Connect with us

Γιώργος Δρογγίτης

DAWN OF SOLACE – “Flames of perdition” (Noble Demon)

Published

on

Πριν περίπου ενάμιση χρόνο, και μετά από 14 χρόνια απουσίας από τα δισκογραφικά δρώμενα, το φιλανδικό μουσικό πολυεργαλείο που ακούει στο όνομα Tuomas Saukkonen (WOLFHEART, BEFORE THE DAWN κ.ά.), έφερε ξανά στο προσκήνιο τους DAWN OF SOLACE, κυκλοφορώντας τον πολύ καλό δίσκο “Waves”, έχοντας στο πλάι του τον τραγουδιστή των KAUNIS KUOLEMATON, Mikko Heikkilä. Αυτή τη φορά, δε χρειάστηκε να περιμένουμε τόσο πολύ, αφού στα τέλη Ιανουαρίου κυκλοφόρησε το νέο του μουσικό πόνημα, “Flames of perdition”.

Ο νέος δίσκος κινείται στα επίπεδα του προκάτοχου του, σε ποιότητα αλλά και σε ύφος. Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποιες διαφορές, αφού είναι ακόμα πιο μελωδικός, χάρη στη σχεδόν μόνιμη χρήση ηλεκτρακουστικής κιθάρας και στο πιάνο που γεμίζει σε διάφορες στιγμές τα κομμάτια. Μια ειδοποιός διαφορά επίσης, είναι ότι δεν έχει καθόλου brutal φωνητικά, τα οποία έκανε στο “Waves” o Saukkonen. Το κομμάτι αυτό έχει αναλάβει αποκλειστικά ο Heikkilä, ο οποίος για μία ακόμη φορά κλέβει την παράσταση με την απόδοσή του. Νομίζω ότι ακούγονται ακόμα πιο δεμένοι, απ’ ότι στον προηγούμενο δίσκο, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο, απογειώνοντας το συναίσθημα. Όπως και στο “Waves”, έτσι και εδώ παρατηρώ επιρροές από KATATONIA, σε πιο melodeath ύφος, ελέω Saukkonen. Μπορεί μόνο από μία ακρόαση να μην ενθουσιαστείς, αλλά πολύ σύντομα θα σε κερδίσει, μουρμουρίζοντας στίχους, στους ρυθμούς της κιθάρας του Saukkonen. Αυτό τουλάχιστον έπαθα εγώ. Ευχάριστη έκπληξη αποτελούν τα δύο bonus track του δίσκου,  “Lead wings” από το “Waves” και το “Dead air” από το “The darkness” (2006), τα οποία είναι σε ακουστική live εκτέλεση. Ιδίως με το πρώτο, το οποίο ήταν και από τα αγαπημένα μου τραγούδια του προηγούμενου δίσκου, ανατριχιάζεις στο άκουσμα των στίχων και της μελωδίας. Από τα καινούρια κομμάτια, ξεχωρίζει σίγουρα το εναρκτήριο “White noise” και το “Dying light”, μέσα σε οχτώ, ούτως ή άλλως, πολύ καλά τραγούδια.

Λαμβάνοντας υπόψη την πορεία των WOLFHEART, σε σύγκριση με αυτή των DAWN OF SOLACE, σίγουρα με κερδίζει η δεύτερη. Δεν ξέρω αν ο λόγος είναι ότι είναι πιο κοντά στον ήχο μου, αλλά αν εξαιρέσεις το ντεμπούτο των πρώτων, τα υπόλοιπα δε με συγκίνησαν. Τουναντίον, θεωρώ ότι μετά το «ξεπάγωμα» τους, οι DAWN OF SOLACE άρχισαν να αποτελούν ένα μεγάλο κεφάλαιο του melodoom. Ελπίζω το μέλλον να μη με διαψεύσει. Προς το παρόν ταξιδεύω με το “Flames of perdition”, το οποίο σας προτείνω ανεπιφύλακτα.

8 / 10

Γιώργος Δρογγίτης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Somewhere back in time

A day to remember… 14/7 [PARADISE LOST]

Published

on

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Shades of God” – PARADISE LOST
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1992
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Music for Nations
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Simon Efemey
ΣΥΝΘΕΣΗ: Nick Holmes – φωνητικά
Greg Mackintosh – κιθάρα
Aaron Aedy – κιθάρα
Stephen Edmondson – μπάσο
Matthew Archer – τύμπανα

Οι βρετανοί συνεχίζουν τα απανωτά δισκογραφικά χτυπήματα στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αφού μετά το “Lost paradise” του 1990 και το “Gothic” του 1991, ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορούν το “Shades of God”, συνεργαζόμενοι πρώτη φορά με τον παραγωγό Simon Efemey, ο όποιος έμελλε να συμπορευτεί μαζί τους και στα δύο επόμενα κορυφαία άλμπουμ τους “Icon” και “Draconian times”.

Όπως και στα προηγούμενα, έτσι και δω συναντάμε ένα πακτωλό από lead riffs με το χαρακτηριστικό ψυχοβγαλτικό στυλ του Mackintosh. Η προσέγγιση όμως είναι πιο κλασική, πλησιάζοντας πολύ τους θρυλικούς BLACK SABBATH. Tόσο πολύ που κάλλιστα θα μπορούσε να συμμετέχει στον δίσκο o Iommi. Πιο ενεργό ρόλο σε σχέση με το παρελθόν, παίζει το μπάσο του Edmondson, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε αρκετά σημεία του δίσκου, ενώ το ίδιο θα μπορούσα να πω και για τις κιθάρες του Aedy, αφού του δίνεται περισσότερος «χώρος» στη δομή των τραγουδιών. Ο Archer κάνει αυτό που μπορεί στα τύμπανα, με αρκετές γέφυρες και γεμίσματα. Άφησα τελευταίο τον Holmes, αφού βρίσκω τα φωνητικά του ολίγον αδιάφορα, εν συγκρίσει με τα δύο προηγούμενα τουλάχιστον. Στο “Shades of God” εμφανίζονται και τα πρώτα πιο εμπορικά τραγούδια των PARADISE LOST, που δεν είν’ άλλα από το “Pity the sadness” και ακόμα περισσότερο το “As I die”, φτάνοντας έτσι στο… «κατώφλι» των σαλονιών της metal σκηνής. Ωστόσο, οι πιο underground οπαδοί (όχι οι πρωτοδισκάκηδες του “Lost paradise”), θα προτιμήσουν τα “Mortals watch the day” και “The world made flesh”. Όσο για τον υποφαινόμενο; “Your hand in mine” λόγω αυτού του στοιχειωμένου riff του Mackintosh.

Το “Shades of God” μπορεί να μη φτάνει άλλους δίσκους μεγαθήρια της μπάντας, που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του ’90, ωστόσο αποτελεί σημαντικό και αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας των PARADISE LOST και περιέχει ψήγματα αυτών που έπονται.

Γιώργος Δρογγίτης

Continue Reading

Γιώργος Δρογγίτης

BLACK VOID – “Antithesis” (Nuclear Blast)

Published

on

Πριν ένα χρόνο περίπου, ο λατρεμένος Νορβηγός Lars Are Nedland (BOKNAGAR, SOLEFALD), έκανε ντεμπούτο με το νέο του προσωπικό project WHITE VOID, μία μπάντα έξω από τα στενά όρια του metal, αφού κινούταν σε dark/prog hard rock φόρμες. Το “Anti” κατά τη ταπεινή μου άποψη, ήταν από τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς. Στα μέσα του περασμένου Μαρτίου λοιπόν, μέσα σε μια νύχτα, η σελίδα των WHITE VOID αλλάζει όνομα, προκαλώντας έκπληξη στους οπαδούς αυτής της νέας μπάντας. Και εγένετο οι BLACK VOID!

Μετά το πρώτο σοκ, ανεβαίνει στο YouTube ένα νέο κομμάτι με τίτλο “Reject everything”. Οι dark rockers WHITE VOID, αλλάζουν καθολικά, καθώς γίνονται extreme, αφού το συγκεκριμένο είναι ένα καθαρό black n’ roll κομμάτι με punk στοιχεία! Ομολογουμένως η έκπληξη μου ήταν μεγάλη, ιδίως για με τον τρόπο που μας συστήθηκε αυτή η… ας πούμε νέα μπάντα. Το συγκεκριμένο κομμάτι έπαιζε στο repeat, μέχρι να έρθει στα χέρια μου το promo από την Nuclear Blast. Το repeat του ενός τραγουδιού, έγινε repeat του δίσκου ολόκληρου, ο οποίος θα κυκλοφορήσει στα τέλη Μαΐου και φέρει το τίτλο “Antithesis”.

Όλος ο δίσκος χαρακτηρίζεται από εναλλαγή extreme φωνητικών με καθαρά, τα οποία συνεχίζουν να μαγεύουν λόγω της χαρακτηριστικής χροιάς του Lars. Το punk στοιχείο στις κιθάρες κυριαρχεί, ωστόσο όπως προανέφερα, υπάρχουν σημεία καθαρού black n’ roll, ενώ δε λείπουν οι έστω και λίγες heavy αναφορές. Χαρακτηριστικό τραγούδι της τελευταίας κατηγορίας, είναι το “Dadaist disgust”, στο οποίο κάνει guest φωνητικά ο «δικός» μας Σάκης Τόλης (ROTTING CHRIST). Γρήγορα και mid tempo riffs κατακλύζουν το δίσκο, με αρκετά lead riffs από τον Jostein Thomassen, ο οποίος αντικατέστησε τον Eivind Marum. Στα drums παρέμεινε ο εκπληκτικός ντράμερ του Ihsahn, Tobias Øymo Solbakk, ενώ πέρα τα φωνητικά αλλά και τα πλήκτρα, ο Lars αναλαμβάνει για πρώτη φορά στη καριέρα του και ρόλο μπασίστα. Παρόλο που είναι κατά το πλείστον punk ο δίσκος, λόγω των φωνητικών, αλλά και των στίχων είναι αρκετά σκοτεινός, που είναι ίσως το μόνο κοινό που έχει με το “Anti”. Ούτως ή άλλως, πάντοτε οι στίχοι του Lars ήταν ψαγμένοι και βαρύγδουποι. Ενώ μου αρέσει στην ολότητα του ο δίσκος, δεν μπορώ να κρύψω ότι ξεχώρισα πιο πολύ απ’ όλα το “Tenebrism of life”, όπως επίσης και τα “Reject everything” και “No right, no wrong”.

O Lars, ίσως είναι από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς εκεί έξω και συνάμα δημιουργικά ανήσυχος. Αυτό φαίνεται όχι μόνο από την πληθώρα της μουσικής που παράγει από οποιοδήποτε πόστο, αλλά και από τη διαφορετικότητά της. Ο «άσπρο κενό, μαύρισε» και μας χάρισε έναν πάρα πολύ καλό δίσκο, ο οποίος συνεχίζει το σερί του Lars από το 2019 και έπειτα, σε εμφανίσεις στα προσωπικά μου best of κάθε χρονιάς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Άραγε, τι χρώμα θα έχει το επόμενο… κενό;

8,5 / 10

Γιώργος Δρογγίτης

Continue Reading

Γιώργος Δρογγίτης

SHAPE OF DESPAIR – “Return to the void” (Season of Mist)

Published

on

Οι Φινλανδοί funeral doomsters SHAPE OF DESPAIR, κυκλοφόρησαν πριν λίγες μέρες, το 5ο κατά σειρά άλμπουμ τους, με τίτλο “Return to the void”, εφτά ολόκληρα χρόνια μετά το πολύ καλό “Monotony fields”. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα έλεγε κανείς, από μια μπάντα που μόνο ποιοτικές κυκλοφορίες έχει να επιδείξει μέχρι σήμερα.

Στο καινούριο μουσικό πόνημα (όνομα και πράγμα) των Φιλανδών, η ποιότητα καταρχάς εξακολουθεί να παραμένει υψηλή. Έξι τραγούδια συνολικής διάρκειας περίπου εξήντα λεπτών, πλημμυρισμένα με αργόσυρτες μελωδίες και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Φυσικά ακούμε μόνο down tempo ταχύτητες καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, εξυπηρετώντας τα μέγιστα το πεσιμιστικό feeling της μουσικής τους. Η lead του Jarno Salomaa (ex-CLOUDS) δε σταματά να σολάρει αργά και σταθερά ενώ τα πλήκτρα του πλουτίζουν σε ηχόχρωμα τον δίσκο. Τα φωνητικά του Henri Koivula, κυρίως τα brutal είναι αψεγάδιαστα. Η στεντόρεια φωνή του γεμίζει αβίαστα με όγκο τον ήχο, ενώ και τα καθαρά είναι υψηλού επιπέδου. Εκεί βέβαια κλέβει τη παράσταση η Natalie Koskinen με τα αιθέρια φωνητικά της. Στα τραγούδια που εναλλάσσονται οι φωνές τους, όπως για παράδειγμα στο “Reflection in slow time”, πραγματικά μαγεύεσαι. Τα κομμάτια ενώ είναι προτιμότερο να ακουστούν σαν συνέχεια, στέκονται και σα μονάδες, αφού το καθένα είναι σαν μια μικρή αφήγηση μιας ιστορίας. Σίγουρα ξεχωρίζω από τον δίσκο το “Forfeit”, στο οποίο η μπάντα παραδίδει τη ψυχή της, ενώ οι επιρροές ΚΑΤΑΤΟΝΙΑ, εποχής “Brave murder day”, σε πιο down tempo riffing, είναι εμφανείς. Από κοντά το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου, καθώς και το προαναφερθέν “Reflection in slow time”.

Το “Return to the void”, σταδιακά με μάγεψε και με συνεπήρε (χρειάστηκαν 3-4 ακροάσεις) και σίγουρα πρόκειται για την καλύτερη κυκλοφορία του πρώτου διμήνου του 2022, από αυτά που έχω ακούσει μέχρι στιγμής. Οι  SHAPE OF DESPAIR έγραψαν ακόμα ένα δίσκο, που επιτυχαίνει το σκοπό του, ο οποίος δεν είναι άλλος από το να σε ταξιδέψει σε σκοτεινά δάση, γεμάτα πόνο και απελπισία. Η επιτομή του funeral doom δηλαδή.

8,5 / 10

Γιώργος Δρογγίτης

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece