Connect with us

Somewhere back in time

A day to remember… 7/5 [STORM CORROSION]

1

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Storm cor­ro­sion” – STORM CORROSION
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2012
ΕΤΑΙΡΙΑ: Road­run­ner
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Steven Wil­son
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Steven Wil­son – πλήκτρα, κιθάρες, φωνητικά
Mikael Aker­feldt – Κιθάρες, φωνητικά
Gavin Har­ri­son — τύμπανα

Ξέρετε πως συχνά περιγράφουμε κάποιους δίσκους ως «σκοτεινούς» είτε γιατί ο ήχος είναι μουντός, είτε γιατί οι συνθέσεις συχνά κρύβουν ντιμινουίτες και «αυξημένες» συγχορδίες ή γενικότερα για την θεματολογία τους; Το ένα και μοναδικό άλμπουμ που έγραψαν οι Steven Wil­son και Mikael Aker­feldt υπό την επωνυμία STORM CORROSION δεν είναι απλά σκοτεινό… είναι το σκοτάδι το ίδιο σε μουσική μορφή, μια κατ’ εμέ προσομοίωση του ερέβους που ούτε οι πιο υποχθόνιοι black met­al καλλιτέχνες δεν φτάνουν. Τώρα, όσον αφορά το είδος που αυτό το άλμπουμ, που κυκλοφόρησε πριν από δέκα χρόνια από την Road­run­ner records, εκπροσωπεί, τρέχα γύρευε αφού είναι ένα συνονθύλευμα που κρύβει πολλές και διάσπαρτες επιρροές από μπάντες των 70s μέχρι τα 00s. Το βρετανικό περιοδικό Prog έσπευσε να το ονομάσει δίσκο της χρονιάς για το είδος και γιατί όχι αφού οι Aker­feldt και Wil­son ήταν (και παραμένουν) prog rock πιονιέροι όσο και ζωντανές prog εγκυκλοπαίδειες. Άσε που στα λιγοστά τύμπανα που ακούγονται εδώ, ακούμε τον Gavin Har­ri­son, επομένως τρία στα τρία!

Ωστόσο, δύσκολα το λες αυτό το άλμπουμ ξεκάθαρα prog αλλά περισσότερο σαν ένα νωχελικό και αινιγματικό ambi­ent sound­track. Μπορεί να φανερώνει κάποιες πτυχές των PORCUPINE TREE και OPETH, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα άλμπουμ φόρος τιμής στις πιο εκκεντρικές μπάντες και καλλιτέχνες του ευρωπαϊκού prog rock όπως τους Ιταλούς GOBLIN και το διάσημο τους sound­track για την ταινία ορόσημο του τρόμου “Sus­piria” του Dario Argen­to. Εδώ ακούμε επίσης πολλές αναφορές στους Βρετανούς COMUS, την πιο αινιγματική και σκοτεινή μπάντα της folk σκηνής του Can­ter­bury που άνετα τρομάζουν τους πιο μοχθηρούς black μεταλλάδες. Το πρόβλημα είναι πως λέμε prog και ο κόσμος θα φανταστεί ένα πέραν του δέοντος πλούσιο μουσικό σύμπαν με ατέλειωτα solos, εναλλαγές και παιχνιδιάρικα μουσικά μέτρα. Το “Storm cor­ro­sion” είναι το άκρον άωτον, νωχελικό και ήσυχο σαν να θέλει να σε νανουρίσει, με απαλές κιθάρες και πλήκτρα που ωφελούν την ατμόσφαιρα παρά τη μελωδία. Μιλάμε επομένως για ένα εκλεκτικό άκουσμα, για όσους έχουν υπομονή και προτιμούν όντως να «αφουγκράζονται» μια ατμόσφαιρα και έχουν ως εικόνισμα ανορθόδοξους και εκκεντρικούς song­writ­ers όπως τον αδικοχαμένο Nick Drake ή τον Scott Walker. 

1

Ο δίσκος θα λέγαμε ήταν φυσική απόρροια της πρώτιστης συνεργασίας των δύο αντρών στα πλαίσια του πέμπτου δίσκου των OPETH, το τιτάνιο “Black­wa­ter park” που κυκλοφόρησε πριν από είκοσι ένα χρόνια (επίσης αναφορά σε άλλη μια άσημη και σκοτεινή 70s prog μπάντα με τον ίδιο τίτλο). Όπως όλοι γνωρίζουμε, την παραγωγή του δίσκου ανέλαβε ο Wil­son που μπόλιασε τον ήχο των OPETH με τον trade­mark Wil­son ήχο που ακούμε ειδικά στα σόλο άλμπουμ του, έναν ζεστό 70s αναλογικό ήχο, σηματοδοτώντας έτσι την αρχή της πιο prog μεταστροφής των Σουηδών. Ήταν κάπου τότε που συζητήθηκε επίσης το ενδεχόμενο ενός project και άλμπουμ, όπερ και εγένετο το 2012 το ομώνυμο άλμπουμ των STORM CORROSION.

Το θλιβερό της υπόθεσης είναι πως τελικά υπερίσχυσε η πρόθεση του Aker­feldt να γράψουν ένα πιο ambi­ent και ατμοσφαιρικό άλμπουμ με singer/songwriter αναφορές, με ελάχιστα τύμπανα. Και λέω θλιβερό όχι γιατί δεν μ’ αρέσει το τελικό αποτέλεσμα, αλλά διότι αρχικά ο Wil­son ήθελε να γράψει κάτι πιο heavy και κοντά στους OPETH και μάλιστα με τον Mike Port­noy στα τύμπανα, ο οποίος επίσης, όντας οπαδός των OPETH, ήθελε να γράψει μουσική που δεν μπορούσε με τους DREAM THEATER ή τους TRANSATLANTIC και LIQUID TENSION EXPERIMENT. Αυτό θα ήταν πραγματικά όχι μόνο ένα super group αλλά ένα από τα πιο μνημειώδη projects στην ιστορία της prog μουσικής και ειλικρινά πιστεύω πως έχουμε ένα ωραίο άλμπουμ εδώ αλλά και μια χαμένη ευκαιρία. Εκεί γύρω στο 2001, οι DREAM THEATER περιόδευσαν με τους PORCUPINE TREE και φυσικά τα δύο ανήσυχα καλλιτεχνικά πνεύματα των Wilson/Portnoy συναντήθηκαν, με τον Port­noy να εκφράζει ακόμα και σήμερα την απωθημένη του επιθυμία να συνεργαστεί με τον Aker­feldt, πράγμα που τελικά δε συνέβη. Βλέπετε, ούτε ο Aker­feldt ούτε ο Wil­son ήθελαν να σχηματίσουν κάποιο super group, ούτε να ξεφύγουν από τις υποχρεώσεις τους με τις κύριες μπάντες τους. Έτσι λοιπόν, με όλες τις υποχρεώσεις τους και τις περιοδείες, ακόμα περιμένουμε έναν διάδοχο, με τον Aker­feldt να λέει εν έτει 2019 πως το συζητάνε. Προσωπικά θα περιμένω και θα συνεχίσω να ελπίζω αφού ένα project από τα δύο αυτά τεράστια μυαλά, ότι και να παίξουν, καλό θα είναι.

Did you know that:

  • Το video clip για το πρώτο sin­gle “Drag ropes” σκηνοθετήθηκε από την Jess Cope, υπεύθυνη για τα μελαγχολικά ani­ma­tion video του “The raven that refused to sing” και “Dri­ve me home” του Steven Wilson.

Φίλιππος Φίλης

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece