνουμε την ώρα μας όλη τη μέρα. Κάναμε τη συνηθισμένη μας στάση στο Bleek­er και περάσαμε όλη τη μέρα τρώγοντας και πίνοντας όπου μπορούσαμε. Η μέρα έφτασε στην κορύφωσή της με ένα γεύμα στη Vil­la Mosconi στο Vil­lage, για old school ιταλικό φαγητό. Ωραίες στιγμές.

To Allen­town είναι πολύ κρύο για εμάς που είμαστε από τη Δυτική Ακτή. Μοιάζαμε με τον Randy, τον μικρό αδερφό του Ral­phie στην ταινία “A Christ­mas sto­ry”. Στεκόμασταν σαν παγωμένοι δονητές. Όταν φτάσαμε στο venue για το sound check, ο διοργανωτής της συναυλίας, ξεκίνησε το γνωστό λυπημένο τραγούδι, με βιολιά-μινιατούρες… «Ωχ, η προπώληση είναι χαμηλή, η προπώληση είναι χαμηλή, Ωχ, όχι!!!». Το μόνο που είχα να πω, είναι «ΟΚ, άσε τα σάντουιτς που είχαμε ζητήσει στην άκρη και πες μου που μπορώ να βρω έναν αξιοπρεπή καφέ να πιω». Ύστερα από τόσα χρόνια, ακόμα μισώ να ακούω αυτές τις λέξεις. Πραγματικά το ΜΙΣΩ. Ευτυχώς για εμάς (και τον διοργανωτή), οι οπαδοί μας απλά είναι αναβλητικοί στο να αγοράσουν τα εισιτήρια της συναυλίας μας από πριν, οπότε η προσέλευση του κόσμου, ξεπέρασε τις προσδοκίες μας. 19904 armored-saintΤο κοινό και η συναυλία στο Allen­town ήταν καταπληκτικά. Πολλοί έμειναν μετά τη συναυλία και είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πολλούς νέους ανθρώπους, μερικοί εκ των οποίων είχαν ταξιδέψει δέκα ώρες για να μας δουν. Φοβερό αυτό να συμβαίνει μετά από 20 χρόνια. Επόμενη στάση, η Νέα Υόρκη.

Λατρεύω το Man­hat­tan. Υπάρχει πολυεπίπεδη ζωή εκεί. Είναι ότι κοντινότερο σε Ευρωπαϊκή πόλη έχουμε στην Αμερική. Παραδέχομαι ότι δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσα να ζήσω εκεί, αλλά σίγουρα λατρεύω να το επισκέπτομαι. Παίζουμε στο “The Stu­dio” στο Web­ster Hall, ένα μέτριο club ανατολικά του Vil­lage. Την ώρα που έφτασα για το sound check και ήμουν έτοιμος να ακούσω το ίδιο τροπάριο για τη «χαμηλή προπώληση», ένιωσα μεγάλη έκπληξη που άκουσα ότι το club κόντευε να γεμίσει ήδη, οπότε όταν με ρώτησαν τι άλλο ήθελα, απάντησα: «Τι θα έλεγες για ένα έξτρα κιβώτιο μπύρα, πέρα από τη bonus αμοιβή μας;» Έγινε. Κράτησα ένα τραπέζι για την αδερφή μου και την πεθερά μου που θα έρχονταν να παρακολουθήσουν τη συναυλία μας, έκανα το sound check και πετάχτηκα να συναντήσω τη φίλη μου, Kat, για δείπνο. Είμαι σε αποστολή από το Θεό.

75-joey-veraΗ φίλη μου Kat κι εγώ, περπατάμε γρήγορα τους δρόμους του Vil­lage, ψάχνοντας το εστιατόριο Otto, του Mario Batali. Από τη στιγμή που δεν μπορούσα να κάνω κράτηση λόγω του sound­check, δεν μπορούμε να βρούμε τίποτα, πουθενά… Κι έχουμε μόνο μιάμιση ώρα για να βρούμε ένα εστιατόριο, να καθίσουμε, να παραγγείλουμε, να φάμε, να πληρώσουμε και να περπατήσω μέχρι το venue πάλι. Και θέλω και κάτι καλό. Δεν θα τα καταφέρω. Ανοίγουμε την πόρτα στο Otto και ο μετρ λέει στα πεινασμένα μούτρα μας ότι πρέπει να περιμένουμε μία ώρα για να κάτσουμε κάπου. Αυτή ήταν μία από τις χειρότερες ειδήσεις που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό, επειδή μύριζε επικίνδυνα καλά εκεί μέσα… Βγαίνουμε λοιπόν, για να συνεχίσουμε την αποστολή μας. Πηγαίνουμε στο μέρος όπου ήθελα να πάμε από την πρώτη στιγμή, το Bab­bo, που ήταν εκεί δίπλα. Οι ελπίδες μας δεν ήταν και πολλές, βέβαια, γιατί Σάββατο βράδυ στις 7.30, να βρεις τραπέζι στο Bab­bo, που είναι πολύ δημοφιλές, είναι μάλλον αδύνατο… Δεν υπήρχε τρόπος να τα καταφέρουμε. Δεν πάω όμως στη Νέα Υόρκη τόσο τακτικά. Μπαίνουμε μέσα λοιπόν, και πηγαίνω στο bar όπως όταν πάω να δω συναυλία των KINGS X. Θέλω κάθισμα στην πρώτη θέση. Εκεί που βλέπαμε μία μάζα από πλάτες να κάθονται στα σκαμπό του bar, ξαφνικά δύο τύποι ακριβώς μπροστά μας, φεύγουν και πιάνουμε τις θέσεις με άλμα που θα έκαναν οι ακρίδες στο φρέσκο γρασίδι. Μπήκαμε! Έφτασαν το κρασί και το μενού και δεν είχαμε χρόνο να σκεφτούμε πολλά. Παραγγελία! Το ένα πιάτο φτάνει μετά το άλλο. Οργασμός φαγητού. Αλλά, γαμώτο, ακόμα αφαιρούμαι από την ώρα στο iPhone μου, που περνάει γρήγορα. Είναι σχεδόν ώρα να φύγουμε και ακόμα φτάνει φαγητό. Τρελαίνομαι. Θέλουμε 15 λεπτά να βγούμε στη σκηνή και ακόμα έρχεται φαγητό! Εκείνη την ώρα μπήκε μέσα και ο ίδιος ο Mario Bat­tali, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου και στάθηκε πίσω μας! Αλλά τα μηνύματα στο κινητό μου έρχονταν και δεν ήταν και ιδιαίτερα ευγενικά. “Που στο διάολο είσαι;», «φίλε τα γ**ας όλα», “WTF!!!”. Πρέπει να πιστέψετε τον ταπεινό αφηγητή σας όταν λέει ότι δεν είναι έτσι. Να σκέφτομαι το φαγητό πριν είμαι εντάξει με τις υποχρεώσεις μου. Μισώ να απογοητεύω ανθρώπους, οπότε πληρώνουμε το λογαριασμό στα γρήγορα και λέμε αντίο στον παράδεισο. Τσακίζομαι με τα πόδια στο venue και μπαίνω στα παρασκήνια. Όλοι οι υπόλοιποι είναι τσαντισμένοι, αλλά δεν βγάζουν κουβέντα. Αλλάζω στα γρήγορα και βγαίνουμε 5 λεπτά αργότερα από το προγραμματισμένο. Στα μισά του τρίτου τραγουδιού, του “Ner­vous man”, αρχίζω να ρεύομαι κολοκυθάκια Βρυξελλών με το σκόρδο, αλλά δεν πειράζει, ήταν μία sold out συναυλία και αυτό ήταν το καλύτερο επιδόρπιο που έχω φάει. Η Νέα Υόρκη έσκισε!!!

joey veraΣτο μεταξύ, η γυναίκα μου έλαβε ένα επείγον τηλεφώνημα κι έπρεπε να κάνει ένα con­fer­ence call, οπότε αμέσως πήραμε ένα ταξί και την πήγα στο ξενοδοχείο για το τηλεφώνημά της. Εγώ έμεινα με τον ταξιτζή και πήγαμε στο Fill­more. Θα συναντιόμασταν αργότερα. Σκεπτόμενος ότι είχα αργήσει, έτρεξα στο χώρο της συναυλίας με τις οδηγίες του Jason, του man­ag­er μου. Το sms έγραφε: «Πέρνα από το Βιετναμέζικο εστιατόριο, δίπλα από το venue». Οοοοοkay

Βρίσκω το Βιετναμέζικο εστιατόριο και μπαίνω μέσα σαν το πρόβατο και μία λεπτή κοπέλα, δίπλα στην πόρτα της κουζίνας, ρίχνει μία ματιά στο μοϊκάνικο μαλλί μου και χωρίς να πει λέξη, μου κάνει νόημα να την ακολουθήσω μέσα από την κουζίνα. Ήταν αηδιαστικό… Έκανα μανούβρα μέσα από ένα παλιό, τσιμεντένιο δωμάτιο. Μύριζε σαν να υπήρχε ψάρι μίας εβδομάδας με απόνερα ενός μήνα. Εκείνη την ώρα είδα έναν από τους φταίχτες για τις μυρωδιές: Ένα ζευγάρι καφεκίτρινα ψάρια που υπήρχαν στο ταμείο. Δεν νομίζω ότι το ψάρι πρέπει να είναι έτσι. Πάω βιαστικά στην πίσω πόρτα που με οδηγεί μετά από μερικά σκαλοπάτια, στο venue. Ύστερα απ’ αυτόν τον τρόμο, χαιρετάω μερικούς παλιόφιλους που είχα να τους δω πολύ καιρό. Οι METALLICA, έχουν μερικά άτομα που δουλεύουν γι’ αυτούς, για αρκετά χρόνια, απ’ όταν περιοδεύαμε μαζί τους το 1984 και το 1986. Σπουδαία παιδιά. Μας καλωσόρισαν πολύ θερμά από την πρώτη στιγμή που μας είδαν. Το επίπεδο άγχους μου μειώθηκε, όταν είδα τους METALLICA που έκαναν ακόμα sound check. Δεν άργησα καθόλου. Ο Rob Tru­jil­lo κάνει ένα διάλειμμα και με αγκαλιάζει. Παρά το σάπιο ψάρι στο Βιετναμέζικο εστιατόριο, όλα θα πήγαιναν καλά.

Οι METALLICA, διάλεξαν να κάνουν κάτι που θα έμενε στην ιστορία για να γιορτάσουν τα 30 χρόνια τους. Για ξεκίνημα, δεν θα έπαιζαν κανένα τραγούδι δύο φορές κατά τη διάρκεια των τεσσάρων sold out συναυλιών. Σκεφτείτε το αυτόΕίναι άπειρο το υλικό που έπρεπε να μάθουνΤέσσερις βραδιές και κάθε σετ να διαρκεί δύο ώρες… Ιδρώνω μόνο που το σκέφτομαι. Εκτός αυτού, είχαν άλλα γκρουπ που έπαιζαν, διαγωνισμούς, το δικό μας set, ένα jam στο τέλος της βραδιάς. Οι φτωχοί, κυριολεκτικά έκαναν πρόβες μέχρι να βγουν να παίξουν το set τους. Πραγματικά, ξεσκίστηκαν στη δουλειά. Και παρά αυτό το τρελό πρόγραμμα, μας έδωσαν αρκετό χρόνο να κάνουμε sound check και μάλιστα με τον επί χρόνια δικό τους ηχολήπτη. Παίξαμε ενάμιση τραγούδι και πήγα στο ξενοδοχείο να ηρεμήσω με τη γυναίκα μου, πριν γίνει ο πανικός. Μόλις είχα επιστρέψει από τρεις συναυλίες με τους ARMORED SAINT και είχα ξυπνήσει από τις 6 το πρωί. Είμαι κουρασμένος, αλλά δεν μπορεί να είμαι πιο κουρασμένος από εκείνα τα παιδιά. Προσπαθώ να χαλαρώσω, αλλά συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει χρόνος για έναν υπνάκο. Χειρίζομαι καλά το χρόνο που μου έμεινε πριν από το show και πηγαίνω στο bar του ξενοδοχείου για ένα ποτό πριν από τη συναυλία. Αυτό θα με ξυπνήσει.

ArmoredSaintarmoredsaint3Πίσω στο Fill­more, μας είπαν ότι ο Lars και ο James θα μας παρουσίαζαν!!! Περιμένουμε στο πράσινο δωμάτιο πίσω από τη σκηνή, όπου ο Lars και ο James θυμούνται που μας είχαν συναντήσει στο Los Ange­les όταν είχαμε ξεκινήσει και οι δύο το 1982. Είπαμε μερικά πολύ ωραία πράγματα και μας ανέβασαν στη σκηνή οι δυο τους και μας παρέδωσαν στους πιστούς οπαδούς τους για τα επόμενα 30 λεπτά. Κάναμε ότι κάνουμε καλύτερα, παίξαμε τα τραγούδια μας γρηγορότερα από τις στούντιο ver­sions και στο τέλος της συναυλίας, είχαμε κάνει κάποιους καινούργιους οπαδούς, κρίνοντας από τις φάτσες τους. Πάντα είναι ωραίο να παίζουμε στο Bay Area. Πάντα ήταν το δεύτερο σπίτι μας και είναι ωραίο να γυρνάς για ένα βράδυ. Εκτός από αυτό όμως, ήταν τεράστια τιμή για εμάς να παίζουμε με τους εδώ και πολλά χρόνια φίλους μας. Οι METALLICA έπαιξαν ένα σπουδαίο set, που περιείχε και μία φοβερή εκτέλεση του “The four horse­men”, με τα φωνητικά από «τον μόνο τραγουδιστή που είχαμε σκεφτεί να τραγουδούσε στη μπάντα μας», τον John Bush. Μετά το set τους, κάλεσαν ανθρώπους που είχαν παίξει εκείνη τη βραδιά, να τζαμάρουν το “Seek and destroy”. Ανέβηκα στη σκηνή να δω αν μπορούσα να «κοροϊδέψω» κάνοντας δεύτερα φωνητικά ή κάτι τέτοιο. Ο τεχνικός μπάσου του Rob Tru­jil­lo, στέκεται εκεί, κρατώντας ένα από τα jazz μπάσα του Rob και μου κάνει νόημα να πάω εκεί. Κοίταξα πίσω μου μήπως υπήρχε κανείς άλλοςΜπαααααα… Έδειξα τον εαυτό μου και μου απάντησε με μία φάτσα, σαν να μου έλεγε «φυσικά εσύ, ηλίθιε!». Πήδηξα τα σκαλοπάτια, μου έβαλε τη ζώνη πολύ χαμηλά και άνοιξε την ένταση. «Παίζω ζωντανά!». Το καλό ήταν ότι είχα ακούσει το τραγούδι στο iPod μου την προηγούμενη μέρα. Πήγα γύρω από τη σκηνή κι έπαιξα δίπλα στον Rob και τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένου και του Jason New­st­ed! Τρεις μπασίστες να μιλούν για τσουρέκια (συγγνώμη, δεν μπορούσα να κρατηθώ!). Όλη η βραδιά είχε μία σπουδαία ατμόσφαιρα με πολύ γέλιο. Βασικά ήταν ένα γιγαντιαίο πάρτι και οικοδεσπότες ήταν οι Βασιλιάδες του Met­al. Περάσαμε απίστευτα καλά και όλοι χαιρετίσαμε τους METALLICA για όλα αυτά που έχουν πετύχει. Το θεωρώ προνόμιο να αποτελώ μέρος της ιστορίας τους και της φιλίας τους.

Στην πτήση της επιστροφής, το επόμενο πρωινό, η γυναίκα μου κι εγώ καθόμαστε δίπλα στον Scott Ian και αναπολούμε στα σκηνικά της προηγούμενης βραδιάς (Ο Scott απέτισε έναν εξαιρετικό φόρο τιμής στον Cliff Bur­ton). Είμαστε όλοι πολύ κουρασμένοι όμως και το να ετοιμαστούμε για τις διακοπές δεν φαινόταν και πολύ ωραίο. Αλλά δεν υπήρχε απολύτως τίποτα για να παραπονιόμαστε εκείνο το πρωινό. Απολύτως τίποτα.

(Η αγγλική ver­sion του κειμένου βρίσκεται στο επίσημο site του Joey Vera και αναδημοσιεύεται αποκλειστικά και ύστερα από άδεια του ιδίου)

 

http://joeyvera.com/site/

 

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece