Connect with us

Worst to Best

BRUCE DICKINSON – “Tyranny of souls” – Worst to best

Published

on

Μετά από επτά χρόνια απουσίας, ο Bruce Dickinson επέστρεψε με ένα ακόμη σόλο άλμπουμ. Το 1999, ο μουσικός βρέθηκε πίσω στους IRON MAIDEN και αφιέρωσε τον περισσότερο χρόνο μεταξύ του “The chemical wedding” και του “Tyranny of souls” για την ηχογράφηση του “Brave new world” και τις περιοδείες με το συγκρότημα. Σε μια από αυτές τις περιοδείες, ο παραγωγός και κιθαρίστας Roy Z του έστειλε προτάσεις για riff και ο Dickinson πρόσθεσε μελωδίες και στίχους. Το “Tyranny of Souls” είναι ακόμα ένα καλό άλμπουμ και μελωδικά και μουσικά ισοδύναμο με τα δύο προσωπικά του άλμπουμ που προηγήθηκαν, χωρίς ωστόσο όμως να κάνει την ίδια έκρηξη με τα άλλα δυο, θεωρούμενο από κάποιους ως υποδεέστερο των προκατόχων του.

Το “Tyranny of Souls” κυκλοφόρησε ανάμεσα στα “Dance of death” και “A matter of life and death” του Θηρίου και είναι ακόμα ένα σημάδι ότι ο Bruce Dickinson έχει περισσότερο από αρκετό ταλέντο για να κάνει σόλο καριέρα και εκτός IRON MAIDEN. Σε αυτή του την κυκλοφορία, έχει συνοδοιπόρους του, όπως πάντα, τον Roy Z (κιθάρα, παραγωγή και ό,τι άλλο χρειάζεται), μαζί με τον ντράμερ Dave Moreno, τους μπασίστες Ray “Geezer” Burke και Juan Perez και τον πληκτρά Maestro Mistheria.

Αυτή τη φορά η παραγωγή ήταν πιο strict, χωρίς ιδιαίτερες «προσπάθειες» όπως δύο τραγούδια να «ξεθωριάζουν» το ένα μετά το. Στα δυνατά σημεία είναι όπως πάντα το φωνητικά του Bruce Dickinson ενώ, όσοι παραπονέθηκαν για την παραγωγή του “Chemical wedding” πιθανότατα έμειναν περισσότερο ικανοποιημένοι σε αυτό το άλμπουμ εξ αυτής της απόψεως.

Το να βάλει κανείς σε μία σειρά τα τραγούδια ενός δίσκου, σπανίως βρίθει αντικειμενικότητας. Το υποκειμενικό στοιχείο θα είναι πάντα παρόν. Άλλωστε ο καθένας ακούει και αντιλαμβάνεται τη μουσική με το δικό του μοναδικό τρόπο. Ας προσπαθήσουμε όμως να καταβάλουμε μία το δυνατόν γενικότερα αποδεκτή «τάξη» στα δέκα κομμάτια του άλμπουμ. Παρόλο που υπάρχουν δέκα τραγούδια στη λίστα, το ένα είναι εισαγωγή, οπότε μας μένουν εννέα τραγούδια συνολικής διάρκειας 44 λεπτών.

The “Tyranny of souls”countdown”

10“Believil” (04:50)
Το Believil” είναι ίσως το μόνο ξεκάθαρο παραπάτημα. Είναι ένα από εκείνα τα αργά τραγούδια που προσπαθούν να ακούγονται μοντέρνα και αποτυγχάνουν. Ίσως θα ήταν προτιμότερο στη θέση του να υπάρχει η επική power μπαλάντα “Eternal” που βρίσκεται μόνο στην Ιαπωνική έκδοση του δίσκου, με το απίστευτο σόλο του Roy Z. Δυστυχώς ένα τραγούδι που κερδίζει επάξια τον τίτλο του filler.

  1. Devil on a hog” (04:01)
    Ο Bruce επισκέπτεται ξανά τις μέρες του “Tattooed millionaire” με το κομμάτι Devil On A Hog. Ένα τραγούδι σε αυθεντικό Hard Rock στυλ, το οποίο δεν είναι μεν κακό, είναι μάλλον αταίριαστο με το υπόλοιπο σύνολο. Σε όσους άρεσε η πρώτη δισκογραφική του Dickinson, σίγουρα δεν θα τους ενοχλήσει η παρουσία του. Γενικότερα, ίσως δεν έπρεπε να βρίσκεται σε ένα τόσο διαφορετικού ύφους άλμπουμ.
  1. Kill devil hill” (05:07)
    Το “Kill devil hill” με τα δυσοίωνα και βαριά riff του, έχει μια επική αίσθηση, παρόλο που δεν είναι επικού μήκους. Το ρεφρέν είναι αυτό που πραγματικά σε συνεπαίρνει και η φωνή του Bruce στο ρεφρέν δίνει την εντύπωση ότι ο Steve Harris θα το είχε κατασχέσει αμέσως για να το χρησιμοποιήσει αργότερα σε ένα μελλοντικό άλμπουμ των MAIDEN, αν το άκουγε πριν κυκλοφορήσει. Ένα δυνατό τραγούδι, το οποίο βρίσκεται ίσως χαμηλά στη λίστα, αλλά κάπως πρέπει να βγει και η σειρά.
  1. “Soul intruders” (03:53)
    Ένα από τα πλέον δυναμικά τραγούδια του δίσκου είναι το “Soul intruders” με το επιθετικό στυλ του, που συνδυάζει στοιχεία αμερικανικού power metal με τα αμιγώς heavy metal riff του και τα εξαιρετικά του τύμπανα. Με ολίγη επιρροή από τους MAIDEN και το δολοφονικό ρεφρέν του. Ανελέητο.
  1. Mars within (Intro)” (01:29) – “Abduction” (03:51)
    Το “Mars within (Intro)”, είναι το τραγούδι που ξεκινάει το άλμπουμ και βλέπουμε την επιστροφή του χαρακτηριστικού εφέ της κιθάρας που έδωσε στο Chemical Wedding τον χαρακτηριστικό, δυσοίωνο ήχο του. Ξαφνικά, το “Abduction” ξεχύνεται από τα ηχεία, με ένα σχεδόν thrash – επηρεασμένο riff από τις κιθάρες, έναν βαρύ συνολικά ήχο και εκπληκτικά φωνητικά από τον Bruce. Ένα βίντεο είχε γυριστεί γι’ αυτό το τραγούδι και ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε από το άλμπουμ.
  1. “River of no return” (05:13)
    Τα πράγματα πλέον έχουν γίνει πολύ σοβαρά και οι αριθμοί απλά υπάρχουν για να υπάρχουν (με εξαίρεση την πρώτη θέση). Το “River of no return” είναι ένα μείγμα πιο ήσυχων τμημάτων για τους κυρίως στίχους με πιο βαριά μέρη για το ρεφρέν και μοιάζει λίγο με διασκευή στο “Infinite dreams” από το “Seventh son of a seventh son”. Οπωσδήποτε από τα πιο δυνατά τραγούδια του δίσκου, ένα κομμάτι που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις κορυφαίες στιγμές των δύο προηγηθέντων άλμπουμ του Bruce.
  1. Power of the sun” (03:30)
    Το “Power of the sun”, είναι ίσως το πιο ξεκάθαρα επηρεασμένο από το Θηρίο τραγούδι του δίσκου. Από τα ενεργητικά του riff μέχρι το ρεφρέν, φωνάζει IRON MAIDEN, χωρίς να αποτελεί αντίγραφο κάποιου τραγουδιού και φυσικά χωρίς αυτό να του στερεί την δυναμική ή την υπέροχη μοναδικότητά του. Απόλαυση σκέτη.
  1. “A tyranny of souls” (05:48)
    Έχοντας ήδη πει ότι από ένα σημείο και μετά ο αριθμοί δεν έχουν καμία πραγματική ανταπόκριση αξιολογικά, οι δύο πρώτες θέσεις προβλημάτισαν πολύ τον γράφοντα, δίνοντας την δεύτερη θέση στο ομώνυμο αριστούργημα που ακούει στο όνομα “A tyranny of souls”. Ένα επικό τραγούδι, γεμάτο νοήματα, εξαιρετικούς στίχους, καταπληκτικές μελωδίες και μοναδικά περάσματα και αλλαγές. Άλλο ένα δολοφονικό κομμάτι που συνδυάζει πιο ήσυχα και βαριά τμήματα με ένα εκπληκτικό ρεφρέν ενισχυμένο από ωραίες αρμονίες κιθάρας. Αυτό το κομμάτι είναι μια τέλεια μίξη μελωδίας και βαρύτητας και κλείνει άψογα το άλμπουμ.
  1. Navigate the seas of the sun” (05:52)
    Το “Navigate the seas of the sun”, είναι ένα υπέροχο τραγούδι με ακουστική επίγευση που θυμίζει πραγματικά κλασικούς URIAH HEEP από τη δεκαετία του ’70. Ένα πανέμορφο κομμάτι τόσο σε μελωδικό όσο και σε στιχουργικό επίπεδο, που ασχολείται με πτυχές του κοινού μέλλοντός μας, τον αγώνα και την ανάγκη να εξερευνήσουμε και να αποικίσουμε το διάστημα για να επιβιώσουμε. Όπως το θέτει ο Bruce, όλοι βιώνουμε τον «θάνατο από τη βαρύτητα» αφήνοντας τους εαυτούς μας στο έλεος του πλανήτη μας που εξαιτίας μας αργοπεθαίνει. Υπάρχει τρόπος να ανατραπεί το σε βάρος μας κλίμα; Υπάρχει. Αλλά τελικά θα δώσουμε στον πλανήτη την ανάσα που χρειάζεται;

Φανούρης Εξηνταβελόνης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Worst to Best

RAINBOW – “Down to earth” – Worst to best

Published

on

Και έτσι μετά από τρία άλμπουμ με τον περίφημο Ronnie James Dio, οι RAINBOW θα αλλάξουν ρότα και θα αρχίσουν να οδεύουν προς μια εμπορική και προσιτή μουσική κατεύθυνση. Ο Roger Glover αποτελεί την πρώτη …μεταγραφική έκπληξη της σεζόν, αρχικά στη θέση του παραγωγού και αφού ο Jack Green δεν θα συνεχίσει για πολύ με την μπάντα, θα αναλάβει και καθήκοντα μπασίστα. Το βασικό όμως πρόβλημα της μπάντας ήταν ο θέση του τραγουδιστή και αυτόν μάλλον άργησαν να τον βρουν, πριν καταλήξουν στον Graham Bonnet. Στοιχίζοντας η παραμονή τους περίπου 2000$ την ημέρα, στη Γαλλία στο ίδιο στούντιο που έγραψαν και το “Long live rock n roll”, κάποια στιγμή αποφάσισαν ότι καλά ..γλέντησαν τα λεφτά της Polydor αλλά ήταν ώρα να σοβαρευτούν και να προχωρήσουν με τον αντικαταστάτη του Dio. Αφού απέρριψαν τον Brian Johnson (κακό που του έκαναν… πήγε στους AC/DC) τον Marc Storace (πήγε στους KROKUS), Pete Goalby (πήγε στους URIAH HEEP) αποφάσισαν να δώσουν την ευκαιρία στον τραγουδιστή των ΤΗΕ MARBLES έναν τύπο άσχετο με την rock μουσική, ακόμα τότε, ονόματι Graham Bonnet. Αυτός ο κύριος δεν γνώριζε καν την μπάντα και πριν τους συναντήσει για πρώτη φορά, πήγε και αγόρασε τα άλμπουμ τους για να δει με τι είχε να κάνει. Αφού τα πήρε, τα άκουσε και μάλλον δεν του άρεσαν πολύ και μόνο αφού ρώτησε και την κοπέλα του, αποφάσισε να κάνει την audition για τους RAINBOW. Ο Blackmore του ζήτησε να μάθει το “Mistreated” πριν μπει μαζί τους στο στούντιο (για κάποιον λόγο με αυτό το τραγούδι έκαναν ακρόαση τους πάντες) και σύμφωνα με τον Bonnet, μόλις άρχισε να τραγουδά “I’ ve been mistrea….” ο Blackmore διέκοψε και του είπε, «Είσαι οκ! Αν θες μπαίνεις στην μπάντα»! Εκείνη την ημέρα, έπαιξαν όλοι μαζί τρεις φορές το συγκεκριμένο τραγούδι (μη ρωτάτε γιατί..) και έτσι οι RAINBOW μπήκαν σε μια νέα εποχή.

Ειρωνικά ονόμασαν το άλμπουμ “Down to earth” επειδή θεματολογικά ήταν όλα τα τραγούδια πιο κοντά στην καθημερινότητα και έλειπαν πια οι μάγοι και οι δράκοι.

Άσχετο αλλά ενδιαφέρον… Όλοι γνωρίζουμε πως μεγάλη αγάπη του Blackmore είναι οι ABBA. Κάποια στιγμή, κατά την περιοδεία για το “Down to earth” όταν έπαιζαν στην Στοκχόλμη, κατά την διάρκεια του soundcheck επισκέφτηκε τον Blackmore η Agnetha Faltskog η μια από τις δυο τραγουδίστριες των ABBA. Αυτό το επιβεβαίωσε και ο Cozy Powell αλλά και το 1988 ο ίδιος ο Blackmore. Σκοπός της επίσκεψης ήταν η σκέψη να συνεργαστούν! Όμως αυτό δεν προέκυψε ποτέ, το πιθανότερο σενάριο είναι πως τα management των δυο καλλιτεχνών δεν πήραν ποτέ στα σοβαρά την πιθανότητα μιας τέτοιας συνεργασίας και τελικά έμεινε μόνο στην ιδέα η όλη φάση…

Πάμε να βάλουμε σε μια σειρά τα τραγούδια ενός λαμπρού άλμπουμ, το οποίο φυσικά αντιμετώπισε και αυτό, την στενοκεφαλιά των κολλημένων «Αφού δεν είναι ο Dio, δεν είναι καλό…Ουγκ!»

Αρχικά να τονίσουμε ότι υπάρχουν δυο back tracks τα οποία δεν υπάρχουν στο άλμπουμ. Πρώτο είναι το “Bad girl” που έμεινε έξω και χρησιμοποιήθηκε ως B’ Side του “Since you’ve been gone” ένα αρκετά καλό τραγούδι που δεν βλέπω τον λόγο που το άφησαν εκτός άλμπουμ και το εξαιρετικό instrumental “Weiss hymn” το οποίο το έγραψαν εφόσον είχαν τελειώσει οι ηχογραφήσεις του “Down to earth” και αποτελεί ένα διαμάντι στη καριέρα του Blackmore.

The “Down to earth” countdown

  1. “No time to lose” (3.45)

Ένα απλά καλό τραγούδι με την μπάντα να το «δένει» όμορφα, ανήκει στην κατηγορία των τραγουδιών τύπου “L.A. Connection”, “Self portrait”, “Sensitive to light” που δεν είναι σαφώς πρώτης γραμμής, αλλά τα ακούς ευχάριστα χωρίς ούτε να εντυπωσιάζουν, ούτε να σε κάνουν να βαριέσαι.

  1. “Makin’ love” (4.38)

Πολύ όμορφη μελωδία και εισαγωγή λίγο πριν μπουν τα ψήγματα της μελωδίας του “Perfect strangers” αν προσέξετε καλά. Ένα κομμάτι που δείχνει φανερά την ροπή των RAINBOW σε πιο εμπορικά μονοπάτια και την εκπληκτική έφεση του Blackmore να παράγει ωραίες μελωδίες ακόμα και στις όχι τόσο πολύ δημιουργικές στιγμές του.

  1. “Since you’ve been gone” (3.25)

Η μεγάλη επιτυχία του άλμπουμ, ένα από τα κλασικά RAINBOW τραγούδια που ακόμα και σήμερα μαζί με το “I surrender” είναι σήμα κατατεθέν της μπάντας σε όλους τους ροκ σταθμούς του κόσμου. Η προσωπική μου άποψη είναι πως είναι ένα τραγούδι σαφώς εμπορικό και φιλικό προς το ευρύ κοινό, αλλά υπερβολικά cheesy ακόμα και για τα δικά μου γούστα. Σύνθεση του Russ Ballard, ακούστε και το πρωτότυπο, κατάφεραν να της δώσουν σαφώς μια πιο αιχμηρή αίσθηση, αλλά αυτό το άλμπουμ πραγματικά έχει πολύ καλύτερες στιγμές από αυτό εδώ.. Από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά πιασάρικο τραγούδι…

  1. “Love’s no friend” (4.55)

Θα μπορούσε να είναι άνετα να είναι το αδερφάκι του “Mistreated” αφού μοιάζουν στην δομή, στο ύφος και στην κιθάρα αρκετά. Πολύ ωραία ερμηνεία από τον Bonnet που δεν είχε να φοβηθεί τίποτα και μπορούσε να σταθεί σε πολύ υψηλά επίπεδα. Γενικά μια σύνθεση που δείχνει το υψηλό επίπεδο της μπάντας και θα μπορούσε άνετα να βρίσκονταν σε κάποιο DEEP PURPLE άλμπουμ και όλοι να λέγαμε “Πωωωω τι κομματάρα», αλλά αφού τραγουδά ο Bonnet και είναι στο “Down to earth” δεν έδωσαν και πολλοί σημασία σε αυτό το μικρό αριστούργημα.

  1. “All night long” (3.53)

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Τι να διαλέξεις αφού πάμε σε μια πολύ καυτή τετράδα τραγουδιών. Το ένα καλύτερο από το άλλο. Απλά συναρπαστικά και τα τέσσερα. Κάνω την καρδιά μου πέτρα λοιπόν. Αυτό εδώ έχει την πολύ αιχμηρή και επιθετική κιθάρα, απίστευτο ριφ (ακούστε και το “Out of time” του Mick Jagger πάνω στο οποίο βασίζεται). Πρόκειται για ένα πολύ επιθετικό τραγούδι, ιδανικό για club και συναυλίες. Από την άλλη ήταν ένα σοκ, αφού είναι και το opening track, για όσους εκείνα τα χρόνια πίστευαν ότι οι RAINBOW θα συνέχιζαν στο ύφος που είχαν στα δυο προηγούμενα άλμπουμ τους. Γροθιά στο στομάχι λέμε… Αγαπημένο!

  1. “Lost in Hollywood” (4.51)

Πόσο το αγαπώ και αυτό εδώ. Μελωδία, εισαγωγή, ριφ, ερμηνεία, ροή… Όλα τα καλά τα έχει! Ένα διαμάντι του hard rock, ένα στολίδι στην δισκογραφία των RAINBOW. Γιατί το βάζω θα μου πείτε στο #3; Πιθανόν, ναι, να το αδικώ δίνοντας του αυτή τη θέση, αλλά νομίζω πως θα αδικούσα και τα υπόλοιπα δυο αν τα έβαζα εδώ. Ας πούμε λοιπόν πως πάμε για μια τριάδα ίσων σε αξία τραγουδιών και ρε γαμώτο πόσο κρίμα κάποιοι να μην τους δίνουν σημασία…

  1. “Danger zone” (4.31)

Για μένα η μεγάλη έκπληξη του άλμπουμ, το πιο ωραίο «άγνωστο» τραγούδι των RAINBOW. Επικό, λυρικό, ταυτόχρονα εμπορικό και μια ελαφριά ZEPPELIN ανατολίτικη χροιά, το κάνουν απλά εκπληκτικό. Να αναγνωρίσουμε για ακόμα μια φορά την ερμηνεία του Bonnet και το πόσο δίνει δύναμη στα κομμάτια γενικότερα ο τρόπος που τα ερμηνεύει. Συναρπαστικό και το μεσαίο μέρος του “Danger zone” που μονομαχούν τέλεια η κιθάρα με τα πλήκτρα. Επικό, τι μελωδίες έχεις γράψει ρε Blakmore γαμώ τον μπελά μου μέσα..

  1. “Eyes of the world” (6.42)

Εγώ θα το πω και ας με κράξετε. Ούτε ο Dio δεν θα μπορούσε να το ερμηνεύσει καλύτερα αυτό εδώ! Επίπεδου τραγούδι, RAINBOW επική σύνθεση από την αρχή μέχρι το τέλος. Με διαφορά …νότας πιστεύω όμως δικαίως κερδίζει την πρώτη θέση στο άλμπουμ και μια υπερ-άνετα στις κορυφαίες της μπάντας. Το πιο ατμοσφαιρικό τραγούδι του “Down to earth” θα ενώνει πάντα τις δύο όψεις του Ουράνιου Τόξου.

Δημήτρης Σειρηνάκης

Continue Reading

Worst to Best

DEF LEPPARD – “Hysteria” – Worst to best

Published

on

Όρεξη έχει ο Φράγκος ή αναπτυγμένη αίσθηση χιούμορ (μπορεί και τα δύο…δεν ξέρω). Ζητάει να βάλουμε σε αξιολογική σειρά ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει και το οποίο φέτος συμπληρώνει 35 χρόνια ζωής. Μάλλον…να το πάρουμε διαφορετικά. Για τον γράφοντα, το “Hysteria” είναι το καλύτερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ποτέ από οποιοδήποτε συγκρότημα οποιουδήποτε μουσικού ιδιώματος. Είναι ο δίσκος εκείνος που έχω ακούσει περισσότερες φορές στη ζωή μου και υπήρξε αφορμή για να γνωρίσω πριν από τρεις και βάλε δεκαετίες εξαιρετικά άτομα απ’ όλο τον κόσμο που μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για τους LEPPARD. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, όχι μόνο δεν υπάρχει μισή μέτρια νότα στο “Hysteria” αλλά τα πάντα αγγίζουν και ξεπερνούν την τελειότητα! Ας είναι όμως. Για πάμε να δούμε τι θα κάνουμε, διάολε…

  1. Love and affection” (4.37)

Το κομμάτι που κλείνει το δίσκο και το κομμάτι που αν οι LEPS ήθελαν θα ήταν το 8ο (!) single μέσα από το “Hysteria” την άνοιξη του 1989. Τουλάχιστον αυτό ήθελε η Mercury αλλά τα παιδιά από το Sheffield είπαν «όχι» προκειμένου να ετοιμαστούν για το νέο δίσκο (ο οποίος θα κυκλοφορούσε 3 χρόνια μετά αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία). Το “Love and affection” είναι μία εξαιρετική μπαλάντα η οποία βέβαια χάνει κατά κράτος όταν συγκρίνεται με τα “Love bites” και το ομώνυμο κομμάτι. Δεν παύει, όμως, να είναι μία μαγική στιγμή με τις κιθάρες να ζωγραφίζουν και να παραπέμπουν στο ομώνυμο κομμάτι. Ήταν ένα από τα δύο κομμάτια μέσα από το “Hysteria” που έπαιζαν οι LEPPARD στα live του 1986 πριν κυκλοφορήσει, δηλαδή, το άλμπουμ.

  1. Excitable” (4.19)

Λατρεύω το “Excitable”! Ένα τραγούδι που δείχνει ότι οι LEPPARD και ο Mutt Lange ήθελαν να πάνε και σε πιο pop μονοπάτια ή τουλάχιστον δεν δίστασαν να πειραματιστούν με νέους ήχους διατηρώντας την ταυτότητα τους. Και αν το “Excitable” σας θυμίζει πολύ Prince (όντως, μοιάζει) η πηγή έμπνευσης ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Joe Elliott, το “State of shock” ένα τραγούδι των αδελφών Jackson με τον Mick Jagger. Βάλτε το και θα καταλάβετε. Χαίρομαι, ιδιαιτέρως, που συμπεριέλαβαν το συγκεκριμένο κομμάτι στη “Stadium Tour”!

  1. Don’t shoot shotgun” (4.26)

Θυμάστε μία διαφήμιση με ένα παγωτό πύραυλο 4χ4 που έπαιζε πριν από άπειρα χρόνια στην τηλεόραση έχοντας για background το συγκεκριμένο κομμάτι; Αν όχι, μη στεναχωριέστε γιατί κι εγώ αμυδρά τη θυμάμαι! Αλλά θυμάμαι ότι ήταν κάπου στην παραλία…αυτά! Θα έλεγα ότι το “Don’t shoot shotgun” θα ήταν τεράστια επιτυχία αν κυκλοφορούσε από άλλο συγκρότημα…μόνο και μόνο για τα απίστευτα δεύτερα φωνητικά του Sav πριν το refrain! Μιας και αναφέρθηκα σε διαφημίσεις, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε κάποιο τραγούδι των LEPPARD σε διαφήμιση της ελληνικής τηλεόρασης. Είχε προηγηθεί το “Too late for love” –πιο συγκεκριμένα η μελωδία της κιθάρας και το riff μετά το solo- σε διαφήμιση με κοσμήματα, χρυσαφικά…κάτι τέτοιο!

  1. Run riot” (4.39)

Οι DEF LEPPARD μετά το ατύχημα του Rick ήταν αναγκασμένοι να προσαρμόσουν κάπως τον ήχο τους στα νέα δεδομένα. Τα πολύ up-tempo κομμάτια υστερούσαν αριθμητικά σε σχέση με τις mid-tempo στιγμές αλλά μη γελιέστε, οι LEPS πάντα προτιμούσαν περισσότερο αυτό το στυλ. Το “Run riot” θυμίζει κάτι από την ατμόσφαιρα του “Stagefright” και του “Rock rock” τουλάχιστον όσον αφορά την ταχύτητα. Μεγάλη κομματάρα που θυμάμαι πόσο άρεσε χαρακτηριστικά στους old-school fans της μπάντας πίσω στο 1987! Διάολε, όταν πρωτοπήρα το δίσκο προσπαθούσα ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ να καταλάβω τι έλεγε ο Elliott μετά το solo…ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ!

  1. Love bites” (5.46)

«Σας την έφερα, κύριοι! Ένας καλός πράκτωρ δεν μπαίνει ποτέ από εκεί που τον περιμένουνε»! Τα έλεγε ο αείμνηστος Περικλής Χριστοφορίδης! Έτσι και εγώ. Περιμένατε ότι θα ήταν πιο πάνω, έτσι; Και εγώ θα ήθελα αλλά δεν βγαίνουν τα κουκιά! Το “Love bites” είναι ένα από τα πιο πετυχημένα και δημοφιλή τραγούδια των DEF LEPPARD. Βασικά, αν εξαιρέσουμε το “Pour some sugar on me”, είναι μάλλον το πιο δημοφιλές! Ο ορισμός της power ballad της εποχής και σίγουρα η παραγωγή του Mutt Lange εδώ είναι εξωπραγματική…ειδικά στον τομέα των δεύτερων φωνητικών. Όσοι είχαμε πάρει τη βιντεοκασέτα του “Historia” το 1988 και αφήσαμε να παίξει κανα λεπτό αφού είχαν τελειώσει τα credits και είχε πέσει μαύρο (ΕΡΤ, circa 2013), απολαύσαμε το video-clip του “Love bites”. Εγώ πάντως το ανακάλυψα μετά τις 6-7 φορές που είχα δει τη βιντεοκασέτα και αισθάνθηκα σα να ανακάλυψα την Αμερική. Ωραία που ήταν η ζωή στα 13!

  1. Gods of war” (6.37)

Όταν το Δεκέμβριο του 2018 πήγαμε με τον Γανίτη στο Sheffield για να δούμε τους LEPPARD να παίζουν ολόκληρο το “Hysteria”, ένα από τα απίστευτα highlights της συναυλίας ήταν η στιγμή πριν να μπει η μπασογραμμή στο “Gods of war”, με τον Sav να στέλνει ένα φιλί στον Αθάνατο Steve Clark, η φωτογραφία του οποίου κοσμούσε το κεντρικό video wall της σκηνής. Ο λόγος απλός. Το “Gods of war” ήταν πνευματικό παιδί του Steamin’! Σε κομμάτια όπως τα “Billy’s got a gun”, “Die hard the hunter” και το “Gods of war”, o σπουδαίος αυτός κιθαρίστας έπαιζε εντός έδρας! Η επική ατμόσφαιρα της σύνθεσης σε συνδυασμό με τη μαγική παραγωγή του Mutt Lange απογειώνουν το “Gods of war” σε δυσθεώρητα ύψη.

  1. Armageddon it” (5.24)

Ξέρω πολύ κόσμο που θεωρεί το συγκεκριμένο κομμάτι σαν το καλύτερο του δίσκου ή έστω το έχουν σαν αγαπημένο τους. Το riff σκαρφίστηκε ο Steve και ο Mutt τον βοήθησε στο να τελειοποιήσει την αρχική αυτή ιδέα. Ήρθε και ο Elliott με τους ΦΑΝΤΕΖΙ στίχους και ένα refrain που εκτόξευσε το “Armageddon it” στη στρατόσφαιρα! Τα τελευταία 30 χρόνια, πριν από το “Armageddon it”, ο Joe «συστήνει» τον Vivian Campbell στον κόσμο αφού είναι εκείνος που ξεκινάει το χαρακτηριστικό riff του τραγουδιού. Το video-clip μας έδινε μία πολύ καλή ιδέα του τι συνέβαινε τότε στην “Hysteria Tour”…

  1. “Pour some sugar on me” (4.27)

Με μεγάλο πόνο ψυχής είμαι υποχρεωμένος να τοποθετήσω το “Sugar” στην πέμπτη θέση. Και μόνο το φανταστικό video (any TESLA fans εδώ πέρα…;) που το βλέπαμε ΣΥΝΕΧΕΙΑ στο MTV αλλά και το αψεγάδιαστο της σύνθεσης, θα έπρεπε να με «αναγκάσουν» να το έχω πρώτο. Όχι…θα αντέξω στον πειρασμό και θα συνεχίσω. Το κομμάτι που γράφτηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και δεν θα έμπαινε ποτέ στο δίσκο αν ο Joe δεν πέρναγε την ώρα του με μία ακουστική κιθάρα. Έλα όμως που εκείνη την ώρα περνούσε ο ΘΕΟΣ Mutt Lange και τρελάθηκε αναφωνώντας ότι ήταν η καλύτερη ιδέα που είχε ακούσει εδώ και χρόνια! Άντε τώρα να πεις στους υπολοίπους που νόμιζαν ότι είχαν τελειώσει ότι θα χρειαστούν μερικές ακόμη εβδομάδες στο studio! Άξιζε όμως και με το παραπάνω αφού αν δεν ήταν το συγκεκριμένο κομμάτι, η τύχη του “Hysteria” θα ήταν 100% διαφορετική!

  1. Women” (5.42)

Δεν θα ξεπεράσω στον αιώνα τον άπαντα το σοκ που έπαθα όταν έβαλα να παίξει για πρώτη φορά το “Hysteria” και μπήκε το συγκεκριμένο τραγούδι. Το πρώτο πράγμα που πρόσεχες ήταν η ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ παραγωγή του Mutt Lange (ναι…ξέρω. Προσπαθώ όσο γίνεται να μην ξεπεράσω τις 28 αναφορές στο όνομα του καλύτερου ever παραγωγού). Το δεύτερο ήταν η εμπνευσμένη δομή και το ανυπέρβλητο refrain. Οι DEF LEPPARD είχαν επιστρέψει και μας κολλούσαν όλους στον τοίχο από τις πρώτες κιόλας νότες του πρώτου τραγουδιού! Αυτό ήταν το πρώτο single στην Αμερική (ε, δεν τα πήγε και τέλεια) γιατί ο Mensch θεώρησε ότι έπρεπε να διατηρήσουν τους σκληροπυρηνικούς, παλιούς οπαδούς. Μέχρι σήμερα θα δω τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα το video clip. Α, και για να μην το ξεχάσω…αν κανένας, ξέρει περισσότερα στοιχεία της ταυτότητας του πιτσιρικά (μεσήλικας τώρα) στο clip, μη διστάσει να επικοινωνήσει μαζί μου. Τον ψάχνουμε για συνέντευξη. Μιλάμε για σοβαρές ανησυχίες όχι αστεία! Γελάτε (Χλαπάτσας) αλλά όταν κάναμε το ίδιο με το μοντέλο που το μάτι του κοσμεί το εξώφυλλο το “Adrenalize” άλλα λέγατε…χεχε.

  1. Animal” (4.04)

«Σάκη, ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο αντιπροσωπευτικό ever τραγούδι από ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη δισκογραφία των LEPPARD; Ποιο συμπυκνώνει ΟΛΟΚΛΗΡΗ την πεμπτουσία του ήχου της μπάντας;», με ρωτάει συχνά ο άλλος μου εαυτός. Η απάντηση είναι μία και αδιαμφισβήτητη: το “Animal”! Μπορεί να τους πήρε τρία χρόνια για να το τελειοποιήσουν (Χαίρε Τάσο Καρατάσο…εεε, Mutt Lange!) αλλά το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Η αποθέωση της μελωδίας και των δεύτερων φωνητικών. Μέχρι σήμερα αποτελεί τεράστιο highlight στα live των LEPPARD και το solo του Phil με την Jackson (Bela Lugosi) είναι από μόνο του ένα highlight μέσα σε highlight! Συστήνω ανεπιφύλακτα να ακούσετε και την extended version που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του maxi single εκείνη την εποχή.

  1. Hysteria” (5.54)

Τώρα τι να πω εγώ ο κοινός θνητός για το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου; Άντε να πω κάτι. Ειλικρινά πιστεύω ότι νομοτελειακά δεν γίνεται να ακούς rock, hard rock, metal…όπως θέλετε πείτε το και να μη σου αρέσει το συγκεκριμένο κομμάτι. Ακόμη και εκείνοι που θα πουν ότι είναι φλώρικο, βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι τους αρέσει…και ας μην το παραδέχονται. Προσωπικά, μιλώντας, κάθε μα κάθε φορά που έχει τύχει να δω την αγαπημένη μου μπάντα ζωντανά σε κάποια σκηνή του κόσμου στο συγκεκριμένο κομμάτι πάντα κάτι παθαίνω. Διακατέχομαι από ένα μοναδικό νοσταλγικό συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται. Φταίνε και οι εικόνες που προβάλλονται στο πίσω μέρος της σκηνής που δείχνει παλιές φωτογραφίες της μπάντας και περνάει από μπροστά όλη μου η ζωή. Ο λόγος; Οι DEF LEPPARD και το “Hysteria” είναι το soundtrack της ζωής μου…και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ!

1.”Rocket” (6.37)

Παιδιά, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Μιλάμε για το ΕΒΕΡΕΣΤ όχι μόνο του δίσκου αλλά ενός ολόκληρου ιδιώματος! Η τελειότητα συγκεντρωμένη σε 6.37 λεπτά με τη χημεία μεταξύ Leppard & Mutt Lange να αναδεικνύεται καλύτερα από ποτέ! Το mid-section παραμένει μέχρι σήμερα αξεπέραστο ενώ δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι κάτι τέτοιο δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ πριν από μία hard rock μπάντα. ΜΕΓΑΣ είσαι Mutt Lange και θαυμαστά τα έργα σου! Οι στίχοι παραπέμπουν στους παιδικούς ήρωες των LEPPARD και εγώ με τη σειρά μου κάθε φορά που ακούω το “Rocket” θυμάμαι το παιδικό μου δωμάτιο στο Ρέντη με όλες τις αφίσες των LEPPARD που δεν χόρταινα να τις βλέπω. 35 χρόνια μετά, το συναίσθημα παραμένει ίδιο και απαράλλακτο.

Σάκης Νίκας

Continue Reading

Worst to Best

FATES WARNING – “Inside out” – Worst to best

Published

on

 

 

 

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece