Connect with us

Somewhere back in time

A day to remember… 11/6 [W.A.S.P.]

1

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ“Dying for the world” — W.A.S.P
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ2002
ΕΤΑΙΡΙΑMet­al-Is/­Sanc­tu­ary
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣBill Metoy­er, Dan Biechele
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Black­ie Law­less — Κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα

Dar­rell Roberts — Κιθάρα
Mike Duda — Μπάσο, φωνητικά
Frankie Banali — Τύμπανα

Όσον αφορά τους W.A.S.P, υπάρχουν δύο δεδομένα που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, δύο αξίες που δεν επιδέχονται κριτικής και είναι οι εξής: Οι White Anglo-Sax­on Protes­tants (μιλάμε για θεϊκό όνομα και αφού το προτιμώ από το We Are Sex­u­al Per­verts, αυτό κρατάμε και τέλος, ευχαριστώ) είναι μια από τις μεγαλύτερες heavy met­al μπάντες όλων των εποχών και ο Black­ie Law­less ένας από τους καλύτερους συνθέτες και τραγουδιστές όλων των εποχών. Για πολλά μπορούμε να κάνουμε κουβέντα, για πολλά μπορούμε να προβληματιστούμε γύρω από το sta­tus και την ιστορία τους, αλλά αυτά τα δύο θεωρώ πως απολαμβάνουν καθολικής αναγνώρισης από οποιονδήποτε έχει τις στοιχειώδεις γνώσεις που απαιτούνται, για να μπορεί να κρίνει έναν καλλιτέχνη. Οι W.A.S.P, επίσης, ενώ ήταν ανέκαθεν το συγκρότημα — πεμπτουσία του “shock rock” δόγματος, παράλληλα μπορούσαν να προβληματίσουν, να αφυπνίσουν συνειδήσεις και να δείξουν πόσο «βαθιά» μουσική ήταν το heavy met­al, όταν ήθελες να «βουτήξεις» σε αυτή. Κάτι που δεν είχαν και δεν έχουν πολλοί εκεί έξω, για να είμαστε ειλικρινείς.

Τα 90s αποδείχτηκαν δύο ταχυτήτων για την ομάδα του Black­ie. Εκεί που μπήκαν στη δεκαετία με απίστευτη φόρα, κυκλοφορώντας το αριστούργημα “The crim­son idol” και διατήρησαν την ταχύτητά τους με το υποτιμημένο “Still not black enough”, μας τα χάλασαν με το “Kill Fuck Die” και το “Hell­do­ra­do”. Για W.A.S.P, ήταν μέτριοι δίσκοι. Ευτυχώς όμως, η ανάκαμψη ήρθε με το «έμπα» του 21ου αιώνα (“Unholy ter­ror”) και τούτο δω, το τιμώμενο album. Ο Black­ie έδειχνε να βρίσκεται σε συνθετικό οίστρο. Κυκλοφορούσε δίσκο έναν μόλις χρόνο μετά τον προκάτοχό του, σπάζοντας έτσι το σερί των 2+ ετών απόστασης μεταξύ των κυκλοφοριών, που κρατούσε από το 1986, όταν το “Inside the elec­tric cir­cus” διαδέχτηκε το “The last com­mand”. Έμοιαζε δε να κοιτάζει στο “The crim­son idol” για να βρει τη χαμένη του έμπνευση, αφού τόσο ο ήχος όσο και η τεχνοτροπία των νέων τραγουδιών, είναι πολύ κοντά στα αντίστοιχα στοιχεία του «Πορφυρού ειδώλου».

1

Με νέο κιθαρίστα τον Dar­rell Roberts, να αντικαθιστά τον Chris Holmes (αυτοκαταστροφικός τύπος, θα μπορούσε να αφήσει εποχή, αλλά με τέτοιο μυαλό δεν πας πουθενά) και το rhythm sec­tion των Duda/Banali σταθερό, ο ψηλός επηρεάζεται από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, αφιερώνει το νέο album στα θύματά της, αλλά αποφεύγει την ευθεία αναφορά αποκλειστικά σε εκείνα τα γεγονότα, αφήνοντας ένα πιο χαλαρό πλαίσιο να τυλίξει τις συνθέσεις του. Ώριμος, εμπνευσμένος, παθιασμένος, ο Black­ie γράφει ένα “Shad­ow man”, ένα “My wicked heart” (τεράστιος ύμνος που κάνει άνετα το ταξίδι πίσω στον χρόνο, μπαίνει στο “The head­less chil­dren” και πρωταγωνιστεί), ένα “My hal­lowed ground” (η πρώτη σύνθεση-καρφί για το «Είδωλο»), ένα “Hell for eter­ni­ty” (η δεύτερη), ένα “Revengeance” (η τρίτη) ενώ στο “Trail of tears”, βαδίζει το «μονοπάτι των δακρύων», δηλαδή την εκτόπιση/εθνοκάθαρση των «Πέντε Πολιτισμένων Ινδιάνικων Φυλών» (Chero­kee, Chick­a­saw, Choctaw, Creek και Semi­nole), μαζί με αυτές των Pon­ca και Ho-Chunk/Win­neba­go. Φωνητικά είναι σε μεγάλες φόρμες, στιχουργικά «καίει», ενώ οι συμπαίκτες του δίνουν ο καθένας τον καλύτερο του εαυτό, ειδικά ο μακαρίτης ο Banali ο οποίος παραδίδει άλλο ένα ρεσιτάλ drum­ming… Πόσο μεγάλος drum­mer ήσουν ρε συ Frankie!

Πολλοί θεωρούν το “Dying for the world” ως το καλύτερο album που κυκλοφόρησε ο «Μαυρούλης» μετά το “The crim­son idol”. Μαζί τους κι εγώ. Είναι τέτοια η ποιότητά του, που δεν αφήνει περιθώρια. Να πω και μια μεγάλη κουβέντα, που πιθανά να σηκώσει αντιδράσεις; Μου αρέσει περισσότερο και από το “Inside the elec­tric cir­cus”. Και πριν βιαστείς να με κατακρίνεις, ως άλλος Θεμιστοκλής, θα σου πω ένα «πάταξον μεν, άκουσον δε!». Βγάλε τον παράγοντα 80s από το «Τσίρκο» και βάλε μια προς μια τις συνθέσεις των δύο δίσκων, αντικρυστά. Αν δε δεις και μόνος σου πως έχω δίκιο, τουλάχιστον θα προβληματιστείς.

Δημήτρης Τσέλλος

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece