Connect with us

Worst to Best

ANATHEMA – “Eternity” – Worst to best

1

Το τρίτο άλμπουμ των βρετανών ANATHEMA, έμελλε να είναι και το τελευταίο που ίσως σε κάτι (πολύ ελάχιστα) να θύμιζε τα δύο πρώτα Doom Death αριστουργήματα της τρίτης μπάντας από την «Τριάδα της Peaceville». Το “Eter­ni­ty” του 1996, έμεινε τελικά στην αιωνιότητα, αλλά για ποιους λόγους; Σίγουρα, αφενός για το τις μουσικές του διαφοροποιήσει σε σχέση με τα τους δύο προηγούμενους δίσκους. Τα περισσότερα πλήκτρα, τις ηπιότερες μελωδίες. Το τρίτο συστατικό στον νέο ήχο των ANATHEMA είναι η ανάδειξη του Vin­cent Cavanagh ως τραγουδιστή του συγκροτήματος. Ο Vin­cent είχε ήδη αναλάβει τα φωνητικά καθήκοντα από τον Dar­ren White στο “The silent enig­ma”. Ωστόσο, σε εκείνο το άλμπουμ μιμούνταν κυρίως το τραχύ, θανατηφόρο φωνητικό στυλ του προκατόχου του. Στο “Eter­ni­ty”, ο Vin­cent προσπαθεί να τραγουδήσει με ένα δικό του στυλ. Ο τόνος του είναι βαθύς και δραματικός, αλλά ζεστός και ήρεμος. Περιστασιακά και μόνο, εξακολουθεί να καταφεύγει στο σκληρό φωνητικό στυλ των προηγούμενων άλμπουμ τους.

Το άλμπουμ, χωρίζεται σε δύο διαφορετικά μέρη. Στο ένα, συναντάμε μερικά αξιομνημόνευτα και δυνατά κομμάτια. Στο δεύτερο, μερικές συνθέσεις οι οποίες είναι μάλλον αδιάφορες και δεν αφήνουν πολλά στη μνήμη του ακροατή μετά το άκουσμά τους. Μέσα σε όλα αυτά, μία διασκευή στο “Hope” του Roy Harp­er. Μία όμορφη διασκευή και σίγουρα αντιπροσωπευτική των νέων ANATHEMA, τουλάχιστον στον νέο τρόπο σύνθεσης τους, δείχνοντας ξεκάθαρα τις νέες επιρροές τους. Αν κάπου πρέπει να κατηγοριοποιήσουμε το “Eter­ni­ty”, θα έπρεπε να το βάλουμε κάπου ανάμεσα στο Goth­ic και το Doom Met­al. Αν θα έπρεπε να πούμε τι μας θυμίζει όμως, αυτό που σίγουρα στο οποίο θα συμφωνούσαν οι περισσότεροι, είναι ότι θυμίζει πάρα πολύ PINK FLOYD. Pro­gres­sive Rock αισθητική, αρκετή ψυχεδέλεια και πολλές, πολλές μελωδίες. Τα βαριά διπλά riff από τις κιθάρες, δίνουν τη θέση τους σε πιο μελωδικά lead σημεία, η όλη διάθεση, δεν είναι σκοτεινή με την έννοια του σκότους που απορρέει από τις προηγούμενες δουλειές τους, αντιθέτως, θα λέγαμε ότι είναι ένα άλμπουμ, με αχτίδες ελπίδας να λάμπουν από πάνω του. “Hope”.

Ας αποπειραθούμε να βάλουμε σε μια (όπως πάντα υποκειμενική) σειρά τα τραγούδια του δίσκου.

The “Eter­ni­ty” countdown:

11. “Radi­ance” (05:52)

Eίναι μάλλον ορισμός του filler, παρά τα όμορφα γυναικεία φωνητικά της Michelle Rich­field. Το να ακούς τον Dan­ny Cavanagh να σολάρει στην κιθάρα του ενώ ο Vin­cent τραγουδάει όμως, εκτός ότι σου αποσπά την προσοχή, έτσι όπως έγινε, ακούγεται αστείο τουλάχιστον.

  1. “Far away” (05:30)

Aνεβάζει λίγο τον πήχη, με ωραία καθαρά arpeg­gio κιθάρας και στίχους που προκαλούν σκέψη για τις δυσκολίες της ζωής: «Μερικές φορές αισθάνομαι τον εαυτό μου να υποχωρεί / Μερικές φορές ζηλεύω τους νεκρούς».

  1. “Cries on the wind” (05:01)

Έχει μια όμορφη μπασογραμμή και μια φωνητική προσέγγιση που θυμίζει τον Roger Waters των PINK FLOYD. Χωρίς να είναι κακό, δεν είναι ένα τραγούδι που επισκέπτεται κανείς πολύ συχνά.

  1. “Ascen­sion” (03:20)

Είναι το instru­men­tal που κλείνει το άλμπουμ. Επίσης δεν είναι κακό, αλλά δεν πλησιάζει το μεγαλείο του “Black Orchid” του προηγούμενου άλμπουμ και έχει μια ελαφρώς άσχετη ατμόσφαιρα με το σύνολο του δίσκου.

  1. “Sui­cide veil” (05:11)

Είναι το πιο doom τραγούδι του άλμπουμ και περιέχει την πιο δυνατή φωνητική απόδοση του Vin­cent. Το τραγούδι του ταιριάζει γάντι και μπορείς να ακούσεις την αγωνία στη φωνή του, παρόλα αυτά, δεν μπορούσε να είναι ψηλότερα στην συγκεκριμένη λίστα.

  1. “The beloved” (04:44)

Πρόκειται για ένα όχι και τόσο συνηθισμένο up-tem­po τραγούδι των ANATHEM με λίγο πιο βαριά και δυνατά ντραμς, αλλά στην πραγματικότητα δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο στο άλμπουμ, πέραν από αυτή του την ιδιαιτερότητα.

  1. “Eter­ni­ty part II” (03:12)

Είναι ένα ατμοσφαιρικό ορχηστρικό κομμάτι, οδηγούμενο  από το μπάσο του Pat­ter­son που λειτουργεί ως ένα διάλειμμα από τους γρήγορους ρυθμούς των δύο προηγούμενων ομότιτλων του τραγουδιών.

  1. “Eter­ni­ty part III” (04:44)

Κλείνει την τριλογία των ομότιτλων του άλμπουμ τραγουδιών και είναι ξεκάθαρα το καλύτερο τραγούδι ως εδώ, γεμάτο υπέροχες μελωδίες ενώ κορυφώνεται εξαιρετικά. Το άλμπουμ θα μπορούσε να τελειώσει εδώ, αφήνοντας διαφορετική επίγευση στον ακροατή.

  1. “Eter­ni­ty part I” (05:35)

Ξεκινά μια τριλογία που έγραψε ο μπασίστας Dun­can Pat­ter­son και οι στίχοι ρωτούν τον ακροατή αν θα πιστεύει για πάντα (άγνωστο σε τι). Έχει επίσης γρήγορο ρυθμό, αλλά αντί να ακούγεται μεταλλικό, θυμίζει το post-punk vibe του “Sleep­less” από το “Ser­e­nades” του 1993.

1 και 2. “Sen­tient” (02:59) και “Angel­i­ca” (05:51)

Το “Sen­tient” είναι ένα όμορφο μελωδικό κομμάτι που λειτουργεί αφενός ως εναρκτήριο τραγούδι  του δίσκου, αλλά στη συνείδηση του γράφοντος και ως πρελούδιο για το αγαπημένο από τους θαυμαστές του σχήματος “Angel­i­ca” που κάνει το άλμπουμ να ξεκινήσει πραγματικά. Το ίδιο το τραγούδι είναι υπέροχο, οι κιθάρες ακούγονται πανέμορφα βαριές και από την αρχή είναι ξεκάθαρο ότι το καθαρό τραγούδι του Vin­cent Cavanagh είναι το κυρίαρχο πιά, σε σύγκριση με τις κραυγές του στο “The Silent Enig­ma” του 1995.

Εκτός συναγωνισμού. “Hope”


Η διασκευή του “Hope” του Roy Harp­er, λειτουργεί εκπληκτικά καλά στο πλαίσιο του άλμπουμ, θα ήταν μάλλον άδικο όμως, όντας κλασσικό αγαπημένο να συγκριθεί με νέες (τότε) συνθέσεις και να πρέπει να πάρει αξιολογική θέση ανάμεσα τους.

Η αλλαγή, δεν είναι απαραίτητα κακή, ίσα — ίσα που πολλές φορές δίνει ώθηση και φρεσκάδα στην έμπνευση των δημιουργών. Κρίνοντας το “Eter­ni­ty” ως συνέχεια των προκατόχων του, η σύγκριση είναι μάλλον άδικη. Βλέποντας το όμως σαν μία μεμονωμένη δουλειά, παρά την απότομη αλλαγή ύφους της μπάντας, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί κακό άλμπουμ και η γενικότερη εικόνα του, φέρει θετικό πρόσημο.

Φανούρης Εξηνταβελόνης

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece