Connect with us

Παρουσιάσεις

THE HALO EFFECT — “Days of the lost” (Nuclear Blast)

1

Ο σοφός (ενίοτε) λαός, λέει “όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι”. Ασχέτως που δεν βρίσκω λόγο να κρατάς μικρό καλάθι όταν σου δίνονται πολλά νόστιμα κερασάκια, η ρήση αυτή έχει μεγάλη ισχύ και στη μουσική μας. Πόσα και πόσα “super group” δεν έχουμε δει; Ονόματα να ενώνονται με άλλα και να δημιουργούν μπάντες που να γεμίζουν προσδοκίες τους οπαδούς, μέχρι να ακούσουμε τα πρώτα τραγούδια, μετά το δίσκο και να πούμε “πάμε για άλλα”. Ευτυχώς, η Σουηδία στην προκειμένη, μας λέει “όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα βαρέλι και όρμα”.

Νομίζω πως όλοι όσοι αγαπήσαμε και αγαπάμε το Σουηδικό melodeath και ειδικά το επί χρόνια κορυφαίο δίπολο των DARK TRANQUILLITY και IN FLAMES, χαμογελάσαμε με την ψυχή μας όταν βγήκε το “Shad­ow­minds” πριν από 9 ολόκληρους μήνες. Με το “Feel what I believe” δε, απλά ανάψαμε καπνογόνα (σαν τίμιοι greek cunts… έλα… χούμορ, χούμους) και πιστέψαμε ότι δεν ήταν ένα απλό τυχαίο γεγονός, αλλά οι THE HALO EFFECT θα μας έδιναν αυτό που τόσο μας είχε λείψει. To σωστό, το (σχεδόν) ορθόδοξο Σουηδικό melod­ic death met­al. Με τα ονόματα που απαρτίζουν αυτήν τη μπάντα, οι προσδοκίες πριν καν ακούσουμε νότα, ήταν στα ύψη. Η ένωση DARK TRANQUILLITY και IN FLAMES, με κοινό παρανομαστή ότι όλοι είναι πρώην μέλη των IN FLAMES, φάνταζε οργασμική στο μυαλό μας. Και ευτυχώς, το “Days of the lost” δικαίωσε τις προσδοκίες.

Ναι, δεν είναι το melodeath των 90s, των AT THE GATES, των GATES OF ISHTAR, των GARDENIAN, των DARK TRANQUILLITY και των IN FLAMES φυσικά της εποχής, αλλά είναι αυτό των 00s, που δεν νομίζω ότι χάλασε ποτέ κανέναν μας. Αλήθεια, πόσο μας έλειψαν αυτές οι lead-άρες του Jes­per Stromblad; Αυτά τα riffs που ακροβατούν μεταξύ DT και IN FLAMES, μεταξύ των 4 δίσκων των DT στα 00s και των “Who­r­a­cle”, “Colony” (κυρίως) και “Clay­man”; Ο Niklas Engelin, που είχε τη δική του πορεία με GARDENIAN κυρίως, αλλά και ENGEL, συμπληρώνει, τόσο μελωδικά, όσο και ρυθμικά τον Jes­per και επιτέλους ακούμε ένα full Σουηδικό/Γκετεμποργκικό (αλά Χιτσκοκικό) κιθαριστικό δίδυμο, έχοντας στην πλάτη του τεράστιο μέρος της κληρονομιάς του ήχου. Το μπασοτύμπανο δε των Iwers και Svens­son, ξέρει τη δουλειά όσο λίγοι, έχοντας κολλήσει ένσημα στα καλά των IN FLAMES. Η πεντάδα είναι super, αλλά το κυριότερο, τα τραγούδια είναι αυτά που πρέπει.

Το ακόμα καλύτερο του δίσκου, είναι ότι δεν είναι απλά ένα “εμπρός πίσω” που έλεγε ο Πόποτας, αλλά περισσότερο ένα back to the future. Ναι μεν αγαπάμε τα τέλη 90s και 00s, αλλά είμαστε και στο σήμερα, στο 2022 και γουστάρουμε που είμαστε εδώ. Και παρόλο που ο Jes­per ήταν επί χρόνια οι IN FLAMES και οι μελωδίες του το σήμα κατατεθέν, νομίζω πως στο γενικότερο πλαίσιο, ο δίσκος είναι ένα κλικ πιο κοντά στους DARK TRANQUILLITY, αλλά αυτό έχει να κάνει και με την τόσο χαρακτηριστική φωνή του Mikael, που μάλλον ακόμα και διαφημίσεις για pam­pers να κάνει, θα ακουστούν σαν κάποιο demo από κομμάτι DT.

Έχω λιώσει το δίσκο πολλές φορές. Και κάθε φορά καταλήγω στο ίδιο. Αν 1–2 τραγούδια ήταν λίγο καλύτερα, θα μιλάγαμε για έπος. Έπος δεν είναι, όμως είναι τόσο ωραίο, που παίζει στο repeat αρκετό καιρό. Και για αυτό ευθύνονται κάποιες κομματάρες όπως φυσικά το “Feel what I believe” (αυτά τα lead σου ρε Jes­per), το τίγκα μελωδικό “Gate­ways” (ένα ας πούμε “Mis­ery’s crown” των THE HALO EFFECT… ας πούμε ε!), το “Shad­ow­minds” φυσικά που ήταν το “καλησπέρα σας και καλή βραδιά” της μπάντας προς εμάς, το “The nee­dles end” (του οποίου το lead μου θύμισε πολύ AMORPHIS… να μην το πω;), το “A truth worth lying for” με την groove-άτη και με καθαρά φωνητικά ρεφρενάρα του, αλλά και η προσωπική αδυναμία και ίσως από τα κρυφά χαρτιά του άλμπουμ, το “The most alone”, που κλείνει το δίσκο ιδανικά. Μιλάμε για κορυφαίο τραγούδι και διαφορετικό από τα υπόλοιπα, που δείχνει ακόμα περισσότερο το συνθετικό εύρος αυτής της πεντάδας.

Αν αγαπάτε τους IN FLAMES και τους DARK TRANQUILLITY των προαναφερθέντων δίσκων και το Σουηδικό melodeath των τελών των 90s και 00s, τότε εδώ απλά έχετε τον καλύτερο δίσκο του είδους που βγήκε από την εποχή του “Fic­tion”. Δηλαδή τα τελευταία 15 χρόνια. Τόσο απλά και τόσο ειλικρινά!

8,5 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece