Connect with us

Ανταποκρίσεις

MOONSPELL (acoustic + electric show) — Michael Krumins, (Fuzz Club, 21/11/2022)

Κι όμως φαντάζει σαν χτες που οι MOONSPELL εμφανίστηκαν ζωντανά στη χώρα μας. Είκοσι χρόνια μετά από την ιστορική εμφάνιση στο Ρόδο και έξι από την πιο πρόσφατή τους (στην Αθήνα) στο Κύτταρο, έφτασε η ώρα να τους δούμε ξανά μπροστά μας, να γιορτάζουν τριάντα χρόνια καριέρας με ένα διπλό set, το οποίο ήταν πραγματικά αξέχαστο.

Με τον κόσμο να εισχωρεί ακόμη στο χώρο, τα τρία παλαιότερα μέλη των Πορτογάλων, ο τραγουδιστής Fer­nan­do Ribeiro, ο κιθαρίστας Ricar­do Amor­im και ο Pedro Paixão πίσω από τα πλήκτρα, ανέβηκαν στην σκηνή απογυμνωμένοι από τις παραμορφωμένες κιθάρες και τα θορυβώδη τύμπανα και με χαμηλά deci­bel έκαναν μία σύντομη αναδρομή στην καριέρα τους παίζοντας τραγούδια από διαφορετικές περιόδους της πλούσιας δισκογραφίας τους όπως τα “Dom­i­na” και “Breathe (Until we are no more)” από το “Extinct, το “Mute” από το αμφιλεγόμενο για την εποχή που κυκλοφόρησε “Sin / Peca­do”, το “Noc­tur­na” από το “Dark­ness and hope”, τη διασκευή στο “Os sen­hores da Guer­ra” των συμπατριωτών τους MADREDEUS (bonus track στο lim­it­ed box set του “Dark­ness and hope”) και κλείσιμο με το εμβληματικό “Alma mater” από το “Wolf­heart”. Οι ακουστικές εκτελέσεις των εν λόγω τραγουδιών ήταν σαγηνευτικές στο μεγαλύτερο μέρος τους και έβγαζαν στο προσκήνιο λεπτομέρειες και πτυχές που ίσως να περνούσαν απαρατήρητες στην ηλεκτρική τους μορφή.

Σίγουρα σε ένα πιο μικρό και μαζεμένο χώρο η ατμόσφαιρα να ήταν πιο θελκτική αλλά με όπλα την αμεσότητα και την εξωστρέφεια του ο Fer­nan­do Ribeiro ο οποίος επικοινωνούσε συνεχώς με το κοινό, μοιράζοντας μαζί μας ιστορίες από το δρόμο με τον ίδιο να δηλώνει πως δεν γεννήθηκε για να γίνει τραγουδιστής, αλλά για να φιλοσοφεί και να αγορεύει όπως στην αρχαία Αθήνα μας, κατάφερε να μας έχει συνεχώς σε εγρήγορση. Αναφέρθηκε στο πως αναπτύχθηκε η σχέση των MOONSPELL με τους ROTTING CHRIST και το ελληνικό κοινό, η αγάπη τους για το ελληνικό φαγητό και τις ταβέρνες, πως τους αντιμετώπισε η χώρα τους στα πρώτα τους βήματα, μέχρι και για την αραίωση των μαλλιών τους και δεν ήταν δύσκολο να καταλάβεις πως τα χνώτα μας ταιριάζουν πολύ με αυτά των Πορτογάλων στους περισσότερους τομείς. 

Τον άχαρο ρόλο να αντικαταστήσει τους GREEN CARNATION ανέλαβε ο Michael Kru­mins. Με προϋπηρεσία στους SIRENIA και παίζοντας κιθάρα στους ακυρωθέντες την τελευταία στιγμή, προσπάθησε να είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα δύο set των MOONSPELL. Σε κάτι λιγότερο από μία ώρα, παρουσίασε επτά κομμάτια από το επερχόμενο προσωπικό του album το οποίο θα ονομάζεται “Infin­i­ty”. Στη σκηνή ήταν μόνο ο ίδιος, οι κιθάρες του, το μπουζούκι του (μένει μόνιμα Ελλάδα) και μια πεταλιέρα με λούπες. Η ambi­ent προσέγγιση της μουσικής του θα ήταν ταιριαστή σε κάποια άλλη περίσταση, σίγουρα όχι όμως στη συγκεκριμένη συναυλία. Το κοινό έδωσε ένα ευγενικό χειροκρότημα και περίμενε για δεύτερη φορά τους Πορτογάλους goth metallers.

Οι οποίοι τα σάρωσαν ΟΛΑ. Δικαιολόγησαν πλήρως τον τίτλο της συναυλίας, καθώς για 90 σχεδόν λεπτά παρουσίασαν τραγούδια σχεδόν από κάθε album της καριέρας τους. Έλειπαν τα “Dark­ness and hope” (ακούσαμε βέβαια στο ακουστικό σετ εκπροσώπους), “Omega white” (αμαρτία) και το αμφιλεγόμενο “1755” (καλύτερα). Αλλά από εκεί και πέρα, ακούσαμε τραγούδια που δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας. Ξεκίνημα με το “The greater good” από το εξαιρετικό, περσινό “Her­mitage” και ο ήχος είναι πραγματικά κρυστάλλινος.

Ο Ribeiro έχει θέματα με το mon­i­tor του, αλλά συνεχίζει να δίνει ακάθεκτος πόνο με το ομώνυμο από το “Extinct”. Μετά τα “Night eter­nal”, “Fin­is­ter­ra” (προτιμούσα το “Luna”-ήταν και η Μάχη εκεί) και τη δυάδα των “In and above men/From low­er­ing skies”, έφτασε η στιγμή για τα απόλυτα high­lights της συναυλίας: “Opi­um”, όπου ξεσηκώθηκε και ο πιο απαθής στο κοινό και δύο αντιπρόσωποι από αντίστοιχα, λατρεμένα albums.

Το “Sin/Pecado” είναι το πρώτο MOONSPELL album που αγόρασα όταν κυκλοφόρησε και έτσι το “Abysmo” χτύπησε ευαίσθητες χορδές. Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθε και το “But­ter­fly FX” να με αποτελειώσει, από την πλέον παρεξηγημένη περίοδο της δισκογραφίας τους. Τα “Breathe” και “Apoptheg­ma­ta” ήταν απλά οι γέφυρες για τη δεύτερη κορύφωση της βραδιάς. Τα “Mephis­to” και “Vam­piria” είναι κάποιοι από τους λόγους που αγαπάμε το goth­ic met­al ως είδος, ενώ το “Alma mater” με καλεσμένο τον Σάκη Τόλη, έδωσε έναν επιπλέον όγκο και βαρβατίλα και η πώρωση έφτασε στα ύψη.

Στο encore τα πράγματα ήταν εξίσου απρόβλεπτα. Επιστροφή στις black met­al ρίζες με “Tene­braum ora­to­ri­um”, “South­ern death­style” με τον Δρογγίτη σε παραλήρημα και πανηγυρικός αποχαιρετισμός κλασικά με “Full moon mad­ness” και με τον Σάκη των ROTIING CHRIST πάλι σε μια αποθέωση της μουσικής. Είκοσι χρόνια μετά, οι MOONSPELL μας επιφύλασσαν μια ισάξια εμφάνιση, που καταχωρείται μάλλον ίσως η καλύτερή τους.

Αντιλαμβάνομαι ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, τα κόστη για τη διοργάνωση μιας συναυλίας έχουν ανέβει αδικαιολόγητα πολύ και ίσως η ακύρωση των GREEN CARNATION να ξενέρωσε κάποιους. Αυτά όμως δεν αποτελούσαν αφορμές για την υποτονική προσέλευση. Μιλάμε για τους MOONSPELL παιδιά, για ένα συγκρότημα που εδραίωσε όσο λίγοι έναν ολόκληρο ήχο. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει επόμενη φορά που θα τους δούμε στα μέρη μας. Αλλά και να συμβεί κάτι τέτοιο, θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου, για να τους συναντήσω έστω και έξω, στην επόμενη περιοδεία τους. 

Γιώργος Κόης/Κώστας Αλατάς
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece