Connect with us

Δημήτρης Σειρηνάκης

HARDCORE SUPERSTAR – “Abrakadabra” (Gain)

Published

on

Εικοσιπέντε χρόνια παρουσίας και δώδεκα άλμπουμ για τους Σουηδούς, δεν τα λες και λίγα. Συνεπές συγκρότημα, με προσωπικότητα, αναπόσπαστο κομμάτι της neo glam, sleaze Σουηδικής σκηνής, αλλά και κάτι παραπάνω καθώς οι HARDCORE SUPERSTAR και πιο πολλά χρόνια μετράνε από τους συναδέλφους τους, αλλά κι έχουν τον δικό τους ήχο ως μπάντα. Πάντα πιο αιχμηροί, πιο σκληροί, πιο heavy από του υπόλοιπους είχαν την οξυδέρκεια να δημιουργήσουν μια μουσική προσέγγιση που τους προσάπτει τουλάχιστον προσωπικότητα, να ξεχωρίζουν άνετα από τον σωρό και να τους ακούν ακόμα και άνθρωποι με πιο σκληρά μουσικά γούστα ακριβώς γιατί είναι πολύ επιθετικοί και ογκώδεις σε ότι παίζουν.

Σαφώς βασισμένοι στα Αμερικάνικα πρότυπα, από AEROSMITH, GUNS N’ ROSES, MOTLEY CRUE κλπ έχουν τον ενδιάμεσο και ακόμα πιο τραχύ και βαρύ ήχο αναμεσά στα “Use your illusion” και στο “Dr Feelgood”, μαζί με την φρεσκάδα του “Permanent vacation”, αν και πρέπει να σημειώσω ότι υπήρξαν και περίοδοι πειραματισμού στην ιστορία τους. Η επιτυχία του προηγούμενου τους άλμπουμ “You can’t kill my rock ‘n’ roll”, οδηγεί σταθερά την μπάντα στο “Abrakadabra” το οποίο επίσης είναι γεμάτο από άγρια ενέργεια και επιθετικό ογκώδες κιθαριστικό rock n roll. Όλο το άλμπουμ κυλά όσο ομαλά μπορεί να πάει μια δουλειά των HARDCORE SUPERSTAR και για μια φορά ακόμα είναι πειστικοί σε αυτό που κάνουν. Το ομώνυμο τραγούδι είναι ένας διαχρονικός ύμνος και ο ρυθμός μαζί με την ένταση δεν σταματάνε ούτε λεπτό όσο προχωρά το άλμπουμ. Όσοι δεν τους γνωρίζετε δώστε τους μια ευκαιρία και ακούστε τους στο YouTube, όσοι τους ξέρετε θα τους απολαύσετε ξανά σε ένα άλμπουμ που νομίζω ότι είναι όσο πιο κοντά γίνεται στο καταπληκτικό ομώνυμο τους του 2005, όταν μας ξανάσυστήθηκαν και οι πιο πολλοί τους πρωτακούσαμε τότε. Ένα πραγματικά hard-hitting άλμπουμ!

7 / 10

Δημήτρης Σειρηνάκης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Worst to Best

RAINBOW – “Down to earth” – Worst to best

Published

on

Και έτσι μετά από τρία άλμπουμ με τον περίφημο Ronnie James Dio, οι RAINBOW θα αλλάξουν ρότα και θα αρχίσουν να οδεύουν προς μια εμπορική και προσιτή μουσική κατεύθυνση. Ο Roger Glover αποτελεί την πρώτη …μεταγραφική έκπληξη της σεζόν, αρχικά στη θέση του παραγωγού και αφού ο Jack Green δεν θα συνεχίσει για πολύ με την μπάντα, θα αναλάβει και καθήκοντα μπασίστα. Το βασικό όμως πρόβλημα της μπάντας ήταν ο θέση του τραγουδιστή και αυτόν μάλλον άργησαν να τον βρουν, πριν καταλήξουν στον Graham Bonnet. Στοιχίζοντας η παραμονή τους περίπου 2000$ την ημέρα, στη Γαλλία στο ίδιο στούντιο που έγραψαν και το “Long live rock n roll”, κάποια στιγμή αποφάσισαν ότι καλά ..γλέντησαν τα λεφτά της Polydor αλλά ήταν ώρα να σοβαρευτούν και να προχωρήσουν με τον αντικαταστάτη του Dio. Αφού απέρριψαν τον Brian Johnson (κακό που του έκαναν… πήγε στους AC/DC) τον Marc Storace (πήγε στους KROKUS), Pete Goalby (πήγε στους URIAH HEEP) αποφάσισαν να δώσουν την ευκαιρία στον τραγουδιστή των ΤΗΕ MARBLES έναν τύπο άσχετο με την rock μουσική, ακόμα τότε, ονόματι Graham Bonnet. Αυτός ο κύριος δεν γνώριζε καν την μπάντα και πριν τους συναντήσει για πρώτη φορά, πήγε και αγόρασε τα άλμπουμ τους για να δει με τι είχε να κάνει. Αφού τα πήρε, τα άκουσε και μάλλον δεν του άρεσαν πολύ και μόνο αφού ρώτησε και την κοπέλα του, αποφάσισε να κάνει την audition για τους RAINBOW. Ο Blackmore του ζήτησε να μάθει το “Mistreated” πριν μπει μαζί τους στο στούντιο (για κάποιον λόγο με αυτό το τραγούδι έκαναν ακρόαση τους πάντες) και σύμφωνα με τον Bonnet, μόλις άρχισε να τραγουδά “I’ ve been mistrea….” ο Blackmore διέκοψε και του είπε, «Είσαι οκ! Αν θες μπαίνεις στην μπάντα»! Εκείνη την ημέρα, έπαιξαν όλοι μαζί τρεις φορές το συγκεκριμένο τραγούδι (μη ρωτάτε γιατί..) και έτσι οι RAINBOW μπήκαν σε μια νέα εποχή.

Ειρωνικά ονόμασαν το άλμπουμ “Down to earth” επειδή θεματολογικά ήταν όλα τα τραγούδια πιο κοντά στην καθημερινότητα και έλειπαν πια οι μάγοι και οι δράκοι.

Άσχετο αλλά ενδιαφέρον… Όλοι γνωρίζουμε πως μεγάλη αγάπη του Blackmore είναι οι ABBA. Κάποια στιγμή, κατά την περιοδεία για το “Down to earth” όταν έπαιζαν στην Στοκχόλμη, κατά την διάρκεια του soundcheck επισκέφτηκε τον Blackmore η Agnetha Faltskog η μια από τις δυο τραγουδίστριες των ABBA. Αυτό το επιβεβαίωσε και ο Cozy Powell αλλά και το 1988 ο ίδιος ο Blackmore. Σκοπός της επίσκεψης ήταν η σκέψη να συνεργαστούν! Όμως αυτό δεν προέκυψε ποτέ, το πιθανότερο σενάριο είναι πως τα management των δυο καλλιτεχνών δεν πήραν ποτέ στα σοβαρά την πιθανότητα μιας τέτοιας συνεργασίας και τελικά έμεινε μόνο στην ιδέα η όλη φάση…

Πάμε να βάλουμε σε μια σειρά τα τραγούδια ενός λαμπρού άλμπουμ, το οποίο φυσικά αντιμετώπισε και αυτό, την στενοκεφαλιά των κολλημένων «Αφού δεν είναι ο Dio, δεν είναι καλό…Ουγκ!»

Αρχικά να τονίσουμε ότι υπάρχουν δυο back tracks τα οποία δεν υπάρχουν στο άλμπουμ. Πρώτο είναι το “Bad girl” που έμεινε έξω και χρησιμοποιήθηκε ως B’ Side του “Since you’ve been gone” ένα αρκετά καλό τραγούδι που δεν βλέπω τον λόγο που το άφησαν εκτός άλμπουμ και το εξαιρετικό instrumental “Weiss hymn” το οποίο το έγραψαν εφόσον είχαν τελειώσει οι ηχογραφήσεις του “Down to earth” και αποτελεί ένα διαμάντι στη καριέρα του Blackmore.

The “Down to earth” countdown

  1. “No time to lose” (3.45)

Ένα απλά καλό τραγούδι με την μπάντα να το «δένει» όμορφα, ανήκει στην κατηγορία των τραγουδιών τύπου “L.A. Connection”, “Self portrait”, “Sensitive to light” που δεν είναι σαφώς πρώτης γραμμής, αλλά τα ακούς ευχάριστα χωρίς ούτε να εντυπωσιάζουν, ούτε να σε κάνουν να βαριέσαι.

  1. “Makin’ love” (4.38)

Πολύ όμορφη μελωδία και εισαγωγή λίγο πριν μπουν τα ψήγματα της μελωδίας του “Perfect strangers” αν προσέξετε καλά. Ένα κομμάτι που δείχνει φανερά την ροπή των RAINBOW σε πιο εμπορικά μονοπάτια και την εκπληκτική έφεση του Blackmore να παράγει ωραίες μελωδίες ακόμα και στις όχι τόσο πολύ δημιουργικές στιγμές του.

  1. “Since you’ve been gone” (3.25)

Η μεγάλη επιτυχία του άλμπουμ, ένα από τα κλασικά RAINBOW τραγούδια που ακόμα και σήμερα μαζί με το “I surrender” είναι σήμα κατατεθέν της μπάντας σε όλους τους ροκ σταθμούς του κόσμου. Η προσωπική μου άποψη είναι πως είναι ένα τραγούδι σαφώς εμπορικό και φιλικό προς το ευρύ κοινό, αλλά υπερβολικά cheesy ακόμα και για τα δικά μου γούστα. Σύνθεση του Russ Ballard, ακούστε και το πρωτότυπο, κατάφεραν να της δώσουν σαφώς μια πιο αιχμηρή αίσθηση, αλλά αυτό το άλμπουμ πραγματικά έχει πολύ καλύτερες στιγμές από αυτό εδώ.. Από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά πιασάρικο τραγούδι…

  1. “Love’s no friend” (4.55)

Θα μπορούσε να είναι άνετα να είναι το αδερφάκι του “Mistreated” αφού μοιάζουν στην δομή, στο ύφος και στην κιθάρα αρκετά. Πολύ ωραία ερμηνεία από τον Bonnet που δεν είχε να φοβηθεί τίποτα και μπορούσε να σταθεί σε πολύ υψηλά επίπεδα. Γενικά μια σύνθεση που δείχνει το υψηλό επίπεδο της μπάντας και θα μπορούσε άνετα να βρίσκονταν σε κάποιο DEEP PURPLE άλμπουμ και όλοι να λέγαμε “Πωωωω τι κομματάρα», αλλά αφού τραγουδά ο Bonnet και είναι στο “Down to earth” δεν έδωσαν και πολλοί σημασία σε αυτό το μικρό αριστούργημα.

  1. “All night long” (3.53)

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Τι να διαλέξεις αφού πάμε σε μια πολύ καυτή τετράδα τραγουδιών. Το ένα καλύτερο από το άλλο. Απλά συναρπαστικά και τα τέσσερα. Κάνω την καρδιά μου πέτρα λοιπόν. Αυτό εδώ έχει την πολύ αιχμηρή και επιθετική κιθάρα, απίστευτο ριφ (ακούστε και το “Out of time” του Mick Jagger πάνω στο οποίο βασίζεται). Πρόκειται για ένα πολύ επιθετικό τραγούδι, ιδανικό για club και συναυλίες. Από την άλλη ήταν ένα σοκ, αφού είναι και το opening track, για όσους εκείνα τα χρόνια πίστευαν ότι οι RAINBOW θα συνέχιζαν στο ύφος που είχαν στα δυο προηγούμενα άλμπουμ τους. Γροθιά στο στομάχι λέμε… Αγαπημένο!

  1. “Lost in Hollywood” (4.51)

Πόσο το αγαπώ και αυτό εδώ. Μελωδία, εισαγωγή, ριφ, ερμηνεία, ροή… Όλα τα καλά τα έχει! Ένα διαμάντι του hard rock, ένα στολίδι στην δισκογραφία των RAINBOW. Γιατί το βάζω θα μου πείτε στο #3; Πιθανόν, ναι, να το αδικώ δίνοντας του αυτή τη θέση, αλλά νομίζω πως θα αδικούσα και τα υπόλοιπα δυο αν τα έβαζα εδώ. Ας πούμε λοιπόν πως πάμε για μια τριάδα ίσων σε αξία τραγουδιών και ρε γαμώτο πόσο κρίμα κάποιοι να μην τους δίνουν σημασία…

  1. “Danger zone” (4.31)

Για μένα η μεγάλη έκπληξη του άλμπουμ, το πιο ωραίο «άγνωστο» τραγούδι των RAINBOW. Επικό, λυρικό, ταυτόχρονα εμπορικό και μια ελαφριά ZEPPELIN ανατολίτικη χροιά, το κάνουν απλά εκπληκτικό. Να αναγνωρίσουμε για ακόμα μια φορά την ερμηνεία του Bonnet και το πόσο δίνει δύναμη στα κομμάτια γενικότερα ο τρόπος που τα ερμηνεύει. Συναρπαστικό και το μεσαίο μέρος του “Danger zone” που μονομαχούν τέλεια η κιθάρα με τα πλήκτρα. Επικό, τι μελωδίες έχεις γράψει ρε Blakmore γαμώ τον μπελά μου μέσα..

  1. “Eyes of the world” (6.42)

Εγώ θα το πω και ας με κράξετε. Ούτε ο Dio δεν θα μπορούσε να το ερμηνεύσει καλύτερα αυτό εδώ! Επίπεδου τραγούδι, RAINBOW επική σύνθεση από την αρχή μέχρι το τέλος. Με διαφορά …νότας πιστεύω όμως δικαίως κερδίζει την πρώτη θέση στο άλμπουμ και μια υπερ-άνετα στις κορυφαίες της μπάντας. Το πιο ατμοσφαιρικό τραγούδι του “Down to earth” θα ενώνει πάντα τις δύο όψεις του Ουράνιου Τόξου.

Δημήτρης Σειρηνάκης

Continue Reading

Worst to Best

DIO – “The last in line” – Worst to best

Published

on

(Johnny still is a dark child…)

Αν εξαιρέσουμε το πρώτο άλμπουμ των RAINBOW, από το 1976 μέχρι και το 1984 o Ronnie James Dio είναι ο άνθρωπος που, ερμηνεύει,  συμμετάσχει, συνθέτει, μελοποιεί και γράφει στίχους σε μια σειρά από άλμπουμ τα οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στέκονται πάρα πολύ ψηλά στην λίστα με τα καλύτερα της heavy rock ή αν θέλετε της heavy metal μουσικής.  “Rising”, “Long live rock n roll”, ‘Heaven and hell”, “Mob rules”, “Holy diver”, “The last in line”.  Θαυμαστό έργο και μοναδικό σχεδόν επίτευγμα για έναν καλλιτέχνη. Το κάθε ένα από αυτά είναι μοναδικό, το κάθε ένα από αυτά θα μπορούσε να είναι (ή είναι;) μέσα στην δεκάδα με τις καλύτερες κυκλοφορίες της μουσικής μας.  Με το αυτό τον τρόπο λοιπόν ο Dio κατάφερε να αφήσει εντονότατο το αποτύπωμα του, αλλά και μέχρι σήμερα  να αποτελεί ίσως και μοναδικό παράδειγμα καλλιτέχνη με τόσο ποιοτική και επιδραστική σειρά από άλμπουμ.  Θα μου πείτε ότι δούλεψε με δυο από τους πλέον σημαντικούς κιθαρίστες δίπλα του, Iommi και Blackmore, αλλά εκεί που πολλοί μπορεί να είχαν αμφιβολία εάν μόνος του θα τα κατάφερνε, εκεί ακριβώς έκανε δύο άλμπουμ τα οποία έπεσαν  σαν κεραυνός στον θαυμαστό κόσμο του metal και οι πάντες σιώπησαν…  Σήμερα θα ασχοληθούμε με το τελευταίο πραγματικά πολύ μεγάλο άλμπουμ των DIO, με το σεισμικό “The last in line”.  Ήταν δύσκολο άλμπουμ; Φυσικά και ήταν όταν έχεις προκάτοχο το “Holy diver” και από πίσω αυτά που προαναφέραμε. Ήταν εύκολο άλμπουμ; Από την αντίθετη άποψη αν το δούμε λοιπόν, ήταν και εύκολο καθώς η μπάντα λειτουργούσε άψογα, δεν τους έπνιξε το άγχος, αλλά αντιθέτως η επιτυχία του “Holy diver” λειτούργησε δημιουργικά και ενθουσίασε τους Dio, Campbell, Appice, Bain και Schnell.  Απαιτήσεις λοιπόν υπήρχαν, αλλά πείτε μου, ποιος πραγματικά περίμενε το “The last in line” να είναι τόσο σαρωτικό, τόσο επιθετικό, τόσο κλασσικό εν τέλη όσο ο προκάτοχός του; Όσοι ζήσαμε εκείνα τα χρόνια, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν περιμέναμε επίσης τόσο καλό άλμπουμ… Για μένα, μετά από σχεδόν σαράντα χρόνια από τότε που το άκουσα πρώτη φορά, εξακολουθεί να είναι απίστευτο…  Αξιολογική σειρά…ναι.. αυτά τα άλμπουμ δεν έχουν fillers και ας λένε μερικοί το μακρύ τους και το κοντό τους… τα χειρότερα τραγούδια τους θα μας λέγατε ότι είναι κρυμμένοι θησαυροί αν τα είχαν γράψει άλλοι… Τέλος πάντων..  Να σημειώσουμε επίσης ότι μιλάμε για το best selling album των DIO…

“The last in line” countdown

9.“Eat your heart out” (3.49)
Οι κακές οι γλώσσες λένε πως είναι γραμμένο για την Wendy Dio και την κακή σχέση που είχε ο Dio με την σύζυγο και manager της μπάντας εκείνο το διάστημα. Ο ίδιος όντως έχει πει πως είναι ένα τραγούδι το οποίο μιλά για ένα αγόρι το οποίο υποφέρει από τη σχέση του και κάποια στιγμή καταφέρνει να απαλλαγεί από αυτή. Μουσικά είναι από τα πιο απλά και εύκολα τραγούδια του άλμπουμ, στο ύφος του Αμερικάνικου metal της εποχής με όμορφο riff από τον Campbell.

8.“Breathless” (4.04)
Πολύ όμορφο, γρήγορο και τραχύ τραγούδι, από αυτά που ναι μεν δεν ανήκουν στη πρώτη γραμμή των συνθέσεων της μπάντας, αλλά όταν το ξανακούς γουστάρεις καλό heavy metal. Η έντονη δύσπνοια που ακούγεται στην αρχή του τραγουδιού, οφείλετε στο πολύ κρύο που επικρατούσε έξω από το στούντιο στο οποίο η μπάντα ηχογραφούσε το άλμπουμ, στο Nedrland, Colorado, όπου είχε τότε ξεσπάσει η χειρότερη χιονοθύελλα των τελευταίων πενήντα χρόνων στην περιοχή. Έξω είχε πολλούς βαθμούς υπό το μηδέν και πολλά μέτρα χιόνι. Σκοπός τους ήταν να προσθέσουν το συγκεκριμένο ηχητικό στο τραγούδι και να το κολλήσουν στην εισαγωγή. Έτσι έβγαιναν ένας-ένας έξω από το στούντιο και προσπαθούσαν να πάρουν βαθιές ανάσες. Ο συνδυασμός όμως του υψομέτρου και του πολύ έντονου κρύου, ελαχιστοποιούσε το οξυγόνο και κανείς δεν μπορούσε να πάρει τις ανάσες που έπρεπε, εκτός ενός από τους μηχανικούς που ήταν μαζί με τους Dio. Ο φτωχός αφού προσπάθησε και τα κατάφερε, κατόπιν λιποθύμησε και χρειάστηκε να του δώσουν οξυγόνο για να συνέλθει. Σκοπός τους ήταν να φτιάξουν ένα-δυο κομμάτια πιο εμπορικά στο στυλ του “Rainbow in the dark”, κάτι για το οποίο τους πίεζε διακριτικά και η δισκογραφική εταιρία τους. Σεβόμενος αυτή την διακριτικότητα και όχι πίεση, ο Dio έγραψε δυο τραγούδια. Τούτο εδώ και αυτό που θα δούμε … αμέσως!

7. “Mystery” (3.46)
Να το άλλο τραγούδι που «πάτησε» πάνω στο “Rainbow in the dark” και με αυτό θέλησε ο φίλος μας να ικανοποιήσει και τις προσδοκίες της εταιρίας για κάτι πιο προσιτό. Ολοφάνερη είναι η διάθεση αντιγραφής εδώ και δεν αμβλύνεται για να είμαστε τίμιοι από την όμορφη μελωδία. Κάποιους τους ξένισε αυτή η εμπορικότητα (λες και δεν είναι όλα τα κλασσικά τραγούδια του Dio μελωδικά!) αλλά μάλλον η χρήση των πλήκτρων είναι αυτό που το κάνει να έχει μια πιο FM rock αισθητική και παραξενεύει γιατί είναι και το πιο light κομμάτι που έχει γενικότερα συνθέσει μάλλον. Προσωπικά αν και δεν είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια το ακούω πολύ άνετα και ευχάριστα. Την ίδια γενικά δομή παρατηρούμε (εκτός φυσικά των “Rainbow in the dark” και “Mystery”) και σε δυο ακόμα τραγούδια που μελλοντικά θα μας έδιναν οι DIO, στα “Hide in a rainbow” που ήταν μάλλον μέτριο και στο εκπληκτικό “Hungry for heaven” όπου και νομίζω εκεί κατάφερε να ισορροπήσει ξανά την χρήση πλήκτρων ώς βασικό riff του τραγουδιού και του κλασσικού heavy metal όγκου στον ήχο.

6. “I speed at night” (3.22)
Γράφτηκε για να δώσει μια πιο γρήγορη νότα στο άλμπουμ και το riff του Campbell όπως πάντα είναι κοφτερό σαν ξυράφι. Σχεδόν speed metal, κυλά με ταχύτητα, είναι τραχύ, επιθετικό και μοιάζει σαν το αδερφάκι του “Stand up and shout”. Μια ακόμα κλασσική σύνθεση που δίνει όγκο και ύψος στο “The last in line”. Κλασσική σύνθεση DIO κατά την άποψη μου.

5. “Evil eyes” (3.38)
Άλλος κομμάταρος από εδώ. Και αυτό με ανεβασμένες ταχύτητες, κιθάρα να ζωγραφίζει και γεμίζει το τραγούδι, έξυπνο riff και ρεφρέν άψογο. Τα πλήκτρα διακριτικά και αυτά γεμίζουν όμορφα την σύνθεση η οποία είναι σε ύφος Αμερικάνικου κλασσικού metal με πολλές δόσεις μελωδίας. Δεν ήταν από τις προτιμήσεις της μπάντας στα live τους και ίσως το αδίκησαν λίγο, αλλά με τόσα τραγούδια θα μου πείτε στο οπλοστάσιο τους, τι να άφηναν απ’ έξω και τι να πρωτοέπαιζαν; Απολαυστικό πάντως…

4. “We rock” (4.36)
Ακόμα ένα all time classic θα συναντήσουμε ξανά εδώ με τον ακατάπαυστο ρυθμό του, την απίστευτη ενέργεια που βγάζει προς τα έξω και το ασυμβίβαστο heavy metal που πρεσβεύει. Δεν είναι τυχαίο που το επέλεξαν σαν opening track αφού σε αρπάζει από τα …μούτρα με το που ξεκινάει. Ήταν το τελευταίο τραγούδι που γράψανε για το “The last in line” και οι Vinnie Appice, Vivian Campbell το άκουσαν ολοκληρωμένο μόνο αφότου το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει στα μαγαζιά. Και τι έπεται…

3.“Egypt (The chains are on)” (6.57)
Ωχ Παναγία μου! Το πιο SABBATH κομμάτι του άλμπουμ, βαρύ, αργόσυρτο, ανατολίτικο, ατμοσφαιρικό συνέχεια των “Heaven and hell”, “Sign of the Southern cross”, “Children of the sea” “Gates of Babylon”. Συναρπαστικό από την αρχή μέχρι και το τέλος. Και αυτό με το που μπαίνει η μελωδία της κιθάρας του Campbell σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και είναι ο καλύτερος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαν να κλείσουν τόσο εντυπωσιακά το “The last in line”. Επικό με άλλα λόγια. Θα μπορούσε να είναι και πιο πάνω στην αξιολογική σειρά, αλλά είπαμε ότι εδώ δεν υπάρχουν τέτοια όταν μιλάμε για άλμπουμ που εν πολύς ορίζουν τον heavy metal ήχο. Μπορεί ακόμα και σήμερα ο φίλος μας ο Ιρλανδός κιθαρίστας να λέει ότι ήθελε ακόμα λίγο δουλίτσα το συγκεκριμένο τραγούδι, αλλά ρε παλικάρι μου, πόσο καλύτερο θα μπορούσατε να το κάνετε δηλαδή;;;

2.“The last in line” (5.40)
Το επικό ομώνυμο τραγούδι, με την ήρεμη εισαγωγή, το ογκωδέστατο ξέσπασμα της μπάντας και την απίστευτη κραυγή του Dio, που συνταράσει τον ακροατή! Τι έπος πάλι είναι τούτο μωρέ! Ρυθμός, μελωδία, επίθεση, όγκος.. Πραγματικά το ακούς σαράντα χρόνια μετά και το συναίσθημα που σου βγάζει είναι αναλλοίωτο… Υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να αντισταθεί σε αυτό εδώ το τραγούδι; Γραμμένο για την αδικία και την μοναξιά των ανθρώπων, στέκει στην κορυφή των δημιουργιών του μεγάλου συνθέτη με το όνομα Ronnie James Dio.

  1. “One night in the city” (5.15)
    Μπορεί για κάποιους από εσάς να αποτελεί έκπληξη η επιλογή μου να τοποθετήσω στην κορυφή το συγκεκριμένο τραγούδι, αλλά νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο outsider στην ιστορία των DIO. Heavy metal σκέτο, χωρίς φρου φρού και αρώματα, μελωδίες άψογες, εκτέλεση τρομακτική, ακατάπαυστοι ρυθμοί και εναλλαγές, ωραίοι στίχοι, κιθάρες βγαλμένες από τον παράδεισο, ή την κόλαση αν θέλετε, πιστεύω πως αντιπροσωπεύει στο 101% το μεγαλείο των DIO αλλά και ολοκλήρου του heavy metal εκείνα τα τόσο δημιουργικά χρόνια. Johnny was a dark child, He was promised to us all, But riders in the night can lift you out of sight when they call….
    Δημήτρης Σειρηνάκης

Continue Reading

Δημήτρης Σειρηνάκης

BLACK EYE – “Black Eye” (Frontiers)

Published

on

Θα τα πω από την αρχή για να μην σας κουράζω. Πατάτα! Μάλιστα μεγάλη! Τον David Readman τον συμπαθώ και η φωνή του μου αρέσει και από τα χρόνια των PINK CREAM 69, αλλά ειδικά και με τους VOODOO CIRCLE τους οποίους προτείνω στους φίλους των RAINBOW και WHITESNAKE. Όσον αφορά τώρα τους BLACK EYE στους οποίους φυσικά ηγείται μαζί με μια πλειάδα μουσικών από την Ιταλία, είναι ένα υβρίδιο μεταξύ EDGUY, MASTERPLAN με μια γερή hair metal αισθητική, αλλά ατυχώς με εξαιρετικά αδιάφορες, αδύναμες και χιλιοακουσμένες συνθέσεις.

Μπορεί οι κιθάρες και η ένταση να έχουν τον πρώτο λόγο αλλά δεν μπορώ να βρω τον λόγο μιας τέτοιας κυκλοφορίας, ούτε κατανοώ καν τον κόπο των καλλιτεχνών (οκ, πληρώθηκαν θα μου πείτε..) να κυκλοφορήσουν έναν τόσο κακό δίσκο.  Καμιά σύνθεση δεν έχει τον απαιτούμενο ρυθμό να τραβήξει έστω και ελάχιστα την προσοχή και ακόμα η πανέμορφη κιθαριστική μελωδία του “No turning back”, καταφέρνει να χαθεί στο χάος μιας ακόμα κακής συνολικά σύνθεσης. Ειλικρινά, συγχωρέσετε με, για τα τόσο αυστηρά κριτήρια που έχω, αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ και με τίποτα να πω σε έναν άνθρωπο να επενδύσει σε μια τόσο ανούσια, απρόσωπη και βαρετή κυκλοφορία. Χαμένος κόπος και χρόνος από όποια πλευρά και να το δούμε..

2 / 10

Δημήτρης Σειρηνάκης

 

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece