Connect with us

Worst to Best

IRON MAIDEN – “The final frontier” – Worst to best

1

To “The final fron­tier”, είναι το δέκατο πέμπτο άλμπουμ των IRON MAIDEN και όταν κυκλοφόρησε, ήταν το μεγαλύτερο σε διάρκεια άλμπουμ της Σιδηράς Παρθένου. Εκτός από αυτήν την πρωτιά όμως, παράλληλα ο δίσκος έριχνε και την αυλαία της τριακονταετούς συνεργασίας του Θηρίου με την ΕΜΙ, μιας και αποτέλεσε την τελευταία τους κυκλοφορία με αυτήν την εταιρία. Της κυκλοφορίας του δίσκου, προηγήθηκε το μοναδικό sin­gle του άλμπουμ, το “El Dora­do”, τραγούδι το οποίο χάρισε στο συγκρότημα το πρώτο του Gram­my, στην κατηγορία Best Met­al Per­for­mance. Στο αμφιλεγόμενο εξώφυλλο του δίσκου, συναντάμε για τελευταία φορά το λογότυπο που οι MAIDEN υιοθέτησαν από το “Vir­tu­al XI” κι εξής, με την ελαφρώς διαφοροποιημένη της κλασικής γραμματοσειρά.

Εξαιτίας του ονόματος του, πολλοί υπέθεσαν ότι αυτός θα μπορούσε να είναι ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος, πράγμα που ευτυχώς δεν ίσχυσε, το δε άλμπουμ, έφτασε στην πρώτη θέση των charts σε 28 χώρες, ενώ κατέκτησε την πρώτη θέση και στα Βρετανικά charts, για πρώτη φορά μετά το “Fear of the dark” του 1992, κάνοντας το την τέταρτη κυκλοφορία που έφτασε σε αυτήν την θέση για τους IRON MAIDEN, ενώ στο Αμερικάνικο Bill­board 200, έφτασε στην 4η θέση, την καλύτερη στην μέχρι τότε πορεία του συγκροτήματος σε αυτήν την κατάταξη.

Τα τραγούδια του “The final fron­tier”, θα μπορούσαν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες, τα μάλλον αδιάφορα, τα καλής δυναμικής και τα κλασικά εξαιρετικά κομμάτια που μόνο οι MAIDEN ξέρουν να προσφέρουν. Δυστυχών, λόγω των μάλλον αδιάφορων τραγουδιών, στη συνείδηση του κοινού, είναι το λιγότερο καλό άλμπουμ της Σιδηράς Παρθένου, από το reunion και εξής.

“The final fron­tier” countdown

  1. The alchemist” (04:29)

Με άγνωστο το λόγο του γιατί έπρεπε να συμπεριληφθεί στο δίσκο, το τραγούδι αυτό μάλλον απλά αναμασά την ίδια ιδέα που θα συναντήσουμε και στα δύο επόμενα.

  1. Isle of Aval­on” (09:06)

Αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια, αδικαιολόγητες επαναλήψεις, πραγματικά το “Isle of Aval­on”, το “The alchemist” κι αυτό που έρχεται μετά, καταφέρνουν να κάνουν τον ακροατή να μην καταλαβαίνει πότε τελειώνει το ένα τραγούδι και πότε αρχίζει το άλλο.

  1. Moth­er of mer­cy” (05:20)

Όπως και τα δύο προηγούμενα, το μόνο στο οποίο εξυπηρετεί είναι στο γεγονός ότι έκαναν το “The final fron­tier” να είναι το μεγαλύτερο μέχρι τότε σε διάρκεια άλμπουμ των MAIDEN. Αν δεν ήταν το μεγαλύτερο και έλειπαν αυτά τα τρία, θα μιλάγαμε όμως για ένα πολύ καλύτερο δίσκο στο σύνολό του.

  1. “The man who would be King” (08:28)

Ένα ακόμα μεγάλο σε διάρκεια τραγούδι, επίσης χωρίς κανένα συγκεκριμένο λόγο. Κλείνει βέβαια και ευτυχώς την ομάδα των μάλλον αδιάφορων τραγουδιών, αλλά σε αφήνει όπως και τα προηγούμενα να αναρωτιέσαι: γιατί να μην είναι ένα άλμπουμ με οκτώ συνθέσεις, έχοντας λίγο πιο συμμαζεμένα τα “Moth­er of mer­cy” και “The man who would be King”, οδηγώντας το άλμπουμ σε πραγματικά καλύτερο επίπεδο συνολικά; Άγνωσται αι βουλαί του Αρχηγού.

  1. “Com­ing home” (05:52)

Και κάπου εδώ, αρχίζει ο δίσκος να θυμίζει IRON MAIDEN. Ένα πολύ όμορφο και μελωδικό κομμάτι, το οποίο δείχνει την νοσταλγία και την θέληση της επιστροφής στο σπίτι και τα οικεία σου πρόσωπα, μετά από ένα πολύ μεγάλο ταξίδι. Ίσως κάτι που δείχνει και την θέληση των MAIDEN να επιστρέφουν ο καθένας στη βάση του μετά από μία μεγάλη, επιτυχημένη περιοδεία.

  1. El Dora­do” (06:49)

Sin­gle, ένα και μοναδικό για το “The final fron­tier”, το οποίο ναι μεν χάρισε ένα Gram­my στους MAIDEN, σίγουρα όμως όχι μόνο δεν είναι το καλύτερο τραγούδι του Θηρίου που θα άξιζε διάκριση, αλλά ούτε καν του άλμπουμ στο οποίο βρίσκεται. Παρόλα αυτά, ένα ευχάριστο, σχετικά γρήγορο τραγούδι, άνω του μετρίου.

  1. Satel­lite 15… The final fron­tier” (08:40)

Το (περίπου) ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Μετά την μεγάλη εισαγωγή του, η οποία έχει σαν σκοπό να εισάγει τον ακροατή στο κυρίως μέρος του τραγουδιού, είναι ένα όμορφο open­er, το οποίο και συναυλιακά λειτούργησε πάρα πολύ καλά, μιας και ήταν αυτό που άνοιγε το σετ της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου. Το αν η εισαγωγή ήταν χρήσιμη ή όχι τελικά, επαφίεται στο προσωπικό γούστο του καθενός. Κάτι διαφορετικό εν πάση περιπτώσει και όχι δυσάρεστο.

  1. When the wild wind blows” (10:59)

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι του δίσκου με διάρκεια τα έντεκα λεπτά. Το κλασικό κομμάτι που κλείνει ένα MAIDEN άλμπουμ. Επικό, χορταστικό. Ένα τραγούδι «προφητικό», με μία άμεση ανταπόκριση στην σημερινή πραγματικότητα. Περιγράφει μία δυσοίωνη πραγματικότητα για την ανθρωπότητα, με το ύφος και του στυλ που μόνο ο Steve Har­ris ξέρει να κάνει. Αν κάποιοι είχαν αμφιβολίες για το αν το άλμπουμ είναι εφάμιλλο του ονόματος που φέρει στο εξώφυλλο, ο Cap­tain αποδεικνύει πως είναι.

  1. Star­blind” (07:48)

Τι να πει κανείς εδώ, εκτός του ότι «γιατί αποκλείστηκε από τα live αυτό το έπος και γιατί είναι ένα τόσο υποτιμημένο τραγούδι». Όταν η τριπλέτα Smith – Har­ris – Dick­in­son υπογράφουν ένα τραγούδι μαζί, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι μοναδικό. Εναλλαγές, στίχοι, μουσικές, σόλο. Αν δεν υπήρχε το επόμενο στη λίστα μας, σίγουρα θα ήταν η κορυφαία στιγμή του άλμπουμ. Θέλει μερικά ακούσματα παραπάνω για να γίνει αντιληπτό το μεγαλείο του, όμως είναι εκεί, απαστράπτον.

  1. “The tal­is­man” (09:03)

Εννέα λεπτά ηδονής. Εννέα θαλασσοδαρμένα λεπτά, χαμένα σε μία θαλασσινή περιπέτεια. Δεν είναι η πρώτη φορά που το Θηρίο ασχολείται με θέμα που έχει το υγρό στοιχείο στο επίκεντρο του. “Rid­ing the waves and the storm is upon us — The winds lash the sails — But the ropes keep them tight — Off in the dis­tance a dark cloud approach­ing — None could imag­ine what there was to come”. Με μια απαλή εισαγωγή παρόμοια με του “The Lega­cy”, οι στίχοι στήνουν το σκηνικό: μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων εγκαταλείπει τη χώρα καταγωγής τους για να βρει την ελευθερία και την τύχη της, φεύγοντας για την Αμερική τον 17ο αιώνα. Δεν είναι σαφές ποιο είναι πραγματικά το φυλαχτό με το οποίο πλέουν, αλλά ο κύριος χαρακτήρας φαίνεται να είναι αυτός που καθοδηγεί τον στόλο προς τον νέο κόσμο. Κατά ειρωνικό τρόπο, πεθαίνει καθώς πλησιάζουν τη νέα ακτή με ασφάλεια. Η «ασθένεια» που αναφέρεται είναι πιθανώς το σκορβούτο, το οποίο είναι πάντα θανατηφόρο εάν δεν αντιμετωπιστεί. Δραματικό. Μεγαλοπρεπές. Αφηγηματικό. Με απίστευτα φωνητικά από τον Bruce, απίστευτες συνθέσεις και μουσικές και με το Θηρίο να αποδεικνύει για άλλη μια φορά την κυριαρχία του. Και έστε και έστε.

Φανούρης Εξηνταβελόνης

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece