Connect with us

Autonomous Zone

AUTONOMOUS ZONE vol. 6 (BRUTUS – STABBING WESTWARD – ALEXISONFIRE)

1

Συνεχίζοντας την βόλτα στην Αυτόνομη Ζώνη, πάντα αγκαλιά με τις μπίρες της Beer Alley στη Νέα Φιλαδέλφεια, σήμερα παρουσιάζω το ολοκαίνουριο άλμπουμ των Βέλγων BRUTUS (παίζει στο repeat), αλλά και 2 κυκλοφορίες που έσκασαν μέσα στο 2022 και δεν πήραν την προσοχή που τους άξιζε (STABBING WESTWARD και ALEXISONFIRE).

1

BRUTUS — “Uni­son Life” (Has­sle Records)

Το να περιγράψεις τους Βέλγους BRUTUS σαν Post Hard­core θα ήταν σχετικά εύστοχο, αλλά ταυτόχρονα θα έχανες και την μεγαλύτερη ηχητική εικόνα. Και το λέω αυτό, ακριβώς επειδή ‑για άλλη μία φορά- βλέπεις ξεκάθαρες επιρροές από κομμάτι της περήφανης alternative/indie rock σκηνής των 90s. Η φωνή της τραγουδίστριας (και drum­mer ταυτόχρονα παρακαλώ) Ste­fanie Man­naerts μου θυμίζει ξεκάθαρα την αντίστοιχη της Tanya Don­nely (THROWING MUSES/BELLY/BREEDERS) με λίγο παραπάνω γρέζι.

Εδώ, στο 4ο τους album, τελειοποιούν αυτό που ξεκίνησαν δειλά το 2017 και μάλιστα σε κάτι που δεν το λες πλέον δημοφιλές σαν genre (ακριβώς το αντίθετο, ίσως κάποιοι να το θεωρήσουν και παρωχημένο μουσικά , αλλά λίγο νοιάζει τους BRUTUS).

Κάθε φορά που ολοκληρώνω την ακρόαση του “Uni­son Life” album έχω την φωνή της Ste­fanie ακόμα στο μυαλό μου. Η χροιά της, ο παθιασμένος τρόπος εκφοράς του λόγου, η άρθρωση, η βραχνάδα, τα σπασίματα της φωνής της, είναι σαν να την βλέπεις μπροστά σου να αναλύει όλα όσα τριγυρνάνε στο μυαλό της που δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Σαν άλλη μία νύχτα χωρίς ύπνο, που η μόνη επιλογή είναι να πάει στο stu­dio και να αρχίσει να τραγουδάει, πατώντας το rec., ξεσπώντας μήπως και έρθει η λύτρωση.

Έρχονται και για πρώτη φορά στην Αθήνα τον Απρίλιο.

8 / 10

1

ALEXISONFIRE — “Oth­er­ness” (Dine Alone Music)

Emo, Screamo, Post Hard­core, Melod­ic Hard­core. Όλους τους πιθανούς συνδυασμούς είχαμε ακούσει για να περιγράψουν αυτή την μπάντα που ήταν στην σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος. Αυτό βέβαια μέχρι να αποφασίσουν να διαλυθούν το 2012.

Μόλις 3 χρόνια μετά, αρχίζουν οι φήμες για επανένωση (γεγονός που δείχνει πως η απόφαση της διάλυσης ήταν μάλλον μία επιπόλαια, παρορμητική κίνηση που δεν είχε δουλευτεί σωστά) και οι φήμες γίνονται πραγματικότητα με εμφανίσεις σε διάφορα fes­ti­vals. Τα παιδιά πήραν τον χρόνο τους στα σίγουρα σε αυτό το νέο κεφάλαιο, καθώς το full length album “Oth­er­ness” ήρθε μόλις φέτος, 7 χρόνια δηλαδή μετά το επίσημο reunion.

Φαντάζομαι πως οι fans των ALEXISONFIRE θα έχουν πάθει ένα μικρό πολιτισμικό σοκ με το νέο album, ακριβώς επειδή πολλά από τα στοιχεία που τους χαρακτήριζαν έντονα δεν είναι πια εδώ. Θα έλεγες μάλιστα πως το “Oth­er­ness” αγγίζει για τα καλά το sludge και δεν νομίζω πως το περίμενε και κανείς αυτό. Παρόλα αυτά, ο δίσκος ακούγεται απλά ευχάριστα και τους το δίνεις, πως παρά την προσμονή, δεν έδωσαν απλόχερα στους οπαδούς τους αυτό που περίμεναν όλοι από αυτούς.

7 / 10

1

STABBING WESTWARD — “Chas­ing Ghosts” (COP)

Για όσους δεν γνωρίζουν, οι Αμερικανοί STABBING WESTWARD ήταν μέρος της Indus­tri­al Rock σκηνής που στις αρχές (με μέσα) των 90s ήταν όχι απλά δημοφιλής, αλλά σάρωνε (εκτός από την Ελλάδα φυσικά που δεν ένιωσε ποτέ). Τα πρώτα 3 albums τους (“Ungod”, “With­er Blis­ter Burn And Peel” και το “Dark­est Days”) είχαν εξαιρετική πορεία εμπορικά (ειδικά το “Save Your­self” που το λες και clas­sic της σκηνής πλέον) και για κάποιο λόγο έβλεπες τραγούδια τους να ακούγονται σε ταινίες (“Clerks”, “Mor­tal Kom­bat”, “John­ny Mnemon­ic”, “Spawn”, αλλά και μετέπειτα στην σειρά “True Blood”).

To 2002 πάντως διαλύονται (είχε παίξει ρόλο και το σούπερ αποτυχημένο ‑εμπορικά και από πλευράς έμπνευσης- ομώνυμο album του 2001) και εκεί που είχαμε μείνει με τις αναμνήσεις (και με την live εμφάνιση τους επίσης, στο Read­ing fes­ti­val, το 1994, που μου είχε πέσει το σαγόνι) αποφασίζουν για reunion και για νέα κυκλοφορία, 20 χρόνια μετά. Κυκλοφορούν 2 EPs το 2020 και φέτος (τον Μάρτιο δηλαδή) μας δίνουν το “Chas­ing Ghosts”. Το ακούς και πραγματικά νομίζεις πως δεν έχει περάσει μέρα από τα 90s… Είναι σαν το album που θα έπρεπε να έχουν βγάλει μετά το “Dark­est Days” του 1998, πριν βάλουν αυτογκόλ στον εαυτό τους δηλαδή.

Η μόνιμη “κατηγορία” προς τους STABBING WESTWARD είναι πως μοιάζουν υπερβολικά με τους NINE INCH NAILS. Αυτοί βέβαια που λένε αυτά τα απλοϊκά ξεχνάνε πως για να καταφέρεις να “μοιάσεις” (έστω και λίγο) με τους ΝΙΝ θα πρέπει να είσαι μουσική ιδιοφυία όπως ο Trent Reznor. Οι STABBING WESTWARD ποτέ δεν ήταν κάτι τέτοιο, ποτέ δεν έφτασαν σε τέτοια επίπεδα μεγαλείου και το ήξεραν και οι ίδιοι φυσικά. Σαφέστατα και το “Pret­ty Hate Machine” album των ΝΙΝ αποτελεί ξεκάθαρη επιρροή των STABBING WESTWARD σε όλη την πορεία τους, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Οι STABBING ανήκουν στο soft κομμάτι της Indus­tri­al Rock σκηνής και τα όποια “άρρωστα” στοιχεία τους μπορούν να βρεθούν κυρίως στις πρώτες 2 κυκλοφορίες τους.

In con­clu­sion, το “Chas­ing Ghosts” είναι ένα εθιστικό, απολαυστικό album που αν αγαπάς τα 90s, τους STABBING WESTWARD και την συγκεκριμένη σκηνή, θα γουστάρεις 100% και θα σε μεταφέρει αυτόματα εκεί.

7 / 10

Γιώργος Φακίνος

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece