Connect with us

Somewhere back in time

A day to remember… 29/10 [CRADLE OF FILTH]

1

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The Man­ti­core and oth­er hor­rors” — CRADLE OF FILTH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2012
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Peaceville (Europe), Nuclear Blast (USA)
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Scott Atkins
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Dani Filth – φωνητικά
Paul Allen­der – κιθάρες
Mar­tin “Marthus” Škaroup­ka – ντραμς

Το “The Man­ti­core and oth­er hor­rors” είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού extreme met­al συγκροτήματος CRADLE OF FILTH και φέτος κλείνει τα δέκατα γενέθλια του. Είναι το πρώτο και μοναδικό άλμπουμ του συγκροτήματος μέχρι στιγμής ως τριμελές γκρουπ και όχι στη συνηθισμένη μορφή του ως συγκρότημα έξι ατόμων. Ήταν επίσης η τελευταία κυκλοφορία με τον Paul Allen­der στην κιθάρα, ο οποίος αποχώρησε από το συγκρότημα για δεύτερη φορά τον Απρίλιο του 2014. Όταν κυκλοφόρησε, κατόρθωσε να διχάσει ίσως ακόμα περισσότερο και από τους δύο προκατόχους του. από την άλλη όμως, η μεγαλύτερη βαρύτητα στον ήχο του, ίσως καλλιέργησε και κάποιες ελπίδες για το μέλλον. Τα κατάφερε τελικά; Μάλλον όχι. Ίσως όμως, έδωσε στον Dani Filth τροφή για σκέψη, οδηγώντας τους FILTH σε πιο γνώριμα για αυτούς μονοπάτια στην πορεία.

Δεν μπορείς να περιμένεις από τον Dani να ουρλιάζει όπως έκανε τη δεκαετία του ’90, ούτε περιμένεις το συγκρότημα να δημιουργήσει τόσο σκοτεινούς και γοτθικούς ύμνους όπως παλιά. Ο χρόνος περνά, αυτή είναι η πραγματικότητα. Το βασικό κόνσεπτ του δίσκου είναι το «Hor­ror». Ο τρόμος, τον οποίο τόσο απλόχερα προσέφεραν επί χρόνια οι FILTH στους θαυμαστές τους. Το “The Man­ti­core and oth­er hor­rors” όμως, μικρή σχέση είχε με εκείνον το παλιό γνήσιο Βικτωριανό τρόμο.

1

Δεν είναι κακό άλμπουμ, το θέμα είναι ότι αν και αυτό το άλμπουμ ξεκινά και τελειώνει δυνατά, πολλά από τα τραγούδια ενδιάμεσα δεν ξεχωρίζουν πραγματικά. Δεν έχουν αυτό το κάτι που θα σε κάνουν να θες να τα ξαναεπισκεφθείς, να ασχοληθείς μαζί τους. Υπάρχει μια αίσθηση ότι το συγκρότημα απλώς κινούνταν διεκπεραιωτικά κατά τη δημιουργία του άλμπουμ. Παράδειγμα ίσως αποτελεί το γεγονός ότι εκτός από το εξαιρετικό “Suc­cumb to This”, τα γυναικεία δευτερεύοντα φωνητικά δεν χρησιμοποιούνται τόσο αποτελεσματικά ούτε τόσο συχνά όσο έκαναν οι Βρετανοί στα αντικειμενικά καλύτερα άλμπουμ τους.

Αυτό σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στα καλύτερα άλμπουμ τους και σίγουρα δεν έχει ατμόσφαιρα ύφους  “Prin­ci­ple of Evil Made Flesh” όπως ισχυριζόταν ο Paul Allen­der. Είναι μια αξιοπρεπής προσπάθεια μεν, χωρίς να έχει φυσικά τις ίδιες ατμοσφαιρικές δυναμικές που έχουν τα παλαιότερα άλμπουμ. Το στυλ της μουσικής είναι παραμένει δικό τους. Δεν μπορείς να ισχυριστείς, ότι πρόκειται για black met­al ή death met­al κλπ… Είναι το δικό τους μείγμα. Έχει μαύρες, γοτθικές και συμφωνικές πτυχές, όπως παλιά. Αν είναι η πρώτη επαφή ενός ακροατή με την μπάντα, πιθανότατα να του κινήσει το ενδιαφέρον και να τον κάνει να ψάξει βαθύτερα στο παρελθόν. Τους παλιότερους οπαδούς τους όμως, μάλλον τους άφησε και συνεχίζει να τους αφήνει ασυγκίνητους.

Φανούρης Εξηνταβελόνης

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece