Connect with us

Underground Halls

Underground Halls Vol.102 (COFFIN HUNTERS, CONSTRICTOR, CRISIX, EUCHARIST)

1

«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το album; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best sell­er δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.

1

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: COFFIN HUNTERS
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Wake the dead”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Unsigned/Independent
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Sean Rivera — Φωνητικά
Eric Har­ri­man — Κιθάρα
Bri­an Crites — Μπάσο
Bren­nan Kunkel — Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Band­camp
Face­book
Insta­gram
Spo­ti­fy
YouTube

Από την επαρχία της Sono­ma στην Cal­i­for­nia μας έρχονται οι COFFIN HUNTERS, με το δεύτερό τους album, “Wake the dead”. Βλέπω πως ως συγκρότημα υπάρχουν από το 2017 και μάλιστα έχουν ήδη κυκλοφορήσει ένα full length album, το “The fire knight” του 2019. Ξέρεις τη ρήση που λέει να μην κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του, έτσι; Και λογικά θα θυμάσαι μια ετικέτα σε κάποια προϊόντα, γλυκίσματα, που γράφει «η επικάλυψη δεν είναι σοκολάτα». Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τους Αμερικανούς, βλέποντας το εξώφυλλό τους. Ασπρόμαυρο, γκροτέσκο, με τάφους, σκελετούς, νεκροζώντανους, κάσες και αιχμηρό λογότυπο… δεν σου κάνει περισσότερο για εξώφυλλο μιας thrash ή death met­al μπάντας; Ό,τι πρέπει είναι! Με αυτό το σκεπτικό και αναλογιζόμενος τους τόνους σαπίλας που κυκλοφορεί στο under­ground από ακραίες μπάντες, οι οποίες κανονικά θα έπρεπε να μην παράγουν μουσική αλλά να πάνε πρώτα να λύσουν τα ψυχολογικά τους θέματα και κατόπιν να ασχοληθούν με κάποιο sport ή hob­by, έβαλα το άλμπουμ να παίξει… Κι όμως… τα φαινόμενα με απάτησαν!

1Οι COFFIN HUNTERS πρέπει να είναι πολύ «παλαιών αρχών» στα ακούσματά τους. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός πως και η δική τους μουσική είναι ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος. Heavy met­al όπως παιζόταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με αρχές της δεκαετίας του ’80 στην σκηνή του N.W.O.B.H.M και στις Η.Π.Α, εννοείται με έντονο το hard rock στοιχείο, πολύ ωραία απόδοση, όμορφα, μελωδικά φωνητικά, μια ελαφριά αίσθηση occult στην ατμόσφαιρα και πολύ καλή παραγωγή, που χαρίζει έναν τέλειο vin­tage ήχο. Μόνο και μόνο με αυτήν την περιγραφή, εγώ θα είχα ήδη «τσιμπήσει» το δόλωμα, δε θα χρειαζόταν καν να ακούσω το άλμπουμ. Βάσει γούστου μιλώντας, ναι; Οκτώ τραγούδια, κάτι περισσότερο από 40 λεπτά διάρκεια, αμεσότητα, ευθύτητα, το συναίσθημα του οπαδού να συμπορεύεται με τον επαγγελματισμό του μουσικού… τί άλλο να ζητήσουμε; Ακόμη και το δεκάλεπτο “Cof­fin lord” κυλάει σαν γάργαρο νεράκι, δείγμα του πόσο καλά κατέχουν την τεχνική του song­writ­ing τούτοι δω οι Καλιφορνέζοι. Κατά πάσα πιθανότητα, αυτός εδώ πρέπει να είναι ο τελευταίος τους δίσκος με την περιγραφή “Unsigned/Independent”. Γιατί δε μπορεί τόσο ωραίες μπάντες να μην έχουν στέγη, και να απολαμβάνουν συμβολαίου τα απανταχού «λιμά»*… Δηλαδή, έλεος! Πάω να τσεκάρω και το ντεμπούτο τους.

* τα άχρηστα και μη πειστικά λόγια, οι άχρηστες και χωρίς αξία πράξεις και χειρονομίες. Προέρχεται από τα άχρηστα χαρτιά στο παιχνίδι της πρέφας και της πόκας

(8 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

1

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: CONSTRICTOR
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Rav­ages of fate”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Wings of destruction
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Alex Sakharov — Τύμπανα
Ilya Sterk­hov — Κιθάρες
Roman Strekalov — Κιθάρες, φωνητικά
Vadim Droz­dov — Μπάσο
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Band­camp
Face­book
Insta­gram
YouTube

Dis­claimer 1: Ένας λόγος που χαιρόμαστε να γράφουμε σε αυτήν την στήλη, είναι γιατί οι ευχάριστες εκπλήξεις είναι πολλές και συχνά-πυκνά ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με μπάντες την ύπαρξη των οποίων κακώς δε γνωρίζαμε. Ένας άλλος λόγος, που σχετίζεται με τον πρώτο, είναι πως μας διαβάζουν άνθρωποι που έχουν «μπει στο πετσί» του νοήματός της, ψάχνουν, ασχολούνται, ανακαλύπτουν και εν τέλει προτείνουν! Ο φίλος Κώστας λοιπόν, έπεσε πάνω στο νέο άλμπουμ των Ρώσων CONSTRICTOR και μας πρότεινε να το ακούσουμε, θεωρώντας το αφενός ιδανικό για το πνεύμα των Under­ground Halls, αφετέρου αξιόλογο ώστε να παρουσιαστεί από αυτά.
Dis­claimer 2: Το ότι ο κόσμος τρελάθηκε, άνθρωποι σκοτώνονται και μεγάλες δυνάμεις λύνουν όπως πάντα τις διαφορές τους στην πλάτη αθώων ανθρώπων, δε μας δίνει το δικαίωμα να αποκλείσουμε την καλλιτεχνική έκφραση ανθρώπων που στο κάτω-κάτω, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, δεν φαίνεται να έχουν σχέση με όλο αυτό. Αντίθετοι λοιπόν σε πρακτικές του τύπου «να αποκλείσουμε οτιδήποτε είναι ρωσικό», λόγω των γνωστών τραγικών γεγονότων, και γελώντας με πράξεις όπως ο αποκλεισμός της κλασικής μουσικής Ρώσων συνθετών από τις απανταχού εκδηλώσεις πολιτισμού στην Ευρώπη, παρουσιάζουμε το “Rav­ages of fate”.

1

Ξεκινώ από αυτό: Υπάρχουν πολλοί δίσκοι με έντονο retro «χρώμα». Μας αρέσουν και τους χαιρόμαστε, εφόσον είναι σωστά παιγμένοι, έχουν καλές συνθέσεις και αποτυπώνουν μια περασμένη εποχή πιστά και όχι με «γραφικό», χαζό τρόπο. Υπάρχουν όμως και κάποιοι δίσκοι, που δεν αναβιώνουν απλά, αλλά μοιάζουν λες και βγήκαν από άλλη εποχή! Τούτο δω το δισκάκι, δε ξέρω πως το κατάφεραν οι CONSTRICTOR, αλλά αν του αλλάζαμε τη χρονολογία κυκλοφορίας, γράφοντας 1990, θα παραπλανούσαμε πολύ κόσμο! Οι ίδιοι δηλώνουν πως αντλούν πρωτίστως επιρροές από τις tech thrash μπάντες της Δυτικής και Ανατολικής Ακτής των Η.Π.Α και δευτερευόντως από τις μεγάλες heavy met­al μπάντες και μα την αλήθεια, είναι ειλικρινείς! Τεχνικό thrash λοιπόν, με όχι τόσο «σπαστικό» χαρακτήρα και βιρτουόζικο όσο πρέπει ώστε να «πιάσει» και τον ακροατή που δεν είναι τόσο «χωμένος» στην όλη φάση. Υπάρχουν αρετές εδώ, όπως η χρήση των κιθαρών, υπάρχουν κάποιες παράμετροι που χρειάζονται βελτίωση, όπως τα φωνητικά που σε στιγμές πάσχουν από την έλλειψη «ισορροπίας», οι ιδέες γενικά είναι καλές… Το “Rav­ages of fate” περνά τη βάση με χαρακτηριστική άνεση, αλλά βρίσκει γρήγορα «ταβάνι». Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως τα τραγούδια αυτά μπορούν εύκολα να γίνουν η βάση ώστε πάνω τους να χτιστεί ένα ωραίο οικοδόμημα. Στα υπόψιν για το μέλλον, λοιπόν. Μέχρι τότε…

(7 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος

1ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: CRISIX
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Full HD”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Lis­ten­able Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Javi Car­rion — Τύμπανα
Marc Busque “Busi” — Κιθάρες
Albert Reque­na — Κιθάρες
Julian Baz — Φωνητικά

Pla Vin­seiro — Μπάσο

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Face­book
Web­site
Spo­ti­fy
YouTube

Δουλευταράδες, ενεργητικότατοι και άκρως έξω καρδιά οι Καταλανοί thrash­ers CRISIX το δίχως άλλο. Η αγάπη και αφοσίωση τους σε αυτό που κάνουν δεν αμφισβητείται, έχουν και τον απαραίτητο χαβαλέ σαν άτομα όπου ξέρουν αν και πόσο πρέπει να παίρνουν τους εαυτούς τους στα σοβαρά (α λα TANKARD), κοινώς μια ωραία ατμόσφαιρα που θα έλεγε μια ψυχή από τα παλιά. Στον 6ο τους δίσκο από το 2011 και μετά, ονόματι Full HD”, ακολουθούν τη γνώριμη πατέντα των δίσκων τους με το τσιτωμένο στυλάκι τους να ακροβατεί μεταξύ σοβαρότητας και χαβαλέ και στο τέλος να καταφέρνουν — και πάλι — να μπερδεύουν τον μέσο ακροατή. Κι αυτό διότι ενώ έχουν τρομερές δυνατότητες κι ενίοτε φονικό παίξιμο, πάντα κάτι γίνεται στο τέλος κι αντί να κρατηθεί μια συγκεκριμένη ποιότητα στα άλμπουμ, πάνε στη βρύση και δεν πίνουν νερό. Γι’ αυτό και προκαλεί πολύ μεγάλο ερώτημα ειδικά στους thrash κύκλους το πώς ενώ δουλεύουν τόσο σκληρά και όντως αγαπάνε όσο λίγοι αυτό που κάνουν (και ειδικά το είδος), εν τέλει δε δείχνουν ικανοί — ακόμα — να περάσουν στο επόμενο επίπεδο συνθετικά, γιατί από άποψη προώθησης, συναυλιών και έκθεσης στο κοινό, τα πάνε ως και περίφημα. Για παράδειγμα, οι συμπατριώτες τους ANGELUS APATRIDA που είναι αρκετά λιγότερο προβεβλημένοι, είναι μια πολύ πιο ποιοτική και ουσιώδης — και έμπειρη — μπάντα, δεν το αναλύω καν εκτός Ισπανίας.

1

Κρίμα γιατί πραγματικά είναι πολύ καλοί παίκτες, έχουν αιχμηρές ριφφάρες, πολύ καλή παραγωγή, τα φρενήρη σημεία τους είναι σούπερ, κι εκεί που περιμένεις απλά για τα επόμενα 42’ να πάει έτσι η δουλειά και να διαλύσεις τα πάντα γύρω σου, πάλι στο τέλος σε μπερδεύουν και σε αφήνουν με το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Έτσι ακροβατούν πάντα ανάμεσα στο 7–8 ενώ έχουν δυνατότητες για 9+ (οκ δε μπορούν να φτάσουν το απόλυτο, δεν το συζητάμε), ενώ και η συνέπεια με την οποία δουλεύουν για το συγκρότημα εκτός στούντιο δεν συνάδει με το υλικό τους. Για παράδειγμα, στις εκδόσεις του δίσκου θα συμπεριλαμβάνονται 3D γυαλιά για να μπορεί να διακρίνει κάποιος το κοκκινο-μπλέ art­work (Το είχαν κάνει και οι VOIVOD στο “The out­er lim­its” αυτό, γύρω στα 30 χρόνια πριν), ενώ στο βίντεο για το “W.N.M. Unit­ed” έχουν κοτζάμ Chuck Bil­ly των TESTAMENT να το προλογίζει και πληθώρα καλεσμένων* από την αφρόκρεμα του thrash των ημερών μας. Δεν ξέρω αν είμαι υπέρμετρα αυστηρός μαζί τους ή αν έχω μεγαλύτερες προσδοκίες λόγω τρόπου δουλειάς τους, σίγουρα θα σας αρέσει ο δίσκος περισσότερο από μένα, απλά περιμένω χρόνια να κάνουν το «μπαμ» που δεν έρχεται και θεωρώ ότι τους κρατάει πίσω σε σχέση με το τι αξίζουν. Ακούστε το νέο EVIL INVADERS για να δείτε πως γίνεται η διαφορά! Άσε που μου τη «σπάσανε» πάλι, άκου εκεί “Macare­na mosh” και “John was born for met­al”, δύο χρονών ρε σεις;!;) Σ’ αυτό που συμφωνώ είναι ότι όντως… THE WORLD NEEDS MOSH!

*Οι καλεσμένοι στο εν λόγω κομμάτι περιλαμβάνουν τους:

John Kevill (WARBRINGER)
Poney Ret (VIOLATOR)
Νίκο Μελισσουργό (SUICIDAL ANGELS)
Philly Byrne (GAMA BOMB)
Diva Satan­i­ca (NERVOSA)
Guiller­mo Izquier­do (ANGELUS APATRIDA)
Jose Bar­rales (BONDED BY BLOOD)
Leny Breuss (DUST BOLT)
Rick Rangel (FUELED BY FIRE)
Heavy Kevy (INSANITY ALERT)

Και τι κοινό έχουν όλες οι μπάντες των καλεσμένων; Είναι ΠΟΛΥ πιο συνεπείς συνθετικά και ποιοτικά από τους CRISIX!

7,5 / 10

Άγγελος Κατσούρας

1

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: EUCHARIST
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “I am the void”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Regain Records

ΣΥΝΘΕΣΗ:
Simon “Blood­Ham­mer” Schilling — Τύμπανα
Markus Johns­son — Κιθάρες, φωνητικά
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Face­book
YouTube
Spo­ti­fy
Band­camp

Μια επιστροφή στην κυριολεξία από το πουθενά, που δεν την περίμενε μάλλον κανείς. Οι EUCHARIST ήταν ένα από τα πιο όμορφα κρυμμένα μυστικά του μελωδικού Σουηδικού death met­al, και τα δυο λαμπρά άλμπουμ που είχαν κυκλοφορήσει (“A vel­vet cre­ation” ‑1993 και “Mir­ror­worlds” ‑1997), σε συνδυασμό ότι στην πορεία εξαφανίστηκαν, έκαναν πολλούς να μιλάνε για ένα από τα μεγαλύτερα “what if…” της Σκανδιναβικής μεταλλικής ιστορίας. Οι νεότεροι σε ηλικία μάθανε την μπάντα για όλους τους λάθος λόγους, διότι έπαιζε ο Daniel Erlands­son τύμπανα, νυν ντράμερ των ARCH ENEMY και μικρός αδερφός του Adri­an Erlands­son (ο orig­i­nal Erlands­son, ο ορθόδοξος, δεν πιστεύω να χρειάζονται συστάσεις). Ακόμα κι αν οι λόγοι ήταν λάθος, τουλάχιστον το όνομα των EUCHARIST έστω κι έτσι έγινε γνωστό κι έτσι ακόμα περισσότεροι ενστερνίζονταν την ίδια άποψη, ότι επρόκειτο για μια από τις καλύτερες μπάντες που έβγαλε ποτέ η χώρα, ειδικά στο είδος τους. Όλοι αυτοί μάλλον δε θα πιστεύουν όταν θα διαβάζουν για την επιστροφή τους 25 χρόνια μετά, καθώς όπως είναι λογικό, η μπάντα θεωρήθηκε νεκρή και ουδείς πολυπίστεψε ότι θα υπάρξει νέα δουλειά παρά την επίσημη ενεργοποίησή τους ξανά από το 2015 και μετά. Κι όμως τελικά η επιστροφή έγινε και μάλιστα με ιδιαίτερο τρόπο και ήχο.

1

Αυτή τη φορά οι EUCHARIST παθαίνουν UNANIMATED, οι οποίοι επίσης επέστρεψαν μετά από μακρά απουσία, κι έτσι το πάλαι ποτέ μελωδικό death met­al τους έχει αντικατασταθεί πλήρως από death/black αισθητική. Το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο “I am the void” κάθε άλλο παρά γεφυρώνει το κενό των 25 ετών, καθώς μας παρουσιάζει το συγκρότημα σε τελείως διαφορετική οπτική. Και μάλιστα στην απαγορευτική διάρκεια των 76μιση λεπτών (74 και κάτι λεπτά διαρκούσαν οι άλλοι δυο δίσκοι τους μαζί)! Κι όμως οι EUCHARIST ακόμα κι αν έλειψαν 25 χρόνια, ακόμα και με 76μιση λεπτά δίσκο και με άλλο τελείως ήχο, καταφέρνουν το ακατόρθωτο, να βγάλουν ένα σπουδαίο και απόλυτα καλοδουλεμένο άλμπουμ. Το οποίο να τονίσω ότι είναι τρομερά ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος και δεν το βαρέθηκα στιγμή παρά την διάρκεια DREAM THEATER/SAVIOUR MACHINE/TOOL δίσκου που έχει. Εντυπωσιακή η χροιά του «τα παίζω όλα και συμφέρω» Markus Johns­son, τρομερός και ο Blood­Ham­mer στα τύμπανα, δεν ήθελε πολύ να δέσει το γλυκό. Παικτικά μιλάμε για δίσκο από άλλη εποχή που θα μπορούσε κάλλιστα να βγει στην πρώτη τους περίοδο καθώς ακουστικά είναι τέρμα ‘90s, ενώ και μόνο που βλέπω δίσκο από την τίμια Regain αρκεί για να σας τον προτείνω.

Μπράβο τους για το πώς έχτισαν όλο το άλμπουμ, το οποίο προφανώς με πολύ μικρότερη διάρκεια θα έπαιρνε μεγαλύτερο βαθμό κι ενδεχομένως να άφηνε εποχή μελλοντικά!

(8 / 10)

Άγγελος Κατσούρας

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece