Connect with us

Worst to Best

MARILLION – “Brave” – Worst To Best

Published

on

Οι MARILLION του “Brave”… Δέος! Οι Βρετανοί οι οποίοι ξεπέρασαν ανώδυνα το σοκ της αποχώρησης του δίμετρου Σκωτσέζου Fish που δεν άντεξε την εμπορική επιτυχία και το stardom που χτυπούσε την πόρτα των πρώην συνοδοιπόρων του. Μετά από τέσσερις δίσκους ενδοσκοπικού, τιτάνιου progressive rock της σχολής των GENESIS, η έλευση του πρώην τραγουδιστή των THE EUROPEANS και HOW WE LIVE, Steve Hogarth, προσέδωσε την απαιτούμενη αίσθηση της ανανέωσης με το εξαιρετικό “Season’s end” ενώ στο “Holidays in Eden”, τα πρώτα ψήγματα εμπορικότητας έκαναν την εμφάνιση τους. Χωρίς, ωστόσο, αυτό να έχει άμεση συνέπεια στην ποιότητα… Τουναντίον…

Και φθάνουμε στο λεγόμενο “δύσκολο” τρίτο άλμπουμ. Εκείνο που θα καθόριζε τις τύχες όλων. Θα συνέχιζαν στο ίδιο μοτίβο κυνηγώντας την εμπορική καταξίωση ή θα επέλεγαν να στραφούν σε εσωτερικές αναζητήσεις, γυρίζοντας την πλάτη στην mainstream μουσική βιομηχανία. Η έβδομη δουλειά των MARILLION, έμελλε να σηματοδοτήσει την πλήρη ωρίμανσή τους. Παρά τις διαφωνίες που ενέκυψαν στην παραγωγική διαδικασία, με τον Hogarth ως γνήσιο workaholic να επιθυμεί την συγγραφή υλικού σε καθημερινή βάση και τους υπόλοιπους να κινούνται σε πιο χαλαρούς ρυθμούς έχοντας και την πολύτιμη συνδρομή του παραγωγού Dave Meegan, η πεντάδα είχε μπει ήδη σε έντονο συνθετικό mood.

Το στιχουργικό υπόβαθρο  που επέλεξαν να ντύσουν το άλμπουμ προτάθηκε από τον Hogarth και ήταν βασισμένο στην αληθινή ιστορία μιας κοπέλας που περιπλανιόταν κατά μήκος της γέφυρας Severn και που –δυστυχώς- αποτελούσε τόπο αυτοκτονίας για αρκετό βασανισμένο κόσμο. Η κοπέλα αρνήθηκε να φανερώσει την ταυτότητα της με την αστυνομία να απευθύνει δραματικές εκκλήσεις μέσω ραδιοφώνου και τηλεόρασης προκειμένου να μάθει κάποιες πληροφορίες. Το όλο concept στριφογύριζε στο μυαλό του Hogarth από την εποχή που ήταν ακόμα στους HOW WE LIVE, υλοποιήθηκε όμως στο “Brave” όχι όμως αποκλειστικά προσδιορισμένο στο συγκεκριμένο περιστατικό. Ο Hogarth δημιουργεί μια φανταστική ιστορία για το εν λόγω κορίτσι, με διάφορες στιγμές της ζωής της να παρελαύνουν ενώ δεν διστάζει να περιγράψει και κάποιες πτυχές του δικού παρελθόντος που ένιωσε ότι ταίριαζαν σε αυτό που είχε στο μυαλό του.

Οι ηχογραφήσεις ήταν αρκούντως εξαντλητικές και έλαβαν χώρα στο Racket club του Buckinghamshire, στο κάστρο Marouatte αλλά και στα Parr street studio στο Liverpool. Παρά τις διαρκείς πιέσεις της δισκογραφικής τους εταιρείας που επεδίωκε να πάρει από την μπάντα ένα βατό άλμπουμ μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα και με χαμηλό κόστος, τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη μιας και οι MARILLION ένιωθαν αποφασισμένοι να ακολουθήσουν τον δικό τους μοναχικό δρόμο μακριά από πιέσεις εξωγενών παραγόντων. Στις 7 Φεβρουαρίου 1994 κυκλοφορεί το “Brave” με το θολό πρόσωπο ενός μοντέλου να κοσμεί το εξώφυλλο και λέξεις από ένα δυσανάγνωστο χειρόγραφο. Λίγες ημέρες μετά ξεκίνησαν την περιοδεία για την προώθηση του παίζοντας το στην ολότητα του, κάτι που θα πραγματοποιήσουν και αρκετά χρόνια αργότερα (2002 και 2013) στα Marillion weekends  που είχαν ήδη θεσπίσει σε διάφορες Ευρωπαϊκές (και όχι μόνο) πόλεις.   

Το άλμπουμ “έδωσε” τρία singles, τα “The great escape”, “The hollow man” και “Alone again in the lap of luxury”, με το πρώτο να αποδεικνύεται το πιο επιτυχημένο ενώ αξίζει να αναφερθεί πως μετά από προτροπή της ίδια ς της μπάντας το “Brave” γυρίστηκε και σε ταινία με τον σκηνοθέτη Richard Stanley να αναλαμβάνει τον εξαιρετικά δύσκολο ρόλο να μετουσιώσει το όραμα της… Έστω και αν του δόθηκε η δυνατότητα να “πειράξει” λίγο την ιστορία δίχως όμως να αλλοιώσει τον χαρακτήρα της. Το πόσο πολύ πίστευαν οι MARILLION στην συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά και πόσο είχαν ταυτιστεί με το όλο concept φάνηκε και από το γεγονός πως η κυκλοφορία της ταινίας (9 Φεβρουαρίου) ουσιαστικά συνέπεσε και με την αντίστοιχη του άλμπουμ. Είχαν λειτουργήσει προπαρασκευαστικά, στοιχείο που προσέδωσε στο “Brave” μία ακόμα πιο δραματική χροιά… Έπος επών!!!

 TheBravecountdown

11.Bridge” (2:52)

“Πηχτή”, μελαγχολική εισαγωγή, πρελούδιο των όσων θαυμαστών θα ακολουθήσουν στην συνέχεια. Το πάφλασμα του νερού, η στοιχειωμένη ατμόσφαιρα, η λυτρωτική είσοδος των πλήκτρων ως αποτέλεσμα των πρώτων sessions μεταξύ Hogarth και Kelly…

  1. The hollow man” (4:08)

Έντονα μελαγχολικό τραγούδι με την σαγηνευτική φωνή του Hogarth πάνω από τα πλήκτρα του Kelly, φορτισμένοι στίχοι, ένα ακόμα κλασικό MARILLION trademark… Εξυπηρετεί τον σκοπό του στην απρόσκοπτη ροή του concept.

  1. Paper lies” (5:49)

Ένα ακόμα παράδειγμα υποδειγματικής ρυθμικότητας, αρκούντως αισιόδοξο, έχοντας κοινή ηχητική αφετηρία με το “Hard as love”. Ποιος είπε ότι το προοδευτικό rock απαγορεύεται να “ξεφαντώνει” μία στο τόσο; Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το “Incommunicado” του “Brave”…

  1. Made again” (5:02)

Η αυλαία κλείνει με το τραγούδι που έδωσε το τίτλο στο πρώτο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ της Hogarth εποχής και κυκλοφόρησε το 1996. Επίσης ρυθμικό και με την μελωδία βαθιά ριζωμένη στα εσώψυχά του, το ιδανικό εξόδιο…

  1. Hard as love” (6:42)

Ίσως το πιο heavy κομμάτι του άλμπουμ, ιδιαίτερα ρυθμικό, με διαρκή γεμίσματα από τύμπανα και keyboards. Τα κιθαριστικά είναι ξεκάθαρο πως hard rockίζουν επικινδύνως στο μεγαλύτερο μέρος του δίχως φυσικά να μην εκφράζουν με την πρώτη δυνατή ευκαιρία τις PINK FLOYD καταβολές τους. Ξεχωριστό αλλά πανέμορφο!

  1. Brave” (7:54)

Μία ακόμα πολύ φορτισμένη συναισθηματικά σύνθεση, με ηχητικές παραμέτρους που τονίζουν την συνολική δραματικότητα… Είναι κι αυτοί οι στίχοι άλλωστε… “What a brave brave girl, never loved before…”. Μια λιτή και απέριττη περιγραφή του ψυχισμού της κοπέλας…

  1. Living with the big lie” (6:46)

Υποτονικό ξεκίνημα με έναν Hogarth να ψιθυρίζει τους στίχους, με τους παλμούς να ανεβαίνουν σταδιακά εξ’ αιτίας των τυμπάνων του Ian Mosley να καθοδηγούν τον ήχο, μέχρι το ξέσπασμα και το μικρό αλλά ευφάνταστο solo του Rothery. Οι ρυθμοί πέφτουν και ανεβαίνουν ανάλογα με την διάθεση της μπάντας η οποία δείχνει από πολύ νωρίς τις διαθέσεις της.

  1. “Goodbye to all that” (12:26)
    I. “Wave”
    II. “Mad”
    III. “The opium den”
    IV. “The slide”
    V. “Standing in the swing”

Ράθυμα πλήκτρα, ψυχεδελικό mood, χωρισμένο σε πέντε μέρη, η πιο “απλωμένη” και λόγω διάρκειας σύνθεση του “Brave”. Αναμφισβήτητα η πιο prog πλευρά του κουιντέτου, όπου του δίνεται η δυνατότητα να δοκιμάσει διαφορετικές προσεγγίσεις και θέματα που δεν αποβαίνουν όμως εις βάρος της συνεκτικότητας. Έντονα ταξιδιάρικο και μελαγχολικό, άλλοτε πάλι εξόχως αντισυμβατικό, αποπνέει ένα αίσθημα καλλιτεχνικής απελευθέρωσης. Ένα λαβυρινθώδες ταξίδι στο σκοτάδι, κλειστοφοβικό αλλά και περιπετειώδες συνάμα! Έρεβος!

  1. “Alone again in the lap of luxury” (8:13)
    I. “Now wash your hands”

Ρυθμικότατο κομμάτι, ανέκαθεν το θεωρούσα από τα πλέον χαρακτηριστικά του “Brave”, που κατορθώνει με σχετική ευκολία να αναδύει μία εσωτερική δύναμη που ατσαλώνει συνειδήσεις. Πανέμορφο, εθιστικό refrain που αποπνέει έναν αέρα αισιοδοξίας και ανάτασης. Παρά την μάλλον απλοϊκή του δομή και ανάπτυξη, θα μνημονεύεται παντοτινά για τα φανταστικά κιθαριστικά θέματα του Rothery.

  1. Runaway” (4:41)

Η απαράμιλλη εκφραστικότητα του Hogarth ξεδιπλώνεται πάνω στα ακουστικά θέματα της κιθάρας, που καθοδηγεί αλλά και πρωταγωνιστεί όταν κρίνεται απαραίτητο. Ποτέ άλλοτε η απλότητα δεν ακούγονταν τόσο ελκυστική, σχεδόν μεθυστική. Ο τραγουδιστής φτύνει κυριολεκτικά τις λέξεις, εκτοξεύοντας πίκρα και δηλητήριο ενώ τα παιχνιδίσματα των πλήκτρων οδηγούν στην κορύφωση με το solo του Rothery. Πανέξυπνο στήσιμο και άκρατος λυρισμός σε μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές του άλμπουμ. Οι στίχοι γροθιά στο στομάχι περιγράφουν την σεξουαλική κακοποίηση του κοριτσιού από τον πατέρα της… Μαυρίλας το ανάγνωσμα.

  1. “The great escape” (6:29)
    I. “The last of you”
    II. “Fallin’ from the moon”

Απλά σου σκίζει τα σωθικά. Τσακίζει το είναι σου. Κονιορτοποιεί αντιστάσεις… Ο Hogarth, αυτή η εμβληματική persona που βάζει φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του με τρεμάμενη φωνή τραγουδάει “You’re holdin on” και εν συνεχεία παραδίδει την σκυτάλη στην ευφυία του Steve Rothery. Χωρισμένο σε δύο εξίσου εντυπωσιακά δομημένα και άρτια εκτελεσμένα μέρη, όπου το ένα συμπληρώνει το άλλο, συνοψίζει μέσα σε κάτι παραπάνω από έξι λεπτά την πεμπτουσία και την μοναδικότητα ενός εκ των συγκλονιστικότερων concept στην ιστορία της μουσικής. Η έκκληση της κοπέλας στον πατέρα της και η απόφαση της να αυτοκτονήσει… Ηχητικό και στιχουργικό “πλάκωμα”…

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Worst to Best

RAINBOW – “Down to earth” – Worst to best

Published

on

Και έτσι μετά από τρία άλμπουμ με τον περίφημο Ronnie James Dio, οι RAINBOW θα αλλάξουν ρότα και θα αρχίσουν να οδεύουν προς μια εμπορική και προσιτή μουσική κατεύθυνση. Ο Roger Glover αποτελεί την πρώτη …μεταγραφική έκπληξη της σεζόν, αρχικά στη θέση του παραγωγού και αφού ο Jack Green δεν θα συνεχίσει για πολύ με την μπάντα, θα αναλάβει και καθήκοντα μπασίστα. Το βασικό όμως πρόβλημα της μπάντας ήταν ο θέση του τραγουδιστή και αυτόν μάλλον άργησαν να τον βρουν, πριν καταλήξουν στον Graham Bonnet. Στοιχίζοντας η παραμονή τους περίπου 2000$ την ημέρα, στη Γαλλία στο ίδιο στούντιο που έγραψαν και το “Long live rock n roll”, κάποια στιγμή αποφάσισαν ότι καλά ..γλέντησαν τα λεφτά της Polydor αλλά ήταν ώρα να σοβαρευτούν και να προχωρήσουν με τον αντικαταστάτη του Dio. Αφού απέρριψαν τον Brian Johnson (κακό που του έκαναν… πήγε στους AC/DC) τον Marc Storace (πήγε στους KROKUS), Pete Goalby (πήγε στους URIAH HEEP) αποφάσισαν να δώσουν την ευκαιρία στον τραγουδιστή των ΤΗΕ MARBLES έναν τύπο άσχετο με την rock μουσική, ακόμα τότε, ονόματι Graham Bonnet. Αυτός ο κύριος δεν γνώριζε καν την μπάντα και πριν τους συναντήσει για πρώτη φορά, πήγε και αγόρασε τα άλμπουμ τους για να δει με τι είχε να κάνει. Αφού τα πήρε, τα άκουσε και μάλλον δεν του άρεσαν πολύ και μόνο αφού ρώτησε και την κοπέλα του, αποφάσισε να κάνει την audition για τους RAINBOW. Ο Blackmore του ζήτησε να μάθει το “Mistreated” πριν μπει μαζί τους στο στούντιο (για κάποιον λόγο με αυτό το τραγούδι έκαναν ακρόαση τους πάντες) και σύμφωνα με τον Bonnet, μόλις άρχισε να τραγουδά “I’ ve been mistrea….” ο Blackmore διέκοψε και του είπε, «Είσαι οκ! Αν θες μπαίνεις στην μπάντα»! Εκείνη την ημέρα, έπαιξαν όλοι μαζί τρεις φορές το συγκεκριμένο τραγούδι (μη ρωτάτε γιατί..) και έτσι οι RAINBOW μπήκαν σε μια νέα εποχή.

Ειρωνικά ονόμασαν το άλμπουμ “Down to earth” επειδή θεματολογικά ήταν όλα τα τραγούδια πιο κοντά στην καθημερινότητα και έλειπαν πια οι μάγοι και οι δράκοι.

Άσχετο αλλά ενδιαφέρον… Όλοι γνωρίζουμε πως μεγάλη αγάπη του Blackmore είναι οι ABBA. Κάποια στιγμή, κατά την περιοδεία για το “Down to earth” όταν έπαιζαν στην Στοκχόλμη, κατά την διάρκεια του soundcheck επισκέφτηκε τον Blackmore η Agnetha Faltskog η μια από τις δυο τραγουδίστριες των ABBA. Αυτό το επιβεβαίωσε και ο Cozy Powell αλλά και το 1988 ο ίδιος ο Blackmore. Σκοπός της επίσκεψης ήταν η σκέψη να συνεργαστούν! Όμως αυτό δεν προέκυψε ποτέ, το πιθανότερο σενάριο είναι πως τα management των δυο καλλιτεχνών δεν πήραν ποτέ στα σοβαρά την πιθανότητα μιας τέτοιας συνεργασίας και τελικά έμεινε μόνο στην ιδέα η όλη φάση…

Πάμε να βάλουμε σε μια σειρά τα τραγούδια ενός λαμπρού άλμπουμ, το οποίο φυσικά αντιμετώπισε και αυτό, την στενοκεφαλιά των κολλημένων «Αφού δεν είναι ο Dio, δεν είναι καλό…Ουγκ!»

Αρχικά να τονίσουμε ότι υπάρχουν δυο back tracks τα οποία δεν υπάρχουν στο άλμπουμ. Πρώτο είναι το “Bad girl” που έμεινε έξω και χρησιμοποιήθηκε ως B’ Side του “Since you’ve been gone” ένα αρκετά καλό τραγούδι που δεν βλέπω τον λόγο που το άφησαν εκτός άλμπουμ και το εξαιρετικό instrumental “Weiss hymn” το οποίο το έγραψαν εφόσον είχαν τελειώσει οι ηχογραφήσεις του “Down to earth” και αποτελεί ένα διαμάντι στη καριέρα του Blackmore.

The “Down to earth” countdown

  1. “No time to lose” (3.45)

Ένα απλά καλό τραγούδι με την μπάντα να το «δένει» όμορφα, ανήκει στην κατηγορία των τραγουδιών τύπου “L.A. Connection”, “Self portrait”, “Sensitive to light” που δεν είναι σαφώς πρώτης γραμμής, αλλά τα ακούς ευχάριστα χωρίς ούτε να εντυπωσιάζουν, ούτε να σε κάνουν να βαριέσαι.

  1. “Makin’ love” (4.38)

Πολύ όμορφη μελωδία και εισαγωγή λίγο πριν μπουν τα ψήγματα της μελωδίας του “Perfect strangers” αν προσέξετε καλά. Ένα κομμάτι που δείχνει φανερά την ροπή των RAINBOW σε πιο εμπορικά μονοπάτια και την εκπληκτική έφεση του Blackmore να παράγει ωραίες μελωδίες ακόμα και στις όχι τόσο πολύ δημιουργικές στιγμές του.

  1. “Since you’ve been gone” (3.25)

Η μεγάλη επιτυχία του άλμπουμ, ένα από τα κλασικά RAINBOW τραγούδια που ακόμα και σήμερα μαζί με το “I surrender” είναι σήμα κατατεθέν της μπάντας σε όλους τους ροκ σταθμούς του κόσμου. Η προσωπική μου άποψη είναι πως είναι ένα τραγούδι σαφώς εμπορικό και φιλικό προς το ευρύ κοινό, αλλά υπερβολικά cheesy ακόμα και για τα δικά μου γούστα. Σύνθεση του Russ Ballard, ακούστε και το πρωτότυπο, κατάφεραν να της δώσουν σαφώς μια πιο αιχμηρή αίσθηση, αλλά αυτό το άλμπουμ πραγματικά έχει πολύ καλύτερες στιγμές από αυτό εδώ.. Από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά πιασάρικο τραγούδι…

  1. “Love’s no friend” (4.55)

Θα μπορούσε να είναι άνετα να είναι το αδερφάκι του “Mistreated” αφού μοιάζουν στην δομή, στο ύφος και στην κιθάρα αρκετά. Πολύ ωραία ερμηνεία από τον Bonnet που δεν είχε να φοβηθεί τίποτα και μπορούσε να σταθεί σε πολύ υψηλά επίπεδα. Γενικά μια σύνθεση που δείχνει το υψηλό επίπεδο της μπάντας και θα μπορούσε άνετα να βρίσκονταν σε κάποιο DEEP PURPLE άλμπουμ και όλοι να λέγαμε “Πωωωω τι κομματάρα», αλλά αφού τραγουδά ο Bonnet και είναι στο “Down to earth” δεν έδωσαν και πολλοί σημασία σε αυτό το μικρό αριστούργημα.

  1. “All night long” (3.53)

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Τι να διαλέξεις αφού πάμε σε μια πολύ καυτή τετράδα τραγουδιών. Το ένα καλύτερο από το άλλο. Απλά συναρπαστικά και τα τέσσερα. Κάνω την καρδιά μου πέτρα λοιπόν. Αυτό εδώ έχει την πολύ αιχμηρή και επιθετική κιθάρα, απίστευτο ριφ (ακούστε και το “Out of time” του Mick Jagger πάνω στο οποίο βασίζεται). Πρόκειται για ένα πολύ επιθετικό τραγούδι, ιδανικό για club και συναυλίες. Από την άλλη ήταν ένα σοκ, αφού είναι και το opening track, για όσους εκείνα τα χρόνια πίστευαν ότι οι RAINBOW θα συνέχιζαν στο ύφος που είχαν στα δυο προηγούμενα άλμπουμ τους. Γροθιά στο στομάχι λέμε… Αγαπημένο!

  1. “Lost in Hollywood” (4.51)

Πόσο το αγαπώ και αυτό εδώ. Μελωδία, εισαγωγή, ριφ, ερμηνεία, ροή… Όλα τα καλά τα έχει! Ένα διαμάντι του hard rock, ένα στολίδι στην δισκογραφία των RAINBOW. Γιατί το βάζω θα μου πείτε στο #3; Πιθανόν, ναι, να το αδικώ δίνοντας του αυτή τη θέση, αλλά νομίζω πως θα αδικούσα και τα υπόλοιπα δυο αν τα έβαζα εδώ. Ας πούμε λοιπόν πως πάμε για μια τριάδα ίσων σε αξία τραγουδιών και ρε γαμώτο πόσο κρίμα κάποιοι να μην τους δίνουν σημασία…

  1. “Danger zone” (4.31)

Για μένα η μεγάλη έκπληξη του άλμπουμ, το πιο ωραίο «άγνωστο» τραγούδι των RAINBOW. Επικό, λυρικό, ταυτόχρονα εμπορικό και μια ελαφριά ZEPPELIN ανατολίτικη χροιά, το κάνουν απλά εκπληκτικό. Να αναγνωρίσουμε για ακόμα μια φορά την ερμηνεία του Bonnet και το πόσο δίνει δύναμη στα κομμάτια γενικότερα ο τρόπος που τα ερμηνεύει. Συναρπαστικό και το μεσαίο μέρος του “Danger zone” που μονομαχούν τέλεια η κιθάρα με τα πλήκτρα. Επικό, τι μελωδίες έχεις γράψει ρε Blakmore γαμώ τον μπελά μου μέσα..

  1. “Eyes of the world” (6.42)

Εγώ θα το πω και ας με κράξετε. Ούτε ο Dio δεν θα μπορούσε να το ερμηνεύσει καλύτερα αυτό εδώ! Επίπεδου τραγούδι, RAINBOW επική σύνθεση από την αρχή μέχρι το τέλος. Με διαφορά …νότας πιστεύω όμως δικαίως κερδίζει την πρώτη θέση στο άλμπουμ και μια υπερ-άνετα στις κορυφαίες της μπάντας. Το πιο ατμοσφαιρικό τραγούδι του “Down to earth” θα ενώνει πάντα τις δύο όψεις του Ουράνιου Τόξου.

Δημήτρης Σειρηνάκης

Continue Reading

Worst to Best

DEF LEPPARD – “Hysteria” – Worst to best

Published

on

Όρεξη έχει ο Φράγκος ή αναπτυγμένη αίσθηση χιούμορ (μπορεί και τα δύο…δεν ξέρω). Ζητάει να βάλουμε σε αξιολογική σειρά ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει και το οποίο φέτος συμπληρώνει 35 χρόνια ζωής. Μάλλον…να το πάρουμε διαφορετικά. Για τον γράφοντα, το “Hysteria” είναι το καλύτερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ποτέ από οποιοδήποτε συγκρότημα οποιουδήποτε μουσικού ιδιώματος. Είναι ο δίσκος εκείνος που έχω ακούσει περισσότερες φορές στη ζωή μου και υπήρξε αφορμή για να γνωρίσω πριν από τρεις και βάλε δεκαετίες εξαιρετικά άτομα απ’ όλο τον κόσμο που μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για τους LEPPARD. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, όχι μόνο δεν υπάρχει μισή μέτρια νότα στο “Hysteria” αλλά τα πάντα αγγίζουν και ξεπερνούν την τελειότητα! Ας είναι όμως. Για πάμε να δούμε τι θα κάνουμε, διάολε…

  1. Love and affection” (4.37)

Το κομμάτι που κλείνει το δίσκο και το κομμάτι που αν οι LEPS ήθελαν θα ήταν το 8ο (!) single μέσα από το “Hysteria” την άνοιξη του 1989. Τουλάχιστον αυτό ήθελε η Mercury αλλά τα παιδιά από το Sheffield είπαν «όχι» προκειμένου να ετοιμαστούν για το νέο δίσκο (ο οποίος θα κυκλοφορούσε 3 χρόνια μετά αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία). Το “Love and affection” είναι μία εξαιρετική μπαλάντα η οποία βέβαια χάνει κατά κράτος όταν συγκρίνεται με τα “Love bites” και το ομώνυμο κομμάτι. Δεν παύει, όμως, να είναι μία μαγική στιγμή με τις κιθάρες να ζωγραφίζουν και να παραπέμπουν στο ομώνυμο κομμάτι. Ήταν ένα από τα δύο κομμάτια μέσα από το “Hysteria” που έπαιζαν οι LEPPARD στα live του 1986 πριν κυκλοφορήσει, δηλαδή, το άλμπουμ.

  1. Excitable” (4.19)

Λατρεύω το “Excitable”! Ένα τραγούδι που δείχνει ότι οι LEPPARD και ο Mutt Lange ήθελαν να πάνε και σε πιο pop μονοπάτια ή τουλάχιστον δεν δίστασαν να πειραματιστούν με νέους ήχους διατηρώντας την ταυτότητα τους. Και αν το “Excitable” σας θυμίζει πολύ Prince (όντως, μοιάζει) η πηγή έμπνευσης ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Joe Elliott, το “State of shock” ένα τραγούδι των αδελφών Jackson με τον Mick Jagger. Βάλτε το και θα καταλάβετε. Χαίρομαι, ιδιαιτέρως, που συμπεριέλαβαν το συγκεκριμένο κομμάτι στη “Stadium Tour”!

  1. Don’t shoot shotgun” (4.26)

Θυμάστε μία διαφήμιση με ένα παγωτό πύραυλο 4χ4 που έπαιζε πριν από άπειρα χρόνια στην τηλεόραση έχοντας για background το συγκεκριμένο κομμάτι; Αν όχι, μη στεναχωριέστε γιατί κι εγώ αμυδρά τη θυμάμαι! Αλλά θυμάμαι ότι ήταν κάπου στην παραλία…αυτά! Θα έλεγα ότι το “Don’t shoot shotgun” θα ήταν τεράστια επιτυχία αν κυκλοφορούσε από άλλο συγκρότημα…μόνο και μόνο για τα απίστευτα δεύτερα φωνητικά του Sav πριν το refrain! Μιας και αναφέρθηκα σε διαφημίσεις, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε κάποιο τραγούδι των LEPPARD σε διαφήμιση της ελληνικής τηλεόρασης. Είχε προηγηθεί το “Too late for love” –πιο συγκεκριμένα η μελωδία της κιθάρας και το riff μετά το solo- σε διαφήμιση με κοσμήματα, χρυσαφικά…κάτι τέτοιο!

  1. Run riot” (4.39)

Οι DEF LEPPARD μετά το ατύχημα του Rick ήταν αναγκασμένοι να προσαρμόσουν κάπως τον ήχο τους στα νέα δεδομένα. Τα πολύ up-tempo κομμάτια υστερούσαν αριθμητικά σε σχέση με τις mid-tempo στιγμές αλλά μη γελιέστε, οι LEPS πάντα προτιμούσαν περισσότερο αυτό το στυλ. Το “Run riot” θυμίζει κάτι από την ατμόσφαιρα του “Stagefright” και του “Rock rock” τουλάχιστον όσον αφορά την ταχύτητα. Μεγάλη κομματάρα που θυμάμαι πόσο άρεσε χαρακτηριστικά στους old-school fans της μπάντας πίσω στο 1987! Διάολε, όταν πρωτοπήρα το δίσκο προσπαθούσα ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ να καταλάβω τι έλεγε ο Elliott μετά το solo…ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ!

  1. Love bites” (5.46)

«Σας την έφερα, κύριοι! Ένας καλός πράκτωρ δεν μπαίνει ποτέ από εκεί που τον περιμένουνε»! Τα έλεγε ο αείμνηστος Περικλής Χριστοφορίδης! Έτσι και εγώ. Περιμένατε ότι θα ήταν πιο πάνω, έτσι; Και εγώ θα ήθελα αλλά δεν βγαίνουν τα κουκιά! Το “Love bites” είναι ένα από τα πιο πετυχημένα και δημοφιλή τραγούδια των DEF LEPPARD. Βασικά, αν εξαιρέσουμε το “Pour some sugar on me”, είναι μάλλον το πιο δημοφιλές! Ο ορισμός της power ballad της εποχής και σίγουρα η παραγωγή του Mutt Lange εδώ είναι εξωπραγματική…ειδικά στον τομέα των δεύτερων φωνητικών. Όσοι είχαμε πάρει τη βιντεοκασέτα του “Historia” το 1988 και αφήσαμε να παίξει κανα λεπτό αφού είχαν τελειώσει τα credits και είχε πέσει μαύρο (ΕΡΤ, circa 2013), απολαύσαμε το video-clip του “Love bites”. Εγώ πάντως το ανακάλυψα μετά τις 6-7 φορές που είχα δει τη βιντεοκασέτα και αισθάνθηκα σα να ανακάλυψα την Αμερική. Ωραία που ήταν η ζωή στα 13!

  1. Gods of war” (6.37)

Όταν το Δεκέμβριο του 2018 πήγαμε με τον Γανίτη στο Sheffield για να δούμε τους LEPPARD να παίζουν ολόκληρο το “Hysteria”, ένα από τα απίστευτα highlights της συναυλίας ήταν η στιγμή πριν να μπει η μπασογραμμή στο “Gods of war”, με τον Sav να στέλνει ένα φιλί στον Αθάνατο Steve Clark, η φωτογραφία του οποίου κοσμούσε το κεντρικό video wall της σκηνής. Ο λόγος απλός. Το “Gods of war” ήταν πνευματικό παιδί του Steamin’! Σε κομμάτια όπως τα “Billy’s got a gun”, “Die hard the hunter” και το “Gods of war”, o σπουδαίος αυτός κιθαρίστας έπαιζε εντός έδρας! Η επική ατμόσφαιρα της σύνθεσης σε συνδυασμό με τη μαγική παραγωγή του Mutt Lange απογειώνουν το “Gods of war” σε δυσθεώρητα ύψη.

  1. Armageddon it” (5.24)

Ξέρω πολύ κόσμο που θεωρεί το συγκεκριμένο κομμάτι σαν το καλύτερο του δίσκου ή έστω το έχουν σαν αγαπημένο τους. Το riff σκαρφίστηκε ο Steve και ο Mutt τον βοήθησε στο να τελειοποιήσει την αρχική αυτή ιδέα. Ήρθε και ο Elliott με τους ΦΑΝΤΕΖΙ στίχους και ένα refrain που εκτόξευσε το “Armageddon it” στη στρατόσφαιρα! Τα τελευταία 30 χρόνια, πριν από το “Armageddon it”, ο Joe «συστήνει» τον Vivian Campbell στον κόσμο αφού είναι εκείνος που ξεκινάει το χαρακτηριστικό riff του τραγουδιού. Το video-clip μας έδινε μία πολύ καλή ιδέα του τι συνέβαινε τότε στην “Hysteria Tour”…

  1. “Pour some sugar on me” (4.27)

Με μεγάλο πόνο ψυχής είμαι υποχρεωμένος να τοποθετήσω το “Sugar” στην πέμπτη θέση. Και μόνο το φανταστικό video (any TESLA fans εδώ πέρα…;) που το βλέπαμε ΣΥΝΕΧΕΙΑ στο MTV αλλά και το αψεγάδιαστο της σύνθεσης, θα έπρεπε να με «αναγκάσουν» να το έχω πρώτο. Όχι…θα αντέξω στον πειρασμό και θα συνεχίσω. Το κομμάτι που γράφτηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και δεν θα έμπαινε ποτέ στο δίσκο αν ο Joe δεν πέρναγε την ώρα του με μία ακουστική κιθάρα. Έλα όμως που εκείνη την ώρα περνούσε ο ΘΕΟΣ Mutt Lange και τρελάθηκε αναφωνώντας ότι ήταν η καλύτερη ιδέα που είχε ακούσει εδώ και χρόνια! Άντε τώρα να πεις στους υπολοίπους που νόμιζαν ότι είχαν τελειώσει ότι θα χρειαστούν μερικές ακόμη εβδομάδες στο studio! Άξιζε όμως και με το παραπάνω αφού αν δεν ήταν το συγκεκριμένο κομμάτι, η τύχη του “Hysteria” θα ήταν 100% διαφορετική!

  1. Women” (5.42)

Δεν θα ξεπεράσω στον αιώνα τον άπαντα το σοκ που έπαθα όταν έβαλα να παίξει για πρώτη φορά το “Hysteria” και μπήκε το συγκεκριμένο τραγούδι. Το πρώτο πράγμα που πρόσεχες ήταν η ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ παραγωγή του Mutt Lange (ναι…ξέρω. Προσπαθώ όσο γίνεται να μην ξεπεράσω τις 28 αναφορές στο όνομα του καλύτερου ever παραγωγού). Το δεύτερο ήταν η εμπνευσμένη δομή και το ανυπέρβλητο refrain. Οι DEF LEPPARD είχαν επιστρέψει και μας κολλούσαν όλους στον τοίχο από τις πρώτες κιόλας νότες του πρώτου τραγουδιού! Αυτό ήταν το πρώτο single στην Αμερική (ε, δεν τα πήγε και τέλεια) γιατί ο Mensch θεώρησε ότι έπρεπε να διατηρήσουν τους σκληροπυρηνικούς, παλιούς οπαδούς. Μέχρι σήμερα θα δω τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα το video clip. Α, και για να μην το ξεχάσω…αν κανένας, ξέρει περισσότερα στοιχεία της ταυτότητας του πιτσιρικά (μεσήλικας τώρα) στο clip, μη διστάσει να επικοινωνήσει μαζί μου. Τον ψάχνουμε για συνέντευξη. Μιλάμε για σοβαρές ανησυχίες όχι αστεία! Γελάτε (Χλαπάτσας) αλλά όταν κάναμε το ίδιο με το μοντέλο που το μάτι του κοσμεί το εξώφυλλο το “Adrenalize” άλλα λέγατε…χεχε.

  1. Animal” (4.04)

«Σάκη, ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο αντιπροσωπευτικό ever τραγούδι από ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη δισκογραφία των LEPPARD; Ποιο συμπυκνώνει ΟΛΟΚΛΗΡΗ την πεμπτουσία του ήχου της μπάντας;», με ρωτάει συχνά ο άλλος μου εαυτός. Η απάντηση είναι μία και αδιαμφισβήτητη: το “Animal”! Μπορεί να τους πήρε τρία χρόνια για να το τελειοποιήσουν (Χαίρε Τάσο Καρατάσο…εεε, Mutt Lange!) αλλά το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Η αποθέωση της μελωδίας και των δεύτερων φωνητικών. Μέχρι σήμερα αποτελεί τεράστιο highlight στα live των LEPPARD και το solo του Phil με την Jackson (Bela Lugosi) είναι από μόνο του ένα highlight μέσα σε highlight! Συστήνω ανεπιφύλακτα να ακούσετε και την extended version που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του maxi single εκείνη την εποχή.

  1. Hysteria” (5.54)

Τώρα τι να πω εγώ ο κοινός θνητός για το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου; Άντε να πω κάτι. Ειλικρινά πιστεύω ότι νομοτελειακά δεν γίνεται να ακούς rock, hard rock, metal…όπως θέλετε πείτε το και να μη σου αρέσει το συγκεκριμένο κομμάτι. Ακόμη και εκείνοι που θα πουν ότι είναι φλώρικο, βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι τους αρέσει…και ας μην το παραδέχονται. Προσωπικά, μιλώντας, κάθε μα κάθε φορά που έχει τύχει να δω την αγαπημένη μου μπάντα ζωντανά σε κάποια σκηνή του κόσμου στο συγκεκριμένο κομμάτι πάντα κάτι παθαίνω. Διακατέχομαι από ένα μοναδικό νοσταλγικό συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται. Φταίνε και οι εικόνες που προβάλλονται στο πίσω μέρος της σκηνής που δείχνει παλιές φωτογραφίες της μπάντας και περνάει από μπροστά όλη μου η ζωή. Ο λόγος; Οι DEF LEPPARD και το “Hysteria” είναι το soundtrack της ζωής μου…και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ!

1.”Rocket” (6.37)

Παιδιά, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Μιλάμε για το ΕΒΕΡΕΣΤ όχι μόνο του δίσκου αλλά ενός ολόκληρου ιδιώματος! Η τελειότητα συγκεντρωμένη σε 6.37 λεπτά με τη χημεία μεταξύ Leppard & Mutt Lange να αναδεικνύεται καλύτερα από ποτέ! Το mid-section παραμένει μέχρι σήμερα αξεπέραστο ενώ δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι κάτι τέτοιο δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ πριν από μία hard rock μπάντα. ΜΕΓΑΣ είσαι Mutt Lange και θαυμαστά τα έργα σου! Οι στίχοι παραπέμπουν στους παιδικούς ήρωες των LEPPARD και εγώ με τη σειρά μου κάθε φορά που ακούω το “Rocket” θυμάμαι το παιδικό μου δωμάτιο στο Ρέντη με όλες τις αφίσες των LEPPARD που δεν χόρταινα να τις βλέπω. 35 χρόνια μετά, το συναίσθημα παραμένει ίδιο και απαράλλακτο.

Σάκης Νίκας

Continue Reading

Worst to Best

FATES WARNING – “Inside out” – Worst to best

Published

on

 

 

 

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece