Connect with us

Somewhere back in time

A day to remember… 14/7 [MEGADETH]

1

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: ”Count­down to extinc­tion” – MEGADETH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1992
ΕΤΑΙΡΙΑ: Capi­tol
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Max Nor­man – Dave Mustaine
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Dave Mus­taine — Φωνητικά/Lead και Rhythm Κιθάρες 
Mar­ty Fried­man — Lead και Rhythm Κιθάρες / Ακουστική Κιθάρα / Δεύτερα Φωνητικά 
David Ellef­son — Μπάσο / Δεύτερα Φωνητικά
Nick Men­za — Τύμπανα / Κρουστά / Δεύτερα Φωνητικά

Είναι γνωστό από την μια ότι δεν είμαι ο μεγαλύτερος fan του thrash met­al, όμως από την άλλη αγάπες και συμπάθειες έχω και στον συγκεκριμένο χώρο και μάλιστα αρκετές. Μια από αυτές φυσικά και είναι οι Αμερικανοί MEGADETH, κατά τη γνώμη μου ίσως η πιο σταθερή μπάντα στο είδος από το Big 4 αλλά και γενικότερα μια από τις πιο σταθερές στο χώρο του thrash παγκοσμίως, από όποια άποψη νομίζω και αν το δει κανείς, είτε της συνέχειας, είτε της συνέπειας των κυκλοφοριών τους. Αν δει κανείς τα διαστήματα μεταξύ των κυκλοφοριών είναι περίπου σταθερά κάπου στα 2 με 3 χρόνια δηλαδή, ενώ από συνέπεια συνήθως πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων οι δίσκοι τους είναι σταθερά καλοί έως top επιπέδου.

Αφορμή για το σημερινό κείμενο στάθηκε μια από τις καλύτερες, κατά γενική ομολογία, δουλειές που έχουν να παρουσιάσουν μέχρι και σήμερα και μάλιστα η πιο εμπορική, με εισαγωγικά αλλά και χωρίς και μάλιστα επιτηδευμένα ως είναι γνωστό. Αυτή φυσικά είναι το υπέροχο ”Count­down to extinc­tion”, το οποίο συμπληρώνει πλέον τα 30 χρόνια κυκλοφορίας του. Ένα άλμπουμ που ήταν από τα πρώτα που αγάπησε πάρα πολύς κόσμος και μετά βρήκε και το εκπληκτικό ”Rust in peace” που είχε προηγηθεί. Αλλά και ξένισε σε μεγάλο βαθμό τους φανατικούς του είδους με την διαφορετική και σε πολύ μεγάλο βαθμό μετατόπιση του ήχου των MEGADETH από το thrash σε αμιγώς πιο κλασικά heavy πατήματα και φυσικά εμπορικούς ηχητικούς δρόμους, που ακολουθήθηκαν προφανώς επιτηδευμένα από το σχήμα. Ο λόγος φυσικά είναι γνωστός και έχει περιγραφεί από όλους τους μουσικούς του σχήματος τότε και εν ολίγοις δεν είναι άλλος από την τεράστια επιτυχία των άσπονδων φίλων του Mega – Dave, METALLICA, με το ”Black album” που είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο νωρίτερα. Ο Mus­taine φυσικά και ήθελε κάτι αντίστοιχο και το ήξεραν όλοι στο γκρουπ, οπότε και ακολουθήθηκε μια τελείως διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν τους. Άλλωστε είναι γνωστός ο κρυφός καημός του για το νούμερο ένα στο Bill­board που θέλει μέχρι και σήμερα να καταλάβει και ας μη το έχει καταφέρει ως τώρα, παρά μόνον το νούμερο 2 του Bill­board το οποίο και έφτασε με το ”Count­down to extinc­tion”, κάτι που δεν το λες και άσχημα αν αναλογιστεί κανείς πως μιλάμε για κάποια εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως και πάνω από 2 εκατομμύρια μόνο στην Αμερική στην οποία και έγινε διπλά πλατινένιο. Μια μεγάλη απογοήτευση πέραν του γεγονότος πως δεν κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασαν και οι METALLICA, κάτι που ήταν καημός του Dave, ήταν και το γεγονός πως ενώ είχε προταθεί για τα Gram­my awards του 1993 το ”Sym­pho­ny of destruc­tion” δεν τα κατάφερε τελικά καθώς τους έφαγαν στην στροφή τότε.

Το ”Count­down to extinc­tion” ήταν επίσης το άλμπουμ στο οποίο και βρίσκουμε στις συνθέσεις όλα τα μέλη της κλασσικής, όπως έμεινε στο νου των περισσοτέρων, σύνθεσης του γκρουπ, δηλαδή Mus­taine, Ellef­son, Fried­man και Men­za. Η συνθέσεις δε του δίσκου στην ουσία γράφτηκαν σε 2 διαφορετικά χρονικά διαστήματα, το πρώτο μέρος γράφτηκε κατά την διάρκεια της ”Clash of the titans tour” στην οποία και περιόδευαν παρέα με τους SLAYER με τους οποίους και μοιράζονταν το head­line κομμάτι, ενώ από κάτω τους στην Ευρώπη βρίσκονταν οι TESTAMENT και οι SUICIDAL TENDENCIES. Το δεύτερο μέρος των συνθέσεων γράφτηκε κατά την μηνιαία παύση της εν λόγω περιοδείας πριν ξαναξεκινήσουν το tour στο Αμερικάνικο πλέον έδαφος. Για την ιστορία, η διαφοροποίηση σε σχέση με την Ευρώπη ήταν η προσθήκη των ANTHRAX στο head­line κομμάτι και η προσθήκη των ALICE IN CHAINS στο sup­port μέρος, καθώς υπήρχε και η άνοδος του grunge με ταχύτατους πλέον ρυθμούς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το υλικό σύμφωνα με τον Mar­tin Fried­man σε σχέση με την διαδικασία που είχε ακολουθηθεί κατά την διαδικασία του ”Rust in peace” άλλαξε πάρα πολλές φορές μορφή μέχρι να φτάσουν στα τελικά demo και την τελική ηχογράφηση από την μπάντα. Ο λόγος προφανώς ήταν πως ήθελαν να ακούγονται όσο το δυνατόν πιο εύκολα στα αυτιά του ακροατή και φυσικά να μπορούν να πάρουν όσο μεγαλύτερο air­play γινόταν από τα ραδιόφωνα αλλά και το πάντα κραταιό MTV εκείνα τα χρόνια. Αυτό ήταν κάτι στο οποίο είχε πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης ο παραγωγός που επιλέχθηκε για να κάτσει πίσω από την κονσόλα συνεπικουρούμενος φυσικά από τον Dave Mus­taine. Αυτός ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος Βρετανός παραγωγός Max Nor­man, φυσικά με πολλές και μεγάλες συνεργασίες και επιτυχίες στο δυναμικό του ως τότε. Έστω πάντως και αν με τα χρόνια έχουν ακουστεί διάφορα από τα δυο στρατόπεδα για την εν λόγω περίοδο, το σίγουρο είναι πως Max Nor­man και Dave Mus­taine έκαναν μια εκπληκτική δουλειά στον τομέα της παραγωγής του άλμπουμ. Δυναμική παραγωγή, σύγχρονη τόσο για τα μέτρα της εποχής άλλα και για το σήμερα, έστω και αν το 2004 αποφασίστηκε να γίνει μια remastered/remixed εκδοχή, που δεν είχε και κάτι ιδιαίτερο να προσδώσει κατ’ εμέ. Όλα τα όργανα και οι φωνές είναι σωστά τοποθετημένες και το γενικότερο τελικό αποτέλεσμα βοηθάει τα μέγιστα στην πιο radio friend­ly κατεύθυνση που ήθελαν να προσδώσουν.

Στιχουργικά τώρα το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών έχουν να κάνουν με πολιτικά και αντιπολεμικά θέματα, κάτι που είχε συμβεί και στον προκάτοχο αυτού. Όμως δεν λείπουν και οι εξαιρέσεις, ώρα καλή το εκπληκτικό εναρκτήριο ”Skin o’ my teeth” που πραγματεύεται το θέμα της αυτοκτονίας με υπέροχο τρόπο. Επίσης εκτός αυτών βρίσκονται και το ”Sweat­ing bul­lets” στο οποίο ο Mega Dave προτάσσει τους προσωπικούς του δαίμονες και την παράνοια γενικότερα με εκπληκτικό τρόπο, το ”High speed dirt” που ασχολείται με το sky­div­ing όντας τρεχάτο και speed-αριστό όπως του αρμόζει και το πολύ αγαπημένο ”Psy­chotron” που παίρνει την έμπνευση του μέσα από τις σελίδες των com­ic της Mar­vel και συγκεκριμένα μέσα από τον χαρακτήρα Deathlok. Εκτός φυσικά των προαναφερθέντων υπάρχουν και άλλες πολύ μεγάλες στιγμές στο άλμπουμ ή μάλλον μαζί και όλες οι υπόλοιπες συγκροτούν έναν εκπληκτικό γενικά δίσκο από αυτούς που μπορούν να χαρακτηριστούν από πολλούς και ως δεκάρι. Τι να πει κανείς λοιπόν για το μυθικό και πιο πολυπαιγμένο τραγούδι τους μέχρι και σήμερα σε live εμφανίσεις ”Sym­pho­ny of destruc­tion” με το υπέροχο video clip του που είχε απίστευτα πολλά air­play τόσο στο MTV όσο και γενικότερα σε διάφορες μουσικές τηλεοπτικές εκπομπές ανά τον κόσμο. Υπέροχα τα ”Fore­clo­sure of a dream”, ”Archi­tec­ture of destruc­tion” το οποίο και συνεχίζει κατά κάποιο τρόπο το sto­ry του ”Sym­pho­ny …” που προηγείται, αλλά και εξαιρετικό τελείωμα της πρώτης πλευράς με ένα αρκετά αδικημένο νομίζω ”This was my life”. Όμως και τα υπόλοιπα από την δεύτερη πλευρά του άλμπουμ δεν πάνε καθόλου πίσω, το εξαιρετικό ομώνυμο  ”Count­down to extinc­tion” περιγράφει τις επιπτώσεις στον πλανήτη μελλοντικά σε σχέση με την πολιτική που ακολουθείται στο κυνήγι και με τον μακαρίτη Nick Men­za να είναι αυτός που θα του δώσει τον τίτλο, κάτι που είχε διαβάσει σε άρθρο με τον ίδιο τίτλο σχεδόν στο περιοδικό ”Time”. Αλλά και η υπέροχη δυάδα που κλείνει το άλμπουμ το ”Cap­tive hon­our” με την μπαλαντοεϊδή και τον midtem­po δυναμισμό που ακολουθεί και φυσικά ένα από τα πλέον αγαπημένα μου τραγούδια μέσα από την δισκογραφία των MEGADETH, το ”Ash­es in your mouth”.

1

Για την απόδοση των μουσικών νομίζω πως τα πολλά λόγια περιττεύουν, άλλωστε η τετράδα είχε ήδη δείξει δείγματα γραφής μέχρι τότε και συνέχισε να δείχνει μέχρι να σπάσει τελικά κάποια χρόνια αργότερα. Υπέροχο rhythm sec­tion από τον David Ellef­son και τον συγχωρεμένο Nick Men­za με την jazz παιδεία του. Απλά την παράσταση νομίζω πως κλέβουν περισσότερο οι κιθάρες των Mus­taine, Fried­man και κατά βάση το ιδιαίτερο και τρομερά τεχνικό παίξιμο του Mar­tin Fried­man, χωρίς να σημαίνει πως ο Mega Dave στερείται τεχνικής φυσικά. Το shred­ding παίξιμο του Mar­tin νομίζω πως δεν το φτάνει, όμως είναι και αυτός εκπληκτικός στα μέρη του στα solos και ιδανική παρέα για τον Fried­man στις δισολίες. Για την φωνή του νομίζω πως δεν χρειάζεται να πούμε κάτι, έτσι και αλλιώς αυτό που μας αρέσει και αγαπάμε είναι η ιδιαιτερότητά της και αυτό το παρανοϊκό που βγάζει στο ύφος που τραγουδάει, κατά τα υπόλοιπα δεν στέκει ως τραγουδιστής προφανώς λόγω δυνατοτήτων.

Αν λοιπόν μπορούμε να πούμε κάτι προς το κλείσιμο αυτού του κειμένου είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως το ”Count­down to extinc­tion” ήταν ένας υπέροχος και πολύ γεμάτος δίσκος, ο οποίος και πέτυχε απόλυτα τον σκοπό του παρά την απογοήτευση του Mus­taine που δεν πήγε στην κορυφή και έχασε το Gram­my. Ο στόχος του, ό,τι καημό και να έχει, επετεύχθη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έβαλε το όνομα των MEGADETH στον παγκόσμιο main­stream χάρτη, κάτι που ήταν προφανώς και απώτερος στόχος και φυσικά έφερε στο σχήμα πάρα πολλές πωλήσεις και χρήμα, συν φυσικά το γεγονός πως έβαλε και το παλιότερο υλικό τους σε ένα ακόμα μεγαλύτερο και ευρύτερο κοινό, δίνοντάς τους την δυνατότητα μέχρι και σήμερα να θεωρούνται, και όχι άδικα, μετά τους METALLICA το πιο επιτυχημένο και αναγνωρισμένο σχήμα του thrash, πάντα σε εισαγωγικά μιας και σχεδόν όλες οι μπάντες έκαναν τις μουσικές παρασπονδίες τους ανά τα χρόνια. Τέλος να πω πως ο συγκεκριμένος δίσκος ήταν ο δεύτερος που άκουσα ολόκληρο καθώς με το πολύ air­play και το video του ”Sym­pho­ny of destruc­tion” ψήθηκα απίθανα να τον αγοράσω. Όπως και έγινε και φυσικά δεν το μετάνιωσα ποτέ (για  την ιστορία, το ”Rust in piece” που είχε προηγηθεί ήταν το πρώτο, σε κασέτα μάλιστα οριγκινάλε!) που μου είχε δώσει ο ξάδερφος τότε να ακούσω, να ‘ναι καλά ο άνθρωπος.

Did you know that:

  • Το video του ”Sym­pho­ny of destruc­tion” που προτάθηκε για την κατηγορία Best Met­al Per­for­mance στα Gram­my Awards του 1993, έχασε τελικά από το τραγούδι ”Wish” των NINE INCH NAILS. Για να είμαστε σωστοί και ακριβής προφανώς και ήταν ένας καημός από τότε μιας και τα προηγούμενα 3 χρόνια το είχαν πάρει σερί οι άσπονδοι φίλοι του Dave, METALLICA. Για την ιστορία το μοναδικό Gram­my που κέρδισε στην συγκεκριμένη κατηγορία το γκρουπ των MEGADETH ήρθε το 2017 με το άλμπουμ ”Dystopia” και το ομώνυμο τραγούδι του.
  • Πέραν της Αμερικής και του Bill­board 200 που έφτασε μέχρι και την 2η θέση, πολύ καλά πήγε και στα charts πολλών Ευρωπαϊκών και μη χωρών. Ενδεικτικά να αναφέρουμε 5η θέση στο UK Charts και στο New Zealand Albums chart, 6η θέση στην Ιαπωνία, 14η στην Αυστραλία, 9η στην Νορβηγία, 2η θέση στην Ελλάδα, 10η στην Σουηδία και σε πολλές ακόμα χώρες όπως αναφέραμε και πριν.
  • Το πολύ ωραίο και έξυπνο εξώφυλλο είναι δουλειά του γνωστού και μη εξαιρετέου Καναδού Hugh Syme, ο οποίος έχει γίνει πασίγνωστος πρωτίστως για τις δουλειές του με τους τεράστιους RUSH και φυσικά πέραν τούτου με όλο τον καλό κόσμο, DREAM THEATER, DEF LEPPARD, IRON MAIDEN, STYX, QUEENSRYCHE, TILES, TESLA, FATES WARNING, AEROSMITH, KISS και πάρα μα πάρα πολλούς ακόμα.
  • Στην Γιαπωνέζικη έκδοση του άλμπουμ συμπεριλήφθηκαν και 2 τραγούδια ως bonus track. Το ένα ήταν το ”Break­point” που έμεινε εκτός άλμπουμ, πολύ καλό τραγούδι ίσως λίγο πιο κοντά στην ‘Rust in Peace” περίοδο θα έλεγα. Το δεύτερο ήταν το επίσης πολύ καλό τραγούδι ”Go to hell” που είχε περιληφθεί στο sound­track της ταινίας του 1991 ”Bill & Ted’s Bogus Jour­ney ” με πρωταγωνιστές τους Keanu Reeves, Alex Win­ter, William Sandler.
  • Στην remastered/remixed έκδοση του 2004, εκτός από τις Demo εκδόσεις των ”Count­down to extinc­tion”, ”Sym­pho­ny of destruc­tion” και ”Psy­chotron” υπάρχει και το ακυκλοφόρητο ”Crown of worms” που ήταν μια σύνθεση του Mus­taine με τον Sean Har­ris, orig­i­nal και κλασικό τραγουδιστή των Βρετανών met­allers DIAMOND HEAD.
  • Στην anniver­sary έκδοση της 20ής επετείου του άλμπουμ το 2012, υπήρχαν τόσο τα extra τραγούδια της έκδοσης του 2004, αλλά και ένα ακόμα bonus disc που περιείχε όλη την εμφάνιση στο Cow Palace του San Fran­cis­co. Κάτι που δεν είχε ποτέ κυκλοφορήσει ολόκληρο ως τότε, παρά μόνο ως EP το 1992 και περιείχε μόλις 6 τραγούδια από το εν λόγω live.
    Παναγιώτης “Hansen” Γιώτας

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece