Connect with us

Artists

ASHES OF ARES interview (Matt Barlow)

Published

on

“Emperors, fools and Gods of war”

Δύσκολος Ιανουάριος απ’ όλες τις απόψεις και η μία καθυστέρηση διαδεχόταν την άλλη, αφήνοντας προς το τέλος του μήνα την προγραμματισμένη για πολύ καιρό πριν συνέντευξη με τον Matt Barlow, με αφορμή το νέο άλμπουμ των ASHES OF ARES, “Emperors and fools”. Σε ευδιάθετη κατάσταση ο Matt από την άλλη άκρη της γραμμής, να ναι καλά και η τεχνολογία που πλέον χωρίς διακοπές βλέπεις και συνομιλείς ταυτόχρονα με μία πολύ καλή ποιότητα ήχου και εικόνας, είχαμε τον χρόνο πριν το βασικό σκέλος της συνέντευξης να μιλήσουμε κατ’ ιδίαν, για το πως είναι τα πράγματα εκεί που ζει, να ενδιαφερθεί για το πως είμαι εγώ και αργότερα να πούμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα για τους ASHES OF ARES και όχι μόνο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν Matt με το τελευταίο άλμπουμ των ASHES OF ARES, “Emperors and fools”. Κατά τη γνώμη μου, όπως έγραψα και στην κριτική του άλμπουμ για το Rock Hard, αυτό είναι το καλύτερο άλμπουμ των ASHES OF ARES μέχρι στιγμής. Ποιες είναι οι κριτικές που έχετε λάβει μέχρι τώρα; Και ποια είναι η γνώμη σας;
Ναι οι κριτικές είναι πάρα πολύ καλές και όπως και εσύ, αρκετοί άνθρωποι θεωρούν ότι αυτός είναι ο καλύτερός μας δίσκος, το οποίο είναι καλό, σημαίνει ότι είμαστε στην σωστή κατεύθυνση, να πηγαίνουμε πάντα προς τα πάνω. Η γνώμη μου είναι ότι εγώ και ο Freddie Vidales “μεγαλώσαμε” μαζί καθώς εξελισσόταν όλη η διαδικασία. Στον πρώτο δίσκο με τον Freddie δεν είχαμε γράψει κάτι προηγουμένως μαζί, είχαμε περιοδεύσει μόνο την περίοδο που ήμασταν στους ICED EARTH, εκεί συναντηθήκαμε, γίναμε φίλοι, είχαμε πολλά κοινά μουσικά  ενδιαφέροντα κι έτσι κάναμε μία καλή ομάδα. Με αυτή την έννοια θέλω να πω ότι μεγαλώσαμε μαζί μέσα από αυτό, υπάρχει μια κατανόηση μεταξύ μας, δεν υπάρχουν εγωισμοί που μας εμποδίζουν να δημιουργήσουμε, έτσι όταν προτείνει εκείνος μία ιδέα ή εγώ, πάντα την διαχειριζόμαστε το ίδιο, δεν αφήνουμε κάτι στην άκρη. Αν είναι κάτι καλό για ένα τραγούδι το κρατάμε. Μερικές φορές θα ακούσει αυτός κάτι ωραίο που δεν θα ακούσω εγώ και αντιστρόφως. Οπότε όσο το κάνουμε αυτό και γράφουμε μαζί, με την συνεργασία μας να είναι σταθερή, εμπιστευόμαστε ο ένας το ένστικτο του άλλου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν αυτό που κάνουμε και είναι εντάξει αυτό. Δεν μπορεί κάθε συγκρότημα να είναι για όλους. Και είμαστε ΟΚ με αυτό, το καταλαβαίνουμε. Όπως υπάρχει κόσμος που επιστρέφει και ακούει πράγματα από τον πρώτο ή το δεύτερο δίσκο και προσπαθεί να ακούσει κάτι που δεν το άκουσε αρχικά. Εμείς προσπαθούμε να γράφουμε τραγούδια για εμάς τους ίδιους, που εμείς θέλουμε να ακούσουμε. Στο τέλος της ημέρας και εμείς είμαστε οπαδοί της μουσικής, κυρίως της παλιάς σχολής του metal, δεν προσπαθούμε να ανακαλύψουμε πάλι τον τροχό, αλλά να φτιάξουμε κάτι ωραίο για την metal κοινότητα και που θα ακούει ο κόσμος με ευχαρίστηση.

Όπως είπες είναι ένα καλό ματσάρισμα μεταξύ των δυο σας και συνδυάζετε τις ιδέες σας. Εγώ παρατήρησα πως αυτή την φορά η επιθετικότητα του δίσκου είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με το παρελθόν όπως επίσης είναι και πιο σκοτεινός. Τι σας οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση; Εμένα μου φάνηκε σαν μία συσσωρευμένη πίεση να βγήκε μέσω της μουσικής σας. Πίεση σαν αυτή που ζει όλος ο κόσμος με ότι συμβαίνει πλέον.
Θα μπορούσε. Όταν ξεκινούσαμε να γράφουμε τον δίσκο ήταν πριν την πανδημία. Είχαμε κάποια τραγούδια έτοιμα από τις προηγούμενες ηχογραφήσεις, συμπεριλαμβανομένου του “Monster’s lament” και γενικότερα αρκετό υλικό που δεν ταίριαζε για το προηγούμενο μας δίσκο. Υπήρχε υλικό που δουλεύαμε γιατί δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο κενό, όπως αυτό το χρονικό διάστημα μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου άλμπουμ. Έτσι ώστε σε περίπτωση που έμπαιναν άλλα πράγματα στην μέση, που τελικά μπήκαν, να ήμασταν προετοιμασμένοι. Είχαμε λοιπόν έτοιμα πολλά τραγούδια εντός του 2020 και μπήκαμε στο studio αρχές του 2021. Η παραγωγή του δίσκου, η παραγωγή των βινυλίων και όλα αυτά ήταν που μας καθυστέρησαν. Οπότε πιστεύω η κατεύθυνση που πήραμε ήταν μία φυσική πρόοδος για εμάς. Όπως είπες κάποια τραγούδια είναι αρκετά σκοτεινά, όπως το “Monster’s lamment”,το “The iron throne” και το “The throne of iniquity” που ήταν αρκετά δυνατό και το συμπεριλάβαμε στο EP. Για το τραγούδι “Emperors and fools” είχα τους στίχους πολλά χρόνια πριν και όταν ο Freddie μου παρουσίασε την μουσική, απλώς ταίριαξαν. Δεν ξέρω πως έγινε, απλώς ταίριαξαν. Ξέρεις τα πράγματα απλά λειτούργησαν, δεν υπάρχει κάποια μέθοδος στον τρόπο σύνθεσης. Κάποιες φορές ο Freddie φέρνει την μουσική και αμέσως γράφω τους στίχους και κάποιες φορές δουλεύουμε επάνω σε πράγματα δικά μου. Άλλες φορές ο Freddie έχει έτοιμα τη μουσική και στίχους και δεν έχει την φωνητική μελωδία έτοιμη. Οπότε καταλαβαίνεις, πως ό,τι λειτουργεί θα το χρησιμοποιήσουμε και όπως βγει.

Αναφερόμενος στους στοίχους, μου δίνεις μία καλή πάσα να σε ρωτήσω σχετικά για την στιχουργική κατεύθυνση των τραγουδιών και ειδικά για το τραγούδι “The iron throne”. Είναι μία αναφορά στο “Game of Thrones”; Και σχετικά με τα υπόλοιπα τραγούδια, υπάρχουν άλλες αναφορές που είναι κοινωνικές, πολιτικές ή φαντασίας;
Υπάρχει λίγο από όλα και μία καλή ανάμιξη. Το “The iron throne” ήταν μία ακόμα ιδέα του Freddie που το είχε γράψει για το δεύτερό μας άλμπουμ και δεν είχε καταφέρει να μπει σε αυτόν. Τώρα όμως λειτουργεί πολύ καλύτερα, που το “Game of Thrones” έχει τελειώσει και μας πηγαίνει πίσω σε αυτό να το σκεφτούμε. Το “Emperors and fools” επίσης είναι ένα τραγούδι που ξεκίνησα να γράφω αμέσως την τελευταία θεατρική αναπαράσταση του Κόμη Μoντεχρίστο εμπνευσμένο από το γράμμα που είχε δώσει ο Ναπολέων στο Δάντη. Είναι μία στιγμή που δείχνει του ηγέτες όταν κάνουν χρήση ή κατάχρηση της δύναμής τους. Υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να αναλύσουμε αλλά μου αρέσει να γράφω τραγούδια που θα κάνουν αυτόν που τα ακούει να τον κάνουν να σκεφτεί με τον δικό του τρόπο.

Ξεκινήσαμε την συζήτηση μιλώντας για την πανδημία και πλέον ένα κοινό ερώτημα που κάνουμε σε όλους τους καλλιτέχνες, είναι τα προβλήματα που τους δημιουργήθηκαν ως καλλιτέχνες από αυτή την κατάσταση. Εσύ ως καλλιτέχνης ποια προβλήματα αντιμετώπισες στην δημιουργία του “Emperors and fools”;
Ξέρεις το θέμα είναι ότι γράφουμε και ηχογραφούμε με τον ίδιο τρόπο από την πρώτη ημέρα. Ο καθένας στον δικό του χώρο και όπως είπα πριν είχαμε σχεδόν έτοιμο όλο το υλικό το φθινόπωρο του 2020 γιατί μπορούμε και δουλεύουμε ο καθένας στο δικό του στούντιο. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί στο ίδιο στούντιο για την μίξη και το mastering. Εγώ όμως τραγούδησα στο δικό μου στούντιο, ο Van Williams έπαιξε ντραμς στο δικό του, ο Freddie έκανε το ίδιο πράγμα οπότε ήμασταν κάπως στημένοι για αυτό και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε γιατί έχει μεγαλύτερο νόημα για εμάς. Ένα συγκρότημα του δικού μας μεγέθους, αν και κάποιοι σκέφτονται μία διαφορετική κατάσταση, αλλά δεν είμαστε οι ICED EARTH, δεν έχουμε το ίδιο budget που έχουν οι ICED EARTH, οπότε προσπαθούμε να κάνουμε ότι καλύτερο με ότι διαθέτουμε και δυστυχώς δεν είμαστε σπασίκλες με τον εξοπλισμό, δεν διαθέτουμε τα κατάλληλα εργαλεία οπότε βασιζόμαστε στους επαγγελματίες των στούντιο να κάνουν τα δικά τους. Εκεί βρισκόμαστε αυτή την στιγμή. Μπορούμε να κάνουμε πολλά ο καθένας από το σπίτι του αλλά στο τέλος της ημέρας χρειαζόμαστε τον παραγωγό/μηχανικό που θα κάνει την δουλειά και θα δουλέψει σε ότι του έχουμε παρουσιάσει. Οπότε είμαστε αρκετά αυτάρκεις εκτός της μίξης και του mastering και δυστυχώς ως μπάντα δεν έχουμε το δικό μας στούντιο. Αν το είχαμε το άλμπουμ θα κυκλοφορούσε το 2021. Υπολογίζοντας τις καθυστερήσεις τον βινυλίων, βρισκόμαστε στο 2022 και τελικά μπορεί για εμάς να είναι καλύτερα έτσι γιατί φαίνεται ότι κάναμε μία πολύ καλή έναρξη του νέου έτους.

Και σε αυτή την κατάσταση, υπάρχουν πιθανότητες για περιοδεία στο εγγύς μέλλον; Στην Αμερική ή στην Ευρώπη. Και ξέρεις, στην Ελλάδα έχεις πολλούς θαυμαστές από τις μέρες του ICED EARTH. Και θα θέλαμε να σας δούμε ξανά στη χώρα μας.
Το θέλουμε πολύ να έρθουμε εκεί είναι η αλήθεια και ελπίζουμε να τα καταφέρουμε. Προφανώς με την πανδημία και όλα τα lockdown είναι δύσκολο για ένα συγκρότημα να προγραμματίσει μία περιοδεία. Πόσο μάλλον όταν δίνονται προκαταβολές και προκύπτουν νέες περιοδείες στο ενδιάμεσο και να δίνονται ταυτόχρονα ειδοποιήσεις. Λέγοντας αυτά σε περίπου ενάμιση χρόνο θα μπορέσω να αποσυρθώ από την βασική μου δουλειά και θα έχω περισσότερο χρόνο. Μέχρι στιγμής εγώ είχα περισσότερους περιορισμούς  από τον Freddie, o οποίος μπορεί να δουλέψει από τον προσωπικό του υπολογιστή ως μηχανικός αλλά εγώ πρέπει να είμαι καθημερινά στην δουλειά. Αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να το πιστέψω ότι το κάνω αυτό εδώ και δεκαοκτώ χρόνια ως βασική εργασία και με την συνταξιοδότηση να με περιμένει στην γωνία, σίγουρα μου δίνεται περισσότερος χρόνος για περιοδείες.

Επιστροφή στο “Emperors and fools” και πρέπει να πω ότι είμαι έκπληκτος από το επίπεδο της απόδοσής σου στα φωνητικά μέρη. Είναι γνωστό ότι τραγουδάς σε ψηλές νότες αλλά έχουμε συνηθίσει στην πιο μπάσα και βαθιά φωνή σου. Αλλά στο “Emperors and fools” το πήγες σε άλλο επίπεδο. Ανέφερες την συνταξιοδότηση αλλά εγώ ένιωσα σαν ότι δεν σε άγγιξε ο χρόνος.  Ήταν συνειδητό να τραγουδάς τόσο ψηλά; Και πώς καταφέρνεις να κρατήσεις τη φωνή σου σε τόσο καλό επίπεδο;
Ναι ήταν σίγουρα συνειδητή απόφαση μου και γιατί μπορεί να είχα περισσότερο χρόνο να δουλέψω επάνω στα τραγούδια και καθώς τα τραγούδια αναπτύσσονταν, μπορούσα να ακούσω πράγματα, που έδιναν πολλά παραπάνω. Τα ακούγαμε και θέλαμε να γίνουν πιο επιθετικά, στις κιθάρες, στα ντραμς και πάνω σε αυτό δουλέψαμε. Αν χαμηλώσεις όλα τα όργανα θα ακούσεις πολλά φωνητικά μέρη, κάτι το οποίο μου αρέσει να κάνω και να δημιουργώ. Στο τέλος της ημέρας θέλω να κάνω πράγματα που να με κάνουν χαρούμενο και όσο εγώ είμαι χαρούμενος μακάρι να γίνονται χαρούμενοι και άλλοι άνθρωποι που στηρίζονται σε αυτό. Το γεγονός που μπορώ να κρατώ την φωνή μου σε αυτό το επίπεδο είναι ένα επιπλέον όφελος να ηχογραφώ στο δικό μου στούντιο. Δεν χρειάζεται να πηγαίνω μ’ ένα πρόγραμμα που μου επιβάλλει για παράδειγμα να τελειώσω δύο τραγούδια σε μία ημέρα. Ακόμα και με τους ICED EARTH υπήρχαν περιπτώσεις που έπρεπε να τελειώσω ένα άλμπουμ σε μία εβδομάδα. Θα πουν κάποιοι και τι έγινε, πρέπει να τραγουδήσεις ένα-δυο τραγούδια, αλλά κάθε σημείο του τραγουδιού δεν πάει πάντα καλά και πρέπει να τραγουδάς ξανά και ξανά. Το όφελος να τραγουδώ στο δικό μου στούντιο, είναι ότι τραγουδούσα για λίγες ώρες. Αν δεν πήγαινε κάτι καλά πήγαινα την επόμενη ή την μεθεπόμενη μέρα και κρατούσα με αυτόν τον τρόπο πιο φρέσκια την φωνή μου. Αν μια μέρα η φωνή μου ήταν πιο τραχιά, θα πήγαινα σε ένα άλλο τραγούδι που θα ταίριαζε περισσότερο. Αυτό λειτούργησε καλύτερα στα τραγούδια αλλά και για εμένα ως τραγουδιστή για να διατηρήσω την φωνή μου.

Υπάρχει επίσης ένα ντουέτο με τον Tim “Ripper” Owens στο τραγούδι “Monster’s lament”. Τι μπορείς να μας πεις για αυτή τη συνεργασία; Πώς προέκυψε και ποιανού ήταν η ιδέα;
Ναι όντως, όπως είπα και πριν το τραγούδι αυτό το έγραψε ο Freddie για το προηγούμενο άλμπουμ αλλά είχαμε πολύ υλικό και δεν ταίριαζε τόσο ώστε να μπει εκεί. Ο Tim δεν ήταν η επιλογή μας τότε. Ήταν πολύ απασχολημένος εκείνη την περίοδο και όταν το συζητήσαμε μαζί του αργότερα, ήταν θετικός και μπορούσε να συμμετέχει. Η ιδέα ήταν του Freddie. Είχε γράψει την μουσική, είχε τους στοίχους, είχε ετοιμάσει δύο χαρακτήρες και πίστευε πολύ ότι θα ταιριάξει ο TIm, έχοντας μοιράσει ήδη στο μυαλό του τα σημεία που θα τραγουδούσε ο καθένας. Εγώ δούλεψα περισσότερο στις φωνητικές μελωδίες, εξήγησα στον Tim τι είχα στο μυαλό μου, του έδωσα κάποιες κατευθύνσεις αλλά του ζήτησα να είναι ο εαυτός του. Το έκανε και απλά έσκισε. Η ιδέα μας ήταν κάτι σαν γιν-γιανγκ με εμένα να αφοσιώνομαι στα πιο χαμηλά σημεία και ο Tim στα πιο ψηλά, χρησιμοποιώντας καλύτερα τις φωνητικές μας ικανότητες και είμαστε πολύ χαρούμενοι με το τελικό αποτέλεσμα.

Από το πρώτο άλμπουμ συνεργάζεσαι με τον καταπληκτικό Van Williams στα ντραμς. Στο “Ashes of Ares” αν θυμάμαι καλά αναφέρθηκε ως μέλος της μπάντας αλλά στο “Well of souls” και στο “Emperors and fools” ως session. Γιατί συμβαίνει αυτό και δεν είναι μόνιμο μέλος του συγκροτήματος;
Σε αυτό το σημείο μεταξύ των πρώτων δύο άλμπουμ ξεκίνησε τους GHOST SHIP OCTAVIUS και επίσης είχε διάφορα οικογενειακά θέματα με την οικογένεια του, η γυναίκα του ήταν άρρωστη, οπότε δεν μπορούσε να είναι μόνιμο μέλος. Ήμασταν σίγουροι ότι θα δουλέψει στον δίσκο και το έκανε, προφανώς του προσφέραμε χρήματα για να συμμετέχει. Το αστείο της υπόθεσης με το να είσαι μέλος στους ASHES OF ARES είναι ότι δεν παίρνουμε καθόλου χρήματα, είμαστε μουσικοί εγώ και ο Freddie και το κάνουμε για την αγάπη μας προς την μουσική και δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουμε μουσικούς όπως ο Van Williams ή τον Tim. Αυτό μας βοηθά λίγο περισσότερο με όσους συμμετέχουν, αλλά δεν είναι μόνιμα μέλη της μπάντας, γιατί μπορούμε και κλείνουμε καλύτερες συμφωνίες μαζί τους. Όσο είναι διαθέσιμος ο Van Williams να συμμετέχει, εμείς θα του κάνουμε προσφορά. Επίσης έχουμε πολύ καλή φιλία μεταξύ μας. Ούτως ή άλλως η μουσική είναι δική μου και του Freddie και ο Freddie γράφει πολλά από τα μέρη των ντραμς. O Van όταν παίζει κάνει αυτό που ξέρει και ανεβάζει συνολικά το επίπεδο της μουσικής και μόνο με την παρουσία του. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που τον έχουμε και είναι πάντα ευπρόσδεκτος.

Matt, καταλαβαίνω ότι λαμβάνεις πολλές ερωτήσεις για τον Jon Schaffer. Εκτός από κουνιάδος σου, θεωρείσαι από τους θαυμαστές του συγκροτήματος ως μέλος της οικογένειας των ICED EARTH. Και από αυτή την οπτική θα ήθελα να σε ρωτήσω, βλέποντας ότι θα κυκλοφορήσει ένα νέο άλμπουμ των ICED EARTH, το “Narrative soundscape”, ποια είναι τα σχέδιά του τώρα; Τι σκέφτεται να κάνει από εδώ και πέρα και υπάρχει επόμενη μέρα για τους ICED EARTH;
Δεν γνωρίζω φίλε μου. Δεν μιλάμε καθόλου με τον Jon για αυτά τα θέματα. Αν μιλήσουμε θα είναι για να δω απλά αν είναι καλά. Οπότε δεν γνωρίζω καθόλου το μέλλον των ICED EARTH ποιο θα είναι.

Καταλαβαίνω ότι είναι κάτι προσωπικό για εκείνον να αποφασίσει.
Έτσι ακριβώς

Ωραία, θέλω να επιστρέψουμε στους ASHES OF ARES και να μας πεις αυτή την στιγμή ποια είναι τα πλάνα σας;
Και εδώ είναι το ζητούμενο στο τι θέλουμε να κάνουμε. Θέλω να πω ότι προφανώς και θέλουμε να βγούμε έξω και να προωθήσουμε τον δίσκο. Πάνω σε αυτό δουλεύουμε, να κλείσουμε ίσως κάποια περιοδεία, αν όχι διεθνώς αλλά μόνο στην Αμερική, θα ήταν ωραία. Αλλά σε αυτό το σημείο όλα είναι στον αέρα. Είναι κάπως τρομακτικό για όλους. Σκέφτομαι τους φίλους μου που είναι σε συγκροτήματα και πρέπει να παίξουν συναυλίες για να ζήσουν και είναι πολύ σκληρό για αυτούς η συγκεκριμένη χρονική περίοδος. Κάποιες Πολιτείες σιγά-σιγά ανοίγουν και τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλύτερα, ελπίζω μόνο να μην μπούμε σε διαδικασία ξανά lockdown, με την παράλλαξη της Όμικρον που τους έχει φρικάρει όλους. Πρέπει απλά να σκεφτούμε ότι είμαστε στο στάδιο που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα ζήσουμε με αυτό ή όχι και η άποψη μου είναι πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε.

Μπορεί να είναι λίγο νωρίς αλλά ιδέες για νέο άλμπουμ έχετε;
Πάντα υπάρχουν ιδέες φίλε μου. Ένα από τα πιο ωραία πράγματα είναι που έχω πάντα το κινητό μαζί μου και όποτε σκέφτομαι κάτι, μια μελωδία ή έναν τίτλο τραγουδιού, το σημειώνω. Πάντα υπάρχουν ιδέες. Το ζητούμενο είναι πόσο εύκολα μπορούμε να ταιριάξουμε τις ιδέες μας εγώ και ο Freddie αλλά πάντα υπάρχουν πράγματα στα οποία δουλεύουμε.

Matt σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σου. Είμαι οπαδός από την παιδική μου ηλικία και ήταν μεγάλη μου τιμή που μιλήσαμε. Αν έχεις κάποιο μήνυμα για τους Έλληνες οπαδούς, ο λόγος είναι σε εσένα.
Δεν βλέπω την ώρα να επιστρέψω σε εσάς. Μου λείπει πολύ να είμαι εκεί. Στόχος μου είναι κάποια στιγμή να έρθω με την οικογένεια μου. Πολλές φορές τους λέω για την χώρα σας, να πάμε στην Αθήνα και από εκεί στα νησιά ή στην Θεσσαλονίκη. Είναι μία πολύ όμορφη χώρα και ένα μέρος της καρδιάς μου είναι πάντα εκεί. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που πάντα με στηρίζατε σε ότι έχω κάνει και είναι μεγάλη τιμή να νιώθω ως ένα μέλος της Ελλάδας.

Σε ευχαριστώ πολύ Matt. Εμείς θα συνεχίζουμε να παρακολουθούμε την δουλειά σου, το “Emperors and fools” είναι ένα πολύ ωραίο άλμπουμ και περιμένουμε την συνέχεια. Εύχομαι να τα πούμε σύντομα.
Κι εγώ το ίδιο Δημήτρη.

Δημήτρης Μπούκης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Artists

DEVIL’S TRAIN interview (RD Liapakis)

Published

on

“Rock n’ roll children”

Τον Δημήτρη Λιαπάκη, τον γνωρίζω πάνω από 20 χρόνια. Μπορεί και 25. Έχουμε κάνει άπειρες συνεντεύξεις και πάντα είχα άγχος μαζί του, γιατί κάθε φορά που μιλούσαμε, ξεφεύγαμε και η κουβέντα κρατούσε πάνω από μία με μίαμιση ώρα, ένας πραγματικός εφιάλτης στην απομαγνητοφώνηση. Αυτή τη φορά, χωρίσαμε τη συνέντευξη σε δύο μέρη, αυτό που αφορούσε τους DEVIL’S TRAIN και αυτό που αφορούσε όλα τα υπόλοιπα (και δεν αφορούν του υπόλοιπους!!!). Αφού λοιπόν ξεκινήσαμε με αυτό το σκεπτικό, μπορείτε να διαβάσετε τα πάντα ΠΟΛΥ ενδιαφέροντα πράγματα που μας λέει ο Λιαπάκης, για το “Ashes and bones”, τη νέα τους σύνθεση, τη σημαντική καθυστέρηση στην κυκλοφορία του, τη λογική πίσω από τη σύνθεση των τραγουδιών, τις διασκευές, τους MYSTIC PROPHECY και τους STEEL PROPHET.

Ashes and bones” είναι ο τίτλος του νέου δίσκου των DEVILS TRAIN. «Στάχτη και κόκαλα»; Τι όνειρο είδες κι έβγαλες αυτόν τον τίτλο;
Ξέρω εγώ ρε φίλε; Ξύπνησα ένα πρωί και την είδα cowboy. Χαχαχα! Αφού ξέρεις, ότι ψάχνομαι πολύ με τέτοια πράγματα, τίτλους τραγουδιών, τίτλους άλμπουμ, να δεις τις φωτογραφίες, το εξώφυλλο, υπάρχει αυτή η ρετρό ατμόσφαιρα, μπέρδεψα το stoner, με το southern και το blues, οπότε χρειαζόμασταν έναν τίτλο σαν κι αυτόν.

Πέρασαν εφτά χρόνια από τον προηγούμενο δίσκο των DEVILS TRAIN. Σκέφτηκες να διαλύσεις το συγκρότημα ή συνέβαιναν πολλά πράγματα και είπες να τους αφήσεις λίγο στην άκρη;
Ποτέ δεν σκέφτηκα να διαλύσω τους DEVIL’S TRAIN. Είναι το παιδί μου. Ποτέ δεν θέλω να στήνω project αλλά συγκροτήματα. Είμαι band leader κι όχι follower. Το άλμπουμ αυτό ήταν να βγει πριν από δύο χρόνια, αλλά έσκασε ο κορονοϊός και είπα ότι δεν πρόκειται να βγάλω άλμπουμ μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση με τίποτα, από τη στιγμή που δεν θα μπορεί ο κόσμος να βρει το δίσκο στα μαγαζιά, δεν μπορώ να παίζω live, να περιοδεύω. Αν προσθέσεις ότι βγάλαμε δίσκο με τους MYSTIC PROPHECY, κάναμε περιοδείες, μπήκα και στους STEEL PROPHET, λες και μου περίσσευε χρόνος (γέλια), καταλαβαίνεις ότι πήγαν όλα πίσω. Είμαι ο βασικός συνθέτης, οπότε έγραφα για το ένα γκρουπ, έγραφα για το άλλο, βάλε τη δουλειά στο στούντιο, πέρασαν τα χρόνια. Θα έβγαινε στα τέσσερα χρόνια, βγήκε στα εφτά. Αλλά δεν με πειράζει καθόλου, γιατί βγήκε ακριβώς όπως ήθελα να βγει, οπότε δεν έχει καμία σημασία για μένα ο χρόνος που πέρασε.

Πως έψησες τον Joerg Michael να ξαναπαίξει τύμπανα; Αν δεν κάνω λάθος, είχε αποσυρθεί.
Δεν τον έπεισα. Ο Joerg ήταν πάντα οπαδός αυτής της μουσικής και του άρεσαν όλοι οι δίσκοι που έκανε. Όταν άκουσε το υλικό που έγραφα με τον κιθαρίστα μας, τον Dan Baune, μου είπε ότι μπορεί να είχε αποσυρθεί απ’ οτιδήποτε άλλο, αλλά στους DEVIL’S TRAIN ήταν μέσα, ήθελε να πάρει μέρος. Ο Joerg τώρα κάνει booking και είναι ατζέντης σε μεγάλα συγκροτήματα, αλλά ήταν το όνειρό του να παίξει σ’ ένα τέτοιο συγκρότημα, όπως οι DEVIL’S TRAIN.

Προφανώς είχε βαρεθεί να παίζει σαν drum machine σε όλα τα power metal συγκροτήματα… Είχε καταντήσει μονότονο το παίξιμό του, ενώ είναι πολύ καλός ντράμερ.
Ακριβώς αυτό ρε φίλε. Είχε καταντήσει το drum machine της Γερμανικής –και όχι μόνο- σκηνής. AXEL RUDI PELL, SAXON, RUNNING WILD, STRATOVARIUS. Είναι ο πιο πολυάσχολος ντράμερ, με τα περισσότερα projects που παίξει κανείς, είναι ο Joerg. Αν ανοίξεις στη Wikipedia, θα σου βγάλει 200 συγκροτήματα. Μέχρι και στους MEKONG DELTA, αλλά με αυτό το τυπικό στυλ. Όταν είχαμε βρεθεί για τον πρώτο δίσκο, ήξερα ότι ήταν μεγάλος οπαδός των VAN HALEN και του Αμερικάνικου hard rock και μου είπε: «πάντα ήθελα να παίξω σ’ ένα τέτοιου είδους άλμπουμ».

Στους δίσκους σου, μας έχεις συνηθίσει να μας παρουσιάζει συνήθως έναν νέο, Έλληνα μουσικό. Πως προέκυψε ο Dan Baune; Το συζητήσατε με τον Άκη τον Κοσμίδη από τη ROAR ή τον γνώριζες από τη δουλειά του με τους MONUMENT;
Κοίτα, αν τον έχεις ακούσει στους MONUMENT, δεν θα σου πάει ποτέ το μυαλό ότι θα ταιριάζει με τους DEVIL’S TRAIN!!! Τον είχα ακούσει σε κάποια άλλα project και είχα διακρίνει ότι έχει αυτό που ήθελα για το γκρουπ, ένα ύφος κοντά σ’ αυτό του John Sykes, πιο «στεγνό», χωρίς πολλά εφέ. Ζήτησα το contact του από τον Άκη Κοσμίδη, που έχει τη ROAR!, μιλήσαμε, ήταν ενθουσιασμένος κι εκείνος και γράψαμε μαζί κάποια κομμάτια. Δεν είναι όλα δικά μου. Βρήκαμε πολύ καλή χημεία ανάμεσά μας και καταλάβαινε αμέσως τι θέλω. Το πιο σημαντικό απ’ όλα, ξέρεις ποιο ήταν ρε Σάκη; Ότι δεν σπαταλήσαμε χρόνο σε ανούσιες συζητήσεις. Αντί να καθόμαστε 10 ώρες να συζητάμε πώς θα παίξουμε τα τραγούδια, ρίχναμε 10 ώρες δουλειά και ανταμειφθήκαμε για τον κόπο μας.

Σε γνωρίζω 25 χρόνια περίπου και μπορώ να επιβεβαιώσω ότι πάντα σου άρεσε αυτό το bluesy hard rock. Πως όμως μπορείς να πείσεις τον μέσο ακροατή, ότι μία μπάντα που έχει κατ’ εξοχήν power metal μουσικούς, όπως εσύ, ο Joerg Michael και ο Jens Becker, παίζει αυτό το είδος μουσικής, επειδή του αρέσει κι όχι επειδή μπορεί να είναι πιο πολύ στη μόδα τώρα;
Αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω. Να πάρω power metal μουσικούς και να παίξω κάτι διαφορετικό. Ποιο θα ήταν το νόημα να κάναμε κάτι πάλι προς το ύφος των MYSTIC PROPHECY; Αν έβγαινε κάτι παρόμοιο με τα υπόλοιπα συγκροτήματά μου, δεν θα το προχωρούσα. Όταν όμως βγήκε το ντεμπούτο, όλος ο κόσμος περίμενε power metal, αλλά αυτό που πήραν, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Αν ήταν να κάνω νέους MYSTIC δίπλα στους MYSTIC, μία από τις δύο μπάντες, θα την σκότωνα. Όσοι με ξέρουν από παλιά, πάντα γνώριζαν την αγάπη μου για το mainstream rock των 80s και των 70s. Μου άρεσαν πάντα οι WHITESNAKE, οι BLACKFOOT, οι LYNYRD SKYNYRD και το όνειρό μου ήταν να κάνω «American style heavy rock, made in Europe». Τα hooks, το vibe, είναι όλο αμερικάνικο, οι κιθάρες και η παραγωγή μας, όμως, δεν είναι σαν τους BLACK STONE CHERRY, τους BLACKBERRY SMOKE ή τους ALTER BRIDGE. Εκείνοι, γεννιούνται έχοντας αυτό το στυλ. Άντε τώρα να βάλεις τον Γερμανό, που μεγάλωσε μέσα στις μπυραρίες, να παίξει αυτό το ύφος. Αφού και ο Joerg και ο Jens, μου είχαν πει ότι δυσκολεύονταν να παίξουν αυτά που ζητούσα, παρότι είναι τόσο έμπειροι μουσικοί. Αλλά είναι τόσο επαγγελματίες, πέρα από θρύλοι αυτής της μουσικής, που έπαιξαν αυτό που ακριβώς ήθελα, αυτό με το οποίο μεγάλωσα, αυτή τη sexy μουσική των DEF LEPPARD ή των WHITESNAKE, έβαλα και λίγο stoner για την πιτσιρικαρία, λίγο southern rock και λίγο blues κι έτοιμοι είμαστε.

Τώρα που είπες “sexy”, πλέον έχει γίνει trademark των DEVILS TRAIN τα video clip τους να είναι γεμάτα με ωραίες, sexy κοπέλες, να χορεύουν, χωρίς τίποτα χυδαίο, αλλά όπως τα video της δεκαετίας του ’80.
Μα, αυτό ακριβώς ήταν το vibe. Με αυτή τη μουσική μεγάλωσα και αν έβλεπες video clip των WHITESNAKE, των RATT, των W.A.S.P. εκείνη την περίοδο, θα έβλεπες συνεχώς γυναίκες. Η γυναίκα παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο στο rock n’ roll. Προσπαθούμε κι εμείς να έχουμε καλλίγραμμες γυναίκες να χορεύουν, όχι πρόστυχα και χυδαία όμως. Είναι ένα κλισέ που θέλω να έχω στο συγκρότημα, ναι. Όπως και στα live, έτσι και στα video, «πρώτα τρώει το μάτι και μετά τ’ αυτί». Όταν βλέπεις ένα συγκρότημα στη σκηνή, να βγαίνει με τσαμπουκά και λίγο καλά να παίζει, αμέσως λες ότι είναι πολύ καλό το σχήμα. Αν βγεις σαν το παρτάλι και καλά να παίζεις, κανείς δεν θα δώσει σημασία. Εγώ θέλω να δώσω την Ευρωπαϊκή πλευρά του blues, rock, stoner, δεν το παίζω «αμερικανάκι». Δεν πάω να αντιγράψω τους DEAD DAISIES ή τους WHITESNAKE. Και να σου πω κάτι περίεργο; Το μεγαλύτερο hype των Αμερικάνων στα streaming services αυτή τη στιγμή, είμαστε εμείς, σ’ αυτή τη φάση, όχι κάποια δική τους μπάντα.

Ο δίσκος έχει βγει εδώ και κάποιες μέρες και φαίνεται ότι πάει πολύ καλά. Τι περιμένατε και τι σας ήρθε;
Κατ’ αρχάς, είμαι άτομο πολύ απαισιόδοξο και ό,τι έρχεται καλύτερο, έτσι χαίρομαι περισσότερο. Εγώ δεν περίμενα τίποτα, το μόνο που ήθελα ήταν να βγάλω ένα καλό άλμπουμ που ξέρω ότι τα κατάφερα. Από εκεί και πέρα όμως, ο κόσμος αποφασίζει αν ένα άλμπουμ πάει καλά. Βγήκαμε στο #47 στα Γερμανικά charts, στην Ελλάδα την πρώτη εβδομάδα στο #34, τη δεύτερη στο #14 και τώρα, την τρίτη εβδομάδα, στο #33, στην Ελβετία βγήκαμε στο #72. Πήγαμε όμως και πολύ καλά στα downloads, παρότι η μουσική μας είναι για φυσικό προϊόν, κι αυτό σημαίνει ότι οι νεότεροι κατέβασαν τραγούδια μας. Φαντάσου ότι στην Ελλάδα ήμασταν #2 στα iTunes και στην Αμερική #24, στη Γερμανία #13, στη Φινλανδία και τη Σουηδία στο Top Ten. Δεν περίμενα κάτι και ήταν μία πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη όλα αυτά.

Και πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι λείπατε από το προσκήνιο για 7 χρόνια, έτσι;
Ναι, αλλά κάναμε πολύ δυνατή προώθηση. Πέντε video clip βγάλαμε πριν την κυκλοφορία και σε λίγες μέρες κυκλοφορεί και το έκτο.

Που θα είναι το “Rising on fire”; Γιατί εγώ αυτό θα έβγαζα πριν την κυκλοφορία του δίσκου.
Ναι, αυτό θα είναι.

Μου θυμίζει το “Black velvet” της Alannah Myles.
Ε, ναι. Από εκεί είναι. Ποτέ δεν βγάζω κάτι να είναι ξεκάρφωτο. Δηλαδή, σκέφτηκα πάρα πολύ για τη διασκευή, για το εξώφυλλο, για τα πάντα. Ακόμα και τη φωτογραφία να έχει αυτό το ρετρό χρώμα, το κόκκινο.

Πες μου λίγο για τη διασκευή τώρα. Συνηθίζεις να διασκευάζεις πολύ γνωστά τραγούδια. Στο προηγούμενο άλμπουμ είχες κάνει το “Immigrant song”, στο ντεμπούτο, το “American woman”. Με τους MYSTIC PROPHECY, αφήνοντας έξω το άλμπουμ διασκευών, έχεις κάνει το “Sex bomb”, το “Paranoid”, πολύ κλασικά τραγούδια. Έχουμε μιλήσει πολύ γι’ αυτό και μου έχεις πει ότι το κάνεις επίτηδες. Αυτό που σκέφτομαι, όμως, είναι ότι το “Word up”, οι KORN το έχουν κάνει εκ νέου μία πολύ μεγάλη επιτυχία. Για ποιο λόγο πας να κάνεις κάτι που μπορεί να ακουστεί διασκευή στη διασκευή;
Οι KORN έφεραν το τραγούδι ακριβώς στον ήχο τους. Εμείς το πήγαμε σε πιο bluesy, southern, stoner καταστάσεις, με χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, φτιάξαμε κι ένα ωραίο, sexy video. Δεν θέλω να κάνω επανεκτελέσεις και θέλω η διασκευή να ταιριάζει και στο ύφος της μπάντας.

Κοιτάζοντας το Spotify των MYSTIC PROPHECY, βλέπω ότι μετά το “Ravenlord”, ουσιαστικά βρίσκονται τρεις διασκευές στα πιο streamαρισμένα τραγούδια σας. Το “Paranoid”, το “I’m still standing” και το “Because the night”.
Να πάμε λίγο, τότε, στο άλμπουμ διασκευών των MYSTIC PROPHECY. Εκείνο είχε γίνει εντελώς επίτηδες έτσι. Ήθελα να μπω σε πολλά «ύδατα», με Elton John, με το “Hot stuff”, με το “Stroke me”, με την Patti Smith και φέραμε όλα τα κομμάτια στο ύφος των MYSTIC PROPHECY. Αν κοιτάξεις, έχουμε καταφέρει να υπάρχουν 300-350.000 ακροατές το μήνα στο Spotify. Είναι πολύ περισσότεροι από πολύ πιο γνωστά ονόματα στο χώρο. Κατάφερα κι έκανα τους MYSTIC PROPHECY ενδιαφέροντες ακόμα και σε κόσμο που δεν άκουγε καθόλου όχι μόνο το γκρουπ, αλλά και το είδος μουσικής. Αυτός είναι και ο λόγος που οι MYSTIC PROPHECY τα τελευταία 3-4 χρόνια, έχουν «εκραγεί» στα streams. Λες και περνάμε δεύτερη νεότητα. Καταφέραμε και κερδίσαμε οπαδούς από διαφορετικά είδη μουσικής. Αυτή είναι και η λογική στις διασκευές των DEVIL’S TRAIN. Να δείξω την μπάντα σε άλλο κόσμο.

Τα τελευταία χρόνια, η μουσική βιομηχανία πάει με ολοένα και πιο γρήγορο ρυθμό στην ψηφιακή φάση και το streaming. Οι DEVILS TRAIN, αλλά και οι MYSTIC PROPHECY, είναι πιο «παραδοσιακές» μπάντες, που βασίζονται πιο πολύ στο φυσικό προϊόν. Βλέπεις το μέλλον πιο δύσκολο για συγκροτήματα τέτοιου είδους;
Από τη μία πιο δύσκολο, από την άλλη πιο εύκολο, γιατί πολλά γκρουπ δεν βγάζουν πλέον φυσικό προϊόν. Αυτό που με στενοχωρεί, είναι ότι οι εταιρίες «σκοτώνουν» γκρουπ που είναι ακόμα δυνατά σε φυσικό προϊόν… Οι DEVIL’S TRAIN και οι MYSTIC PROPHECY, επειδή είμαστε χρόνια στο κουρμπέτι, έχουμε πιστούς οπαδούς. Ιδιαίτερα οι MYSTIC, έχουν οπαδούς που ξεκίνησαν να τους ακούνε στα 22 τους χρόνια και είναι τώρα 50 και ακόμα υποστηρίζουν. Και είναι σε ηλικία να έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν ένα βινύλιο, εκεί που ο πιτσιρικάς, πληρώνοντας 10 ευρώ το μήνα, έχει 50.000 τραγούδια στο Spotify. Υπάρχουν ακόμα πολλοί άνθρωποι, νοσταλγικοί, που γουστάρουν να αγοράζουν τις ειδικές εκδόσεις των βινυλίων και όλα αυτά τα ωραία. Νομίζω θα κρατήσει 4-5 χρόνια ακόμα αυτή η φάση. Αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι, όπως ο Άκης ο Κοσμίδης, που έχει τη ROAR! Rock Of Angels Records, την εταιρία μας, θα συνεχίζει να υπάρχει φυσικό προϊόν, για τους νοσταλγικούς ανθρώπους, που δεν είναι λίγοι, όσο νομίζουν οι μεγάλες εταιρίες πως είναι. Πρέπει να έχεις μεράκι για να ασχολείσαι με αυτή τη φάση. Πλέον, έχουν μπει μεγάλες εταιρίες που ασχολούνται μόνο με το ψηφιακό κομμάτι, που είναι μόνο business. Ένα κόκκινο κουτάκι να δουν στο excel, σε πετάνε από την εταιρία χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Γυρίζοντας σ’ αυτά που λέγαμε για τις διασκευές, σκέφτεσαι να βγάλεις “Monuments uncovered II”;
Με τα χίλια (γέλια). Δεν είναι ωραίο που το λέω, αλλά είναι αλήθεια. Όταν βγήκε το “Monuments uncovered”, είχε πουλήσει τα τριπλάσια από τα προηγούμενα άλμπουμ των MYSTIC PROPHECY!!! Κι αυτό πήρε αλυσίδα και τα επόμενα άλμπουμ μας, αφού κερδίσαμε οπαδούς. Το “Metal division”, πούλησε 30% περισσότερο από το “War brigade”, σε μία περίοδο που όλα πήγαιναν 30% κάτω. Να δούμε όμως πότε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Αυτές τις μέρες δουλεύουμε το νέο άλμπουμ των MYSTIC PROPHECY, τον Οκτώβριο θα ηχογραφήσω το δίσκο των STEEL PROPHET και παράλληλα έχω ξεκινήσει με τον Dan Baune, το νέο DEVIL’S TRAIN. Μου αρέσει πολύ να κάνω μουσική. Να περάσουν τα χρόνια και να λέω ότι έχω αφήσει κάτι πίσω μου.

Σάκης Φράγκος

Continue Reading

Artists

THE SISTERS OF MERCY – 12 STORIES ABOUT “FLOODLAND”

Published

on

Όταν με ρωτάνε τι σημαίνει gothic rock, το πρώτο album που θα συστήσω είναι το “Floodland” των THE SISTERS OF MERCY. Μπορεί να ακούγεται αιρετικό όλο αυτό, αφού για πάρα πολλούς είναι solo album του Andrew Eldritch (δεν έχουν ιδιαίτερα άδικο), ενώ διαδέχεται και ένα τόσο κομβικό ντεμπούτο όπως το “First and last and always”. Παρ’ όλα αυτά πρόκειται για ένα ακόμη αριστουργηματικό άλμπουμ κάτω από το TSOM brand, ενώ υπάρχουν και πάρα πολλές ιστορίες πίσω από τη δημιουργία του.

Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από την κυκλοφορία του “Floodland” και αυτό το αφιέρωμα προορίζονταν για το Νοέμβριο. Όμως η επίσκεψη του Eldritch και της παρέας του αυτό το καλοκαίρι στο Chania Rock Festival, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, στη Μονή Λαζαριστών, αναγκάζουν τον γράφοντα να επισπεύσει τις διαδικασίες και να πει την ιστορία αυτού του πολύ σημαντικού album, χρησιμοποιώντας ως αφορμές τις δώδεκα συνθέσεις που υπάρχουν είτε στο κύριο tracklisting, είτε στα b-sides. Με την ελπίδα μιας καλής live εμφάνισης, πάμε να δούμε παρέα κάποιες γνωστές και πολλές άγνωστες πτυχές αυτού του μοναδικού δίσκου…

1. Dominion/Mother Russia: Το εναρκτήριο τραγούδι προέκυψε μέσα από τα sessions του Andrew Eldritch με τον Jim Steinman στα ιστορικά Power Station studios της περιοχής Hell’s Kitchen στη Νέα Υόρκη (ψάξτε μόνο από περιέργεια πόσοι ιστορικοί δίσκοι ηχογραφήθηκαν εκεί πέρα). Πρόκειται για τη σύμπραξη των Eldritch, Steinman και του βοηθού του Larry Alexander. H αρχική σύνθεση περιείχε μόνο το “Dominion” και το δεύτερο μέρος του “Mother Russia” συμπεριλήφθηκε κατά τις ηχογραφήσεις και ήταν μια ξερή αναφορά στον Ψυχρό Πόλεμο και στην έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου στο Chernobyl της Ουκρανίας (τότε Σοβιετική Ένωση). Όπως και στο “This corrosion”, έτσι και εδώ ακούγεται η 40μελής New York Choral Society, ενώ και ο Larry Alexander κατέληξε να είναι ο ουσιαστικός παραγωγός όλου του άλμπουμ. Όπως δήλωσε σε συνεντεύξεις του, μετά τα Power Station, ακολούθησε τον Eldritch στην Αγγλία, προκειμένου να βάλει σε σειρά έναν χαοτικό αριθμό από σκόρπιες κασέτες με ηχογραφήσεις και διάσπαρτες ιδέες. Αφού κατάφερε αυτόν τον άθλο, ο Alexander μετά την κυκλοφορία του “Floodland” φυσικά και απολύθηκε. Έτσι επειδή.

2. Flood I & II: Τα δύο μέρη του “Flood” βρίσκονται στρατηγικά τοποθετημένα στο album, καθώς και τα δύο διαδέχονται τις ισάριθμες, εναρκτήριες συνθέσεις του Jim Steinman και στην Α και στην Β πλευρά. Το concept του “Flood” επικεντρώνεται σε μια πλημμύρα που συνέβη στο Αμβούργο, λίγες μέρες μετά το ατύχημα που αναφερθήκαμε πιο πάνω. Στα 80s πολλοί μουσικοί από το Ηνωμένο Βασίλειο, είχαν μετακομίσει στη Γερμανία για φορολογικούς λόγους και ο Eldritch είχε επιλέξει ως τόπο διαμονής του το λιμάνι του Αμβούργου. Οι στίχοι περιγράφουν τον Eldritch να κάθεται σε ένα μπαρ, να παρατηρεί την τοξική βροχή και την πλημμύρα που τη συνοδεύει, καθώς και τα διάφορα ζευγάρια που έπιναν το ποτό τους ταυτόχρονα με αυτόν.

3. Lucretia my reflection: Το τραγούδι που ξεσηκώνει τους θαμώνες οποιουδήποτε goth club στον κόσμο, είναι η σύνθεση με την οποία καλωσορίζει ο Andrew Eldritch στις τάξεις των THE SISTERS OF MERCY την Patricia Morrison. Το παρουσιαστικό της του θύμιζε την Λουκρητία Βοργία, τη γνωστή femme fatale του Μεσαίωνα, η οποία κυβέρνησε την αρχαία Perugia τον Μεσαίωνα και εξουδετέρωνε τους αντιπάλους της, χύνοντας δηλητήριο στα ποτά και στα φαγητά τους. Η Morrison είχε κληθεί να συμμετάσχει στο “Gift” EP των THE SISTERHOOD, όπου εκεί βρίσκονται οι μοναδικές της συνεισφορές σε όλα τα χρόνια που ήταν δίπλα στον Eldritch. Στο “Floodland” ήταν χρήσιμη βέβαια μόνο η φυσική της παρουσία στις φωτογραφήσεις και στα video clips και όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Andrew, “ήθελα κάποιον να κρατάει στιβαρά το μπάσο”. Έναν ρόλο για τον οποίο την πλήρωνε, σύμφωνα με φήμες, με 300 λίρες την εβδομάδα! Το δε περίφημο video clip, όπως και αυτό του “This corrosion”, γυρίστηκαν σε διάφορα μέρη της βιομηχανικής ζώνης της Βομβάης στην Ινδία.

4. 1959: Αυτό είναι το άτυπο τέταρτο single του “Floodland”, το οποίο αν και συνοδεύεται από το σχετικό video clip, ποτέ δεν κυκλοφόρησε επίσημα σε βινυλιακή μορφή. Το 1959 γεννήθηκε ο κατά κόσμο Andrew William Harvey Taylor, που μετέπειτα έγινε παγκοσμίως γνωστός ως Andrew Eldritch. Περιέχει στιχουργικές αναφορές στο βιβλίο “Where the wind blows” του Raymond Briggs, σχετικά με ένα αντρόγυνο που αργοπεθαίνει μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο. Όπως είπαμε και πιο πριν, τα γεγονότα στο Chernobyl ήταν ακόμη νωπά. Σε ότι αφορά την Isabelle που αναφέρεται προς το τέλος του τραγουδιού, αυτή είναι διπλή αναφορά. Από τη μια βρίσκεται μια SISTERS fan, η οποία είχε προτείνει στον Eldritch να γράψει ένα ακουστικό τραγούδι μόνο με τη συνοδεία πιάνου, ενώ από την άλλη βρίσκεται το όνομα της κόρης της… Lucrezia Borgia, μετά τη γέννα της οποίας πέθανε μόλις στα 39 της.

5. This corrosion: Η δημιουργία του “Floodland” ξεκίνησε από αυτό εδώ το δεκάλεπτο έπος. Πριν διαλυθεί η κλασική τριάδα των THE SISTERS OF MERCY, ο Eldritch είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του να συνεργαστεί με τον παραγωγό των “Bat out of hell”, Jim Steinman, για αυτό και έπαιζαν στις συναυλίες τη διασκευή του “Gimme gimme gimme” των ΑΒΒΑ, προκειμένου να του δείξει ότι διαθέτει και μια ποπ πλευρά. Όταν τελικά, συμφώνησαν να το γράψουν, εξάντλησαν το budget των 50.000 δολαρίων που έδωσε η WEA για ολόκληρο το album! Τελικά, μετά και από παρέμβαση του ίδιου του Steinman, η δισκογραφική πείστηκε να δώσει μερικές χιλιάδες δολάρια επιπλέον, προκειμένου και να αποπερατωθεί το “Dominion” και να ολοκληρωθεί το “Floodland” όπως το ξέρουμε μέχρι και σήμερα. Σε ότι αφορά το στιχουργικό κομμάτι, εδώ έχουμε να κάνουμε με συνεχείς μπηχτές προς τους Hussey/Adams, οι οποίοι μετά τη διάλυση ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα των SISTERS (“Gimme the ring”).

6. Driven like the snow: Το τραγούδι αυτό είναι το sequel του “Nine while nine” (“The lipstick on my cigarettes…”) και, όπως και ο προκάτοχός του, έτσι και αυτό είναι αφιερωμένο στον ανολοκλήρωτο έρωτα του Eldritch με την Claire Shearsby, κάτι που έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο mastermind. Πέρα από το motto “Fuck me and marry me young” που εδώ και 35 χρόνια συνοδεύει διάφορα SISTERS shirts, o στίχος “Kill the lights in the middle of the road” είναι tribute στο “The master song” του Leonard Cohen. Το “The master song” βρίσκεται στην Α πλευρά του ντεμπούτου του Cohen πίσω στο μακρινό 1967, ενώ η πλευρά αυτή κλείνει με το τραγούδι… “Sisters of Mercy”!

7. Never land: Η αρχική ιδέα ήταν να κλείνει το tracklisting με ένα μεγάλο instrumental, εν προκειμένω το “Never land”. Όμως, με το “This corrosion” να τρώει σχεδόν δέκα λεπτά και τα “Flood II” και “Driven like the snow” άλλα έντεκα, τα περιθώρια της δεύτερης πλευράς ήταν ιδιαίτερα στενά. Η μέση λύση βρέθηκε με ένα απόσπασμα της αρχικής σύνθεσης, η οποία πήρε τον υπότιτλο “A fragment” και με στίχους που προστέθηκαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Bonus παράσημο για το “Never land” αποτελεί η εμφάνισή του στην πέμπτη και καλύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς “American Horrror Story”.

8. Torch: Το b-side του “This corrosion” single, είναι μια σύνθεση που υποτίθεται ότι θα βρίσκονταν στο νέο album της κλασικής τετράδας, του οποίου ο τίτλος θα ήταν “Left on mission and revenge”. Στην επανέκδοση του “Floodland” σε CD, όπως και στην κασέτα, περιέχονταν ως bonus track. Μετά τα παρατράγουδα που έγιναν με τους THE SISTERHOOD και τα οποία θα διαβάσετε παρακάτω, ο Wayne Hussey και ο Craig Adams είπαν να χαλάσουν τον τίτλο του νέου album του πρώην συνεργάτη τους και να ονομάσουν το νέο τους συγκρότημα THE MISSION!

9. Colours: Ένα χρόνο πριν, ο Andrew Eldritch κυκλοφόρησε το “Gift” EP με το project των THE SISTERHOOD. Ένα από τα τραγούδια που περιέχονταν σε αυτό το ΕΡ ήταν και το “Colours”, του οποίου μια ελαφρώς διαφορετική version βρίσκεται και στο b-side του “This corrosion”, αλλά και ως bonus track στην επανέκδοση σε CD. Η ιστορία των THE SISTERHOOD έχει αρκετή ίντριγκα: Μετά τη διάλυση της κλασικής σύνθεσης, οι Hussey/Adams περιόδευαν ως THE SISTERHOOD και ήθελαν να κατοχυρώσουν το όνομα των THE SISTERS OF MERCY, καταπατώντας τη σχετική, προφορική συμφωνία με τον Eldritch. Το πράγμα αυτό δεν άρεσε καθόλου στον τελευταίο, ο οποίος πρόλαβε και να κατοχυρώσει νομικά το όνομα των SISTERS, αλλά και να ηχογραφήσει μέσα σε μόλις έντεκα ημέρες το “Gift”, αφήνοντας προσωρινά τους άσπονδους φίλους του χωρίς όνομα. Το ότι το “Gift” είναι κάτω του μετρίου (για να μην πω κάτι άλλο), είναι μια ιστορία που την αφήνω για μελλοντικό κείμενο.

10. Long train: Το “Long train”, b-side στο “Lucretia my reflection” δεν είναι μια άγνωστη σύνθεση. Στην ουσία πρόκειται για μια extended version του “Train”, μιας σύνθεσης του Eldritch και leftover του “First and last and always”. Τα κάτι λιγότερο από τρία λεπτά του “Train” κατέληξαν και ως limited bonus flexi disc στο πακέτο με το “Walk away” single, αλλά και ως μέρος του “Body and soul” EP, για το οποίο είχαμε μιλήσει πριν μερικά χρόνια στη στήλη “Beyond The Pale”. Η μετονομασία του ως “Long train” έχει άμεση σύνδεση με το a-side, καθώς υπάρχει αυτούσια η φράση στη γέφυρα της σύνθεσης. Ο δε ήχος είναι το ίδιο μουντός με την πρώτη εκτέλεση, πράγμα που σημαίνει ότι προέρχεται από τα ίδια recording sessions.

11. Untitled/Sandstorm/Ozymandias: Τα τρία b-sides του “Dominion” είναι αλληλένδετα με την κύρια σύνθεση. Το “Untitled” είναι μια πιο αργή, instrumental και μικρότερη σε διάρκεια επανεκτέλεση του “Dominion”, το “Sandstorm” είναι η εισαγωγή που ακούγεται στο ομώνυμο, ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ video clip, παιγμένη αποκλειστικά από σαξόφωνο, ενώ το “Ozymandias” είναι το τραγούδι παιγμένο από την ανάποδη, κάνοντας πλάκα στους χομπίστες της εποχής, που έψαχναν να βρουν κρυμμένα μηνύματα σε διάφορα τραγούδια. Μιλώντας για το video clip, γυρίστηκε στην Ιορδανία και μάλιστα, οι ντόπιοι που συμμετέχουν ερωτεύθηκαν σε τέτοιο βαθμό τη Morrison, με αποτέλεσμα να προσφέρουν σαν αντάλλαγμα στον παρτενέρ της δύο καμήλες, προκειμένου να καταλήξει σύζυγος κάποιου τυχερού!

12. Emma: Σημειολογικά, αυτή είναι η τελευταία, επίσημη διασκευή που έχουν κάνει οι TSOM. Οι πρώτες, ζωντανές εκτελέσεις της υπήρχαν από το 1983, την εποχή δηλαδή που ήταν ο Wayne Hussey συνοδοιπόρος του Eldritch, ενώ ήταν να συμπεριληφθεί και σε ένα ΕΡ διασκευών, μαζί με το “Knockin’ on heaven’s door” του Bob Dylan, που επίσης είχαν ερμηνεύσει ουκ ολίγες φορές επί σκηνής. Η αυθεντική εκτέλεση ήταν και το πρώτο single από το ντεμπούτο άλμπουμ των HOT CHOCOLATE “Cicero park” του 1974. Ο τραγουδιστής τους (και μακαρίτης πλέον) Errol Brown έγραφε τακτικά τραγούδια-εξομολογήσεις για την τότε αγαπημένη του σύζυγο Emma (ή Emmalene, και όσο άνηκε στι ς τάξεις τους και σαν solo artist. Όσο και αν ισχυρίζεται η Morrison ότι τη διαφορά έκαναν οι μπασογραμμές της και η κιθάρα που χρησιμοποιούσε κατά την θητεία της στους GUN CLUB (γελάει ο κόσμος), η single edition έχει απειροελάχιστες διαφοροποιήσεις από τις live editions που υπάρχουν στα διάφορα bootlegs. Fun fact: Το δίδυμο Hussey/Adams φρόντισε να διαιωνίσει την κόντρα του με τον Eldritch, χρησιμοποιώντας ΑΥΤΟΥΣΙΑ την εισαγωγή αυτής της διασκευής, στο ομώνυμο τραγούδι του “Another fall from grace” album των THE MISSION, πίσω στο κοντινό 2016…

Γιώργος Κόης

Continue Reading

Artists

CELLAR STONE interview (Γιώργος Μαρούλης)

Published

on

“Out of the cellar and onwards we rock”

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ των ελλήνων rockers CELLAR STONE “Rise & fall”, το ROCK HARD GREECE και ο Φίλιππος Φίλης συνομίλησαν με τον βασικό συνθέτη και κιθαρίστα της μπάντας, τον ευγενέστατο Γιώργο Μαρούλη ο οποίος απάντησε στις ερωτήσεις μας από το tour bus που μοιράζεται με τους UFO στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας! Ναι, αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, there is a new kid in town όπως λέμε αγγλιστί, μια μπάντα μοντέρνα, κουρδισμένη σε σύγχρονες τάσεις και με φιλοδοξίες και τα διαπιστευτήρια για να αναγνωριστεί ευρέως, τόσο στην Ελλάδα όσο και έξω. Ο Γιώργος Μαρούλης μας μίλησε για τις φιλοδοξίες αυτές, για το παρόν και το μέλλον των CELLAR STONE αλλά ακόμα περισσότερο για το πώς χειρίστηκε ο ίδιος δύο χρόνια πανδημίας και lockdown και πως μας έφεραν αυτά στο σήμερα.

Συγχαρητήρια για το νέο σας δίσκο. Είναι ομολογώ ένα σκαλί ψηλότερα από το ντεμπούτο και εκπλήσσει. Δώσε μας μια σύνοψη του τι μεσολάβησε από το “One fine day” μέχρι τώρα για να έχουμε στα χέρια μας το “Rise & fall”.
Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Το “ One fine day” κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2020 δυστυχώς μέσα στο πρώτο μεγάλο lockdown που πέρασε η Ελλάδα. Ήταν ήδη δρομολογημένο να κυκλοφορήσει τότε από εμάς, χωρίς εταιρεία και πήραμε τα ρίσκα μας ξέροντας όλες τις συνέπειες που θα είχε αυτό. Εκ του αποτελέσματος πλέον λοιπόν μπορώ να σου πω ότι είχαμε όσο μπορούσαμε μια ομαλή κυκλοφορία με τα review μας από τα περιοδικά, radio airplay και το ανέβασμα όσο ήταν εφικτό του status της μπάντας, αλλά δυστυχώς κανένα live κάτι το οποίο βέβαια δεν είναι καθόλου καλό για ένα ανερχόμενο συγκρότημα. Τη φήμη του και την εμπειρία του ένα συγκρότημα την κερδίζει στο δρόμο παίζοντας όπου μπορεί, και αυτό δεν μπορεί να το αντικαταστήσει τίποτα. Ζυγίζοντας λοιπόν προσωπικά την κατάσταση και βλέποντας και λίγο μακρύτερα και όντας απομονωμένος από τα παιδιά στο νησί από όπου κατάγομαι, αποφάσισα να γράψω καινούργιο υλικό μέχρι να ξεδιαλύνει ας το πούμε το τοπίο με την πανδημία και να μπορούμε να έχουμε κάτι καινούργιο που θα συμπαρασύρει και το πρώτο άλμπουμ για να κάνουμε το επόμενο βήμα. Και μάλλον δεν έπεσα έξω! Έτσι γεννήθηκε το “Rise & fall”, δουλεύοντας το σε όλο αυτό το διάστημα που είχε σταματήσει η κανονικότητα.

Φαίνεται πως η πανδημία σας επηρέασε όπως συνέβη και σε άλλες μπάντες. Συγκεκριμένα, έγραψες όλο το δίσκο όντας σε καραντίνα σ’ ένα μικρό νησί. Αυτή η δύσκολη και ομολογουμένως σκοτεινή κατάσταση είναι σίγουρα κάτι που ακούγεται στο δίσκο. Ωστόσο, υπήρξαν και θετικά; ότι δηλαδή ήσουν πολύ δημιουργικός σ’ αυτή τη φάση και είχες το περιθώριο πραγματικά να δουλέψεις με την ησυχία σου. Ποια είναι λοιπόν η αποτίμηση της πανδημίας για τους CELLAR STONE;
Όντως απομονωμένος σε ένα νησί και αντιμετωπίζοντας μια κατάσταση πρωτόγνωρη για τα δεδομένα, σε κατακλύζουν πολλά συναισθήματα τα οποία αν έχεις κάπου να τα διοχετεύσεις δημιουργικά, ίσως πραγματικά κάτι έχεις να κερδίσεις από όλη την κατάσταση. Επειδή είμαι άνθρωπος που προσπαθεί πάντα έστω και στα πιο δύσκολα να βρω κάτι θετικό για να με βοηθήσει να τα ξεπεράσω, ήξερα ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μου με απασχολούν, με ενοχλούν, με ανησυχούν και έπρεπε με κάποιο τρόπο να τα καταγράψω και να τα μεταφέρω με όχημα την μουσική. Όλα αυτά, λοιπόν, όντως με έκαναν πιο δημιουργικό και ξεκίνησα να γράφω τα τραγούδια για το άλμπουμ στις αρχές της πρώτης καραντίνας τον Μάρτιο του 2021. Η διαδικασία για να ολοκληρώσω το άλμπουμ μου πήρε γύρω στους έξι μήνες όπου από εκεί και πέρα άρχισαν οι ανταλλαγές demos με τα παιδιά στην Αθήνα για να πάρει το υλικό την τελική του μορφή. Ξέρεις, ήταν για εμάς κάτι πρωτόγνωρο όλη αυτή η διαδικασία να δουλεύουμε από απόσταση ειδικά αφού το πρώτο άλμπουμ το δουλεύαμε μαζί με τον Άρη στο στούντιο του παρέα. Μάθαμε λοιπόν και αυτό τον τρόπο να δουλεύεις, που πιστεύω το κάνουν και άλλες πολλές μπάντες εκεί έξω. Όλη λοιπόν αυτή η κατάσταση της δικής μου συναισθηματικής φόρτισης, το ότι ήμασταν μακριά με τα παιδιά και δουλέψαμε έτσι, είναι αποτυπωμένη στο δίσκο και νομίζω ότι έχει πάει αρκετά καλά!

Στο “Rise & fall” ασχολείστε και στο στιχουργικό κομμάτι με την πανδημία και εκφράζετε κάποιες θέσεις και συναισθήματα. Ποιο πιστεύετε πως είναι το καθήκον του καλλιτέχνη, του ροκ μουσικού, σε τέτοιους καιρούς;
Το στιχουργικό κομμάτι σε αυτό το άλμπουμ όπως και σε αρκετά τραγούδια στο πρώτο το ανέλαβε η Fofi Roussos. Με την Fofi είμαστε συνεργάτες χρόνια (4BITTEN) και την θεωρώ καταπληκτική σε αυτό που κάνει. Τις ζητήσαμε λοιπόν με τα παιδιά να αναλάβει να γράψει όλους τους στίχους του δίσκου, άκουσε το υλικό της άρεσε παρά πολύ και δέχτηκε. Κατανοώντας λοιπόν τον χαρακτήρα του υλικού και επηρεασμένη και κείνη από την κατάσταση που βιώναμε, έγραψε τους στίχους που σαφώς αφορούν όλα αυτά που ζούμε τα τελευταία δυο χρόνια και όχι μόνο βέβαια. Για μένα, οι μουσικοί, οι καλλιτέχνες σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις έχουν καθήκον να αποτυπώνουν τα συναισθήματα τους με τέτοιο τρόπο ώστε ο κόσμος φιλτράροντάς τα να ταυτιστεί μαζί τους, να βοηθηθεί ίσως, βγαίνοντας από τις δύσκολες καταστάσεις και να πάει παρακάτω, έχοντας «τραυματιστεί» όσο το δυνατόν λιγότερο.

Μουσικά επίσης το νέο άλμπουμ είναι πιο σκοτεινό και βαρύ. Πως βλέπετε την εξέλιξη του ήχου και των συνθέσεων σας; Ήταν και αυτό απότοκο της πανδημίας;
Σαν βασικός σύνθετης του σχήματος, επηρεάζομαι παρά πολύ από τις μουσικές που ακούω από άλλα συγκροτήματα του είδους μας και των τελευταίων κυκλοφοριών τους. Ποτέ όμως δεν αφήνω πίσω μου και δίσκους που στην μέχρι τώρα μουσική μου πορεία με έχουν στιγματίσει και επηρεάσει. Δίσκοι οι οποίοι όσες φορές και να τους ακούσεις πάντα θα υπάρχει κάτι που θα ανακαλύπτεις. Όλα αυτά, λοιπόν, περνώντας τα από το προσωπικό μου φίλτρο, με οδηγούν στο να γράψω την δική μας μουσική. Ότι το καινούργιο άλμπουμ ακούγεται όπως ακριβώς λες λοιπόν, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των συναισθημάτων από την πανδημία, αλλά και από την επαφή μου με μπάντες όπως οι SHINEDOWN, BLACK STONE CHERRY, BLACK LABEL SOCIETY, ALTER BRIDGE κ.α., που διαμορφώνουν τον ήχο τον οποίο οραματίζομαι για την μπάντα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, αξίζει να αναφερθεί πως η μίξη έγινε στο Kentucky από τον Jordan Westfall και πως υπήρξε μια guest εμφάνιση από τον Chris Robertson των BLACK STONE CHERRY στο “War we can win”. Φαντάζομαι πως ήταν ένα απωθημένο όνειρο να δουλέψετε με τον Robertson γνωρίζοντας πόσα κοινά έχουν οι δύο μπάντες, σωστά;
Πολύ σωστά. Οι BLACK STONE CHERRY είναι μια από τις μπάντες που θαυμάζουμε για αυτό που κάνουν και για το πως ακούγονται. Δεν ήταν και τυχαία η επιλογή του Jordan έχοντας ακούσει τι έχει κάνει στην τελευταία δουλειά τους σαν παραγωγός. Όταν λοιπόν δέχτηκε να δουλέψει μαζί μας για το mixing του δίσκου, στο στούντιο το οποίο θα το δούλευε βρίσκονταν και ο Chris Robertson ο οποίος άκουσε το υλικό μας και του άρεσε πολύ. Μαθαίνοντας το αυτό εμείς δεν γινόταν να μη του ζητούσαμε την συμμετοχή του σε ένα κομμάτι μας, ο οποίος δέχτηκε με μεγάλη χαρά και κατέθεσε ένα καταιγιστικό σόλο στο “War we can win”. Όποτε ναι, ήταν ένα όνειρο αυτό για εμάς που μπορέσαμε να το πραγματοποιήσουμε!

Πείτε μας για την μετακόμιση που έγινε στην Roar! Rock Of Angels Records. Φαίνεται πως έχετε πάρει τα πάνω σας από τότε.
Όταν είχαμε το άλμπουμ στα χέρια μας το στείλαμε σε διάφορες εταιρείες γιατί αυτή την φορά δεν θέλαμε να κάνουμε την κυκλοφορία μόνοι μας. Η ROAR ενδιαφέρθηκε για το υλικό και γνωρίζοντας ότι οι κυκλοφορίες της πάνε παρά πολύ καλά, ότι δουλεύει με τις μπάντες της και τους δίνει την ευκαιρία να βγάλουν την μουσική τους προς τα έξω, συμφωνήσαμε να δουλέψουμε μαζί. Μέχρι στιγμής η συνεργασία μας είναι άψογη, τα πράγματα γίνονται όπως ακριβώς έχουμε σχεδιάσει και θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε και δημόσια για αυτό .

Το ντεμπούτο των CELLAR STONE ακούγεται αρκετά σαν ένας vintage rock δίσκος αλλά το “Rise & fall” είναι σίγουρα πιο μοντέρνο. Ήταν αυτοσκοπός να ξεφύγετε από αυτή τη κατηγορία ή είναι κάτι που δεν σας απασχολεί;
Δεν νομίζω ότι κάναμε κάτι εσκεμμένα ώστε να ακούγεται διαφορετικά το “Rise & fall”. Θεωρώ ότι ήταν φυσική συνέπεια η εξέλιξη στον ήχο, κάτι το οποίο μη ξεχνάμε ότι το έχει μιξάρει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τον ήχο και το είδος αυτό. Νομίζω επίσης ότι το “One fine day” ηχητικά έχει πολύ ισχυρό χαρακτήρα κάτι το οποίο οφείλεται στον Νίκο Παπαδόπουλο που έκανε την παραγωγή του και γνωρίζει πολύ καλά τι θέλαμε σαν μπάντα να κάνουμε. Πρέπει να υπάρχει εξέλιξη από δίσκο σε δίσκο και χαρακτήρας διαφορετικός για να προσδίδει στο κάθε άλμπουμ το δικό του χρώμα.

Ξεκινάτε σύντομα μια ευρωπαϊκή περιοδεία με τους UFO. Έχετε ξαναπαίξει απ’ όσο θυμάμαι ως support για το συγκρότημα. Έχετε κάποια σχέση μεταξύ σας, κάποιο δέσιμο γενικά με τους UFO;
Τη στιγμή που σου απαντάω είμαι ήδη στο tour bus και καθ’ οδόν για την πρώτη μας εμφάνιση στην Γερμανία. Με τους UFO έχω ξαναπαίξει το 2013 σε Ευρώπη και Αγγλία ως support με την τότε μπάντα μου τους 4BITTEN. Αξέχαστες στιγμές και εμπειρίες που σε κάνουν να δένεσαι με αυτά τα άτομα – θρύλους και να αναπτύσσεις σχέσεις τις οποίες βέβαια έχεις κερδίσει με την παρουσία σου και την δουλειά σου. Όποτε ναι είχα επαφή μαζί τους από τότε κάτι που βοήθησε αρκετά ώστε οι CELLAR STONE να μπορούν τώρα να είναι special guests στην τελευταία τους περιοδεία.

Οι CELLAR STONE είναι ένα απ’ τα νέα ανερχόμενα ονόματα της σύγχρονης ελληνικής heavy rock σκηνής, μια σκηνή με φανατικούς οπαδούς στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό όπου η Ελλάδα είναι πλέον συνώνυμη με το stoner rock. Ποια είναι μέχρι τώρα η ανταπόκριση που έχετε λάβει στο εσωτερικό και όταν παίζετε έξω, νιώθετε πως εκπροσωπείτε και την ελληνική σκηνή εν γένει;
Οι CELLAR STONE όπως πολύ σωστά λες είναι μια ανερχόμενη μπάντα που έχει πολύ δουλειά μπροστά της για να καθιερωθεί και να αγαπηθεί από τον κόσμο. Ναι μεν είμαστε όλοι στην μπάντα έμπειροι μουσικοί και γνωστοί στην σκηνή, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Το είδος που παίζουμε είναι αρκετά αγαπητό από το κοινό όπως πολύ σωστά λες, αλλά κάθε συγκρότημα το κάνει και διαφορετικά. Εμείς αυτό που θέλουμε είναι να μοιραζόμαστε την μουσική μας με τον κόσμο σε Ελλάδα και εξωτερικό και να τον κάνουμε να περνάει όμορφα. Σαφώς και νιώθουμε ότι είμαστε εκπρόσωποι της ελληνικής σκηνής και σεβόμαστε την οποιαδήποτε μπάντα που δίνει τα πάντα για μοιράζεται και αυτή την μουσική της οπουδήποτε.

Σε τι βαθμό πιστεύετε πως βοηθά η υστεροφημία της ελληνικής stoner σκηνής για την προβολή μιας νέας μπάντας στο εξωτερικό;
Η ελληνική stoner σκηνή όπως λες, με εκπροσώπους όπως οι NIGHTSTALKER, PLANET OF ZEUS, VIC, 1000 MODS κ.α. Είναι πολύ δημοφιλής στο εξωτερικό, με πολλούς fans και αυτό μόνο καλό μπορεί να κάνει σε οποιοδήποτε συγκρότημα ανοίγει τα φτερά του έξω. Δεν μπορώ να πω ότι οι CELLAR STONE ανήκουν σε αυτή την κατηγορία αλλά σαφώς κι έχουμε να κερδίσουμε από την υστεροφημία της σκηνής αυτής όπως και οποιασδήποτε άλλης κίνησης ελληνικών συγκροτημάτων στο εξωτερικό.

Έχετε ανοίξει συναυλίες για πολλά σημαντικά και ιστορικά συγκροτήματα. Υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ανέκδοτες ιστορίες από αυτές τις γνωριμίες και ποια από αυτές τις συναυλίες ήταν η αγαπημένη σας και γιατί;
Πολλές είναι οι ιστορίες που δημιουργούνται και κρατάς από τον δρόμο και ίσως μακρηγορήσω αναφέροντας κάποιες από αυτές. Είναι πραγματικά φοβερό να μπορείς να βρίσκεσαι δίπλα σε μπάντες, να ανοίγεις για αυτές, να μιλάς με αυτούς που από μικρός απλά τους άκουγες στο δωμάτιο σου από ένα βινύλιο, κασέτα ή CD. Είναι μοναδικές στιγμές που τις κρατάς για μια ζωή. Προσωπικά κορυφαίες στιγμές στην μουσική μου πορεία είναι η γνωριμία μου με τους UFO, Michael Schenker, SPIRITUAL BEGGARS, FIREWIND. Όλα αυτά τα live είναι χαραγμένα στο μυαλό μου κ αδημονώ για τα επόμενα !

Αφήνω την κατακλείδα σε σένα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω εσένα και το ROCK HARD GREECE για την συνέντευξη όπως επίσης και τον κόσμο που μας έχει στηρίξει από την αρχή και ειδικά τώρα στις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του καινούργιου μας άλμπουμ. Θέλω να υποσχεθώ ότι οι CELLAR STONE έχουν έρθει για να μείνουν, έχουν όραμα και είναι γεμάτοι όρεξη για δουλειά και lives. Να είστε όλοι καλά και θα τα πούμε από κοντά σε κάποια ζωντανή εμφάνιση!!!

Φίλιππος Φίλης

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece