Connect with us

Worst to Best

KREATOR – “Pleasure to kill” – Worst to best

1

Θεωρώ σκόπιμο να κάνω μια εκτενή εισαγωγή γι αυτό το κείμενο. Το έτος που εξετάζουμε είναι 1986. Μια από τις απόλυτες χρονιές για το λατρεμένο μου thrash met­al (κατά γενική ομολογία). Εκτός του ότι αρχίζει να μονοπωλεί το ενδιαφέρον των οπαδών που θέλανε κάτι πιο βαρύ και γρήγορο από το παραδοσιακό heavy met­al, άρχισε να πηγαίνει σε μονοπάτια πιο ακραία και βάναυσα, ήδη από τη τρίτη χρονιά ύπαρξης του. Και εάν δίσκοι όπως το “Bond­ed by blood” των EXODUS, το “Spread­ing the dis­ease” των ANTHRAX ή το “Feel the fire” των OVERKILL έδιναν σαφή ορισμό στο είδος, δίσκοι όπως το “Hell awaits” των SLAYER και το “Sev­en church­es” των POSSESSED άνοιγαν παράλληλα μονοπάτια που ούτε οι ίδιοι ήξεραν που θα τους πάνε. Το 1986, οι Αμερικανοί εδραίωσαν εαυτούς, στην παγκόσμια thrash σκηνή, με τα “Mas­ter of pup­pets” (METALLICA), “Reign in blood” (SLAYER), “Peace sells…but who’s buy­ing?” (MEGADETH) και “Dark­ness descends” (DARK ANGEL) να αγκαλιάζονται με θέρμη. Οι δε δίσκοι των SLAYER/DARK ANGEL, ως και σήμερα θεωρούνται σημείο αναφοράς του ακραίου ήχου.

Αλλά, η Αμερική δεν ήταν η μόνη που απασχολούσε το κόσμο. Κάπου στη κεντρική Ευρώπη, ειδικότερα στη Γερμανία, κάτι πιτσιρίκια επίσης έμελλε να απασχολήσουν. Η αρχή έγινε δειλά-δειλά το 1984 με το “Sen­tence of death” EP των DESTRUCTION, που αποτελεί τη πρώτη επίσημη κυκλοφορία από Γερμανικό συγκρότημα του είδους. Το 1985, με κάτι μνημεία ουγκανίλας και ωμής ενέργειας επ’ ονόματι “End­less pain” (KREATOR), “In the sign of evil” EP (SODOM), “Infer­nal overkill” (DESTRUCTION) οι τύποι φώναξαν “είμαστε εδώ, είμαστε βρωμιάρηδες, είμαστε λυσσασμένοι, θα μας ακούσετε θέλετε δε θέλετε”. Η τεχνική αρτιότητα δεν ήταν το δυνατό τους σημείο (πλην των σταθερά αρτιότατων παικτικά DESTRUCTION), ωστόσο ο στόχος επετεύχθη. Ο πλανήτης γύρισε τα βλέμματα σε αυτούς τους Γερμαναράδες που τόσο βίαια έπαιζαν ένα δικό τους χαρμάνι thrash met­al. Τη χρονιά 1986, όλα άρχισαν να σοβαρεύουν ωστόσο. Οι DESTRUCTION σπρώξανε την τεχνική της σκηνής μα και τη δική τους με το “Eter­nal dev­as­ta­tion”, οι SODOM έδωσαν στο κόσμο ένα από τα πρώτα black/thrash άλμπουμ, το “Obsessed by cru­el­ty”, ενώ οι KREATOR…έβγαλαν το άλμπουμ το οποίο αποτελεί αντικείμενο του σημερινού κειμένου. “Plea­sure to kill”.

Μια μέρα σαν τη σημερινή οι KREATOR λοιπόν, αφού μας έκαναν να νιώσουμε “Ατελείωτο Πόνο”, μας μιλήσανε για την “Ευχαρίστηση Να Σκοτώνεις”. Έμπνευση για το δίσκο πήρανε από το “Facets of death” (1978), σύμφωνα με τον ίδιο το Mille Petroz­za, Ο μέγας ηγέτης των Γερμανών, ισχυρίζεται πως κάθε κομμάτι πραγματεύεται έναν διαφορετικό τρόπο για να πεθάνεις. Και όχι μόνο στο στιχουργικό κομμάτι όπως μπορεί να διαπιστώσει όποιος ακούει το δίσκο, είτε είναι η πρώτη είτε η νιοστή ακρόαση. Εκτιμώ, ότι το “Plea­sure to kill”, είναι ένα από τα πρώτα άλμπουμ στην ιστορία του thrash met­al που όχι μόνο δίνουν το στίγμα μιας σκηνής, αλλά αποτελούν και death met­al πριν το death met­al. Αυτή η εκτίμηση δεν αποτελεί φυσικά μόνο μια εικασία μου, όπως θα δούμε παρακάτω. Ενδεικτικά παραπέμπω σε πολλές δηλώσεις του George “Corpseg­rinder” Fish­er των μεγάλων death­sters CANNIBAL CORPSE, που είχε πει, αυτολεξεί “οι CANNIBAL CORPSE δεν θα υπήρχαμε χωρίς τους KREATOR” σε όσες περιπτώσεις αναφέρθηκε το όνομα των Γερμανών θεών. Το δε εξώφυλλο — κόσμημα του Phil Law­vere αποτελεί εκτός από τη πρώτη εμφάνιση του δαίμονα — μασκοτ της μπάντας, έναν ορισμό του είδους, οπτικά μιλώντας. 

Ωραία. Όμορφα τα είπαμε, όμορφα φέραμε τη ζωή μας μέχρι εδώ. Τώρα, ξεκινάει το βασανιστήριο. Μπαίνουμε “κάτω από τη γκιλοτίνα” (έτσι για να μπούμε στο πνεύμα της δισκάρας), και αξιολογούμε αυτό το διαμάντι αίματος, σπέρματος και ωμής βιας. Πάμε και ο Mille ας μας συγχωρέσει. 

The “Plea­sure to kill” count­down:

8) “Com­mand of the blade” (3.58): Ξεκινάμε άχαρα, με έναν άκρως αγαπημένο ύμνο του δίσκου, έναν οδοστρωτήρα οδοστρωτήρων. Ατόφια Γερμανική βία με Ven­tor στο μικρόφωνο, κι όμως ο δίσκος έχει και καλύτερα κομμάτια ακόμα! Επίσης, εδώ, γίνεται λόγος για τον δαίμονα της Γερμανικής μυθολογίας που εν τέλει ονόμασε το συγκρότημα. Τον Kreator. Αποτελούσε έναν βάναυσο πολεμιστή του βασιλιά, σύμφωνα με το μύθο (“War­rior of the king, mis­sion to kill!”) που εκτελούσε μια πρώιμη μορφή αυτού που αργότερα θα λέγαμε “συμβολαία θανάτου” (“Death to all, his aim is to give you! Com­mand of the blade, he will laugh! As you fall, his aim is to give you… deaaaaaaath!”). Και όταν τελείωνε, δεν υπήρχε τίποτε άλλο, πέρα από την επόμενη αποστολή (“The Kreator rides back to his king­dom, to receive anoth­er com­mand!”) και η αίσθηση ότι εκείνος κάνει κουμάντο όπου περπατάει. 
Τιμήθηκε με διασκευή από τους Τσέχους death­sters KRABATHOR 


7) “Car­rion” (4.49): Από τα αγαπημένα μου κρυφά διαμαντάκια του δίσκου, που δε θεωρώ πως δίνεται η απαραίτητη προσοχή όταν μιλάμε για τα κομμάτια του δίσκου. Μεγάλο ατού, και ένα από τα δείγματα riff-o-ανάπτυξης που θα βλέπαμε τον επόμενο καιρό από τους KREATOR. Στιχουργικά δε, μιλάμε για θάνατο από πυρηνικό όλεθρο (“Hear the sound of bombs as they fall! Don’t cry, you’ll die, so crawl! Fear the next day if you sur­vive, ‘cause there ain’t no place for new life”) μπλέκοντάς το με την καφροσατανική θεματολογία του “End­less pain” (“Open your eyes if you can and see every­thing burn! Zom­bies will come out of their graves to see the corpses turn!”, “Satan and his legions will be their guides, he’ll make the world a slave to his hell­ish might”). Από τα κομμάτια που θα μπορούσαν να είναι και εκεί μέσα, αλλά δένουν τις δύο εποχές μεταξύ τους, ως πιο εξελιγμένα συνθετικά. 

6) “Death is your sav­iour” (3.59): Δεύτερη μπουνιά Γερμανικού τύπου μετά το “Rip­ping corpse” τούτο εδώ! Ισχυρό, ούγκανο και καταστροφικό όσο ο πολέμαρχος τύπου Genghis Khan που απεικονίζεται γλαφυρά στους στίχους (“Mighty war­god fight till death! Hunt the peo­ple, let no one rest! Show your plan­et who is the lord! Take the weapons made to strike!”), και προσωπικά μιλώντας, μια από τις αγαπημένες μου στιγμές που παίρνει τα ηνία ο Ven­tor φωνητικά. Φωνή όχι μόνο ούγκανη, αλλά κατάλληλη στο χρώμα της για να ακούγεται σαν τον ίδιο τον χαρακτήρα που το κομμάτι περιγράφει. Το ρεφρέν ιλιγγιώδες σε ταχύτητα, έπος επών, που είναι σχεδόν crossover υφής στη ταχύτητα εκφοράς λέξεων! Αδιανόητο πως ο Ven­tor το τραγουδάει ενώ παίζει τύμπανα μαζί…και τι τύμπανα…ο άνθρωπος έχει πάρει κηροζίνη μαζί με μαζούτ για πρωινό και πηγαίνει καροτσάκι την υπόλοιπη μπάντα! 

5) “Riot of vio­lence” (4.59): Μπήκαμε στη πρώτη πεντάδα και είναι “μετρημένα κουκιά” που λένε. Ξεκινάμε με μια από τις πλέον παραδοσιακές στιγμές όπου ο Ven­tor παίρνει ηνία και μοιράζεται μόνο στο ρεφρέν τα φωνητικά με τον Mille. Mid-tem­po σύνθεση, με πάρα πολύ έξυπνες riff-ολογικές αλλαγές, που πάλι, προλογίζουν πολλά και διάφορα πράγματα που θα λάμβαναν χώρα στους KREATOR από την επόμενη κιόλας χρονιά. Επίσης, εδώ, έχουμε ψήγματα κοινωνικοπολιτικού σχολιασμού από τους Γερμανούς θεούς, μια και εδώ πραγματευόμαστε μια φυσιογνωμία εγκαταλελειμένη από τη κοινωνία, που βιαίως τον έφτυσε αμάσητο στους δρόμους (”A man lies in the cor­ner, cov­ered with blood”), και που αναγκάζεται να σκοτώσει για να επιβιώσει (“I’d rather not go wild tonight, but I must save myself”). Μπορούσε να είναι η ιστορία του οποιουδήποτε εκδικητή εκεί έξω, μπορεί να είναι η δική σου. Σοβαροί προβληματισμοί από έναν μόλις 18 ετών Mille Petrozza. 
Τιμήθηκε με διασκευή από μια αδελφή μπάντα ως προς τους κοινωνικούς προβληματισμούς της, τους Βρετανούς grind πιονέρους NAPALM DEATH. 

4) “Choir of the damned”/”Ripping corpse” (5.20): Ναι, κλέβω λιγάκι, αλλά σκασίλα μου! Μαζί πάνε τούτα εδώ, γιατί έτσι προορίζονταν ανέκαθεν να είναι! Η εισαγωγή του “Choir of the damned” που προλόγιζε το μακελειό που θα ακολουθούσε, και αποτελούσε ψήγμα μιας αναπόφευκτης εξέλιξης που θα ερχόταν με το “Ter­ri­ble cer­tain­ty” όπου οι δομές θα γίνονταν πιο περιπετειώδεις. Μελωδική, σχεδόν λυρική με το τρόπο της, σαν τη ποιητική περιγραφή ενός ολοκαυτώματος. Που έρχεται με το σκάσιμο στο πιατίνι στην εισαγωγή με το riff στο παρασκήνιο να λυσσομανάει και τον Ven­tor να απασφαλίζει αμέσως μετά! Μεγαλειώδες βρωμόξυλο, Γερμανικής συμμορίας στα στενά του Essen, που διαλύει κάθε αμφιβολία ότι αυτούς εδώ τους Γερμανούς πρέπει να τους προσέξουμε! Στιχουργικά, έχουμε να κάνουμε με το ζόμπι που έρχεται και θα σε σκοτώσει. Απλά και όμορφα. Ή όπως λέει ο ίδιος ο Mille: “Await the death by the blade, run before it’s too late, await the axe in your back, as the rip­ping corpse attaaaaaaaaaack”. 
Αξίζει να αναφερθεί η βραχύβια death/thrash μπαντάρα του Erik Rutan (MORBID ANGEL, HATE ETERNAL, CANNIBAL CORPSE) επ’ ονόματι RIPPING CORPSE που το μοναδικό τους διαμάντι “Dream­ing with the dead” (1991) αποτελεί μια από τις τελειότερες αποδείξεις της επιδραστικότητας του “Plea­sure to kill”. Τιμήθηκε με διασκευή από τους Σουηδούς death­sters CENTINEX και τους Νορβηγούς black­sters URGEHAL. 

3) “Plea­sure to kill” (4.11): “ARE YOU READY TO KIIIIIIIIIILL? ARE YOU READY TO KILL.…EACH.…OTHER? PLEASURE TO.…PLEASURE TO.…PLEASURE TO KIIIIIIIIIIIIIIILL”. Όσοι έχετε βρεθεί σε συναυλία KREATOR όχι μόνο θυμηθήκατε πολλά, αλλά το διαβάσατε με την χαρακτηριστική τσιρίδα του του Petroz­za. Από τα κομμάτια που ορίζουν, προσδιορίζουν και καθορίζουν τον ήχο των KREATOR. Σήμα κατατεθέν της πρώτης εποχής, συνώνυμο της λύσσας, της βιας και της φανερής αλητείας της πρώιμης περιόδου, πριν την είσοδο Tritze και τον ελαφρύ εξευγενισμό/ωρίμανση των KREATOR. Το θέμα πολύ συνηθισμένο για όλο το thrash met­al μετά από αυτές τις εποχές, αλλά όχι για τότε. Μανιακός δολοφόνος που ζει για τη σφαγή των θυμάτων του, με σύντροφο το πιστό του αλυσοπρίονο (“Lis­ten now to the motor of my chain­saw, open your eyes and don’t be scared”), χωρίς οίκτο και αγάπη (“Look into my eyes, do you see any love? The only thing is agony!”), μόνο ένα στόχο: 
My only aim is to take many lives, the more the bet­ter I feel!! 
My only plea­sure is to hear many cries from those tor­tured by my steel!! 
The colour of your blood from your open body is all I want­ed to see!! 
Tast­ing the blood from your lips as you die means sat­is­fac­tion to me!! 
PLEA-SURE-TO-KILL!!
Τιμήθηκε με διασκευή πολλάκις, με τους δικούς μας ROTTING CHRIST, τους γείτονες Ιταλούς NECRODEATH να χρήζουν αναφοράς. Εξέχουσες οι εκτελέσεις ωστόσο, των Αμερικανών death­sters ANGELCORPSE και των Σουηδών black­sters NAGLFAR, που γλαφυρά κατέδειξαν την ακραία φύση του κύριου riff που είναι βγαλμένο από την ίδια τη κόλαση. Τελεία και παύλα. 

2) “Under the guil­lo­tine” (4.40): Στην εκπνοή της “κατάταξης”, μια ανάσα από τη κορυφή, το αγαπημένο μου γρήγορο κομμάτι του δίσκου. Εκπληκτικό “σπάσιμο” στη μέση, με ένα αρκούντως τεχνικό riff για τα δεδομένα των τότε KREATOR, που θα έπρεπε να σκίστηκαν στις πρόβες για να βγει σωστά, και σίγουρα πρόδρομος όσων ακολούθησαν. Στιγμή παραφροσύνης, στιγμή αιματοχυσίας και μακελειού και στιγμή Μεσαιωνικού τύπου βασανιστηρίων. Θέμα μας ο δήμιος, η γκιλοτίνα και η σε δημόσια θέα εκτέλεση. Δύσμοιρε εγκληματία, δεν ήξερες τι σε περίμενε…δεν ήξερες πως η υπερηφάνεια σου δεν θα σε οδηγήσει πουθενά (“Too proud to scream, too proud to beg for mer­cy”) και πλέον, η επιλογή δεν υφίσταται: “You will die, by the executioner’s haaaaaaand!!”. Στην ύστατη ώρα πριν κατέβει η λεπίδα, κλαις, συνειδητοποιώντας το βαρύ του παραπτώματος σου (“Tears are run­ning, down your cheeks, as you see the axe of death”). Τώρα πες αντίο στην αχρείαστη ζωή σου. Να ζήσουμε να (μην) σε θυμόμαστε! UNDEEEEEER THE GUIIIIILLOTINE!! 
Τιμήθηκε από τους Ολλανδούς death­sters SINISTER στη συλλογή διασκευών “Dark memo­ri­als” για τα 25 χρόνια του συγκροτήματος. 

1) “The pesti­lence” (6.58): ΜΕΓΑΛΕΙΟ. ΕΠΟΣ. ΣΦΑΓΗ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗ. Ένα κομμάτι που μόνο του θα μπορούσε να συνδέσει τις δύο εποχές της μπάντας εντός της ευρύτερης πρώτης και “κλασσικής” εποχής της. 7 λεπτά κομμάτι από μια μπάντα που είχε πάντα κατά νου τα 3λεπτα 4λεπτα κομμάτια; Αυτό για τον ούγκανο KREATOR-άκια που τους άκουγε από τα demo ως TORMENTOR, θα ήταν αρκετό για να τους πει ότι το γύρισαν στο “pro­gres­sive”. Κι όμως, οι KREATOR εξέλιξαν τη τραγουδοποιία τους ως έφηβοι ακόμα. Αποτελεί το ισοδύναμο του “Dying vic­tims” από το ντεμπούτο. Δείγμα ότι δειλά δειλά, κάτι παραπάνω θέλουν να κάνουν από το σκέτο “τρέχα τρέχα τρέχα, δείρε δείρε δείρε”. Mid-tem­po ξεκίνημα, έρπον για δεδομένα KREATOR, αλλά καθόλου ακίνδυνο. Μιλάμε εδώ για κομμάτι που αφορά την Μαύρη Πανώλη, άλλωστε. Πρέπει να έρπει σαν τον θάνατο, και μετά, όταν ξεφεύγει η ασθένεια.…αρχίζει το γλέντι πάνω στα κορμιά των δύσμοιρων που έχει προσβάλλει! Σε μορφή στίχων, που ακόμα και σήμερα με ανατριχιάζουν: 
There must be a par­a­site in their brains 
Ter­ror is their only aim 
Gods of war and fall­en kingdoms 
Prayed for it in times of decay 
A curse of the uni­ty of the undead 
Has reached the poi­soned souls 
Mid­dle Ages, time of the pestilence 
Cru­el­ty of unreached thrones 
THE PESTILEEEEEEEEENCE!
Οι μεταστροφές μετά το δεύτερο ρεφρέν μεταξύ των riffs είναι δείγμα της εξέλιξης που ήταν εδώ απλά ήθελε το κατάλληλο σπρώξιμο για να συμβεί. Αυτό ερχόταν από τον Jorg Tritze που θα επιδρούσε σαν καταλύτης στην πρόοδο των KREATOR σε παικτικό και συνθετικό επίπεδο. Η μεγαλειώδης στιγμή που απλά ο Mille ωρύεται “Worms and rats attack your brain, you stare at the sun as you pray…” αποτελεί CANNIBAL CORPSE riff πριν καν ιδρυθούν οι διάσημοι Αμερικανοί death­sters, και εξηγεί την δήλωση του Fish­er πιο πάνω (ή σωστότερα, τη σωρεία δηλώσεων) υπερ της σημασίας των KREATOR στην ύπαρξη τους. Χώρια που η riff-άρα λίγο πριν επιστρέψει στο τελευταίο ρεφρέν το κομμάτι είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές στην ιστορία των KREATOR.…τι να λέμε άλλο τώρα! 
Τιμήθηκε με διασκευή από τους Αμερικανούς black­sters NOKTURNE, ενώ φυσικά έδωσε όνομα και στους Ολλανδούς death­sters PESTILENCE. 

Ο δίσκος εξεράγγη εμπορικά, για τα δεδομένα των KREATOR του ‘86, που πριν τη κυκλοφορία του “Plea­sure to kill” να μετρούσαν 5 συναυλίες όλες κι όλες. Αποτέλεσμα αυτού, η περιοδεία με DESTRUCTION και RAGE εκτός Γερμανίας, καθώς και κάτω από τους Ελβετούς θεούς CELTIC FROST. Παράλληλα, δεν έκατσαν στα αυγά τους και συμπεριέλαβαν στην δεύτερη κιθάρα τον Jorg Tritze με τον οποίον στη σύνθεση τo πρώτo αποτελεσμα ήταν την ίδια χρονιά το εμβληματικό b‑side “After the attack” το 1986, που λειτούργησε σαν τέλειος προπομπός του “Ter­ri­ble cer­tain­ty”. Μάλιστα, το “Plea­sure to kill” έχει επανακυκλοφορήσει με το “After the attack” σφήνα μέσα στη σειρά των κομματιών, έχοντας το τίτλο “After the attack”. H σπανιότητα αυτής της έκδοσης, την έκανε περιζήτητη, και πλέον, όποιος θέλει να το αποκτήσει, δεδομένου του ότι αυτή χτυπάει τριψήφια νούμερα, μπορεί απλά να αποκτήσει τη συλλογή “Past life trau­ma” και να τελειώνει η συζήτηση. 

Το “Plea­sure to kill” σήμερα, 36 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, αποτελεί κορωνίδα του ακραίου ήχου και σημείο μηδέν για πόσα πολλά πράγματα που είμαι σίγουρος ότι ο Mille και o Ven­tor ούτε που φαντάζονταν ότι θα λάμβαναν χώρα. Επίσης, αναλαμβάνει να κλείσει μια για πάντα τη πόρτα στη πρώτη φάση της πρώτης περιόδου των KREATOR, δίνοντας τη σειρά της σε μια μπάντα που έκτοτε και μέχρι και τις μέρες μας, εξελίσσεται, εκπλήσσει και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από εμένα και από τον οποιονδήποτε αγκάλιασε το έργο της. Η συνέχεια από εδώ ήταν μόνο προς τα πάνω, με γνώμονα τη μουσικότητα, το στιχουργικό βάθος και την καλλιτεχνική έκφραση. 

Ελπίζω να χαρήκατε το κείμενό μου όσο εγώ που το έγραψα. Δεν σκιαγραφείται έτσι εύκολα το μεγαλείο ενός “Plea­sure to kill” αλλά εγώ, έβαλα τα δυνατά μου. Η σειρά σας σίγουρα διαφέρει από τη δική μου, έστω και στο ελάχιστο, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει, μπροστά στη χαρά του να το βάλατε να ξαναπαίξει και να θυμηθήκατε όλους τους λόγους που το αγαπήσατε. Και διάολε, είναι πολλοί. 
Γιάννης Σαββίδης

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece