Connect with us

Γιάννης Σαββίδης

ROTTEN CASKET – “First nail in the coffin” (Lycanthropic Chants)

Published

on

Άκου να δεις τώρα με τι έχουμε να κάνουμε εδώ. Ολλανδικό death metal παλαιάς κοπής οι κύριοι, επ’ ονόματι ROTTEN CASKET. Η ιστορία τους ξεκινάει, το 2013 από τους Frank Bergesson (κιθάρα) και Patrick van der Beek (μπάσο) που είναι και τα μόνα σταθερά μέλη της μπάντας ως και σήμερα. Βγάζουν δύο EP (“Simply rotten death” – 2015, “Consumed by filth” – 2015) σε κασέτα (πιο old school πεθαίνεις), τα βγάζουν μετά σε συλλογή την επόμενη χρονιά με τίτλο “Emerged from beyond” σε CD, και 2 χρόνια μετά, διαλύονται. Το 2020, επανέρχονται κάνοντας ολικό lifting και φέρνουν μεταγραφές αεροδρομίου. Martin Van Drunen (φωνητικά – ASPHYX, πάλαι ποτέ PESTILENCE και HAIL OF BULLETS), Stefan “Husky” Huskens (drums – ASPHYX, πάλαι ποτέ SODOM και DESASTER) και Yorck Segatz (κιθάρες – SODOM). Με αυτή τη σύνθεση, εκκινούν ξεκάθαρα μια νέα εποχή,

Πρώτη κυκλοφορία αυτής, το “First nail in the coffin” EP, που κυκλοφόρησε στις 14 Γενάρη, από την Lycanthropic Chants Records. Αλλιώτικη ωστόσο, σε σχέση με τα 2 πρώτα EP και ανεβασμένου επιπέδου συνολικά. Ενώ εκείνα ήταν πιο “Σουηδικά”, εδώ έρχεται μια απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση της χώρας τους και στη Σουηδική σχολή. Συν τοις άλλοις, η παραγωγή διαφοροποιήθηκε από το παρελθόν (που προσκυνούσε τον ήχο των Sunlight) και απέκτησε πιο πολύ δικό της χαρακτήρα. Όπως το περιέγραψα στον φίλο και συνάδελφο Άγγελο Κατσούρα σε κατ’ ιδίαν κουβέντα “σαν οι ASPHYX να παίζουν Σουηδικό death metal”. Τι να πούμε τώρα, από την κραυγή του Van Drunen στην εισαγωγή του “Covid-119”,  η δουλειά φαίνεται από χιλιόμετρα. Πιο πλήρες, πιο δυνατά μελωδικά riffs στα ρεφρέν αλλά και γενικότερα, με την ομάδα να πετάει! “Caskets on wheels” σου λέει, και φεύγουν φέρετρα “από εκεί πάνω και από εκεί κάτω, ολούθε” (που λέει και ο Γκιωνάκης), με τo σαρωτικό “Bonetomb presidents” και το στακάτο “Coffin birth” που κλείνει όμορφα το EP σε fade out.

Η Ολλανδογερμανική σύμπραξη έβγαλε τα καλύτερα αποτελέσματα. Δεν έμεινε στα ονόματα που την απαρτίζουν και μόνο, μια και σίγουρα αποτελεί, ένα από τα καλύτερα EP του είδους που θα ακούσετε φέτος. Τέσσερα κομμάτια, 18 λεπτά, ένα εξαίρετο σφηνάκι παλαιομοδίτικου death metal, παιγμένο με αγάπη, φινέτσα, και φρεσκάδα.

Γιάννης Σαββίδης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Somewhere back in time

A day to remember… 6/8 [MESHUGGAH]

Published

on

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Nothing” – MESHUGGAH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2002
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Fredrik Thordendal
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Jens Kidman
Κιθάρες – Fredrik Thordendal
Κιθάρες – Mårten Hagström
Drums – Tomas Haake

Βρίσκομαι στη ευχάριστη θέση να σας μιλήσω σήμερα για μια από τις πιο μοναδικές μπάντες που έβγαλε ποτέ η Σουηδία. Κανείς δεν ακούστηκε έτσι πριν από αυτούς, αλλά και όσοι φτιάχτηκαν επηρεαζόμενοι τα μάλα από το υλικό τους (μετέπειτα το ονομάσαμε και djent – βλέπε κείμενο για PERIPHERY), ουδείς έπιασε αυτό το groove όπως οι MESHUGGAH. Μια ιδιότυπη αίσθηση του groove βασισμένη στη πολυρρυθμία και τους αντισυμβατικούς ρυθμούς που κινούσαν με έναν δικό τους τρόπο τον ακροατή. Κάτι που ξεκίνησε από το τεχνικό thrash του “Contradictions collapse” (1991), άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με το μεταβατικό “None” EP (1994), ενώ δίσκοι που προσδιόρισαν το ύφος τους απόλυτα, θεωρούνται τα “Destroy erase improve” (1995) (ΠΟΝΟΣ), “Chaosphere” (1998) (ΦΟΝΟΣ). Η πορεία δείχνει να είναι μόνο ανοδική για τους Σουηδούς πιονέρους.

Στη στροφή της χιλιετίας, ετοιμάζουν το επόμενο, τέταρτο τους χτύπημα. Εξυπακούεται παραγωγή από τους ίδιους με τον Fredrik Thordendal να αναλαμβάνει χρέη μηχανικού ήχου. Συν τοις άλλοις, είναι η πρώτη κυκλοφορία που πειραματίστηκαν με τον ήχο 8χορδης. Γράψανε το δίσκο σε χαμηλοκουρδισμένες 7χορδες έτσι ώστε να ταιριάζει τονικά με τον ήχο μιας 8χορδης. Και σε αντίθεση με αυτό που ισχυρίζονται εδώ κι εκεί διάφοροι, η αλήθεια είναι πως ενώ έκαναν μια συνεργασία με την Nevborn για 8χορδες κιθάρες τότε, οι κιθάρες αυτές είχαν πρόβλημα στο σετάρισμά τους και ήταν αδύνατον να ηχογραφηθούν (μη ξεχνάμε, πρωτότυπο τότε, άλλες αντικειμενικές δυσκολίες). Έτσι κατέληξαν στη πρώτη λύση που αναφέραμε.

Ποιο το αποτέλεσμα αυτού; Στις 6 Αυγούστου του 2002 (σαν σήμερα δηλαδή) το άλμπουμ με τίτλο “Nothing”. Ο δίσκος που είχε το δύσκολο έργο να διαδεχθεί τη προαναφερθείσα δυάδα αριστουργηματικών δίσκων, για πολλούς υπέφερε στο τομέα της παραγωγής. Προσωπικά μιλώντας (μια και κάποιες παραγωγές είναι θέμα γούστου), θα τη πω “ιδιαίτερη”, ειδικά όσον αφορά τις κιθάρες. Και επειδή εγώ, είμαι εγώ, το “ιδιαίτερη” αποτελεί κομπλιμέντο του τύπου “κάτι που ξεχωρίζει”. Με το μπάσιμο του “Stengah” και του “Rational gaze”, ακούς μια πιο χαμηλών ταχυτήτων πτυχή των MESHUGGAH καθώς κάποια μελωδικά περάσματα και solos μπαίνουν στο παιχνίδι πιο έντονα. Ένταση πανταχού παρούσα, βεβαίως-βεβαίως. Ωστόσο με ένα κάπως διαφορετικό προσωπείο να το πούμε έτσι. Όλα τα σήματα κατατεθέντα είναι εκεί, παρόλο που οι MESHUGGAH δεν ήθελαν να κάνουν τον ίδιο δίσκο δεύτερη φορά.

Εντύπωση κάνουν τα “Closed eye visual” (7,5 λεπτά διάρκεια) και “Nebulous” (6,5 λεπτά διάρκεια) ως τα πιο περιπετειώδη κομμάτια του δίσκου με πιο παραδοσιακές progressive αναφορές κατά τη διάρκεια τους. Εκεί ακούμε θα έλεγε κανείς μια πιο στρωτή πλευρά των MESHUGGAH. Σοφά θα έλεγε κανείς τοποθετούνται το μεν περίπου στη μέση και το άλλο περίπου στο τέλος για να ξεχωρίσουν μέσα στη ροή του δίσκου. Μια ροή που σου δίνει μια αίσθηση του ομοιόμορφου ή ενός κοινού μοτίβου που ακολουθείται μέχρι εκείνα τα δύο σημεία, ή τα σημεία όπου σολάρουν οι κιθάρες με το τρόπο τους (“Glints collide” και “Organic shadows” φερ’ ειπείν). Σκοπός είναι η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δημιουργούν αρπίσματα/μελωδίες όπως του “Perpetual black second” που σε κάνουν να κοιτάς δεξιά αριστερά μήπως κάτι παραμονεύει. Ο Tomas Haake οργανώνοντας αυτό το χάος ρυθμικά, αποδεικνύει γιατί είναι ένας από τους σπουδαιότερους drummers που είδε ποτέ η ανθρωπότητα, και ένας από τους πλέον ρηξικέλευθους μια και επινόησε τη “πολυρρυθμία” που ακούμε τη τελευταία 20ετία κατά κόρον.

Πίσω στα του ήχου, ο δίσκος έγινε μίξη σε δύο μέρες και το mastering σε μια. Ο λόγος; Η συμμετοχή τους στο Ozzfest του 2002 αλλά και η κοινή περιοδεία με TOOL. Κάποιος θα πει πως η βιασύνη δεν είναι καλός σύμβουλος σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά αυτό δεν έβλαψε τη δημοφιλία της μπάντας επ’ ουδενί. Απόδειξη πως όσο περνούν οι δίσκοι τα τελευταία 20 χρόνια από τη κυκλοφορία του “Nothing” τόσο οι Σουηδοί γεμίζουν και μεγαλύτερους χώρους. Και αυτό μόνο κέρδος τους είναι. Ποιο το αντίκτυπο του “Nothing”, εκτός του ότι είναι ο πιο πολυσυζητημένος δίσκος της καριέρας τους πιθανότατα; Χμ, θα έλεγα ότι είναι μια πιο ώριμη και μεστή πτυχή των MESHUGGAH ως εκείνο το σημείο, ένα κομβικό σημείο πειραματισμού που πέτυχε, αλλά και που τους οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στο επόμενο βήμα στη τόσο σπουδαία τους καριέρα.

Did you know that?

– Εντύπωση έκανε (ειδικά στον γράφοντα που ήταν η πρώτη του απτή επαφή με τους MESHUGGAH), το ότι δεν είχαμε πουθενά στίχους, οι τίτλοι κομματιών ήταν πάνω στο CD, ενώ υπήρχε ειδικό multimedia section στο CD (πρωτόγνωρα πράγματα τότε, απειροελάχιστες μπάντες τα είχαν) με στίχους και λοιπές πληροφορίες που βρίσκαμε στο booklet υπό κανονικές συνθήκες.

– Στην επανηχογράφηση του “Nothing” (2006), χρησιμοποιήθηκαν οι signature 8χορδες της Ibanez που μόλις είχαν πάρει σαν χορηγία οι Thordendal/ Hagström. Ήταν τόσο ικανοποιημένοι με τον ήχο τους, που αποφάσισαν να διορθώσουν αυτό το οποίο τους άφησε ανικανοποίητους στο “Nothing”. Τα τύμπανα επανηχογραφήθηκαν με triggers, ενώ τα φωνητικά απλά τους δόθηκαν επιπλέον δραματικά εφέ. Επίσης, μόνο δύο κομμάτια αλλάχθηκαν σημαντικά ως προς τις δομές. Το “Nebulous” έγινε πιο αργό, ενώ το “Obsidian” έγινε διπλάσιο σε διάρκεια σχεδόν.

– Ας μιλήσουμε τώρα για τα video clip για το “Rational gaze”. Ναι, διαβάσατε σωστά, δεν έκανα τυπογραφικό. Τα video clip, συγκεκριμένα ΤΡΙΑ video clip για ΈΝΑ κομμάτι. Το πρώτο, μια επαναλαμβανόμενη ασπρόμαυρη ακολουθία εικόνων. Το δεύτερο, σκηνοθετημένο από τον Torbjörn Oyesvold, έδειχνε σε ένα πρασινομπλέ περιβάλλον την μπάντα να παίζει με πολλά video εφέ που προστέθηκαν στη συνέχεια. Το τρίτο με τίτλο “Mr. Kidman Delirium Version” δεν ήταν ακριβώς επίσημο. Ήταν απλώς ο Jens Kidman με μια κάμερα χειρός να υποδύεται τους συμπαίκτες του φορώντας διαφορετικές περούκες! Τι παλικάρι είσαι εσύ ρε αγόρι μου…

Γιάννης Σαββίδης

Continue Reading

Somewhere back in time

A day to remember… 27/7 [TESTAMENT]

Published

on

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dark roots of earth” – TESTAMENT
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2012
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Andy Sneap
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Chuck Billy
Κιθάρες – Alex Skolnick
Κιθάρες – Eric Peterson
Μπάσο – Greg Christian
Drums – Gene Hoglan

Τα πράγματα δείχνουν ιδανικά για τους TESTAMENT. Οι περιοδείες για το “The formation of damnation” (2008) τους γιγάντωσαν, φέρνοντας μια ολόκληρη φουρνιά οπαδών στις τάξεις τους (ο γράφων εις εξ αυτών). Δεδομένου ότι τη προηγούμενη την έφερε μια δεκαετία σχεδόν πίσω, το φονικό “The gathering” (1999), αυτό λέει πάρα μα πάρα πολλά. Η Nuclear Blast ρίχνει λεφτά στους Αμερικανούς, οι οποίοι 4 χρόνια μετά, καλούνται να ετοιμάσουν το διάδοχο της επιστροφής της μπάντας από τη λήθη, και του Chuck Billy από την μάχη με τον καρκίνο (του άλλαξε τα φώτα δηλαδή!). Στα τύμπανα αντί για τον Bostaph, κάθεται πλέον ο Gene Hoglan, προκαλώντας ντελίριο στις τάξεις των οπαδών. Δεν είναι δα και λίγο πράγμα να παίρνεις τέτοιο βαρύ πυροβολικό πίσω από τα δέρματα. Στο δια ταύτα τώρα.

Μια μέρα σαν τη σημερινή, ένα ζεστό καλοκαίρι θα έλεγε κανείς του 2012, οι Bay Area θρύλοι, κυκλοφορούν το υπέρτατο “Dark roots of earth”. To άλμπουμ, ήρθε από πλευράς ποιότητας και “παντρεύτηκε” με τον προκάτοχο του, με το υλικό να είναι πιο κιμπάρικο, αρχηγικό και μερακλίδικο. Έμπα τώρα με “Rise up”…σηκωθείτε από καρέκλες ντιβάνια και αρχίστε το κύκλο λέμε, οι TESTAMENT γύρισαν και παίρνουν κεφάλια, ποτέ αιχμαλώτους! “ΜΑΑΑΑΑΝΟΥΛΑ” που έλεγε και ο Βέγγος. Το “True american hate” με riff-άρα ξυράφι παλαιάς κοπής, μα με παραγωγή και συνθετική προσέγγιση του σήμερα, αποτελεί σύνθεση που άλλοι θα παρακαλούσαν να είχαν γράψει μια φορά στη καριέρα τους. Οι TESTAMENT τις έχουν σε περίσσευμα. Γι’ αυτό σου λέω, κιμπάρηδες οι Αμερικανοί. Μη νομίζετε φυσικά, πως στο mid-tempo κατά βάση “Native blood” που έγινε και αιχμή του δόρατος εμπορικά για το δίσκο χαλαρώνει κανένας, ούτε στα πιο μαρσαριστά “Man kills mankind” (τι ρεφρενάρα είναι αυτή που να με πάρει ο διάολος;) ή το φινάλε “μπουνιά και νοκ άουτ” του δίσκου ”Last stand for independence” που σου λέει “πάρε για να μας θυμάσαι!”.

Εδώ αρχίζει ο δίσκος και γίνεται για αρχόντους, και όχι για λινάτσες. Σε κοπανάει ο δικός σου που λες σαν το χταπόδι στη στεριά, αλλά έχει άσσους στο μανίκι. Άσσος πρώτος το ατμοσφαιρικό, συγκλονιστικό ομώνυμο, με τον Chuck Billy να περιγράφει τις Σκοτεινές Ρίζες της Γης και πόσο βαθιά πάνε εκεί που θα καταλήξουμε όλοι αργά ή γρήγορα! Κάτσε καλά σου λέω! Κι επειδή να πούμε είναι και ευαίσθητο αγόρι το βουνό που λέγεται Chuck Billy, τσάκω και δεύτερο άσσο ένα “Cold embrace” να ψάχνεσαι. “The sun will never shine on you, daylight blinds your way”…καταπληκτικό κομμάτι, ανατριχίλες μέχρι το τέλος! Εκεί που λες, “δε γίνεται που να πάρει, πόσα ακόμα;”, πάρε και τον τρίτο: “A day in the death”. Ζόρικα τα πράγματα εδώ…οδοστρωτήρας, ο ορισμός. Επιθετικά riffs σε ρυθμό σαν στρατός που έρχεται κατά πάνω σου, επί 5,5 λεπτά με ρεφρενάρα, με όλα τα κομφόρ! Και λες “με έσκισε, τι να παίξω, μόνο να μη φέρει τέταρτο άσσο μπας και έχω ελπίδα”. Έρχεται όμως ο τέταρτος, και έτσι στη παίρνει τη παρτίδα ο μάγκας από το Bay Area του San Francisco δικέ μου. Το όνομα αυτού, “Throne of thorns”. Ρυθμικό-συνθετικό σεμινάριο, με απίστευτο groove, riff-άρες ολούθε, 7 λεπτά απόδειξης μουσικού μεγαλείου. Αυτό το ρεφρέν, 10 χρόνια τώρα, δε λέει να φύγει από το μυαλό κάθε φορά που βλέπω τον τίτλο του. Τι να πω εδώ τώρα, χάσαμε, μας πήρες τα σώβρακα…πάρε τα λεφτά, πάρε το κορίτσι, για πάρτη σου όλα αγόρι μου!

10 χρόνια περάσανε, δεν σταματάω στιγμή να το λατρεύω προσωπικά το “Dark roots of earth”. Και εκτιμώ ότι είναι μέσα στις δουλειές που εκτοξεύσανε το status τους πάνω από το επίπεδο που μπορούσαν να φανταστούν. Απτή απόδειξη αυτού, το “Dark roots of thrash” DVD ένα χρόνο μετά. Τη τελευταία δεκαετία, παίρνουν πίσω όλα όσα άξιζαν με σταθερή παρουσία δισκογραφικά, με ολοένα και αυξανόμενο κοινό στις συναυλίες τους που δένεται με την ύστερη περίοδο βιωματικά, και πολύ απλά όλα πάνε κρέμα. This is the way of the Bay!

Did you know that?

– Εξαιρετική ειδική έκδοση με διασκευάρες σε “Dragon attack” (QUEEN), “Animal magnetism” (SCORPIONS), “Powerslave” (IRON MAIDEN) συν μια επεκτεταμένη εκδοχή του ύμνου “Throne of thorns”. Επιπλέον, DVD με making of του δίσκου, τέσσερα κομμάτια από συναυλία των TESTAMENT στο Avalon (“Disciples of the watch”, “Practice what you preach”, “Over the wall”, “Souls of black”) και τέλος τους Skolnick/Peterson να σας δείχνουν τον εξοπλισμό τους. Εντάξει είναι, μάστορα, να το αφήσω;

– Το “Native blood”, κυκλοφόρησε σε 7” single, που περιείχε το “Sangre nativa” ως b-side, δηλαδή το “Native blood” στα Ισπανικά. Το έκαναν σαν δώρο στους Ισπανόφωνους οπαδούς τους, που βάσει καταγωγής της μπάντας, είναι πάρα πολλοί. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο videoclip που απεικονίζει την κληρονομιά των Ινδιάνων (για την οποία ο Chuck Billy είναι πολύ περήφανος – μέλος της φυλής των Pomo). Όχι μόνο αυτό, στο American Indian Film Festival κέρδισε βραβείο στη κατηγορία “Best music video”. Ο ίδιος ο Chuck, είπε “χαίρομαι για το βραβείο, ωστόσο το βραβείο και η αναγνώριση πρέπει να πάει στον Mike Sloat, που έκανε πραγματικότητα το όραμα μου αυτό”. Μάγκας!

– Εξώφυλλο του ΤΙΤΑΝΑ Eliran Kantor, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει κάθε κυκλοφορία TESTAMENT από το “The formation of damnation” ως και το πλέον πρόσφατο πολύ ωραίο “Titans of creation”.

– Δεύτερη δουλειά υπό τη στέγη της Nuclear Blast, της οποίας παραμένουν περήφανα μέλη μέχρι και τις μέρες μας.

Γιάννης Σαββίδης

Continue Reading

Somewhere back in time

A day to remember… 27/7 [AT THE GATES]

Published

on

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The red in the sky is ours” – AT THE GATES
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1992
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Deaf Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Hans Hall
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Tomas “Tompa” Lindberg
Κιθάρες – Alf Svensson
Κιθάρες – Anders Bjorler
Μπάσο – Jonas Bjorler
Drums – Adrian Erlandsson

Το ημερολόγιο γράφει 1990. Μια μπάντα γεννιέται στο δοξασμένο Goteborg της Σουηδίας. Το όνομα τους, εμπνευσμένο από κομμάτι των FIELDS OF THE NEPHILIM. Το κομμάτι λεγόταν “Αt the gates of silent memory”. H μπάντα το μετέτρεψε σε THE DWELLERS AT THE GATES OF SILENT MEMORY. Το όνομα αυτό χρησιμοποιήθηκε για μια βδομάδα, μέχρι να το συντομέψει σε AT THE GATES. Κάπως έτσι, ξεκινάει ένα μαγικό ταξίδι στη καταξίωση. Στα φωνητικά ένας λυσσασμένος τραγουδιστής που τότε είχε στο “βιογραφικό” του, τα ολέθρια demos με τους GROTESQUE (θα βγουν αργότερα ως “In the embrace of evil” – τα ακούτε, χθες!) Στάση πρώτη το θρυλικό demo, “Gardens of grief” (1991). Ηχογραφημένο στα Sunlight studios, την τότε Μέκκα του Σουηδικού death metal ήχου, θα έβρισκε τους νεόκοπους Σουηδούς σε έναν πιο blastbeat-άτο, περιπετειώδη μα και ακατέργαστο ακόμα ήχο. Το δε φερώνυμο κομμάτι της μπάντας, αφιερώθηκε από τη μπάντα στιχουργικά στον Per Yngve Ohlin (MAYHEM). Το “All life ends” παραμένει κλασσική επιλογή όποτε πάνε τόσο “πίσω” στα setlist τους ως και τις μέρες μάς, ενώ το υπέροχο “City of screaming statues” θα βρεθεί να κλείνει το ντεμπούτο τους.

Ένα ντεμπούτο που κυκλοφόρησε μια μέρα του Ιουλίου σαν τη σημερινή στα 1992, από την Deaf Records. Ο τίτλος αυτού, “The red in the sky is ours”. Το κόκκινο κυριαρχεί στο εξώφυλλο. Και δεν είναι το μόνο…η απόδοση της μπάντας είναι “στα κόκκινα”. Από την εισαγωγικό “The red in the sky is ours/the season to come” (τι φινάλε κι αυτό με το βιολί που να πάρει…). στο “Kingdom gone” (video clip αποθέωση του headbanging, δεν σήκωσε κανένας κεφάλι!) που σαρώνει ό,τι είχε το θράσος να αναπνέει, οι AT THE GATES παρουσιάζουν εαυτούς στο μουσικό κόσμο, με ένα διαφορετικό πρόσωπο από αυτό με το οποίο θα τους μάθουμε αργότερα. Το στρυφνό, επιθετικό, αντισυμβατικό, ενίοτε μελωδικό death metal τους, παρουσιάζεται εδώ και στο διάδοχό του, μοναδικά. Η υποβόσκουσα μελωδικότητα και μελαγχολία όπως η καταπληκτική, συγκλονιστική εισαγωγή του “Windows” που η κιθάρες κλαίνε πίσω από παράθυρα που είτε έσπασαν, είτε ποτέ δεν άνοιξαν, προετοιμάζει σιγά σιγά το έδαφος για όσα θα ακούσουμε στο μέλλον. Προσωπικά αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου στιγμές της δισκογραφίας τους και το αγαπημένο μου του δίσκου.

Ο φόρος τιμής στο demo λέγεται “Through gardens of grief”, με τη ταχύτητα να μην πέφτει στιγμή, αλλά το βιολί να έρχεται και να δένει τόσο αρμονικά. Ειδική μνεία στo μεγαλύτερo σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου, το σχεδόν επτάλεπτο “Within”…περιπετειώδες και χαοτικό. Επίσης εντύπωση κάνει η εισαγωγή “The scar” με τα ψιθυριστά φωνητικά του Tompa, πριν το ισοπεδωτικό “Night comes, blood black”. Κομμάτια τέτοιας τεχνοτροπίας ήταν αποτέλεσμα της χημείας με τον Alf Svensson, εξ ου και δεν εμφανίστηκαν ξανά σε δίσκο AT THE GATES στο μέλλον. Δια στόματος Anders Bjorler, ο Alf έφερνε αυτές τις “υπερβολικές” και “εξαιρετικά απαιτητικές” ιδέες στο τραπέζι, που ενέπνευσε και τον Anders να γράψει ανάλογο υλικό, καταλήγοντας έτσι να συγγράφουν τα κομμάτια του δίσκου. Αναπολώντας, ο ίδιος ο Anders αποκαλεί το άλμπουμ “πειραματικό, ασυζητητί”, και θα σχολίαζε “προσπαθούσαμε υπερβολικά πολύ να εντυπωσιάσουμε το κόσμο βάζοντας πολλά riffs σε ένα κομμάτι και με περίεργη τραγουδοποιία”. Σίγουρα ο καλλιτέχνης έχει άλλη επαφή με το έργο του, απ’ ότι εσύ κι εγώ που είμαστε έξω από αυτή τη διαδικασία δημιουργίας. Ωστόσο, ο λατρεμένος κιθαρίστας, ας μου επιτρέψει να διαφωνήσω στο τελευταίο σκέλος. Δεν προσπάθησαν, εντυπωσίασαν πράγματι.

30 χρόνια μετά τη κυκλοφορία του, το “The red in the sky is ours” είναι το ίδιο αντισυμβατικό, το ίδιο στρυφνό και το ίδιο σοκαριστικό για οποιονδήποτε καθόταν να το ακούσει. Σημάδι μιας εφηβικής άγνοιας κινδύνου και αντίδρασης σε καλούπια που μένει μοναδική στο χρόνο. Πολλοί πιουρίστες το θεωρούν την απόλυτη περίοδο των AT THE GATES αγκαζέ με το “With fear I kiss the burning darkness” (1993). Οι οπαδοί του “Terminal spirit disease” (1994)/”Slaughter of the soul” (1995) και πέρα, οπωσδήποτε δυσκολεύονται να το χωνέψουν με τον ίδιο τρόπο. Προσωπικά, έχει μια άγρια ομορφιά η πρώτη δυάδα δίσκων που τη κάνει πραγματικά να ξεχωρίζει όχι μόνο στη δισκογραφία των πιονέρων του Goteborg, αλλά και στην Σουηδική death metal σκηνή εν γένει τότε. Ούτε καν οι EDGE OF SANITY ακόμα δε θα παίζανε έτσι, φανταστείτε πόσο μπροστά ήταν οι AT THE GATES. Και όπως απέδειξε η ιστορία, θα ηγηθούν πολλών εξελίξεων στη πορεία της καριέρας τους, ακόμα και όταν δε θα ήταν στην ενεργό δράση. Αυτό όμως, είναι μια άλλη ιστορία για άλλο κείμενο βεβαίως βεβαίως. Μέχρι τότε…

The statues, they scream
For their truth is to be real
Within the walls of the city
Where death ain’t the end
The music of the truth, the light of the end…

Did you know that?

– Έχει επανακυκλοφορήσει με το “With fear I kiss the burning darkness” σε διπλό CD το 1993, αλλά και το 1995. Το 2003 κυκλοφόρησε μόνο του με bonus live εκτελέσεις των “All life ends”/”Kingdom gone” συν μια demo εκτέλεση του “Ever-opening flower”.

– Ο βιολιστής, λέγεται Jesper Jarold, έπαιξε στη πρώτη συναυλία των AT THE GATES το ‘91. Εμφανίζεται στο “The flames of the end” DVD, στο ντοκιμαντέρ με τίτλο “Under a serpent sun”.

– Όταν είπαμε ότι το “City of screaming statues” κλείνει το δίσκο, είπαμε τη μισή αλήθεια. Το κλείνει στις εκδόσεις του CD, μια και στο βινύλιο κλείνει με το “Night comes, blood black”.

Γιάννης Σαββίδης

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece