Connect with us

Somewhere back in time

A day to remember… 10/3 [BODY COUNT]

Published

on

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Body count” – BODY COUNT
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1992
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Sire
ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ: Ernie C και Ice-T
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Ice-T – φωνητικά

Ernie C – κιθάρα
D-Roc The Executioner – κιθάρα
Beatmaster V – τύμπανα
Mooseman – μπάσο

 

Trip to the memory lane που λέμε σε άπταιστα Ελληνικά! Κανονικά και με το νόμο όμως. Δίσκος που κυριολεκτικά είχα ΛΙΩΣΕΙ όταν ήμουν μικρό παιδάκι και τον πρωτάκουσα. Και η ειρωνία είναι ότι έπεσε στα χέρια μου σχεδόν όταν βγήκε (έχουμε πει και στα αφιερώματα των 90s… να είναι καλά οι μεγαλύτεροι αδερφοί και ξάδερφοι τότε φίλων) και ήμουν μόλις 12, άντε 13 ετών, ασχέτως που λίγα χρόνια αργότερα άρχισα να τον κατανοώ πραγματικά. Γιατί,προφανώς, στα 12-13 και όταν μιλάμε για το 1992-3-4, δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλει να πει αυτός ο κυριούλης που είναι μόνιμα τσαντισμένος και τι ακριβώς γίνεται. Απλά σε ελκύει αυτό που ακούς, γιατί έχει και το πρωτόλειο του πράγματος, η αμεσότητα, η αναφορά σε ευκολοάκουστα μουσικά πράγματα και όσο περνάει ο καιρός, αρχίζει και μιλάει από μέσα σου και όλη η αντίδραση της εφηβείας. Πόσο μάλλον όταν αρχίζεις και διαβάζεις, μορφώνεσαι και μαθαίνεις πράγματα και τα συνδέεις με τα ακούσματά σου. Κάτι που έχει γίνει με αρκετούς δίσκους. Σίγουρα ένας από αυτούς, είναι το ομότιτλο ντεμπούτο των BODY COUNT, του Ice-T, συζύγου της Coco και πάντα ντετέκτιβ στις κινηματογραφικές του απόπειρες. Πόσο ειρωνία αυτό το τελευταίο αλήθεια; Αλλά Ice-T είσαι, αφού.

Ο Ice-T λοιπόν, έχοντας ήδη ενεργή καριέρα στο χώρο του, αυτόν της rap μουσικής, αποφασίζει με το φίλο του και παραγωγό, Ernie C, να δημιουργήσουν μία rock μπάντα, να βγάλουν από μέσα τους την οργή και την αγανάκτηση που είχαν, με έναν πιο ευθύ, ζωντανό και σκληρό τρόπο απ’ ότι είχαν συνηθίσει. Και εγένετο BODY COUNT, το σωτήριον έτος 1991. Στις 10 Μαρτίου του 1992, κυκλοφορεί πλέον το ντεμπούτο τους, “Body count” και δεν είμαι σίγουρος ότι είχαν στο μυαλό τους την επίδραση που θα είχε, αλλά και την πέραση.

Το παράδοξο με αυτό το άλμπουμ, είναι ότι θεωρείται από πολλούς σαν προπομπός του rap metal ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, αλλά παρόλο που τον ξέραμε σαν rapper, ο Ice-T δεν ραπάρει πουθενά στο δίσκο! Αυτό το crossover υβρίδιο όμως της μουσικής τους, που έχει βάση στο rap (ίσως καλύτερα στο gangsta rap, ελέω και Compton), έχει την punk-ίλα του, την hardcore-ίλα του και τη metal αισθητική του, ήταν κάτι νέο, που έδειξε το δρόμο στην ουσία για μπάντες που μεγαλούργησαν με τη σειρά τους στην πορεία και τι πιο χαρακτηριστικό σαν παράδειγμα από τους RAGE AGAINST THE MACHINE. Μόνο αυτούς να αναφέρουμε, αρκεί νομίζω.

Νεύρα, πολλά νεύρα, αγανάκτηση, μεγάλη αγανάκτηση, πόνος, πολύς πόνος, ανησυχία για τη γειτονιά και τη φυλή του, για την κοινωνία, τα ναρκωτικά, για θέματα που, δυστυχώς, καίνε ακόμα και σήμερα, πόσο μάλλον όμως τότε, που τα πάντα ήταν πιο ζωντανά, πιο φανατισμένα, πιο άγρια ακόμα σε πολλές περιπτώσεις και σίγουρα με λιγότερα δικαιώματα από όσα αποκτήθηκαν στην πορεία με αγώνες διαφόρων ανθρώπων. Δεν είναι τυχαία άλλωστε και η συνεργασία στο δίσκο με το punk είδωλο των 80s, τον Jello Biafra των DEAD KENNEDYS, στο “Freedom of speech”.

Από το εξώφυλλο, μέχρι το “Cop killer”, το άλμπουμ είναι κλασικό των κλασικών, μόνο και μόνο για το ντόρο γύρω από αυτό, ακόμα και αν δεν είχε κομμάτια που θεωρούνται και είναι κλασικά, όπως το διαχρονικό άσμα “Body count’s in the house”, το “KKK Bitch”, “The winner loses”, “There goes the neighborhood”, “Body count anthem”, “Evil dick” (μα τι στίχοι) και φυσικά το “Cop killer”. Η παραγωγή είναι τίγκα οργανική φυσικά, χωρίς πολλά πολλά στον τομέα της επεξεργασίας, ωμή και ακατέργαστη, όπως ακριβώς ήθελε η μπάντα για να περάσει τα μηνύματά της. Και αυτό, την κάνει ταιριαστή. Θυμόμαστε ότι είναι το 1992. Άλλος κόσμος. Άλλος γαλαξίας βασικά, συγκριτικά με το σήμερα. Και όπως λέω για άπειρα άλμπουμ, αν τα άκουγα με τις παραγωγάρες του σήμερα, ίσως δεν μου έκαναν το ίδιο κλικ, αφού θα μου έπαιρναν κάτι από τη μαγεία τους. Σαφώς και είμαι υπέρ των σύγχρονων παραγωγών, αλλά (με ελάχιστες εξαιρέσεις που είχαν γίνει ηχητικά εγκλήματα και χαντακώθηκαν άλμπουμ), οι δίσκοι που αγαπήσαμε του τότε, είχαν έξτρα στοιχείο αυτήν την πιο ανέμελη παραγωγή.

Φυσικά και ο μεγαλύτερος ντόρος είχε γίνει τότε για το κομμάτι “Cop killer”. Άλλωστε αυτός θα ήταν και ο τίτλος του δίσκου, αλλά φυσικά δεν πέρασε ποτέ από τα απαραίτητα μεγαλοσαλόνια της μουσικής βιομηχανίας της εποχής. Εδώ ο τότε Bush είχε απαγορεύσει στην ουσία στις δισκογραφικές να κυκλοφορήσουν ένα τέτοιο προϊόν με αυτόν τον τίτλο. Βέβαια, κάπου σε κάποιο μπιτσόμπαρο στις ακτές του LA, θα χόρευε μισομεθυσμένος με βλέμμα αγελάδας ακούγοντας το “I shot the sheriff” του Marley (το οποίο άλλωστε είχε γίνει και Νο 1 στην Αμερική φυσικά), αλλά τέλος πάντων. Δεν χρειάζεται να γράψουμε κατεβατά εδώ για αυτήν την ιστορία, αφού λίγο πολύ οι παλιοί την ξέρουν και οι νεότεροι απλά google-άρουν και βρίσκουν ένα κάρο τραγελαφικά πράγματα και καταλαβαίνουν ακόμα περισσότερο τη διαφορά του τότε με το σήμερα, ακόμα και σε αυτό το κομμάτι της δημιουργίας. Πάντως προσπαθήστε να το βρείτε στη studio εκδοχή του στο Spotify για παράδειγμα. Δεν νομίζω ότι μπορείτε πλέον, γιατί από φέτος απαγορεύθηκε για νόμιμο streaming. Μόνο live υπάρχει. Μεγαλεία.

Πραγματικά, είναι ένας δίσκος με πολλές ιστορίες που έχουν τον ατελείωτο. Αλλά είναι τόσα, που μετά από ένα σημείο χάνεσαι και δεν έχει και νόημα να τα παραθέσουμε όλα εδώ. Το βασικότερο είναι ότι μιλάμε για ένα ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟ δίσκο από πολλές απόψεις για τη rock/metal σκηνή, ασχέτως αν κάποιοι βρίζουν αυτήν τη στιγμή. Έχουμε πει, άλλο τα γούστα, άλλο η αντικειμενικότητα. Και η επιρροή αυτού του δίσκου, φάνηκε στο πόσες μπάντες εμπνεύστηκαν από αυτόν και έκαναν μεγάλη καριέρα στη συνέχεια. Ειδικά στα 90s, την δεκαετία της μουσικής επανάστασης, την rock και metal δεκαετία και τη δημιουργία τόσων και τόσων παρακλαδιών και της γενικότερης επανασταστικής αύρας που υπήρχε στον αέρα, ασχέτως αν τελικά οδήγησε ή όχι κάπου. Απλά θυμηθείτε όλοι τους εαυτούς σας τώρα, το πώς ζούσαμε, τις καταστάσεις, την rock/metal αύρα παντού και συγκρίνετε με τώρα και νιώστε θλίψη. Iconic δίσκος με iconic τραγούδια! Και εκεί να έμεναν, μια χαρά θα ήμασταν! Ice motherfucking T και Law And Order season άπειρο! Body Count’s in the house.

Did you know that:

  • O Ernie C, είναι ένας εξαιρετικός παραγωγός, που έχει σαν παράσημα πάνω απ’ όλα τη δημιουργία διαφόρων demos τότε, που οδήγησαν στα δισκογραφικά σαλόνια σχήματα όπως οι RAGE AGAINST THE MACHINE και STONE TEMPLE PILOTS μεταξύ άλλων. Αλλά ήταν μωρέ και ο παραγωγός (έκανε και την ηχογράφηση και τη μίξη) του “Forbidden” των BLACK SABBATH. Καλός, καλός.
  • Παρεπιπτόντως, στο “Forbidden” και συγκεκριμένα στο εναρκτήριο τραγούδι του, “The illusion of power”, συμμετέχει και ο Ice-T με μία απαγγελία
  • To “Freedom of speech”, το τραγούδι με τη συμμετοχή του Jello Biafra, ήταν αρχικά στο σόλο δίσκο του Ice-T “The iceberg/Freedom of speech… just watch what you say” (1989) και απλά με ένα νέο edit και νέα μίξη φυσικά, μπήκε στο “Body count”. Η κλασική του λούπα, είναι από το “Foxy lady” του Hendrix.
  • Ο Ice-T είναι λίγο από όλα. Έχει φυσικά φάκελο στην αστυνομία, καθότι από μικρός και ειδικά μετά το θάνατο του πατέρα του είχε μπλέξει σε διάφορα και κυρίως σε διακίνηση ναρκωτικών. Έχει ιστορικό και στο στρατό όμως, αφού ήταν μάχιμος. Βέβαια, ακόμα και εκεί κατάφερε να μπλέξει σε ληστεία, μετά εξαφανίστηκε και επανεμφανίστηκε ύστερα από ένα μήνα, αλλά με έναν δικό του μαγικό τρόπο κατάφερε και τη σκαπούλαρε πέφτοντας στα πολύ χαλαρά. Φυσικά έχει γράψει το “Cop killer” και έχει τραγουδήσει τόσους και τόσους καυστικούς στίχους ενάντια στο σύστημα, αλλά από την εποχή του “New Jack City” (αλήθεια, είναι όντως τόσο καλή η ταινία ή απλά είχαμε φάει σκάλωμα μικροί και είχε αυτό το cult status… έχω να τη δω από τότε) και μετά και ειδικά με το “Law and order”, παίζει τον αστυνομικό, ντεντέκτιβ, τον άνθρωπο του νόμου τέλος πάντων. Και είναι παντρεμένος με την Coco. Και κάνει και το χαβαλέ του. Βρε μια χαρά λέμε!

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Somewhere back in time

A day to remember… 6/8 [MESHUGGAH]

Published

on

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Nothing” – MESHUGGAH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2002
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Fredrik Thordendal
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Jens Kidman
Κιθάρες – Fredrik Thordendal
Κιθάρες – Mårten Hagström
Drums – Tomas Haake

Βρίσκομαι στη ευχάριστη θέση να σας μιλήσω σήμερα για μια από τις πιο μοναδικές μπάντες που έβγαλε ποτέ η Σουηδία. Κανείς δεν ακούστηκε έτσι πριν από αυτούς, αλλά και όσοι φτιάχτηκαν επηρεαζόμενοι τα μάλα από το υλικό τους (μετέπειτα το ονομάσαμε και djent – βλέπε κείμενο για PERIPHERY), ουδείς έπιασε αυτό το groove όπως οι MESHUGGAH. Μια ιδιότυπη αίσθηση του groove βασισμένη στη πολυρρυθμία και τους αντισυμβατικούς ρυθμούς που κινούσαν με έναν δικό τους τρόπο τον ακροατή. Κάτι που ξεκίνησε από το τεχνικό thrash του “Contradictions collapse” (1991), άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με το μεταβατικό “None” EP (1994), ενώ δίσκοι που προσδιόρισαν το ύφος τους απόλυτα, θεωρούνται τα “Destroy erase improve” (1995) (ΠΟΝΟΣ), “Chaosphere” (1998) (ΦΟΝΟΣ). Η πορεία δείχνει να είναι μόνο ανοδική για τους Σουηδούς πιονέρους.

Στη στροφή της χιλιετίας, ετοιμάζουν το επόμενο, τέταρτο τους χτύπημα. Εξυπακούεται παραγωγή από τους ίδιους με τον Fredrik Thordendal να αναλαμβάνει χρέη μηχανικού ήχου. Συν τοις άλλοις, είναι η πρώτη κυκλοφορία που πειραματίστηκαν με τον ήχο 8χορδης. Γράψανε το δίσκο σε χαμηλοκουρδισμένες 7χορδες έτσι ώστε να ταιριάζει τονικά με τον ήχο μιας 8χορδης. Και σε αντίθεση με αυτό που ισχυρίζονται εδώ κι εκεί διάφοροι, η αλήθεια είναι πως ενώ έκαναν μια συνεργασία με την Nevborn για 8χορδες κιθάρες τότε, οι κιθάρες αυτές είχαν πρόβλημα στο σετάρισμά τους και ήταν αδύνατον να ηχογραφηθούν (μη ξεχνάμε, πρωτότυπο τότε, άλλες αντικειμενικές δυσκολίες). Έτσι κατέληξαν στη πρώτη λύση που αναφέραμε.

Ποιο το αποτέλεσμα αυτού; Στις 6 Αυγούστου του 2002 (σαν σήμερα δηλαδή) το άλμπουμ με τίτλο “Nothing”. Ο δίσκος που είχε το δύσκολο έργο να διαδεχθεί τη προαναφερθείσα δυάδα αριστουργηματικών δίσκων, για πολλούς υπέφερε στο τομέα της παραγωγής. Προσωπικά μιλώντας (μια και κάποιες παραγωγές είναι θέμα γούστου), θα τη πω “ιδιαίτερη”, ειδικά όσον αφορά τις κιθάρες. Και επειδή εγώ, είμαι εγώ, το “ιδιαίτερη” αποτελεί κομπλιμέντο του τύπου “κάτι που ξεχωρίζει”. Με το μπάσιμο του “Stengah” και του “Rational gaze”, ακούς μια πιο χαμηλών ταχυτήτων πτυχή των MESHUGGAH καθώς κάποια μελωδικά περάσματα και solos μπαίνουν στο παιχνίδι πιο έντονα. Ένταση πανταχού παρούσα, βεβαίως-βεβαίως. Ωστόσο με ένα κάπως διαφορετικό προσωπείο να το πούμε έτσι. Όλα τα σήματα κατατεθέντα είναι εκεί, παρόλο που οι MESHUGGAH δεν ήθελαν να κάνουν τον ίδιο δίσκο δεύτερη φορά.

Εντύπωση κάνουν τα “Closed eye visual” (7,5 λεπτά διάρκεια) και “Nebulous” (6,5 λεπτά διάρκεια) ως τα πιο περιπετειώδη κομμάτια του δίσκου με πιο παραδοσιακές progressive αναφορές κατά τη διάρκεια τους. Εκεί ακούμε θα έλεγε κανείς μια πιο στρωτή πλευρά των MESHUGGAH. Σοφά θα έλεγε κανείς τοποθετούνται το μεν περίπου στη μέση και το άλλο περίπου στο τέλος για να ξεχωρίσουν μέσα στη ροή του δίσκου. Μια ροή που σου δίνει μια αίσθηση του ομοιόμορφου ή ενός κοινού μοτίβου που ακολουθείται μέχρι εκείνα τα δύο σημεία, ή τα σημεία όπου σολάρουν οι κιθάρες με το τρόπο τους (“Glints collide” και “Organic shadows” φερ’ ειπείν). Σκοπός είναι η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δημιουργούν αρπίσματα/μελωδίες όπως του “Perpetual black second” που σε κάνουν να κοιτάς δεξιά αριστερά μήπως κάτι παραμονεύει. Ο Tomas Haake οργανώνοντας αυτό το χάος ρυθμικά, αποδεικνύει γιατί είναι ένας από τους σπουδαιότερους drummers που είδε ποτέ η ανθρωπότητα, και ένας από τους πλέον ρηξικέλευθους μια και επινόησε τη “πολυρρυθμία” που ακούμε τη τελευταία 20ετία κατά κόρον.

Πίσω στα του ήχου, ο δίσκος έγινε μίξη σε δύο μέρες και το mastering σε μια. Ο λόγος; Η συμμετοχή τους στο Ozzfest του 2002 αλλά και η κοινή περιοδεία με TOOL. Κάποιος θα πει πως η βιασύνη δεν είναι καλός σύμβουλος σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά αυτό δεν έβλαψε τη δημοφιλία της μπάντας επ’ ουδενί. Απόδειξη πως όσο περνούν οι δίσκοι τα τελευταία 20 χρόνια από τη κυκλοφορία του “Nothing” τόσο οι Σουηδοί γεμίζουν και μεγαλύτερους χώρους. Και αυτό μόνο κέρδος τους είναι. Ποιο το αντίκτυπο του “Nothing”, εκτός του ότι είναι ο πιο πολυσυζητημένος δίσκος της καριέρας τους πιθανότατα; Χμ, θα έλεγα ότι είναι μια πιο ώριμη και μεστή πτυχή των MESHUGGAH ως εκείνο το σημείο, ένα κομβικό σημείο πειραματισμού που πέτυχε, αλλά και που τους οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στο επόμενο βήμα στη τόσο σπουδαία τους καριέρα.

Did you know that?

– Εντύπωση έκανε (ειδικά στον γράφοντα που ήταν η πρώτη του απτή επαφή με τους MESHUGGAH), το ότι δεν είχαμε πουθενά στίχους, οι τίτλοι κομματιών ήταν πάνω στο CD, ενώ υπήρχε ειδικό multimedia section στο CD (πρωτόγνωρα πράγματα τότε, απειροελάχιστες μπάντες τα είχαν) με στίχους και λοιπές πληροφορίες που βρίσκαμε στο booklet υπό κανονικές συνθήκες.

– Στην επανηχογράφηση του “Nothing” (2006), χρησιμοποιήθηκαν οι signature 8χορδες της Ibanez που μόλις είχαν πάρει σαν χορηγία οι Thordendal/ Hagström. Ήταν τόσο ικανοποιημένοι με τον ήχο τους, που αποφάσισαν να διορθώσουν αυτό το οποίο τους άφησε ανικανοποίητους στο “Nothing”. Τα τύμπανα επανηχογραφήθηκαν με triggers, ενώ τα φωνητικά απλά τους δόθηκαν επιπλέον δραματικά εφέ. Επίσης, μόνο δύο κομμάτια αλλάχθηκαν σημαντικά ως προς τις δομές. Το “Nebulous” έγινε πιο αργό, ενώ το “Obsidian” έγινε διπλάσιο σε διάρκεια σχεδόν.

– Ας μιλήσουμε τώρα για τα video clip για το “Rational gaze”. Ναι, διαβάσατε σωστά, δεν έκανα τυπογραφικό. Τα video clip, συγκεκριμένα ΤΡΙΑ video clip για ΈΝΑ κομμάτι. Το πρώτο, μια επαναλαμβανόμενη ασπρόμαυρη ακολουθία εικόνων. Το δεύτερο, σκηνοθετημένο από τον Torbjörn Oyesvold, έδειχνε σε ένα πρασινομπλέ περιβάλλον την μπάντα να παίζει με πολλά video εφέ που προστέθηκαν στη συνέχεια. Το τρίτο με τίτλο “Mr. Kidman Delirium Version” δεν ήταν ακριβώς επίσημο. Ήταν απλώς ο Jens Kidman με μια κάμερα χειρός να υποδύεται τους συμπαίκτες του φορώντας διαφορετικές περούκες! Τι παλικάρι είσαι εσύ ρε αγόρι μου…

Γιάννης Σαββίδης

Continue Reading

Somewhere back in time

A day to remember… 1/8 [W.A.S.P.]

Published

on

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ“The Crimson Idol” – W.A.S.P
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ1992
ΕΤΑΙΡΙΑParlophone
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣBlackie Lawless, Mikey Davis, Ross Robinson, Ian Cooper
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Blackie Lawless – Φωνητικά, ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα

Frankie Banali – Τύμπανα
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Bob Kulick – Κιθάρα
Doug Aldrich – Κιθάρα
Stet Howland – Τύμπανα

Η.Π.Α, δεκαετία του ’80. Ο τόπος και ο χρόνος της παντοκρατορίας του Hard Rock, του Heavy Metal και ειδικότερα του αλήτικου, «μπάσταρδου» τέκνου τους, αυτού που για δική μας ευκολία αλλά και για να το περιγράψουμε/προσδιορίσουμε καλύτερα, ονομάσαμε Hard ‘n’ Heavy. Της μουσικής των φανταχτερών ρούχων που συνδυάζονταν με τα δερμάτινα, τα jeans και παντός είδους σιδερικά, του βαψίματος, των μεγάλων χτενισμάτων, των φαντασμαγορικών shows στα πελώρια στάδια. Αρένες που γεμάτες από έφηβους, πάλλονταν κάθε βράδυ σχεδόν υπό τους ήχους και τους ρυθμούς τραγουδιών με θεόρατα hooks, εκτυφλωτικά leads και riffs που σε άρπαζαν σαν την πιο δυνατή, σφιχτή μέγγενη. Ναι, των αρένων, αλλά και των υγρών, μικρών clubs του L.A, εκεί όπου κυριαρχούσε η άκρατη έμπνευση και βάδιζε χεράκι-χεράκι με την ακολασία. Ο τόπος και ο χρόνος των συγκροτημάτων που λάτρευαν ισόποσα τους KISS, τους VAN HALEN, τα blues αλλά και τους JUDAS PRIEST.

Οι W.A.S.P του Blackie Lawless τα έζησαν όλα αυτά στο έπακρο, όντας από τους πιο αναγνωρίσιμους εκπροσώπους της σκηνής εκείνης. Ακραίοι, προκλητικοί, μισητοί στην PMRC, σε κάθε αρτηριοσκληρωτική οργάνωση, στους γονείς και στον θείο που πολέμησε στην Κορέα, «ζούσαν» από και για κάθε τέτοια αντίδραση. Αυτό τους έδινε έμπνευση. Αυτό τους «έθρεφε». Κάποια στιγμή όμως, ο Ψηλός ξύπνησε αλλαγμένος. Φαίνεται πως οι σκέψεις προς μια πιο «σοβαρή» στροφή που ήδη τον ταλάνιζαν (“The headless children”), τον κυρίευσαν ολοκληρωτικά και θέλησε να τις μετατρέψει σε ένα δικό του, προσωπικό manifesto. Μπάντα στην ουσία δεν υπήρχε, είχε μπει στον «πάγο», οπότε του δινόταν η ευκαιρία να γράψει κάτι που θα ήταν κατά δικό του. Οι οπαδοί όμως δεν τον άφησαν, ήθελαν νέο W.A.S.P δίσκο και τον ήθελαν τώρα. Έτσι, συνέβη ό,τι είχε συμβεί τρία χρόνια νωρίτερα με έναν άλλον σπουδαίο εκπρόσωπο του shock metal, τον Lizzy Borden και το “Master of disguise”. Αυτό που θα έπρεπε να έχει λογότυπο “Blackie Lawless”, θα είχε τελικά λογότυπο “W.A.S.P”.

Το concept που θα αποτελούσε το καινούργιο «πρόσωπο» του συγκροτήματος, απλό, πάντα επίκαιρο, δραματικό και εν προκειμένω, σχεδόν περιγραφικό και αυτοβιογραφικό: η πραγματική ζωή ενός rock star, μέσα από τα μάτια του ιδίου. Η θέλησή του να πετύχει, η άνοδος, η καταξίωση, ο κόσμος που απλώνεται στα πόδια του, η δόξα, οι παντός είδους πειρασμοί, οι παγίδες, και εν τέλει η πτώση, από την αδυναμία να σηκωθεί όλο αυτό το βάρος σε ώμους νεαρούς, χωρίς την απαιτούμενη πείρα, αλλά και βοήθεια/καθοδήγηση… Δεν ήταν βέβαια κάτι το ξεχωριστό το σενάριό του, το είχαμε δει έναν χρόνο πριν στο “Streets: a rock opera” των SAVATAGE και φυσικά στο θρυλικό “Tommy” των THE WHO, το οποίο ήταν και η μεγάλη επιρροή του “The Crimson Idol”. Θρυλείται δε, πως το τελικό “ok” δόθηκε από τον ίδιο τον Pete Townsend.

Ο Jonathan Aaron Steel, μεγάλωσε σε μια τυπική, μεσοαστική αμερικανική οικογένεια. Ήταν ένας ακόμη νεαρός, που προσπαθούσε να φτάσει τον μεγάλο του αδερφό, Michael, στα μάτια των γονιών του, του William και της Elizabeth. Γιατί ενώ ο Michael θεωρείται υπόδειγμα παιδιού, ο Jonathan είναι το «μαύρο πρόβατο» της οικογενείας Steel και όταν δεν περνά σχεδόν απαρατήρητος, δέχεται την κριτική, την αμφισβήτηση και την κακομεταχείριση από τους γονείς του. Ευτυχώς, υπάρχει ο μεγάλος αδερφός που όχι μόνο τον αγαπά και τον στηρίζει, αλλά πιστεύει και σ’ αυτόν και του λέει με κάθε ευκαιρία πως είναι γεννημένος για «μεγάλα πράγματα».

Δυστυχώς, όταν ο δεκατετράχρονος Jonathan πάσχιζε όσο ποτέ να κερδίσει την αγάπη και την αναγνώριση των γονιών του, ο Michael σκοτώνεται σε τροχαίο, χτυπημένος από έναν μεθυσμένο οδηγό. Το πλήγμα για τον μικρό, τεράστιο. Ο Jonathan, νιώθοντας ότι έχασε τον μόνο αληθινό φίλο και στήριγμα που είχε ποτέ, περιπλανιέται στους δρόμους, ανακαλύπτοντας τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και τις εφήμερες σχέσεις. Μια μέρα, ενώ τριγυρνά μεθυσμένος, βλέπει σε μια βιτρίνα μια κατακόκκινη κιθάρα, την οποία και κλέβει, σπάζοντας το τζάμι. Η κιθάρα αυτή, έμελλε στο εξής να είναι η μόνη του διέξοδος, ο μόνος τρόπος μέσω του οποίου θα μπορούσε να εκφραστεί αλλά και το μοναδικό του εφόδιο, ώστε να βγάζει χρήματα. Έτσι, άρχισε σιγά-σιγά να ονειρεύεται πως θα μπορούσε να γίνει επαγγελματίας μουσικός και φέρνει τον εαυτό του νοερό πρωταγωνιστή στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου, όπως τα είδωλά του.

Οι περιπλανήσεις του Jonathan θα τον φέρουν στο Hollywood, στο γραφείο του “Chainsaw” Charlie, προέδρου της μεγαλύτερης δισκογραφικής εταιρείας, όπου και του δίνεται ένα συμβόλαιο. Το ταλέντο του αλλά και η βοήθεια από την εταιρεία του και τον manager του, τον ικανότατο Alex Rodman (the best manager money can buy, όπως ακούγεται χαρακτηριστικά να αποκαλείται), θα τον φέρουν πολύ γρήγορα σε συνεχή ανοδική πορεία κι ας είναι μόλις δεκαοχτώ ετών. Tότε είναι που θα συναντήσει μια μυστηριώδη τσιγγάνα, η οποία θα του πει πως θα πετύχει όλα του τα όνειρα, αλλά θα του δώσει και μια πολύ περίεργη, δυσοίωνη προφητεία για το μέλλον. Η πορεία προς την καταστροφή έχει ήδη ξεκινήσει, απλά κανείς, πόσο μάλλον ο ίδιος ο Jonathan, δεν μπορεί να το δει ακόμη.

Η φήμη του είναι πια τεράστια, είναι ο Νο1 rock αστέρας, η κορυφή του ανήκει, το χρήμα ρέει άφθονο και αυτός πλέει σε έναν ωκεανό αλκοόλ, ναρκωτικών και πρόθυμων γυναικών. Ή σωστότερα, βυθίζεται, αφού αυτό το «περιβάλλον» αποδεικνύεται μια δίνη που τον τραβά στον πάτο. Με την πάροδο του χρόνου, ο Jonathan συνειδητοποιεί ότι παρά την τεράστια επιτυχία του, κανείς στη ζωή του δεν τον αγαπάει πραγματικά, κανείς δε νοιάζεται γι’ αυτόν. H εικόνα του είναι ψεύτικη και μόνο στον καθρέπτη του, τον οποίο βλέπει σαν «εξομολόγο» του, διακρίνει τον πραγματικό Jonathan. Η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι θα πέσει όταν ένα βράδυ, o manager του διαλύει το νιοστό party του μικρού και απειλεί να τον εγκαταλείψει, αν δεν σταματήσει την ακόλαστη ζωή που κάνει και δεν αφοσιωθεί στις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις του.

Εκεί ο ήρωας καταλαβαίνει πως ο Rodman τον θέλει «καθαρό» όχι επειδή θέλει το καλό του, αλλά επειδή είναι απίστευτα ταλαντούχος και έχει τη δυνατότητα να του αποφέρει ακόμη περισσότερα χρήματα. Σε αυτό το σημείο, είναι που αρχίζει να συνειδητοποιεί πόσο μόνος είναι πραγματικά στη ζωή. Την παραμονή ενός ακόμη μεγάλου live, αποφασίζει να τηλεφωνήσει στο πατρικό του. Μέσα του ελπίζει ότι όλη του η φήμη και η επιτυχία αρκούν, για να αποδείξει πως άξιζε και έτσι να κερδίσει επιτέλους την αποδοχή των γονιών του. Δεν υπολόγισε όμως πως η επιτυχία αυτή είχε έρθει με λάθος τρόπο…

Η θρησκόληπτη, ακραία συντηρητική οικογένεια Steel, δε γινόταν ποτέ να αναγνωρίσει ως γιο της έναν «πρεζάκια rocker», όσα εκατομμύρια δολλάρια και αν είχε στην τράπεζα. Αρκούσαν όχι παραπάνω από πενήντα λέξεις, ένα τελευταίο we have no son και ένα κλείσιμο του τηλεφώνου, για να αισθανθεί ο Jonathan πως πλέον δεν έχει κανέναν στον κόσμο και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για αυτόν. Κατά τη διάρκεια της προαναφερθείσας συναυλίας, αποσύρεται για λίγο στα καμαρίνια, αφαιρεί τις χορδές από την κιθάρα του, τις κάνει θηλιά και αυτοκτονεί. Τούτο θα ήταν το μεγάλο φινάλε της ζωής και της καριέρας του…

Μπορεί η εξέλιξη και το θλιβερό τέλος της ιστορίας να την καθιστούν σχεδόν καταθλιπτική, αλλά το «Πορφυρό Είδωλο» είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Είναι ένα σύγχρονο, σαιξπηρικό δράμα, διδακτικό, προορισμένο να «ταρακουνήσει» τον ακροατή και να «γδύσει» μπροστά στα μάτια του το ψεύτικο είδωλο της rock βιομηχανίας. Ο ακροατής ζει το δράμα του ήρωα σε τέτοιο σημείο, που σχεδόν νιώθει τον διαρκή του πόνο και την αγωνία του. Είναι μια νουθεσία για το τι είναι ή τι μπορεί να γίνουν τελικά η δόξα και η εξουσία, όπως είπε και η τσιγγάνα στο αντίστοιχο σημείο της ιστορίας: “Do you see what I see? Be careful to choose, be careful what you wish for, cause it may come true… a crimson idol I saw, but the higher he’d fly, then the further he’d fall”.

Μπορούν να γραφτούν χιλιάδες λέξεις κι αναλύσεις επί αναλύσεων, για το νόημα του “The Crimson Idol” concept. Καθένας μπορεί να δει και μια διαφορετική πλευρά του, ή να επηρεαστεί από διαφορετική πτυχή του. Για τούτον τον λόγο, θα αφήσουμε τα λόγια και θα μιλήσουμε για τις νότες. Ας ξεκινήσουμε λέγοντας πως το album αυτό είναι μια συγκλονιστική rock opera, τίποτα λιγότερο. Θα μπορούσε να «ανέβει» σε οποιοδήποτε θέατρο ως υπερπαραγωγή και να καθηλώσει το ακροατήριο. Έτσι κι αλλιώς ήταν ο πλέον ακριβοπληρωμένος W.A.S.P δίσκος, με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό. Και ο Blackie, δε δαπάνησε άδικα ούτε cent. H μακροχρόνια διαδικασία σύνθεσης και παραγωγής, του επέτρεψε να ωθήσει τη μουσική της μπάντας του στα άκρα και να παρουσιάσει το πιο σκοτεινό, πολύπλοκο, τεχνικό και προοδευτικό album της, ως τότε.

Ο Ψηλός δεν ήταν πια ένας «συνηθισμένος» shock rocker. Ήταν ένας μουσικός με όραμα σαφέστατα διαφορετικό από εκείνο του μέσου αστέρα της Sunset Blvd, κάτι που ο επί χρόνια συνοδοιπόρος του, ο Chris Holmes, δυσκολευόταν να κατανοήσει, γι’ αυτό και αποχώρησε. Ο Holmes δεν ήταν ικανός να ακολουθήσει τέτοια πορεία. Του ήταν αδύνατο να βγάλει από πάνω του την ταμπέλα του “Wild Child” και να απομακρυνθεί από την “sex, drugs and rock ‘n’ roll” συμπεριφορά. Προς τούτο, ο Blackie κράτησε τον μακαρίτη Frankie Banali στα τύμπανα, με τον οποίο είχε συνεργαστεί ήδη από το “The headless children”, επιστράτευσε τον επίσης συγχωρεμένο (πόσο άσχημο αυτό…) Bob Kulick στις κιθάρες και κάλεσε τους Stet Howland και Doug Aldrich να «κοσμήσουν» με την συμβολή τους το μεγαλεπήβολο δημιούργημά του. Το αποτέλεσμα; Ίσως καλύτερο και από ότι περίμενε ο ίδιος. Ένας αραβουργηματικός, ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΟΣ δίσκος.

Τι ήταν και τι εξακολουθεί να είναι λοιπόν το “The Crimson Idol”; Ήταν και είναι ένα από τα καλύτερα albums μελωδικού, αμερικανικού heavy metal που ακούστηκαν ποτέ. «Πως είπες; Heavy metal;» Ναι, heavy metal. Heavy f#ckin’ metal. Τώρα για ποιον ακριβώς λόγο οι W.A.S.P πρωταγωνιστούν σε βραδιές “glam” και “poser”, είναι άλλη ιστορία που θα την πούμε κι αυτή κάποια στιγμή. Ένα album όπου το λούσο, η μόστρα, η αλητεία και η ασωτία του νυχτερινού L.A, συμβάδιζαν με το βιρτουόζικο και στυλιζαρισμένο παίξιμο. Ένας δίσκος με εκπληκτική ατμόσφαιρα, σχεδόν κινηματογραφική αισθητική, τραγούδια που μας «στοίχειωσαν» με το πρώτο άκουσμα και τον Lawless να πείθει πως ήταν ΚΑΙ μεγάλος τραγουδιστής. Με συνθέσεις που μπορούσαν να σε οδηγήσουν από το ξέφρενο headbanging, στην πλησιέστερη πολυθρόνα, να κοιτάς το ταβάνι με «γεμάτα» μάτια.

Είναι το magnum opus της W.A.S.P εποποιΐας της περιόδου 1984-1992 και το πιο τρανταχτό επιχείρημα για όσους εξ ημών θεωρούμε πως ο Blackie Lawless είναι ένας τεράστιος, ολοκληρωμένος καλλιτέχνης, όσον αφορά τον «σκληρό ήχο». Και επί προσωπικού περισσότερο, είναι δύο πράγματα: πρώτον, ένα από τα δύο παρθενικά βινύλια που αγόρασε «πακέτο» ο γράφων (W.A.S.P ήταν και το δεύτερο, η συλλογή “First blood, last cuts”), κάτι που εκτινάσσει, όσο και να θέλω να παραμείνω προσγειωμένος, την συναισθηματική φόρτιση στον ουρανό και δεύτερον, η ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ δύο κορυφαίων πλην υποτιμημένων drummers, που πρέπει όλοι, ΟΛΟΙ όμως, όσοι αγαπούν το hard rock και το heavy metal, να την παρακολουθήσουν έστω μια φορά στη ζωή τους. Frankie (R.I.P), Stet, σας ευχαριστώ για το αέναο, ατέρμονο air drumming που μου χαρίσατε…

Μια παρένθεση, λίγο πριν το τέλος…

“Re-Idolized (The soundtrack to the Crimson Idol)”. Έχω την πεποίθηση πως για εγκυκλοπαιδικούς λόγους, αξίζει και αυτό να ακουστεί. Είναι μια ελαφρώς διαφορετική οπτική του ιδίου έργου αλλά και το αναφαίρετο δικαίωμα του δημιουργού να κάνει ό,τι νομίζει με αυτό. Δε γίνεται να είναι κακό (και δεν είναι), από την στιγμή που οι συνθέσεις είναι αυτές που είναι και οι συνεργάτες του Blackie είναι παραπάνω από αξιόλογοι. Επιπροσθέτως ολοκληρώνει το αρχικό σχέδιο, που ήθελε τον δίσκο να συνοδεύεται από μια ταινία μικρού μήκους. Αλλά ας μείνουμε μακριά από συγκρίσεις. Καταρχάς διότι το αυθεντικό δεν υπάρχει τρόπος να σπιλωθεί από κανέναν και από τίποτα (λίγο «κράτει» με τα αναθέματα, τι γίνεται, στο τέλος θα καίμε τους καλλιτέχνες στην πυρά;) και επίσης διότι ποτέ δε μας άρεσε να «κλέβουμε εκκλησίες» και λοιπά «φιλόπτωχα ταμεία», έτσι δεν είναι; Για όποιον θέλει μια υπερ-πλήρη εκδοχή του ΑΡΧΙΚΟΥ έργου, προτείνω να αποκτήσει την επανακυκλοφορία του 1998, όπου υπάρχει bonus υλικό και να ακούσει τα τραγούδια με την παρακάτω σειρά:

1) Prologue: The story of Jonathan (Bonus)
2) The titanic overture
3) The invisible boy
4) Arena of pleasure
5) Chainsaw Charlie (Murders in the New Morgue)
6) The eulogy (Bonus)
7) Phantoms in the mirror (Bonus)
8) The gypsy meets the boy
9) Doctor Rockter
10) I am One
11) The Idol
12) Hold on to my heart
13) The great misconceptions of me

συν την πολύ καλή διασκευή στο “When the levee breaks” των LED ZEPPELIN.

Το album δεν πούλησε ιδιαίτερα καλά αρχικά, με τον κόσμο να το υποδέχεται κάπως… «μαγκωμένα», κάτι το λογικό, θα μου πεις, αφού οι W.A.S.P είχαν δείξει άλλο «πρόσωπο» τα προηγούμενα χρόνια. Μα κι αν η Αμερική (γιατί εκεί γινόταν όλο το παιχνίδι, ανέκαθεν) δεν άνοιξε τις αγκάλες της, οι W.A.S.P. έκαναν αληθινό πάταγο στην Ευρώπη. Ο Τύπος αποθέωσε και εξακολουθεί να αποθεώνει το «Είδωλο», με μοναδική εξαίρεση τον Καναδό Martin Popoff ο οποίος του έβαλε ένα 6/10, θεωρώντας πως το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν «αντάξιο της μακράς διαδικασίας δημιουργίας του» και χαρακτηρίζοντάς το ως μια «οδυνηρή αποτυχία στον τομέα των concept albums». Και αυτός ο τύπος τώρα, θεωρείται guru και πουλάει εγκυκλοπαίδειες, έτσι; Μάλιστα…

Αφήνουμε τον «φωστήρα» Popoff, που δεν πέτυχε ούτε ελέφαντα με 50άρι πολυβόλο στα πέντε μέτρα και επανερχόμαστε στους W.A.S.P. To group εμφανίστηκε στο Castle Donington (υπάρχει και οπτικοακουστικό υλικό από εκείνο το live, η μπάντα είναι σε απίστευτη κατάσταση!) μαζί με IRON MAIDEN, SLAYER, THUNDER, SKID ROW, με τον Doug Blair στην κιθάρα, τον Johnny Rod στο μπάσο και τον Howland ως μόνιμο μέλος πίσω από το drum kit (δηλαδή αυτούς που βλέπεις στα δύο video clips των “The Idol” και “Hold on to my heart”), ενώ τον Οκτώβριο του 1992 έπαιξε για τρεις βραδιές στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου. Α, ρε Ευρώπη… πόσο μεγάλο το σφάλμα που έκαναν τότε πολλές αμερικανικές μπάντες και δεν έστρεψαν το βλέμμα τους αποκλειστικά επάνω σου. Τα έχει πει αυτά ο Joey Vera των ARMORED SAINT. Λάθη μεγάλα και ασυγχώρητα…

Επίλογος…

Για τον συντάκτη που γράφει τούτες τις γραμμές, ο πρώτος λίθος στα θεμέλια της σκηνής του αμερικανικού hard ‘n’ heavy, ήταν το “Too fast for love” των MOTLEY CRUE, εν έτει 1981. Αλλά κι αν βρεθεί κάποιος να προτείνει κάποιο άλλο, θα τον ακούσω με μεγάλη προσοχή και θα προσπαθήσω να βάλω κάτω τα δεδομένα, για να δω αν όντως αυτό που ισχυρίζεται ισχύει. Εκεί που δύσκολα θα δεχτώ αντίλογο, είναι σε συζήτηση περί του ποιο album… έκλεισε την πόρτα. Ποιο κήρυξε «λήξη εργασιών», ποιο τερμάτισε ένα ολόκληρο μουσικό κίνημα, ποιο ανέβηκε στην υψηλότερη κορυφή, κάρφωσε την σημαία του και έκτοτε απολαμβάνει τη μοναξιά της απόλυτης μοναδικότητας. Εκείνο που γύρισε το τελευταίο φύλλο στο ημερολόγιο. Και αυτό, δεν είναι άλλο από το “The Crimson Idol”. Το κύκνειο άσμα των δοξασμένων 80s. Μουσικά, εικαστικά και εν τέλει… ουσιαστικά.

“Long live the King of Mercy”.

Δημήτρης Τσέλλος

Continue Reading

Somewhere back in time

A day to remember… 1/8 [SODOM]

Published

on

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Tapping the vein” – SODOM
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1992
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: SPV / Steamhammer
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Harris Johns
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, Μπάσο – Tom Angelripper
Κιθάρες – Andy Brings
Drums – Chris Witchhunter

Η κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ των αγαπημένων μου SODOM, το “Better off dead” το 1990, οδήγησε τους Γερμανούς thrashers σε μια εκτεταμένη περιοδεία προώθησης του που μάλιστα είχε περάσει και από τα μέρη μας. Στα πλαίσια της περιοδείας αυτής όμως, και ενώ η μπάντα βρισκόταν στη Νότια Αμερική, ο τότε κιθαρίστας της μπάντας Michael Hoffmann αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στη Βραζιλία, αφήνοντας τη μπάντα στα κρύα του λουτρού. Ο Angelripper κινήθηκε γρήγορα και βρήκε τον αντικαταστάτη του στο πρόσωπο του Andy Brings, ενός ταλαντούχου νεαρού από την Βεστφαλία που βούτηξε κατευθείαν στα βαθιά καθώς έπρεπε σε χρόνο ρεκόρ να μάθει το υλικό της μπάντας προκειμένου να ολοκληρωθεί η περιοδεία. Λίγους μήνες αργότερα, η νέα σύνθεση των SODOM μπαίνει στα Dierks Studios με τον Harris Johns στην παραγωγή για να ηχογραφήσουν το νέο τους άλμπουμ. Κι εγένετο “Tapping the vein”.

Εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, οι παραδοσιακές thrash μπάντες είτε πειραματίζονταν με τον ήχο τους, είτε εξωθούσαν τον εαυτό τους στα άκρα. Οι SODOM ξεκάθαρα ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Επηρεασμένοι ίσως και από την ραγδαία άνοδο του death metal, κυκλοφόρησαν τον πιο ακραίο δίσκο τους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Προφανώς και οι πιο παραδοσιακοί thrashers δεν είδαν με καλό μάτι αυτήν την εξέλιξη, οι SODOM όμως πάντα είχαν την ακρότητα στον ήχο τους και δημιούργησαν αυτό το “deathrash” κράμα.

Το “Tapping the vein” είναι ένας ωμός, ακραίος, τραχύς δίσκος. Απίστευτα ογκώδες και επιθετικός, παραμερίζει με ορμή την πιο μελωδική προσέγγιση του “Better off dead” και χτυπά σαν βόμβα. Μιλάμε για απίστευτες κομματάρες εδώ μέσα. Ακόμη και το “Deadline” που μάλλον είναι το πιο αδύναμο του άλμπουμ, θερίζει! Από εκεί και πέρα, τι να πει κανείς για τραγούδια όπως τα εναρκτήρια “Body parts” και “Skinned alive” που ακούγονται πιο death metal και από death metal, το φανταστικό “One step over the line” που πιστοποιεί για μια ακόμη φορά ότι στα αργόσυρτα κομμάτια οι SODOM μεγαλουργούν, το ρυθμικό και fan favorite “Bullet in the head”, το ανατριχιαστικό “The crippler” προορισμένο να φέρει εφιάλτες σε κάθε αλλόθρησκο, το “Wachturm” που συνεχίζει την παράδοση με τους Γερμανικούς στίχους και τον ιδιαίτερο ρυθμό του, το φανταστικό ομώνυμο με τις τρομερές εναλλαγές του που, όσο και λέει κάποιος ότι δεν γουστάρει αυτό το άλμπουμ, δεν μπορεί να μην λατρέψει αυτό το κομμάτι, τα καταιγιστικά “Back to war” και “Hunting season” που γραπώνουν τον ακροατή από τον λαιμό και δεν τον αφήνουν να πάρει ανάσα, ενώ ο επίλογος που ανήκει στο σχεδόν οκτάλεπτο  και ιδιαίτερο “Reincarnation” είναι δυσοίωνος, σκοτεινός, με μια αίσθηση επικείμενου ολέθρου.

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στον Andy Brings που είναι απλά φοβερός στο ντεμπούτο του με τους SODOM, αποδεικνύοντας ότι ο Angelripper έχει τρομερό ένστικτο όταν επιλέγει τους συνεργάτες του, αλλά κυρίως στον Chris Witchhunter.  Ο άνθρωπος ήξερε ότι οι μέρες του στους SODOM ήταν μετρημένες, παρόλα αυτά είναι τρομερά συγκινητικός πίσω από τα τύμπανα, κάνοντας κυριολεκτικά κατάθεση ψυχής στο κύκνειο άσμα του με τη μπάντα. Συγκλονιστικός.

Προσωπικά για μένα το “Tapping the vein” είναι από τα πολύ αγαπημένα μου άλμπουμ των SODOM και το τοποθετώ πολύ ψηλά στη δισκογραφία τους. Και χαίρομαι που, άτομα που το αντιμετώπιζαν υποτιμητικά όταν βγήκε, δηλώνουν πλέον θαυμαστές του. Μην κοιτάτε εμένα, εγώ το λάτρεψα από την πρώτη μέρα!

Did you know that:

Το “Tapping the vein” ήταν ο τελευταίος δίσκος με τον Chris Witchhunter στα τύμπανα καθώς τα προβλήματα αλκοολισμού που αντιμετώπιζε  ο θηριώδης ντράμερ ήταν τόσο έντονα που ακόμα και ο Angelripper, συνοδοιπόρος του στις καταχρήσεις, αδυνατούσε να τα βγάλει πέρα μαζί του, και εκδιώχθηκε κακήν κακώς από τη μπάντα. Μια απόφαση που, όπως λέει και ο ίδιος ο Witchhunter στο DVD “Lords of depravity” ήταν επιβεβλημένη καθώς αν έμενε, πολύ πιθανόν να διαλύονταν οι SODOM. Φυσικά ο Witchhunter εξακολουθούσε να έχει άριστες σχέσεις με τον Angelripper και μάλιστα ηχογράφησε μαζί με τους SODOM το επετειακό “The final sign of evil” το 2007, το άλμπουμ δηλαδή που προοριζόταν να κυκλοφορήσει το 1984. Ένα χρόνο αργότερα, ο Chris Witchhunter έφυγε από τη ζωή ύστερα από σοβαρές επιπλοκές στην υγεία του.

Θοδωρής Κλώνης

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece