Connect with us

Worst to Best

ANTHRAX – “Fistful of metal” – Worst to Best

Published

on

Κάπου στο Yonkers της Νέας Υόρκης, το 1981, θα ξεκινούσε το ταξίδι μιας από τις σπουδαιότερες μπάντες του thrash. Ο λόγος για τους θρυλικούς ANTHRAX. Με τη πρώτη σύνθεση του 1982, όπου στα τύμπανα ήταν ο Greg D’Angelo, φωνητικά φυσικά ο Neil Turbin, μπάσο ο Dan Lilker (NUCLEAR ASSAULT, BRUTAL TRUTH) και κιθαριστικός παρτενέρ του Scott Ian, ο Greg Walls, θα κυκλοφορούσαν το πρώτο, φερώνυμο demo τους. Στο δεύτερο, πάλι ομώνυμο demo, την επόμενη χρονιά, ο Walls θα αντικατασταθεί με τον κιθαρίστα που συνδέθηκε άρρηκτα με τη κλασσική πρώτη περίοδο των ANTHRAX, τον μεγάλο Dan Spitz. Αμφότερα παρατίθενται αυτούσια:

Εν συνεχεία, υπογράφουν στην Megaforce Records, με τον Charlie Benante να αντικαθιστά τον Greg D’Angelo στα τύμπανα, και στη παρθενική τους κυκλοφορία το Νοέμβριο του ‘83 (σαν προπομπό της πρώτης τους full-length δουλειάς), έχουμε το εξής παράξενο. Το 7” single “Soldiers of metal” είχε στο ομώνυμο κομμάτι, τον Benante, και σαν B-side την εκτέλεση του “Howling furies” με τον D’Angelo! Εν πάση περιπτώσει, στις 28 Γενάρη του ‘84, οι Νεοϋορκέζοι κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ “Fistful of metal”, το οποίο τάραξε με το τρόπο του τα νερά στο νεογνό thrash metal, εκπροσωπώντας πρώτοι την Ανατολική ακτή των Η.Π.Α.. Και αυτό διότι, τότε άρχισε να βγάζει μπάντες (εν αντιθέσει με τη Δυτική που είχε ξεκινήσει σημαντικά νωρίτερα στο Los Angeles και το San Francisco), με τους NUCLEAR ASSAULT να μην υπάρχουν ακόμα και τους OVERKILL να έχουν ίσα βγάλει το θρυλικό “Power in black” demo. Με αυτά υπ’ όψιν, πάμε να αξιολογήσουμε το ντεμπούτο των ANTHRAX.

The “Fistful of metal” countdown:

10) “I’m eighteen” (4.02):
Οι ANTHRAX στο ντεμπούτο τους, θέλανε να μας δείξουν και το υπόβαθρο τους. Πέραν της τεράστιας αγάπης για μπάντες όπως οι KISS και οι RAMONES, οι κύριοι είχαν μεγαλώσει μεταξύ άλλων, και με ALICE COOPER. Κάνοντας μια υπέροχη απόδοση στον ύμνο του κυρίου Vincent Fournier στην μπερδεμένη εφηβεία, και στη μετάβαση στην ενηλικίωση, οι ANTHRAX τιμούν τις ρίζες τους. Επειδή αυτή η αποφράδα διαδικασία από κάπου πρέπει να ξεκινήσει όμως, πάρτε το εδώ!

9) “Across the river” (1.26):
Το mini instrumental του δίσκου, αποτελεί την ανάσα, πριν το φινάλε “Howling furies” και δείχνει μια τάση των ANTHRAX να θέλουν να προσθέτουν εισαγωγές στα κομμάτια τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μια τάση που θα εξερευνούσαν με ζήλο στις επόμενες κλασσικές κυκλοφορίες της κλασσικής περιόδου. Μπορεί να είναι μικρό, μπορεί να είναι χαμηλά γιατί ακολουθούν ανώτερα κομμάτια από αυτό, αλλά επιτελεί κανονικά και με το νόμο το ρόλο του, δε βρίσκετε;

8) “Anthrax” (3.24):
Κάθε μπάντα πρέπει να έχει ομώνυμο κομμάτι πέρα από φερώνυμο δίσκο, σωστά; Ένα που να συνοψίζει ποιοι είναι, και τι ρόλο βαράνε. Ειδικά δε, στο ντεμπούτο. PRIEST-έικο μπάσιμο, και μετά MAIDEN-ικοί καλπασμοί, που δείχνουν ακριβώς τις ρίζες της μπάντας. Ίσως το πιο καθαρά heavy metal κομμάτι του δίσκου, παρά την ελαφρά ορμή που του δίνει το παίξιμο της μπάντας και τα φωνητικά του Turbin.

7) “Soldiers of metal” (2.55):
Κάργα MAIDEN-ικό μπάσιμο επίσης, βγαλμένο από το ντεμπούτο συγκεκριμένα. Με τη στιχουργία να είναι ακριβώς αυτή που φαντάζεσαι με ένα τέτοιο τίτλο. “Pounding away, tearing through flesh, soldiers of metal, fight to the death!”. Κομμάτι δήλωση όπως και το ομώνυμο της μπάντας, που ήθελε να προκαλέσει, και να στρέψει τα βλέμματα επάνω της. Όπως είδαμε πιο πάνω, επιλέχθηκε σοφά για προπομπό του ντεμπούτου, αγκαζέ με το “Howling furies”.

6) “Subjugator” (4.38):
Ζόρικο άσμα, στιχουργικά κυρίως. Ήρθαμε, δεν θα περάσουμε απαρατήρητοι, θα φροντίσουμε να μη μας ξεχάσεις, και αν έχεις αντίρρηση, θα σε φάμε αμάσητο. ΑΚΡΙΒΩΣ η άγνοια κινδύνου, το μάτι που γυαλίζει και το αίμα που βράζει που περιμένεις από 5 τύπους από τη Νέα Υόρκη βαριά στα 20-21. Μόλις έχουν ενηλικιωθεί, και ψάχνουν τσαμπουκάδες. Μουσικά επίσης, με το κομμάτι να ξεκινάει MAIDEN-ικά και να μαρσάρει στη συνέχεια και με ένα πολύ έξυπνο riff, να σπάει προσωρινά το ρυθμό, δείγμα του ύφους των ANTHRAX, ήδη από το ντεμπούτο.

5) “Death from above” (5.00):
To πιο ώριμο στιχουργικά, από τα πιο heavy metal-άδικα κομμάτια του “Fistful of metal”. Εδώ δεν έχει μανούρες, ζοριλίκια, “με θυμάσαι ρε αλήτη;” και τα τοιαύτα. Εδώ έχει πιλότο μαχητικού αεροσκάφους, που στέλνει κόσμο στα θυμαράκια χωρίς οίκτο απλά επειδή, έτσι του γουστάρει (“Like the screaming eagle, I’m on the run, I blaze through the sky, I kill for the fun”). Τα πράγματα είναι απλά: βρέθηκες στο δρόμο του; Θα πάρεις ό,τι σου αξίζει, από αέρος! Ένα από τα καλύτερα ρεφρέν του δίσκου σε δύο μέρη: πρώτο με τα gang φωνητικά “JET FIGHTER” να χτίζουν τσαμπουκά και δεύτερο αυτό εδώ “Vengeance is calling on you, and there’s nothing that you can doooooooo!! Brings you the thing you deserve, death from abooooooove!!”. Τα λέγαμε!

4) “Panic” (3.58):
Ξέρετε τις ταινίες τρόμου/δράσης που έχουν τη λεγόμενη “μουσική αγωνίας”; Αυτή που σου ανεβάζει την αδρεναλίνη, και σε έχει σε μια διαρκή κατάσταση πανικού σχεδόν. Ε, αυτόν τον πανικό, οι ANTHRAX τον μετουσίωσαν σε νότες, σαν τέτοιου είδους μουσική. ΠΑΝΕΞΥΠΝΟ και λυσσασμένο riff, αντάξιο ενός speed/thrash ολοκαυτώματος σαν αυτό που συμβαίνει εδώ, που διαφαίνονται όλες οι επιρροές της μπάντας, μα και πάνω από όλα, το προσωπικό τους κράμα γρήγορου παιξίματος. Οι στίχοι πάλι…μάλλον φόρο τιμής στους τιτάνες KISS αποτελούν. Να, δείτε: “The road is hard, the fight is tough. Gonna play it fast, she likes it rough. With my strength, with all my soul. Makin’ love, I’m losing controooooool”. Ε, φταίω εγώ μετά;

3) “Howling furies” (3.55):
Riff από αυτά που προλογίζουν κάποια συμμορία που έρχεται στη πόλη με άγριες διαθέσεις. Αυτή η συμμορία λέγεται ANTHRAX. Και μαρσάρουν άγρια, αλλά άμα θέλουν, πάνε και με το πάσο τους, αλλά πάντα επιβλητικά, με μια heavy metal-άδικη riff-άρα που προσκυνάει όλες τους τις επιρροές, αλλά δείχνει και τις διαφορετικές πτυχές του ήχου τους ήδη από το ντεμπούτο. Άκρως λατρεμένο κομμάτι, μανουριάρικο και άκρως εθιστικό! “Now you’re down here, you’re gonna all stay. Cause the howling furies wanna come out and play. You’re headed for doom, you’d better prepare. Cause in this part of the woods almost anything’s fair!”. Απορίες;

2) “Deathrider” (3.10):
“Γύρισμα” πίσω του βινυλίου, σαν να σου λέει “ώπα, το άκουγα ήδη, αλλά πάμε πάλι από την αρχή”. Και τι αρχή…..speed/thrash riff-άρα του θανάτου, και ο Benante να σφυροκοπάει από πίσω δίχως αύριο, ο άγουρος και λυσσασμένος Neil Turbin να δίνει το σύνθημα “HEAR THEEEE SCREAMS, FEEL THEEEEE BITE, WE RIDE, WITH DEATH, TONIIIIIIGHT!”. Τσιρίδες, φάπες παντού και η μπάντα να δείχνει τα δόντια της στο κόσμο! Από τα πιο επιθετικά μπασίματα πρώιμου thrash δίσκου ως και σήμερα, μια και σε παρασέρνει με την ενέργεια του. Τέτοια θέλουμε!

1) “Metal thrashing mad” (2.39):
Το απόλυτα αγαπημένο μου κομμάτι ANTHRAX όλων των εποχών. Το ringtone μου για χρόνια. Το soundtrack μου, σε πολλές στιγμές thrash παράνοιας και παροξυσμού. Όπως στο Sonisphere 2010, που το παίξανε και έχασα τη μπάλα, ψάχνοντας ποιον δέρνω, ποιον κρατάω και που ακριβώς στέκομαι! Το μνημειώδες ρεφρέν, δεν είναι πια λέξεις. Είναι βίωμα, είναι κτήμα, είναι στάση ζωής. Για όσους σαν εμένα, αγάπησαν τη ταχύτητα και το μάτι που ελαφρώς γυρίζει:

“Got my foot pinned to the floor!!
You can feel the engine roar!!
I got thunder in my hands!!
I’m metal thrashing mad!!”

Το ντεμπούτο αγκαλιάστηκε θερμά στο underground, με τη μπάντα, να ετοιμάζεται σιγά σιγά για τα επόμενα βήματα. Παρακάτω βλέπετε εμφάνιση με τον Neil Turbin λίγο καιρό μετά τη κυκλοφορία. Δεν είναι η κάλλιστη ποιότητα, αλλά παίρνετε μια ιδέα του ποιοι ήταν οι ANTHRAX τότε, και πόσο πεινασμένοι ήταν επί σκηνής:

Έκτοτε, ο Neil Turbin έφυγε από τους ANTHRAX, και ο Dan Lilker ομοίως για να φτιάξει τους NUCLEAR ASSAULT. Έτσι, αντικαταστάθηκαν αμέσως από τον θρυλικό Frank Bello (μπάσο – ΙΝΔΑΛΜΑ του οργάνου), και την φωνάρα – συνώνυμο της κλασσικής περιόδου, Joey Belladona! Τα κομμάτια του ντεμπούτου αγκαλιάστηκαν σε ποικίλες περιπτώσεις στο μέλλον. Είτε επί σκηνής:

Είτε στο στούντιο, στα πλαίσια επανηχογραφήσεων:

Ωστόσο, όλοι οι οπαδοί, με μια φωνή, αναγνωρίζουν την άγρια γοητεία των πρώτων εκτελέσεων, της άγουρης μπάντας που έρχεται με άγνοια κινδύνου και περίσσια όρεξη να δώσει μουσική στο κόσμο και να κάνει θόρυβο. Και αυτή είναι η παρακαταθήκη του “Fistful of metal”, απλά και όμορφα, είτε είναι μέσα στις αγαπημένες σου κυκλοφορίες των ANTHRAX, είτε όχι. Ελπίζω να απολαύσατε αυτό το κείμενο και να βάλατε το δίσκο άλλη μια φορά να παίξει, όπως ακριβώς του αξίζει!

Γιάννης Σαββίδης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Worst to Best

RAINBOW – “Down to earth” – Worst to best

Published

on

Και έτσι μετά από τρία άλμπουμ με τον περίφημο Ronnie James Dio, οι RAINBOW θα αλλάξουν ρότα και θα αρχίσουν να οδεύουν προς μια εμπορική και προσιτή μουσική κατεύθυνση. Ο Roger Glover αποτελεί την πρώτη …μεταγραφική έκπληξη της σεζόν, αρχικά στη θέση του παραγωγού και αφού ο Jack Green δεν θα συνεχίσει για πολύ με την μπάντα, θα αναλάβει και καθήκοντα μπασίστα. Το βασικό όμως πρόβλημα της μπάντας ήταν ο θέση του τραγουδιστή και αυτόν μάλλον άργησαν να τον βρουν, πριν καταλήξουν στον Graham Bonnet. Στοιχίζοντας η παραμονή τους περίπου 2000$ την ημέρα, στη Γαλλία στο ίδιο στούντιο που έγραψαν και το “Long live rock n roll”, κάποια στιγμή αποφάσισαν ότι καλά ..γλέντησαν τα λεφτά της Polydor αλλά ήταν ώρα να σοβαρευτούν και να προχωρήσουν με τον αντικαταστάτη του Dio. Αφού απέρριψαν τον Brian Johnson (κακό που του έκαναν… πήγε στους AC/DC) τον Marc Storace (πήγε στους KROKUS), Pete Goalby (πήγε στους URIAH HEEP) αποφάσισαν να δώσουν την ευκαιρία στον τραγουδιστή των ΤΗΕ MARBLES έναν τύπο άσχετο με την rock μουσική, ακόμα τότε, ονόματι Graham Bonnet. Αυτός ο κύριος δεν γνώριζε καν την μπάντα και πριν τους συναντήσει για πρώτη φορά, πήγε και αγόρασε τα άλμπουμ τους για να δει με τι είχε να κάνει. Αφού τα πήρε, τα άκουσε και μάλλον δεν του άρεσαν πολύ και μόνο αφού ρώτησε και την κοπέλα του, αποφάσισε να κάνει την audition για τους RAINBOW. Ο Blackmore του ζήτησε να μάθει το “Mistreated” πριν μπει μαζί τους στο στούντιο (για κάποιον λόγο με αυτό το τραγούδι έκαναν ακρόαση τους πάντες) και σύμφωνα με τον Bonnet, μόλις άρχισε να τραγουδά “I’ ve been mistrea….” ο Blackmore διέκοψε και του είπε, «Είσαι οκ! Αν θες μπαίνεις στην μπάντα»! Εκείνη την ημέρα, έπαιξαν όλοι μαζί τρεις φορές το συγκεκριμένο τραγούδι (μη ρωτάτε γιατί..) και έτσι οι RAINBOW μπήκαν σε μια νέα εποχή.

Ειρωνικά ονόμασαν το άλμπουμ “Down to earth” επειδή θεματολογικά ήταν όλα τα τραγούδια πιο κοντά στην καθημερινότητα και έλειπαν πια οι μάγοι και οι δράκοι.

Άσχετο αλλά ενδιαφέρον… Όλοι γνωρίζουμε πως μεγάλη αγάπη του Blackmore είναι οι ABBA. Κάποια στιγμή, κατά την περιοδεία για το “Down to earth” όταν έπαιζαν στην Στοκχόλμη, κατά την διάρκεια του soundcheck επισκέφτηκε τον Blackmore η Agnetha Faltskog η μια από τις δυο τραγουδίστριες των ABBA. Αυτό το επιβεβαίωσε και ο Cozy Powell αλλά και το 1988 ο ίδιος ο Blackmore. Σκοπός της επίσκεψης ήταν η σκέψη να συνεργαστούν! Όμως αυτό δεν προέκυψε ποτέ, το πιθανότερο σενάριο είναι πως τα management των δυο καλλιτεχνών δεν πήραν ποτέ στα σοβαρά την πιθανότητα μιας τέτοιας συνεργασίας και τελικά έμεινε μόνο στην ιδέα η όλη φάση…

Πάμε να βάλουμε σε μια σειρά τα τραγούδια ενός λαμπρού άλμπουμ, το οποίο φυσικά αντιμετώπισε και αυτό, την στενοκεφαλιά των κολλημένων «Αφού δεν είναι ο Dio, δεν είναι καλό…Ουγκ!»

Αρχικά να τονίσουμε ότι υπάρχουν δυο back tracks τα οποία δεν υπάρχουν στο άλμπουμ. Πρώτο είναι το “Bad girl” που έμεινε έξω και χρησιμοποιήθηκε ως B’ Side του “Since you’ve been gone” ένα αρκετά καλό τραγούδι που δεν βλέπω τον λόγο που το άφησαν εκτός άλμπουμ και το εξαιρετικό instrumental “Weiss hymn” το οποίο το έγραψαν εφόσον είχαν τελειώσει οι ηχογραφήσεις του “Down to earth” και αποτελεί ένα διαμάντι στη καριέρα του Blackmore.

The “Down to earth” countdown

  1. “No time to lose” (3.45)

Ένα απλά καλό τραγούδι με την μπάντα να το «δένει» όμορφα, ανήκει στην κατηγορία των τραγουδιών τύπου “L.A. Connection”, “Self portrait”, “Sensitive to light” που δεν είναι σαφώς πρώτης γραμμής, αλλά τα ακούς ευχάριστα χωρίς ούτε να εντυπωσιάζουν, ούτε να σε κάνουν να βαριέσαι.

  1. “Makin’ love” (4.38)

Πολύ όμορφη μελωδία και εισαγωγή λίγο πριν μπουν τα ψήγματα της μελωδίας του “Perfect strangers” αν προσέξετε καλά. Ένα κομμάτι που δείχνει φανερά την ροπή των RAINBOW σε πιο εμπορικά μονοπάτια και την εκπληκτική έφεση του Blackmore να παράγει ωραίες μελωδίες ακόμα και στις όχι τόσο πολύ δημιουργικές στιγμές του.

  1. “Since you’ve been gone” (3.25)

Η μεγάλη επιτυχία του άλμπουμ, ένα από τα κλασικά RAINBOW τραγούδια που ακόμα και σήμερα μαζί με το “I surrender” είναι σήμα κατατεθέν της μπάντας σε όλους τους ροκ σταθμούς του κόσμου. Η προσωπική μου άποψη είναι πως είναι ένα τραγούδι σαφώς εμπορικό και φιλικό προς το ευρύ κοινό, αλλά υπερβολικά cheesy ακόμα και για τα δικά μου γούστα. Σύνθεση του Russ Ballard, ακούστε και το πρωτότυπο, κατάφεραν να της δώσουν σαφώς μια πιο αιχμηρή αίσθηση, αλλά αυτό το άλμπουμ πραγματικά έχει πολύ καλύτερες στιγμές από αυτό εδώ.. Από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά πιασάρικο τραγούδι…

  1. “Love’s no friend” (4.55)

Θα μπορούσε να είναι άνετα να είναι το αδερφάκι του “Mistreated” αφού μοιάζουν στην δομή, στο ύφος και στην κιθάρα αρκετά. Πολύ ωραία ερμηνεία από τον Bonnet που δεν είχε να φοβηθεί τίποτα και μπορούσε να σταθεί σε πολύ υψηλά επίπεδα. Γενικά μια σύνθεση που δείχνει το υψηλό επίπεδο της μπάντας και θα μπορούσε άνετα να βρίσκονταν σε κάποιο DEEP PURPLE άλμπουμ και όλοι να λέγαμε “Πωωωω τι κομματάρα», αλλά αφού τραγουδά ο Bonnet και είναι στο “Down to earth” δεν έδωσαν και πολλοί σημασία σε αυτό το μικρό αριστούργημα.

  1. “All night long” (3.53)

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Τι να διαλέξεις αφού πάμε σε μια πολύ καυτή τετράδα τραγουδιών. Το ένα καλύτερο από το άλλο. Απλά συναρπαστικά και τα τέσσερα. Κάνω την καρδιά μου πέτρα λοιπόν. Αυτό εδώ έχει την πολύ αιχμηρή και επιθετική κιθάρα, απίστευτο ριφ (ακούστε και το “Out of time” του Mick Jagger πάνω στο οποίο βασίζεται). Πρόκειται για ένα πολύ επιθετικό τραγούδι, ιδανικό για club και συναυλίες. Από την άλλη ήταν ένα σοκ, αφού είναι και το opening track, για όσους εκείνα τα χρόνια πίστευαν ότι οι RAINBOW θα συνέχιζαν στο ύφος που είχαν στα δυο προηγούμενα άλμπουμ τους. Γροθιά στο στομάχι λέμε… Αγαπημένο!

  1. “Lost in Hollywood” (4.51)

Πόσο το αγαπώ και αυτό εδώ. Μελωδία, εισαγωγή, ριφ, ερμηνεία, ροή… Όλα τα καλά τα έχει! Ένα διαμάντι του hard rock, ένα στολίδι στην δισκογραφία των RAINBOW. Γιατί το βάζω θα μου πείτε στο #3; Πιθανόν, ναι, να το αδικώ δίνοντας του αυτή τη θέση, αλλά νομίζω πως θα αδικούσα και τα υπόλοιπα δυο αν τα έβαζα εδώ. Ας πούμε λοιπόν πως πάμε για μια τριάδα ίσων σε αξία τραγουδιών και ρε γαμώτο πόσο κρίμα κάποιοι να μην τους δίνουν σημασία…

  1. “Danger zone” (4.31)

Για μένα η μεγάλη έκπληξη του άλμπουμ, το πιο ωραίο «άγνωστο» τραγούδι των RAINBOW. Επικό, λυρικό, ταυτόχρονα εμπορικό και μια ελαφριά ZEPPELIN ανατολίτικη χροιά, το κάνουν απλά εκπληκτικό. Να αναγνωρίσουμε για ακόμα μια φορά την ερμηνεία του Bonnet και το πόσο δίνει δύναμη στα κομμάτια γενικότερα ο τρόπος που τα ερμηνεύει. Συναρπαστικό και το μεσαίο μέρος του “Danger zone” που μονομαχούν τέλεια η κιθάρα με τα πλήκτρα. Επικό, τι μελωδίες έχεις γράψει ρε Blakmore γαμώ τον μπελά μου μέσα..

  1. “Eyes of the world” (6.42)

Εγώ θα το πω και ας με κράξετε. Ούτε ο Dio δεν θα μπορούσε να το ερμηνεύσει καλύτερα αυτό εδώ! Επίπεδου τραγούδι, RAINBOW επική σύνθεση από την αρχή μέχρι το τέλος. Με διαφορά …νότας πιστεύω όμως δικαίως κερδίζει την πρώτη θέση στο άλμπουμ και μια υπερ-άνετα στις κορυφαίες της μπάντας. Το πιο ατμοσφαιρικό τραγούδι του “Down to earth” θα ενώνει πάντα τις δύο όψεις του Ουράνιου Τόξου.

Δημήτρης Σειρηνάκης

Continue Reading

Worst to Best

DEF LEPPARD – “Hysteria” – Worst to best

Published

on

Όρεξη έχει ο Φράγκος ή αναπτυγμένη αίσθηση χιούμορ (μπορεί και τα δύο…δεν ξέρω). Ζητάει να βάλουμε σε αξιολογική σειρά ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει και το οποίο φέτος συμπληρώνει 35 χρόνια ζωής. Μάλλον…να το πάρουμε διαφορετικά. Για τον γράφοντα, το “Hysteria” είναι το καλύτερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ποτέ από οποιοδήποτε συγκρότημα οποιουδήποτε μουσικού ιδιώματος. Είναι ο δίσκος εκείνος που έχω ακούσει περισσότερες φορές στη ζωή μου και υπήρξε αφορμή για να γνωρίσω πριν από τρεις και βάλε δεκαετίες εξαιρετικά άτομα απ’ όλο τον κόσμο που μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για τους LEPPARD. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, όχι μόνο δεν υπάρχει μισή μέτρια νότα στο “Hysteria” αλλά τα πάντα αγγίζουν και ξεπερνούν την τελειότητα! Ας είναι όμως. Για πάμε να δούμε τι θα κάνουμε, διάολε…

  1. Love and affection” (4.37)

Το κομμάτι που κλείνει το δίσκο και το κομμάτι που αν οι LEPS ήθελαν θα ήταν το 8ο (!) single μέσα από το “Hysteria” την άνοιξη του 1989. Τουλάχιστον αυτό ήθελε η Mercury αλλά τα παιδιά από το Sheffield είπαν «όχι» προκειμένου να ετοιμαστούν για το νέο δίσκο (ο οποίος θα κυκλοφορούσε 3 χρόνια μετά αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία). Το “Love and affection” είναι μία εξαιρετική μπαλάντα η οποία βέβαια χάνει κατά κράτος όταν συγκρίνεται με τα “Love bites” και το ομώνυμο κομμάτι. Δεν παύει, όμως, να είναι μία μαγική στιγμή με τις κιθάρες να ζωγραφίζουν και να παραπέμπουν στο ομώνυμο κομμάτι. Ήταν ένα από τα δύο κομμάτια μέσα από το “Hysteria” που έπαιζαν οι LEPPARD στα live του 1986 πριν κυκλοφορήσει, δηλαδή, το άλμπουμ.

  1. Excitable” (4.19)

Λατρεύω το “Excitable”! Ένα τραγούδι που δείχνει ότι οι LEPPARD και ο Mutt Lange ήθελαν να πάνε και σε πιο pop μονοπάτια ή τουλάχιστον δεν δίστασαν να πειραματιστούν με νέους ήχους διατηρώντας την ταυτότητα τους. Και αν το “Excitable” σας θυμίζει πολύ Prince (όντως, μοιάζει) η πηγή έμπνευσης ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Joe Elliott, το “State of shock” ένα τραγούδι των αδελφών Jackson με τον Mick Jagger. Βάλτε το και θα καταλάβετε. Χαίρομαι, ιδιαιτέρως, που συμπεριέλαβαν το συγκεκριμένο κομμάτι στη “Stadium Tour”!

  1. Don’t shoot shotgun” (4.26)

Θυμάστε μία διαφήμιση με ένα παγωτό πύραυλο 4χ4 που έπαιζε πριν από άπειρα χρόνια στην τηλεόραση έχοντας για background το συγκεκριμένο κομμάτι; Αν όχι, μη στεναχωριέστε γιατί κι εγώ αμυδρά τη θυμάμαι! Αλλά θυμάμαι ότι ήταν κάπου στην παραλία…αυτά! Θα έλεγα ότι το “Don’t shoot shotgun” θα ήταν τεράστια επιτυχία αν κυκλοφορούσε από άλλο συγκρότημα…μόνο και μόνο για τα απίστευτα δεύτερα φωνητικά του Sav πριν το refrain! Μιας και αναφέρθηκα σε διαφημίσεις, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε κάποιο τραγούδι των LEPPARD σε διαφήμιση της ελληνικής τηλεόρασης. Είχε προηγηθεί το “Too late for love” –πιο συγκεκριμένα η μελωδία της κιθάρας και το riff μετά το solo- σε διαφήμιση με κοσμήματα, χρυσαφικά…κάτι τέτοιο!

  1. Run riot” (4.39)

Οι DEF LEPPARD μετά το ατύχημα του Rick ήταν αναγκασμένοι να προσαρμόσουν κάπως τον ήχο τους στα νέα δεδομένα. Τα πολύ up-tempo κομμάτια υστερούσαν αριθμητικά σε σχέση με τις mid-tempo στιγμές αλλά μη γελιέστε, οι LEPS πάντα προτιμούσαν περισσότερο αυτό το στυλ. Το “Run riot” θυμίζει κάτι από την ατμόσφαιρα του “Stagefright” και του “Rock rock” τουλάχιστον όσον αφορά την ταχύτητα. Μεγάλη κομματάρα που θυμάμαι πόσο άρεσε χαρακτηριστικά στους old-school fans της μπάντας πίσω στο 1987! Διάολε, όταν πρωτοπήρα το δίσκο προσπαθούσα ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ να καταλάβω τι έλεγε ο Elliott μετά το solo…ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ!

  1. Love bites” (5.46)

«Σας την έφερα, κύριοι! Ένας καλός πράκτωρ δεν μπαίνει ποτέ από εκεί που τον περιμένουνε»! Τα έλεγε ο αείμνηστος Περικλής Χριστοφορίδης! Έτσι και εγώ. Περιμένατε ότι θα ήταν πιο πάνω, έτσι; Και εγώ θα ήθελα αλλά δεν βγαίνουν τα κουκιά! Το “Love bites” είναι ένα από τα πιο πετυχημένα και δημοφιλή τραγούδια των DEF LEPPARD. Βασικά, αν εξαιρέσουμε το “Pour some sugar on me”, είναι μάλλον το πιο δημοφιλές! Ο ορισμός της power ballad της εποχής και σίγουρα η παραγωγή του Mutt Lange εδώ είναι εξωπραγματική…ειδικά στον τομέα των δεύτερων φωνητικών. Όσοι είχαμε πάρει τη βιντεοκασέτα του “Historia” το 1988 και αφήσαμε να παίξει κανα λεπτό αφού είχαν τελειώσει τα credits και είχε πέσει μαύρο (ΕΡΤ, circa 2013), απολαύσαμε το video-clip του “Love bites”. Εγώ πάντως το ανακάλυψα μετά τις 6-7 φορές που είχα δει τη βιντεοκασέτα και αισθάνθηκα σα να ανακάλυψα την Αμερική. Ωραία που ήταν η ζωή στα 13!

  1. Gods of war” (6.37)

Όταν το Δεκέμβριο του 2018 πήγαμε με τον Γανίτη στο Sheffield για να δούμε τους LEPPARD να παίζουν ολόκληρο το “Hysteria”, ένα από τα απίστευτα highlights της συναυλίας ήταν η στιγμή πριν να μπει η μπασογραμμή στο “Gods of war”, με τον Sav να στέλνει ένα φιλί στον Αθάνατο Steve Clark, η φωτογραφία του οποίου κοσμούσε το κεντρικό video wall της σκηνής. Ο λόγος απλός. Το “Gods of war” ήταν πνευματικό παιδί του Steamin’! Σε κομμάτια όπως τα “Billy’s got a gun”, “Die hard the hunter” και το “Gods of war”, o σπουδαίος αυτός κιθαρίστας έπαιζε εντός έδρας! Η επική ατμόσφαιρα της σύνθεσης σε συνδυασμό με τη μαγική παραγωγή του Mutt Lange απογειώνουν το “Gods of war” σε δυσθεώρητα ύψη.

  1. Armageddon it” (5.24)

Ξέρω πολύ κόσμο που θεωρεί το συγκεκριμένο κομμάτι σαν το καλύτερο του δίσκου ή έστω το έχουν σαν αγαπημένο τους. Το riff σκαρφίστηκε ο Steve και ο Mutt τον βοήθησε στο να τελειοποιήσει την αρχική αυτή ιδέα. Ήρθε και ο Elliott με τους ΦΑΝΤΕΖΙ στίχους και ένα refrain που εκτόξευσε το “Armageddon it” στη στρατόσφαιρα! Τα τελευταία 30 χρόνια, πριν από το “Armageddon it”, ο Joe «συστήνει» τον Vivian Campbell στον κόσμο αφού είναι εκείνος που ξεκινάει το χαρακτηριστικό riff του τραγουδιού. Το video-clip μας έδινε μία πολύ καλή ιδέα του τι συνέβαινε τότε στην “Hysteria Tour”…

  1. “Pour some sugar on me” (4.27)

Με μεγάλο πόνο ψυχής είμαι υποχρεωμένος να τοποθετήσω το “Sugar” στην πέμπτη θέση. Και μόνο το φανταστικό video (any TESLA fans εδώ πέρα…;) που το βλέπαμε ΣΥΝΕΧΕΙΑ στο MTV αλλά και το αψεγάδιαστο της σύνθεσης, θα έπρεπε να με «αναγκάσουν» να το έχω πρώτο. Όχι…θα αντέξω στον πειρασμό και θα συνεχίσω. Το κομμάτι που γράφτηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και δεν θα έμπαινε ποτέ στο δίσκο αν ο Joe δεν πέρναγε την ώρα του με μία ακουστική κιθάρα. Έλα όμως που εκείνη την ώρα περνούσε ο ΘΕΟΣ Mutt Lange και τρελάθηκε αναφωνώντας ότι ήταν η καλύτερη ιδέα που είχε ακούσει εδώ και χρόνια! Άντε τώρα να πεις στους υπολοίπους που νόμιζαν ότι είχαν τελειώσει ότι θα χρειαστούν μερικές ακόμη εβδομάδες στο studio! Άξιζε όμως και με το παραπάνω αφού αν δεν ήταν το συγκεκριμένο κομμάτι, η τύχη του “Hysteria” θα ήταν 100% διαφορετική!

  1. Women” (5.42)

Δεν θα ξεπεράσω στον αιώνα τον άπαντα το σοκ που έπαθα όταν έβαλα να παίξει για πρώτη φορά το “Hysteria” και μπήκε το συγκεκριμένο τραγούδι. Το πρώτο πράγμα που πρόσεχες ήταν η ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ παραγωγή του Mutt Lange (ναι…ξέρω. Προσπαθώ όσο γίνεται να μην ξεπεράσω τις 28 αναφορές στο όνομα του καλύτερου ever παραγωγού). Το δεύτερο ήταν η εμπνευσμένη δομή και το ανυπέρβλητο refrain. Οι DEF LEPPARD είχαν επιστρέψει και μας κολλούσαν όλους στον τοίχο από τις πρώτες κιόλας νότες του πρώτου τραγουδιού! Αυτό ήταν το πρώτο single στην Αμερική (ε, δεν τα πήγε και τέλεια) γιατί ο Mensch θεώρησε ότι έπρεπε να διατηρήσουν τους σκληροπυρηνικούς, παλιούς οπαδούς. Μέχρι σήμερα θα δω τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα το video clip. Α, και για να μην το ξεχάσω…αν κανένας, ξέρει περισσότερα στοιχεία της ταυτότητας του πιτσιρικά (μεσήλικας τώρα) στο clip, μη διστάσει να επικοινωνήσει μαζί μου. Τον ψάχνουμε για συνέντευξη. Μιλάμε για σοβαρές ανησυχίες όχι αστεία! Γελάτε (Χλαπάτσας) αλλά όταν κάναμε το ίδιο με το μοντέλο που το μάτι του κοσμεί το εξώφυλλο το “Adrenalize” άλλα λέγατε…χεχε.

  1. Animal” (4.04)

«Σάκη, ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο αντιπροσωπευτικό ever τραγούδι από ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη δισκογραφία των LEPPARD; Ποιο συμπυκνώνει ΟΛΟΚΛΗΡΗ την πεμπτουσία του ήχου της μπάντας;», με ρωτάει συχνά ο άλλος μου εαυτός. Η απάντηση είναι μία και αδιαμφισβήτητη: το “Animal”! Μπορεί να τους πήρε τρία χρόνια για να το τελειοποιήσουν (Χαίρε Τάσο Καρατάσο…εεε, Mutt Lange!) αλλά το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Η αποθέωση της μελωδίας και των δεύτερων φωνητικών. Μέχρι σήμερα αποτελεί τεράστιο highlight στα live των LEPPARD και το solo του Phil με την Jackson (Bela Lugosi) είναι από μόνο του ένα highlight μέσα σε highlight! Συστήνω ανεπιφύλακτα να ακούσετε και την extended version που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του maxi single εκείνη την εποχή.

  1. Hysteria” (5.54)

Τώρα τι να πω εγώ ο κοινός θνητός για το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου; Άντε να πω κάτι. Ειλικρινά πιστεύω ότι νομοτελειακά δεν γίνεται να ακούς rock, hard rock, metal…όπως θέλετε πείτε το και να μη σου αρέσει το συγκεκριμένο κομμάτι. Ακόμη και εκείνοι που θα πουν ότι είναι φλώρικο, βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι τους αρέσει…και ας μην το παραδέχονται. Προσωπικά, μιλώντας, κάθε μα κάθε φορά που έχει τύχει να δω την αγαπημένη μου μπάντα ζωντανά σε κάποια σκηνή του κόσμου στο συγκεκριμένο κομμάτι πάντα κάτι παθαίνω. Διακατέχομαι από ένα μοναδικό νοσταλγικό συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται. Φταίνε και οι εικόνες που προβάλλονται στο πίσω μέρος της σκηνής που δείχνει παλιές φωτογραφίες της μπάντας και περνάει από μπροστά όλη μου η ζωή. Ο λόγος; Οι DEF LEPPARD και το “Hysteria” είναι το soundtrack της ζωής μου…και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ!

1.”Rocket” (6.37)

Παιδιά, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Μιλάμε για το ΕΒΕΡΕΣΤ όχι μόνο του δίσκου αλλά ενός ολόκληρου ιδιώματος! Η τελειότητα συγκεντρωμένη σε 6.37 λεπτά με τη χημεία μεταξύ Leppard & Mutt Lange να αναδεικνύεται καλύτερα από ποτέ! Το mid-section παραμένει μέχρι σήμερα αξεπέραστο ενώ δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι κάτι τέτοιο δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ πριν από μία hard rock μπάντα. ΜΕΓΑΣ είσαι Mutt Lange και θαυμαστά τα έργα σου! Οι στίχοι παραπέμπουν στους παιδικούς ήρωες των LEPPARD και εγώ με τη σειρά μου κάθε φορά που ακούω το “Rocket” θυμάμαι το παιδικό μου δωμάτιο στο Ρέντη με όλες τις αφίσες των LEPPARD που δεν χόρταινα να τις βλέπω. 35 χρόνια μετά, το συναίσθημα παραμένει ίδιο και απαράλλακτο.

Σάκης Νίκας

Continue Reading

Worst to Best

FATES WARNING – “Inside out” – Worst to best

Published

on

 

 

 

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece