Banner Top
Banner Content

Ημερολόγιο καταστρώματος ημέρα 57η: Είναι γεγονός πως ο Covid έχει επηρεάσει σε τεράστιο βαθμό τη μουσική βιομηχανία. Η περυσινή χρονιά μπορεί να μην είχε ταίρι όσον αφορά τη ποσότητα μα και τη ποιότητα των κυκλοφοριών, αλλά μη ξεχνάμε πως πρώτον ο κόσμος πίστευε πως όλο αυτό θα κρατήσει λίγους μήνες (ποτέ δεν συμμερίστηκα αυτή την αισιοδοξία, καίτοι φύσει αισιόδοξο άτομο) και δεύτερον οι δίσκοι του 2020 «δουλεύονταν» από το 2018 ακόμη. Φέτος τι γίνεται… Παρατηρώ πως ο αριθμός έχει μειωθεί αισθητά, καθώς οι καλλιτέχνες τηρούν μια, λογικότατη, αμυντική στάση. Σημάδια των καιρών θα μου πεις, και θα έχεις δίκιο… Όχι, δεν θα εξαφανιστεί η μουσική, απλά θεωρώ πως περνάμε μια φάση «επαναπροσδιορισμού» και «ανασυγκρότησης». Και σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων, μπορούμε ακόμη να αλιεύουμε τριάδες, σαν αυτή που παρουσιάζεται ευθύς αμέσως.

Πρώτο άλμπουμ της, το ομώνυμο ντεμπούτο των progressive metallers/rockers PENTESILEA ROAD, οι οποίοι είναι το προσωπικό μέσο έκφρασης του Ιταλού μουσικού Vito F. Mainolfi. Ο Vito παίζει κιθάρα και μπάσο, έχοντας μοιράσει τις λοιπές αρμοδιότητες στους Lorenzo Nocerino (φωνή), Ezio Di Ieso (πλήκτρα, πιάνο) και Alfonso Mocerino (τύμπανα). Έχει καταφέρει όμως να συνεισφέρουν στο άλμπουμ του και προσωπικότητες όπως ο Ray Alder, ο Michele Guaitoli και ο Mark Zonder, μαζί με τον jazz-ίστα Paul Prins. Μου άρεσε τούτο το δισκάκι. Είναι από αυτά που κάνουν γνωστό στον ακροατή το μεράκι του καλλιτέχνη-δημιουργού, που φανερώνουν πάθος για τη μουσική και που κυρίως δεν χρειάζονται τις guest εμφανίσεις για να τραβήξουν τη προσοχή. Η ποιότητα είναι δεδομένη όπως και η αρτιότητα, και κάνει αίσθηση επίσης το πώς έχουν πλήρως ισοσταθμιστεί το metal με το rock στη ταυτότητα του group. «Ζεστός» ήχος, ωραίες, εξίσου «ζεστές» και «προσγειωμένες» φωνητικές ερμηνείες, προοδευτικός μα όχι στυγνά τεχνοκρατικός ήχος… Όλα κυλούν εν αρμονία, ακόμη και τα instrumental κομμάτια. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να βρούμε κάποιο ηχητικό παραπλήσιο με το “Pentesilea road” (ωραίο όνομα, παρεμπιπτόντως), αυτό θα ήταν οι DREAM THEATER του “Falling into infinity” και οι FATES WARNING της μετά “Disconnected” εποχής, με τη συνδρομή της ιταλικής progressive σκηνής. Πολύ ωραίο πρώτο βήμα. Ελπίζω σε ανάλογη ή και καλύτερη συνέχεια. (7,5 / 10)

Facebook / Bandcamp

Μετά την intellectual άποψη των άνω Ιταλών, αλλάζουμε εντελώς το κλίμα και ταξιδεύουμε ως την Ιαπωνία. Εκεί θα βρούμε τους Ryo Ito (τύμπανα), Gou Takeuchi και Kazuki Kuwagaki (κιθάρες) και τον μπασίστα Kazuhiro Watanabe. Οι τέσσερείς τους, παρέα με τον τραγουδιστή George Itoh, αποτελούν τους SIGNIFICANT POINT που βάζουν «φωτιά στα τόπια» με το εκρηκτικό Into the storm. Ταχυδύναμο, ευθύβολο, «κοφτερό», απαστράπτον, όπως θέλεις χαρακτήρισέ το, speed metal, το οποίο ειλικρινά, αν είχε κυκλοφορήσει εκεί κατά το 1986, τώρα θα θεωρείτο super classic για το είδος αυτό και θα μνημονευόταν σε όλα τα αφιερώματα με δίσκους αναλόγου/αντιστοίχου περιεχομένου. Στις επιρροές οι πρώιμοι IRON MAIDEN, RIOT, SAVAGE GRACE, AGENT STEEL, LOUDNESS, εξαιρετική η δουλειά στις κιθάρες, το συνεχές «κοπάνημα» να συμπορεύεται αντάμα με τη μελωδία, τα φωνητικά να είναι «όπως πρέπει», πότε στην Ιαπωνική και πότε στην Αγγλική Γλώσσα… όλα ιδανικά! Κάπου-κάπου θα ακούσεις και κάποιες πολύ γνώριμες μελωδίες, σαν να θέλουν οι Ιάπωνες να σε βάλουν και σένα σε τούτη την εξαίρετη… «λατρευτική τελετή». Σε μια εποχή που η παρελθοντολαγνεία ακόμη καλά κρατεί, σε μέρες όπου δεν έχει σταματήσει το φαινόμενο του να βγαίνει ο κάθε «πικραμένος» αναπολώντας εποχές που δεν έζησε και να ρεζιλεύεται προσπαθώντας να τις αναπαράγει ακουστικά μα και εμφανισιακά (γελάει ο κόσμος), τούτοι δω οι Καμικάζι καταθέτουν έναν από τους δίσκους της χρονιάς, τουλάχιστον για το ύφος που υπηρετούν. Περισσότερα λόγια δεν χρειάζονται. Just… buy it! (8 / 10)

Website / Facebook / Bandcamp

Να και ένα μικρό shock! Δεν είχα ιδέα για τους Καλιφορνέζους SORIZON, μέχρι τώρα, κι ας έχουν πάνω από δέκα χρόνια «ζωής». Κακώς, κάκιστα, και το παραδέχομαι ανοικτά και δημοσίως! Έπρεπε να ακούσω το νέο τους, τρίτο άλμπουμ, το Thanatos Rising, για να ενθουσιαστώ και να ανατρέξω σε πηγές πληροφόρησης ώστε να μάθω περί τίνος πρόκειται. Καταρχάς, με κέρδισε το καταπληκτικό, ζωγραφιστό εξώφυλλο του Eliran Kantor (γνωστού από τις συνεργασίες του με τους TESTAMENT, SODOM, HAVOK). Πάντα θα προτιμώ τα εξώφυλλά τέτοιου τύπου, από τις «μανιέρες» που βγαίνουν από έναν υπολογιστή και είναι όλες ίδιες μεταξύ τους. Προχωρώντας στα ενδότερα, δηλαδή στο μουσικό περιεχόμενο, η αίσθηση παραμένει αναλλοίωτη. Οι SORIZON παίζουν πραγματικό progressive. Όχι, δεν αναλώνονται στο να ρίχνουν εκατοντάδες νότες στο πεντάγραμμο, χωρίς νόημα. Οι νότες, εν αφθονία μεν, είναι στοχευμένες και ορθώς τοποθετημένες. Η παλέτα τους πάλι, περιέχει πολλές αποχρώσεις «χρωμάτων». Ξεκινούν από το neoclassical progressive των SYMPHONY X, περνούν στο μελωδικό death και καταλήγουν στο thrash. Οι κιθάρες των Dr. Danny Mann και Tim Hall ευφάνταστες και βιρτουόζικες. Το rhythm section των Sean Elston (drums) και Kevin Vickers (μπάσο), ακούγεται εντυπωσιακό, το λιγότερο. Ειδικά ο Elston, παίζει «τις κάλτσες του». Αυτός όμως που με «κέρδισε» περισσότερο, είναι ο τραγουδιστής Keith McIntosh, ο οποίος είναι εξίσου ικανός τόσο στα brutal όσο και στα «καθαρά» φωνητικά, ενώ η χροιά του στα δεύτερα φέρνει σε αυτή του Michael Vescera (Malmsteen, LOUDNESS). Πραγματικό πολυεργαλείο! Δυστυχώς όμως, για να αναφέρω και τα αρνητικά, το συγκρότημα πέφτει στη γνωστή παγίδα που λέγεται «μακρά χρονική διάρκεια». Έτσι, μοιραία, τα τραγούδια δεν έχουν όλα το ίδιο επίπεδο και το “Thanatos Rising” χάνει πόντους από τη τελική βαθμολογία. Όχι πολλούς, αλλά χάνει. Παρόλα ταύτα, δεν γίνεται να μην αξιολογηθεί ως μια πολύ καλή κυκλοφορία και να λάβει έναν καλό βαθμό. Απανταχού progsters, οπαδοί του NWOSDM και tech-thrashers, προσέλθετε ΑΦΟΒΑ. (7,5 / 10)

Website / Facebook / Bandcamp

Δημήτρης Τσέλλος

Tags: , , , ,

Related Article

0 Comments

Leave a Comment

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece