Connect with us

Άρης Λάμπος

CANDLEMASS – “Sweet evil sun” (Napalm)

1

Οι CANDLEMASS καταφέρνουν μετά από σχεδόν 4 δεκαετίες στον met­al ήχο να γράφουν τόσο ασήκωτα ριφ που αναρρωτιέσαι: “Πως το σκέφτηκαν αφού πια έχουν παιχτεί όλα.” 

Το “πελώριο” “Sweet evil Sun” θυμίζει έναv μαύρο κρανιοστολισμένο ήλιο που καταφέρνει όχι να φωτίζει αλλά να ρίχνει πάνω μας τη βαριά σκιά του.

Σε αυτό το δίσκο οι πατέρες του Epic Doom met­al φαίνεται ότι αναμετρήθηκαν πολύ περισσότερο με τις συνθέσεις που είχαν στα χέρια τους κι αυτό αποκαλύπτεται στις πολλές και έντονες εναλλαγές που έχουν σχεδόν τα περισσότερα κομμάτια του album.

Αν και είναι ξεκάθαρο ότι οι μέρες του “Epi­cus…” και του “Night­fall” έχουν παρέλθει, σε ορισμένα τραγούδια όπως το “Angel bat­tle”, oι “παλιοί” θα αναγνωρίσουν στοιχεία εκείνου του δραματικού επικού ήχου που εγκαθίδρυσε τους Σουηδούς στις καρδιές μας. Να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο άσμα έχεi το πιο βαρύ out­ro που έχει γραφτεί τα τελευταία χρόνια με ριφάρα που θα ζήλευε ο ίδιος ο Iommi.

Όταν οι “πολλοί” ακούν τον όρο “Doom”, σκέφτονται κάποια στερεότυπα αργών ταχυτήτων, βαρετών επαναλαμβανόμενων μοτίβων και αχρείαστα γιγαντιαίων κομματιών. Οι “μπαμπάδες” αποδεικνύουν ότι ένας doom ύμνος μπορεί να συμπτυχθεί σε 3 λεπτά όπως το ομώνυμο “Sweet evil sun”, ενώ μακρόσυρτες συνθέσεις του δίσκου, όπως το “Dev­il Voodoo” αποτελούν δυνατά σημεία τους. Με τις δομές να εναλλάσσονται από καταιγιστικά κουπλέ και pro­gres­sive γέφυρες σε καταστροφικά ρεφρέν όμοια με τα τύμπανα της love­craft­ian θεότητας Shub Nig­gu­rath του δάσους που πλησιάζει απειλητικά.

Οι CANDLEMASS του 2022 δε μοιάζουν με τίποτα που έχεις ακούσει. Δεν περιορίζονται σε κανένα genre. «Ρέουν» από το doom στο rock, το Heavy met­al και πίσω. Δε φοβούνται να βάλουν ευαίσθητα ρεφρέν για να ελαφρύνουν τα βαριά και άραχνα μουσικά θέματα τους και να στήσουν μουσικά χιτ… Δε μοιάζουν ωστόσο ούτε με τους CANDLEMASS του 1986 παρόλο που από τον προηγούμενο δίσκο (“The door to doom”) έχει επιστρέψει ο εμβληματικός τραγουδιστής Johan Langquist o oποίος άφησε ανεξίτηλο σημάδι, με τις θεατρικές ερμηνείες του στο θρυλικό ντεμπούτο “Epi­cus Doomi­cus Metal­li­cus”. Ο άνθρωπος αυτός είναι ένα κεφάλαιο ολόκληρο που δε μπορεί παρά να αναρωτιέται κανείς τι θα συνέβαινε στο συγκρότημα αν δεν είχε φύγει ποτέ και δεν αναλάμβανε ποτέ ο επίσης εμβληματικός καλόγερος Mes­si­ah Marcolin.

H φωνή του Langquist είναι μεστή, δουλεμένη, εύκαμπτη και αναδεικνύει τις μουσικές κλίμακες του Μαύρου Μίδα “Leif Edling που ό,τι αγγίζει γίνεται γκρίζος χρυσός. Yπάρχουν ακουστικά σημεία όπου με τις rock ερμηνείες του μαγεύει και δυνατές βραχνιασμένες κορώνες όπου θυμίζει πως πρέπει να είναι ένας met­al τραγουδιστής. Όχι καρφωμένος στις ασφαλείς οδούς και τα “γνώριμα” επαναλαμβανόμενα βιμπράτα, αλλά να έχει ποικιλία και να διαχειρίζεται κάθε σύνθεση με τον τρόπο που της αρμόζει. Στο ρεφρέν του “When death sighs”, το ντουέτο με την αιθέρια Jen­nie-Ann Smith των AVATARIUM συγκινεί και μάρμαρα.

Συνθετικά  το “Sweet evil sun” έχει πολύ ψωμί. Νιώθω παρόλα αυτά, ότι κάποιοι ρυθμοί επαναλαμβάνονται μερικές φορές σαν εύκολη λύση. Δε βγάζει όμως τα ψήγματα προχειρότητας που έχω εντοπίσει σε δουλειές του πρόσφατου παρελθόντος τους.

Παρατήρηση που αν δεν την πω θα σκάσω: Ο προηγούμενος δίσκος είχε γραφτεί εξ ολοκλήρου από τον Mats Lev­en στα φωνητικά. Ο Johan Langquist είχε μπει σαν “τρικ” της τελευταίας στιγμής και ξαναέγραψε όλα τα φωνητικά. Μάλλον για να δώσει μια εμπορική ώθηση στο συγκρότημα κατά την άποψη του γράφοντος (Αδικία για τον Mats). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ακούγεται ένας τραγουδιστής “καμπάνα” όπως ο Langquist σαν κάποιος άλλος. Στο “Sweet evil sun” αυτό έχει εκλείψει ευτυχώς σε ένα μεγάλο βαθμό όχι όμως εντελώς. Θα έπρεπε περισσότερο.

Σε αυτό παίζουν ρόλο τόσο οι συνθέσεις του Leif που έχουν απομακρυνθεί από το πιο NWOTBM παρελθόν του, αλλά και η παραγωγή του  η οποία έχει έναν πιο ξερό ήχο και κρατάει αρκετά “μαζεμένη” και λίγο θαμμένη τη φωνή με αποτέλεσμα να μην αναδεικνύονται όλες οι πτυχές των τραγουδιών σε αυτό το επίπεδο.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως ο πατέρας του epic doom ήθελε να αφήσει για πάντα τους CANDLEMASS στη λήθη μετά το “Tales of cre­ation” και να ανοίξει νέα μονοπάτια τα οποία η μουσική βιομηχανία… τα “μπάζωσε”. Κακά τα ψέματα από τη δεκαετία του ‘90 κιόλας η μουσική κατεύθυνση του Leif, δείχνει το δρόμο που ακολούθησε με τους KRUX. Ένα υπέροχο και πραγματικά πρωτοπόρο βαρύ και αυθεντικό doom met­al side project του. Νιώθω λες και από τότε απλά βγάζει δίσκους για τους KRUX οι οποίοι “φέρουν” το λογότυπο με την κερασφόρα νεκροκεφαλή που τη διαπερνούν οι σφήνες.

Ό,τι και να βρίσκεται στο μυαλό του, το σίγουρο είναι πως αν είσαι οπαδός του heavy met­al και θες να ακούσεις κάτι βαρύ σκοτεινό και έντονα καλλιτεχνικό οι Σουηδοί ήρθαν με ένα εθιστικά ραδιενεργό και τοξικό δώρο… Αντί επιλόγου παραθέτω έναν από τους στίχους που καραδοκούν μέσα στο “Sweet evil Sun”.

“Like a wound­ed cock­roach the city died…”

8 / 10

Άρης Λάμπος

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece