Connect with us

Artists

DESTRUCTION interview (Schmier)

Published

on

“Thrash axe attack”

Μόλις μερικές μέρες, μετά από τη προακρόαση του ολοκαίνουργιου δίσκου των θρυλικών thrashers DESTRUCTION, “Diabolical”, το ROCK HARD άδραξε εκ νέου την ευκαιρία για να μιλήσει μαζί τους στα πλαίσια τετ α τετ συνέντευξης. Συγκεκριμένα με την ψυχή του συγκροτήματος και εμβληματικό frontman Marcel “Schmier” Schirmer, ο οποίος πρόθυμος για κουβέντα όπως συνηθίζει, είπε τα πράγματα με το όνομα τους, χωρίς να λογαριάζει το παραμικρό. Απολαύστε τον, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη!

Καλό απόγευμα Schmier! Συγχαρητήρια για τον καινούργιο σας δίσκο, πραγματικά τον απόλαυσα! Ας πάμε πίσω στο χρόνο, όταν αρχίσατε να το γράφετε. Επηρεάστηκε η σύνθεση του δίσκου από την αποχώρηση του Mike Sifringer, συγκριτικά με το “Born to perish”;
Ναι, φυσικά, ήταν ένας διαφορετικός τρόπος σύνθεσης. Δε θέλω να χρησιμοποιήσω τη λάθος λέξη, αλλά για κάποιο λόγο ήταν και ευκολότερο να γράψουμε, επειδή δεν υπήρχαν διαφωνίες. Ήμασταν όλοι στο ίδιο μήκος κύματος. Στοχεύαμε για ένα άλμπουμ που πηγαίνει πίσω στις ρίζες μας, που έχει τα trademarks των DESTRUCTION, αλλά να προσθέσουμε και κάποια καινούργια στοιχεία. Πριν φύγει ο Mike, προσπαθήσαμε να γράψουμε κομμάτια παρέα και απλά δεν δούλευε πια. Είχαμε προβλήματα. Υποθέτω, αυτός είναι και ένας από τους λόγους που έφυγε από τη μπάντα. Δεν ξέρω τι κατεύθυνση είχε στο μυαλό του, ίσως δεν ήταν πια τόσο χαρούμενος να παίζει thrash metal. Ποτέ δεν πήρα την τελική απάντηση από εκείνον, να σου πω την αλήθεια. Φαντάζομαι μια μέρα θα μιλήσουμε γι’ αυτό. Άλλα ήταν πολύ ωραία συνθετική διαδικασία και νομίζω πως μπορείς να το ακούσεις και στα κομμάτια, είναι πολύ φρέσκο, γιατί απλά περνούσαμε τόσο καλά παίζοντας τη μουσική μας. Και κάποιες φορές, όταν η μουσική γίνεται υπερβολικά πολύπλοκη και σκέφτεσαι υπερβολικά πολύ για το τι θες να κάνεις, τότε δε δουλεύει. Είναι σαν το σεξ, απλά κάντο και μη το σκέφτεσαι!

Πολύ σωστό. Επίσης, πόσο εύκολο ήταν για τον Martin Furia να δέσει με την υπόλοιπη μπάντα; Έπαιξε ρόλο το ότι ήταν επίσης και ο παραγωγός του άλμπουμ;
Δεν έκανε παραγωγή στο δίσκο. Είναι παραγωγός, έχει κάνει παραγωγή σε μπάντες όπως οι EVIL INVADERS και οι NERVOSA, αλλά όχι στον δίσκο των DESTRUCTION. Αλλά ήταν κομμάτι της ομάδας μας για πολύ καιρό. Ήταν ο μηχανικός ήχου μας, ήταν tour manager και πάντα μιλούσαμε για παραγωγές. Ξέραμε τις ικανότητές του, ξέραμε ότι είναι φοβερός παραγωγός. Και όταν τον βάλαμε στην ομάδα μας, ήταν απλά ότι δουλεύαμε με ένα φίλο. Όταν έκανε την audition για τη μπάντα, τον ξέραμε ήδη για πολλά χρόνια, απλά δε ξέραμε αν θα μπορούσε να αντέξει το βάρος της θέσης. Μπορεί να παίξει όλα αυτά τα κομμάτια; Θα τα καταφέρει να κρατήσει μια τέτοια θέση; Αλλά έκανε φοβερή δουλειά και φυσικά οι γνώσεις παραγωγής βοήθησαν γι’ αυτό το δίσκο. Γιατί μιλήσαμε για πολλά πράγματα: τη κατεύθυνση της μπάντας, τη κατεύθυνση της παραγωγής, ότι θα είναι πιο αγνό και ειλικρινές. Λιγότερα εφέ και πιο “αληθινό”. Ο Martin έφερε επίσης κι ένα φρέσκο πνεύμα στη μπάντα, σίγουρα.

Και είμαι σίγουρος ότι σας βοήθησε και στο συναυλιακό κομμάτι. Κάνατε τις πρώτες συναυλίες την άνοιξη του 2021, σε κάποια festival.
Ναι, οι συναυλίες ήταν κάτι που μας ενθουσίασε πολύ. Δεν ξέραμε πως θα αντιδράσουν οι οπαδοί, αλλά ήρθε τόσο καλά προετοιμασμένος. Στη πρώτη audition, έπαιζε ήδη 10 κομμάτια. Μείναμε έκπληκτοι από το πόσο καλά είχε προετοιμαστεί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Οπότε πήρε τη δουλειά πολύ σοβαρά και οι οπαδοί στις συναυλίες τον σεβάστηκαν πάρα πολύ. Ήταν πολύ χαρούμενος που τον αποδέχτηκαν οι οπαδοί, ειδικά σε μεγάλα festival. Είναι μεγάλη πίεση για έναν άνθρωπο που πρέπει να κάνει κάτι τέτοιο τόσο σύντομα.

Ναι, και να αντικαταστήσει έναν από τους κύριους συνθέτες της μπάντας…
Ακριβώς.

Επίσης, αυτή είναι η πρώτη full-length studio κυκλοφορία από την Napalm Records. Πρώτα από όλα, πως έγινε η συμφωνία μεταξύ σας;
Για την ακρίβεια, μιλούσα και στο παρελθόν με την Napalm. Απλά, δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Παρακολουθούσα όμως τη δουλειά τους σε βάθος χρόνου. Τους έβλεπα να μεγαλώσουν, να κάνουν καλή δουλειά για άλλες μπάντες, για φίλους μου. Και άκουγα καλά λόγια για εκείνους. Όταν η Nuclear Blast πουλήθηκε στην Believe music, πολλά πράγματα άλλαξαν στα γραφεία της Nuclear Blast. Πολλοί καλοί άνθρωποι, φίλοι μου που συνεργαζόμασταν για 20 χρόνια, όλοι τους έφυγαν από την εταιρεία. Οπότε για μένα αυτό ήταν ένα σημάδι, ότι μάλλον πρέπει να ψάξουμε για κάτι άλλο. Και η Napalm, ήταν φυσικά η καλύτερη επιλογή αν το σκεφτείς. Βασικά, έχουν το ίδιο στήσιμο που είχε η Nuclear Blast πριν 10 χρόνια. Είχαμε έρθει σε επαφή με κάποιους ανθρώπους παλιότερα, οπότε απλώς μιλήσαμε. Όλα έβγαζαν νόημα, οπότε ήταν μια καινούργια αρχή για εμάς, επειδή ήμασταν στην ίδια εταιρεία για 22 χρόνια σχεδόν. Αλλά από τη στιγμή που κάναμε το live album μαζί (“Live attack”), και κάναμε τα πρώτα βήματα μαζί, τώρα ξέρω τους πάντες εκεί και πηγαίνει υπέροχα. Υπάρχουν πολλοί ενθουσιώδεις metal οπαδοί που δουλεύουν στην Napalm Records, το στήσιμο είναι φοβερό, το λατρεύω. Μετά είναι και η τοποθεσία. Είναι στην Αυστρία, είμαι στη Γερμανία, είμαστε πολύ κοντά. Είναι ένας καλός τρόπος να δουλεύεις.

Το οποίο με οδηγεί στην επόμενη ερώτηση μου: τι βλέπεις στην Napalm που τη κάνει να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες εταιρείες με τις οποίες έχετε συνεργαστεί στο παρελθόν;
Πρώτα από όλα, έχουμε το θέμα της διανομής. Έχουν γραφεία σε όλο το κόσμο, έχουμε οπαδούς σε όλο το κόσμο. Θέλουμε τους δίσκους μας να κυκλοφορούν σε όλες αυτές τις χώρες. Και τους οπαδούς στη Βραζιλία, και στην Ιαπωνία, και στις Η.Π.Α., να έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν ένα φυσικό προϊόν. Γιατί ακόμα έχουμε οπαδούς που θέλουν να αγοράσουν δίσκους, οπότε ήταν το πιο σημαντικό, ότι έχουν καλή διανομή. Και το δεύτερο είναι, ότι άκουσα πολύ θετική ανταπόκριση από τους φίλους μου, ως προς το πως δουλεύει η εταιρεία. Είναι αξιόπιστη, είναι metalheads αυτοί που δουλεύουν εκεί, και παίρνουν τη δουλειά τους στα σοβαρά. Δε μου αρέσει οι δισκογραφικές να έχουν ανθρώπους γραφείου. Ήμουν σε δισκογραφικές παλιότερα, που ήταν απλά γραφειάκηδες, που δεν ξέρουν τη ζωή στο δρόμο, δεν ξέρουν την πραγματική μουσική βιομηχανία. Οπότε οι άνθρωποι στην Napalm, έχουν ένα rock n’roll συναίσθημα και αυτό δουλεύει.

Κατάλαβα κι αυτό φαίνεται. Προώθησαν πολύ καλά το άλμπουμ ως τώρα, με τις special editions και πάει λέγοντας.
Ναι, υπογράψαμε μαζί τους γιατί μου υποσχέθηκαν ότι θα αντιμετωπίσουν τους DESTRUCTION με σεβασμό στη κληρονομιά της μπάντας και ως τώρα, το καταφέρνουν.

Κατάλαβα. Ενώ το “Diabolical” μοιάζει γνώριμο εξωτερικά στους οπαδούς των DESTRUCTION ακόμα και από το εξώφυλλο, έχει μια φρέσκια προσέγγιση συνθετικά, κυρίως εξαιτίας των διαφορετικών στοιχείων που είναι παρόντα στο δίσκο. Ήταν κάτι που συνέβη οργανικά ενώ γράφατε τα κομμάτια, ή ήταν σκόπιμο;
Προσπαθήσαμε να μάθουμε από το παρελθόν, και να γράψουμε ένα δίσκο που λειτουργεί καλά σε συναυλιακά πλαίσια. Κάποιες φορές γράφεις κομμάτια που είναι πολύ πολύπλοκα για να παιχτούν live. Οπότε αυτή τη φορά ήθελα να γράψω κομμάτια που να είναι λειτουργικά επί σκηνής. Που οι οπαδοί θα μπορέσουν να νιώσουν την ενέργεια ενός thrash δίσκου. Και νομίζω πως αυτή ήταν η κύρια προσέγγιση σε αυτό το δίσκο. Και ήμουν αυτός που πίεζε για περισσότερα leads και solos, γιατί πιστεύω ότι τώρα που έχουμε δύο κιθάρες πρέπει να το δείξουμε κιόλας. Και πολλοί οπαδοί ζητούσαν για χρόνια για στοιχεία από το “Release from agony” ή κομμάτια αυτού του δίσκου ζωντανά, όταν η μπάντα είχε πιο πολλά leads και solos. Οπότε αυτό κάναμε βασικά. Ήταν μια πολύ φυσική διαδικασία. Έχουμε δύο φοβερούς κιθαρίστες στη μπάντα, θέλουν να παίξουν με τη καρδιά τους. Οπότε τους δώσαμε χώρο, για να δείξουν τι μπορούν να κάνουν. Ανυπομονώ να παίξουμε αυτά τα κομμάτια live. Ήδη παίξαμε κάποια κομμάτια live. Και παρόλο που ο κόσμος δεν τα ήξερε, οι αντιδράσεις του ήταν φοβερές.

Το οποίο με οδηγεί στην επόμενη μου ερώτηση: γιατί επιλέχθηκαν το “State of apathy” και το ομώνυμο κομμάτι για να εκπροσωπήσουν το δίσκο ως τα πρώτα video singles;
Το “State of apathy” το διαλέξαμε επειδή θέλαμε να αποδείξουμε στους οπαδούς ότι η κατεύθυνση της μπάντας, δεν θα αλλάξει. Και πιστεύω ότι το “State of apathy” είναι το πιο ευθύ κομμάτι του δίσκου. Είναι γρήγορο, έχει διπέταλο, έχει old school riffs, είναι “in your face”, είναι ένα ευθύ thrash κομμάτι. Δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά είναι κάτι που αποδεικνύει ότι οι DESTRUCTION, είναι DESTRUCTION. Γι’ αυτό βγάλαμε αυτό το κομμάτι όταν ανακοινώσαμε την αλλαγή στη μπάντα, για να πούμε στους οπαδούς “γεια σας παιδιά. Το πλοίο είναι στην ίδια πορεία, δεν αλλάζει”. Το “Diabolical” ως δεύτερο single, και πρώτο “επίσημο” single του δίσκου, επιλέχθηκε γιατί ήταν το ομώνυμο, και θα δείξει τους οπαδούς όλη την ιδέα πίσω από το δίσκο. Και είναι φοβερό κομμάτι, ανοίγει το δίσκο, βαράει δυνατά, ίσως ένα από τα αγαπημένα μου στο δίσκο. Ακόμα και που υπάρχουν τόσα ωραία κομμάτια στο δίσκο, μου αρέσει το “Diabolical” γιατί έχει ένα δικό του SLAYER-ικό συναίσθημα, είναι γκρουβάτο, παρότι είναι γρήγορο. Από τα αγαπημένα μου.

Μια και μιλούσαμε για στίχους, αγγίξατε διάφορα στιχουργικά θέματα σε αυτό το δίσκο. Τη ψυχική υγεία στο “State of apathy”, της αξίες μιας άλλης εποχής στο “The last of a dying breed” και πάει λέγοντας. Ωστόσο ένα από τα κομμάτια που μου τράβηξαν τη προσοχή, ακόμα και κατά τη διάρκεια της προακρόασης, ήταν το “The lonely wolf”. Ποιος είναι ο “μοναχικός λύκος” σε αυτό το κομμάτι;
(Γέλια) Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε αυτές τις περιόδους που είμαστε “μοναχικοί λύκοι” σωστά; Νιώθουμε πως είμαστε μόνοι μας εκεί έξω, και πρέπει να παλέψουμε για να περάσουμε τη ζωή μας. Και η ζωή μας είναι πολύπλοκη. Το έγραψα το κομμάτι αυτό, εν μέσω πανδημίας, όπου πολλά πράγματα κατέρρεαν. Η κοπέλα μου με παράτησε, επέστρεψε στη χώρα της, τη Νορβηγία. Η πανδημία ήταν σκληρή, δεν μπορούσαμε να παίξουμε. Φύγαμε από την Nuclear Blast, ψάχνοντας για εταιρεία. Ένιωθα σαν ο μοναχικός λύκος έξω στη γύρα, έτοιμος να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Και τότε έγραψα αυτούς τους στίχους. Νομίζω όλοι έχουμε αισθανθεί έτσι. Και έτσι άρχισε.

Οπότε είναι ένα από τα πιο προσωπικά κομμάτια στο δίσκο.
Ναι. Οι στίχοι βέβαια, είναι γενικοί σε αυτό το δίσκο. Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή και αυτά είναι δύσκολα θέματα. Θέματα όπως η δύναμη, η επιβίωση, η ψυχική υγεία και η πίστη, είναι περισσότερο δύσκολα από ποτέ. Προσπάθησα να τους βάλω σε αυτό το δίσκο και αυτοί οι στίχοι έσωσαν τη δική μου ψυχική υγεία. Το ότι μπορώ να γράψω για πράγματα που είναι σημαντικά, μου δίνει δύναμη να επιβιώσω. Και η μουσική είναι ο σωτήρας μας, αν το προσέξεις. Είμαι πολύ χαρούμενος που μπόρεσα να γράψω αυτό το άλμπουμ σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, γιατί με βοήθησε να το ξεπεράσω.

Ξεκάθαρα. Άλλο ένα θέμα που προσεγγίσατε, είναι αυτό των celebrities κάθε είδους που κυριολεκτικά πουλάνε τους εαυτούς τους στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου “Whorefication”. Θα μπορούσες να μας πεις παραπάνω γι’ αυτό;
Φυσικά. Βασικά, δεν ήμασταν σίγουροι αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη λέξη στο δίσκο. Και τη βρήκαμε για την ακρίβεια, σε κάποιο παράξενο λεξικό. Είναι μια καινούργια λέξη σχετικά. Ξέρεις, σε εποχές όπου οι influencers είναι πιο σημαντικοί από πραγματικά σημαντικούς ανθρώπους, κάτι πάει στραβά με την ανθρωπότητα. Και αν κοιτάξεις στο instagram, και άλλες πλατφόρμες, είναι αστείο που μια τύπισσα που είναι εκεί ημίγυμνη, με ψηλοτάκουνες γόβες και nylons, έχει περισσότερους followers και clicks από τον Tom Cruise και τον Αμερικανό πρόεδρο! Υπάρχει τόση πολλή ψεύτικη φήμη εκεί έξω που με τρελαίνει! Και η λέξη “influencer” είναι μια λέξη που θεωρώ γελοία! Γιατί δε θέλω να επηρεάζομαι από ηλίθιους! Θέλω να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις, θέλω να έχω τις δικές μου απόψεις, θέλω να μάθω τον εαυτό μου! Δε χρειάζομαι κάποιον να μου πει τι πρέπει να κάνω. Η δημιουργία αυτής της λέξης είναι αστεία, και ταυτόχρονα μειωτική. Γι’ αυτό είμαστε όλοι στο internet, τσεκάροντας πράγματα. Και σκέφτεσαι ”τι στο διάολο;”. Ένιωθα ότι έπρεπε να γράψω ένα κομμάτι γι’ αυτό. Η λέξη ”Whorefication”, μου φάνηκε πολύ εύστοχη. Είναι πολύ ωραίο ότι κατάλαβες για τι πράγμα θέλαμε να μιλήσουμε. 

Νομίζω ότι υπάρχει ένα κομμάτι στο reunion άλμπουμ “All hell breaks loose” που λέγεται “Visual prostitution”. Συνδέονται αυτά τα δύο κομμάτια;
Ναι, ναι! Για την ακριβεία αυτή είναι η 2022 version αυτού του κομματιού, που είμαστε στο επόμενο επίπεδο, σωστά;

Τώρα μόλις μου ήρθε!
Ακριβώς, γιατί το 2000, όταν κάναμε αυτό το άλμπουμ και πήγαμε στη Σουηδία, ήταν επίσης και μια καινούργια εποχή με το internet. Αλλά όχι τόσο όσο είναι τώρα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να μαθαίνω για όλα αυτά τα καινούργια πράγματα. Θυμάμαι όταν δημιουργήσαμε τη πρώτη μας σελίδα και το MySpace και όλα αυτά τα πράγματα, σωστά; Δεν ήταν έτσι, αλλά τώρα, αν κοιτάξεις στο δρόμο ο καθένας έχει το πρόσωπο του στο τηλέφωνο του! Μοιάζει σαν οι άνθρωποι να μη ζουν πια στο πραγματικό κόσμο και αυτό είναι λίγο τρελό.

Είναι, σίγουρα. Ακόμα και κατά τη διάρκεια συναυλιών κάποιες φορές…
Είχαμε συναυλίες όπου ανέβαινες στη σκηνή και το μόνο που έβλεπες ήταν smartphones. Τη πρώτη φορά που παίξαμε στο 70.000 Tons of Metal, όλοι είχαν ένα smartphone στο χέρι. Τη πρώτη φορά που παίξαμε στο βόρειο κομμάτι της Κίνας, το ίδιο. Όλοι οι άνθρωποι στο πλήθος με ένα smartphone στο χέρι τους. Ήταν τόσο αδιευκρίνιστο. Υποθέτω ότι τα smartphones είναι το πιο σημαντικό πράγμα για τους ανθρώπους στις μέρες μας, πιο σημαντικό από την οικογένεια ή τους καλύτερους τους φίλους.

Υποθέτω πως ναι, είναι μεγάλη συζήτηση. Είναι μια σκοτεινή πραγματικότητα για την ακρίβεια.
Ναι και το πρόβλημα είναι πως φτάνει σε όλους μας, και οι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτό. Και κάποιες φορές, και εγώ βγάζω τον εαυτό μου από το internet με το ζόρι. “Φύγε, πήγαινε στο γυμναστήριο, πάρε ένα ποδήλατο, κάνε κάτι. Μην είσαι όλη μέρα στο internet.”. Είναι σαν κακό ναρκωτικό.

Πράγματι. Πίσω στα του δίσκου, ως επιπλέον κομμάτι έχουμε τη διασκευή σε G.B.H., στο “City baby attacked by rats”. Κατά τη προακρόαση πριν μερικές μέρες, ανέφερες τη καλή σχέση που είχες με τους punk οπαδούς τότε, που σε οδήγησε να ακούσεις μπάντες όπως οι THE EXPLOITED, οι DEAD KENNEDYS και προφανώς οι G.B.H.. Υπήρχε αντιπαλότητα μεταξύ punk οπαδών και metal οπαδών τότε και αν ναι, το έχεις δει να αλλάζει τα τελευταία πολλά χρόνια;
Οι punk και metal οπαδοί μεγαλώσαμε κοντά ο ένας με τον άλλον, οπότε σπάγαμε πλάκα ο ένας με τον άλλο. Εμείς λέγαμε ότι δε μπορούσαν να παίξουν, και ότι οι metal μπάντες έχουν πολύ καλύτερους μουσικούς. Οι punk οπαδοί κάνανε πλάκα με τους στίχους σε metal κομμάτια, ή με το ότι τα κομμάτια είχαν πολλά solos. Οπότε κάναμε χαβαλέ και ταυτόχρονα γουστάραμε ο ένας τον άλλον. Είχα punk φίλους που μου λέγανε “μπορείς να μου δώσεις αυτό τον δίσκο των ACCEPT; To “Fast as a shark” είναι φοβερό κομμάτι!” και εγώ τους ζητούσα punk δίσκους. Οπότε υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός. Αλλά θυμάμαι όταν παίξαμε το πρώτο μας live, με μια punk μπάντα το 1985, τους THE EXPLOITED. Και αυτό το live ήταν ένα μεγάλο χάλι. Γιατί στο τέλος οι punk-άδες και οι μεταλλάδες δεν τα πήγαιναν καλά. Υπήρχε μια μικρή ένταση στο πλήθος, λόγω της διαφορετικής προσέγγισης. Το ‘85, δεν υπήρχε moshpit. To moshpit δεν γεννήθηκε στο metal εκείνη τη περίοδο. Οπότε οι punk-άδες κάνανε mosh με τις μπότες και οι μεταλλάδες κάνανε headbanging και ένιωθαν προσβεβλημένοι και απειλούμενοι από τους punk-άδες. Οπότε υπήρχε επιθετικότητα στο κοινό. Οπότε καταλήξαμε να παίξουμε τη περιοδεία με τους CRO-MAGS. Οι οποίοι ήταν oi μπάντα τότε, πριν αρχίσει να λέγεται hardcore και πάλι υπήρχαν καυγάδες στο πλήθος. Νομίζω είναι καλύτερα τώρα. Βλέπω πολλούς μεταλλάδες να πηγαίνουν σε συναυλίες των THE EXPLOITED πλέον. Τους είδα στο Rock Hard festival 2018 και είχαν καλό κοινό. Οι metal οπαδοί τους αποδέχτηκαν σε πολύ καλό βαθμό.

Υποθέτω συνδέσανε τις τελείες μεταξύ των thrash οπαδών και των hardcore punk οπαδών μετά από όλα αυτά τα χρόνια. Τουλάχιστον έτσι δούλεψε για μένα ως μουσικόφιλο.
Η hardcore σκηνή έγινε πολύ μεγάλη μετά από λίγο καιρό. Και ανακατεύουν περισσότερο από όλους punk rock και metal, οπότε και αυτό έπαιξε το ρόλο του κάπως.

Οπωσδήποτε, ειδικά οι THE EXPLOITED μια από τις πλέον αγαπημένες μου punk μπάντες όλων των εποχών.
Είναι φοβεροί, και η πλάκα είναι πως ο Wattie είναι τεράστιος οπαδός των DESTRUCTION!

Και διασκευάσατε το “Fuck the USA”…
Και στο ίδιο festival που παίξαμε στη Ουγγαρία, ανέβηκε μαζί μας στη σκηνή, όταν το παίξαμε. Είχα και τη τιμή να τραγουδήσω δύο φορές μαζί τους το κομμάτι αυτό. Οπότε είχαμε ξανατζαμάρει στο παρελθόν.

40 χρόνια DESTRUCTION, 17 studio δίσκοι, αμέτρητες περιοδείες. Μια μακρά και αξιοσέβαστη δισκογραφία, από όλο τον ακραίο metal ήχο. Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που ποτέ δεν άλλαξε καθ’ όλη τη πορεία της μπάντας;
Πιστεύω μια συγκεκριμένη επιθετικότητα που έχουμε. Η ταχύτητα και η επιθετικότητα ήταν πάντα εκεί μαζί μας. Το οποίο είναι και αυτό που πολλοί κατακρίνουν σε εμάς, που δεν ξέρουν τη μπάντα ότι “οι DESTRUCTION, παίζουν πάνω κάτω τα ίδια, τα κομμάτια παραείναι γρήγορα”. Είμαστε μια μπάντα που απλώς ποτέ δεν επιβράδυνε. Νομίζω ότι αυτή η επιθετικότητα βρίσκεται σε όλα τα DESTRUCTION άλμπουμ, τουλάχιστον σε αυτά που έπαιξα εγώ. Αλλά πάντα είχαμε μια συγκεκριμένη ταχύτητα, και αυτό το παίρνω σαν κομπλιμέντο. Το ότι έχουμε γρήγορα και ανελέητα κομμάτια είναι το πιο αξιοθαύμαστο σε αυτή τη μπάντα, και δεν άλλαξε ποτέ.

Οπωσδήποτε δεν άλλαξε. Όσον αφορά τα μελλοντικά σχέδια, στη προακρόαση ανέφερες μια Αμερικάνικη περιοδεία που προσπαθείτε να κλείσετε. Κάτι άλλο που έχουν στα σκαριά οι  DESTRUCTION;
Προσπαθούμε να προγραμματίσουμε όλο το χρόνο φυσικά. Σε αυτή τη φάση είναι δύσκολο να προγραμματίσουμε, αλλά η Αμερικάνικη περιοδεία, δείχνει να παίρνει σάρκα και οστά. Θα γίνει Απρίλιο με Μάιο, ελπίζω να μπορέσουμε να το ανακοινώσουμε σύντομα (σ.σ.: ανακοινώθηκε αργότερα, με support τους NERVOSA/SUNLORD/VX36). Μένουν κάποιες διαπραγματεύσεις για κάποιες από τις τελευταίες συναυλίες. Μετά την Αμερικάνικη περιοδεία, ελπίζουμε να μπορέσουμε να κάνουμε Ευρωπαϊκή και να παίξουμε τα festival, η καλοκαιρινή σεζόν ελπίζω να δουλέψει. Μετά από αυτό, θα γυρίσουμε στην Λατινική Αμερική, να παίξουμε στο Mexico Metal Fest και να παίξουμε μια Λατινοαμερικάνικη περιοδεία. Τέλος, επιστρέφουμε Ευρώπη και κάνουμε την περιοδεία μας εδώ. Αναβάλλαμε τη περιοδεία μας για το Οκτώβρη, γιατί λόγω Covid φοβηθήκαμε ότι δε θα μπορέσουμε να παίξουμε στην Ευρώπη νωρίτερα. Οπότε η Ευρωπαϊκή περιοδεία είναι τον Οκτώβριο. Μετά από αυτό, στα πλάνα είναι να πάμε στην Ασία, την Αυστραλία και μετά ο χρόνος τελείωσε.

Αυτό ήταν όλο Schmier! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου, ήταν τεράστια τιμή, και ο επίλογος είναι δικός σου!
Ελπίζω να μπορέσουμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα φέτος, ήταν δύο σκατένια χρόνια για όλους μας. Όλοι χρειαζόμαστε μουσική, ζωντανή μουσική, να ροκάρουμε. Η Ελλάδα είναι στη κορυφή της λίστας, έχουμε μακρά ιστορία από φανταστικές συναυλίες στην Ελλάδα, και πολλούς οπαδούς τους οποίους σίγουρα δε ξεχνάμε. Ελπίζω να μπορέσουμε να επιστρέψουμε αργότερα φέτος και να περάσουμε καλά με λίγο metal μαζί!

Γιάννης Σαββίδης

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Artists

DEVIL’S TRAIN interview (RD Liapakis)

Published

on

“Rock n’ roll children”

Τον Δημήτρη Λιαπάκη, τον γνωρίζω πάνω από 20 χρόνια. Μπορεί και 25. Έχουμε κάνει άπειρες συνεντεύξεις και πάντα είχα άγχος μαζί του, γιατί κάθε φορά που μιλούσαμε, ξεφεύγαμε και η κουβέντα κρατούσε πάνω από μία με μίαμιση ώρα, ένας πραγματικός εφιάλτης στην απομαγνητοφώνηση. Αυτή τη φορά, χωρίσαμε τη συνέντευξη σε δύο μέρη, αυτό που αφορούσε τους DEVIL’S TRAIN και αυτό που αφορούσε όλα τα υπόλοιπα (και δεν αφορούν του υπόλοιπους!!!). Αφού λοιπόν ξεκινήσαμε με αυτό το σκεπτικό, μπορείτε να διαβάσετε τα πάντα ΠΟΛΥ ενδιαφέροντα πράγματα που μας λέει ο Λιαπάκης, για το “Ashes and bones”, τη νέα τους σύνθεση, τη σημαντική καθυστέρηση στην κυκλοφορία του, τη λογική πίσω από τη σύνθεση των τραγουδιών, τις διασκευές, τους MYSTIC PROPHECY και τους STEEL PROPHET.

Ashes and bones” είναι ο τίτλος του νέου δίσκου των DEVILS TRAIN. «Στάχτη και κόκαλα»; Τι όνειρο είδες κι έβγαλες αυτόν τον τίτλο;
Ξέρω εγώ ρε φίλε; Ξύπνησα ένα πρωί και την είδα cowboy. Χαχαχα! Αφού ξέρεις, ότι ψάχνομαι πολύ με τέτοια πράγματα, τίτλους τραγουδιών, τίτλους άλμπουμ, να δεις τις φωτογραφίες, το εξώφυλλο, υπάρχει αυτή η ρετρό ατμόσφαιρα, μπέρδεψα το stoner, με το southern και το blues, οπότε χρειαζόμασταν έναν τίτλο σαν κι αυτόν.

Πέρασαν εφτά χρόνια από τον προηγούμενο δίσκο των DEVILS TRAIN. Σκέφτηκες να διαλύσεις το συγκρότημα ή συνέβαιναν πολλά πράγματα και είπες να τους αφήσεις λίγο στην άκρη;
Ποτέ δεν σκέφτηκα να διαλύσω τους DEVIL’S TRAIN. Είναι το παιδί μου. Ποτέ δεν θέλω να στήνω project αλλά συγκροτήματα. Είμαι band leader κι όχι follower. Το άλμπουμ αυτό ήταν να βγει πριν από δύο χρόνια, αλλά έσκασε ο κορονοϊός και είπα ότι δεν πρόκειται να βγάλω άλμπουμ μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση με τίποτα, από τη στιγμή που δεν θα μπορεί ο κόσμος να βρει το δίσκο στα μαγαζιά, δεν μπορώ να παίζω live, να περιοδεύω. Αν προσθέσεις ότι βγάλαμε δίσκο με τους MYSTIC PROPHECY, κάναμε περιοδείες, μπήκα και στους STEEL PROPHET, λες και μου περίσσευε χρόνος (γέλια), καταλαβαίνεις ότι πήγαν όλα πίσω. Είμαι ο βασικός συνθέτης, οπότε έγραφα για το ένα γκρουπ, έγραφα για το άλλο, βάλε τη δουλειά στο στούντιο, πέρασαν τα χρόνια. Θα έβγαινε στα τέσσερα χρόνια, βγήκε στα εφτά. Αλλά δεν με πειράζει καθόλου, γιατί βγήκε ακριβώς όπως ήθελα να βγει, οπότε δεν έχει καμία σημασία για μένα ο χρόνος που πέρασε.

Πως έψησες τον Joerg Michael να ξαναπαίξει τύμπανα; Αν δεν κάνω λάθος, είχε αποσυρθεί.
Δεν τον έπεισα. Ο Joerg ήταν πάντα οπαδός αυτής της μουσικής και του άρεσαν όλοι οι δίσκοι που έκανε. Όταν άκουσε το υλικό που έγραφα με τον κιθαρίστα μας, τον Dan Baune, μου είπε ότι μπορεί να είχε αποσυρθεί απ’ οτιδήποτε άλλο, αλλά στους DEVIL’S TRAIN ήταν μέσα, ήθελε να πάρει μέρος. Ο Joerg τώρα κάνει booking και είναι ατζέντης σε μεγάλα συγκροτήματα, αλλά ήταν το όνειρό του να παίξει σ’ ένα τέτοιο συγκρότημα, όπως οι DEVIL’S TRAIN.

Προφανώς είχε βαρεθεί να παίζει σαν drum machine σε όλα τα power metal συγκροτήματα… Είχε καταντήσει μονότονο το παίξιμό του, ενώ είναι πολύ καλός ντράμερ.
Ακριβώς αυτό ρε φίλε. Είχε καταντήσει το drum machine της Γερμανικής –και όχι μόνο- σκηνής. AXEL RUDI PELL, SAXON, RUNNING WILD, STRATOVARIUS. Είναι ο πιο πολυάσχολος ντράμερ, με τα περισσότερα projects που παίξει κανείς, είναι ο Joerg. Αν ανοίξεις στη Wikipedia, θα σου βγάλει 200 συγκροτήματα. Μέχρι και στους MEKONG DELTA, αλλά με αυτό το τυπικό στυλ. Όταν είχαμε βρεθεί για τον πρώτο δίσκο, ήξερα ότι ήταν μεγάλος οπαδός των VAN HALEN και του Αμερικάνικου hard rock και μου είπε: «πάντα ήθελα να παίξω σ’ ένα τέτοιου είδους άλμπουμ».

Στους δίσκους σου, μας έχεις συνηθίσει να μας παρουσιάζει συνήθως έναν νέο, Έλληνα μουσικό. Πως προέκυψε ο Dan Baune; Το συζητήσατε με τον Άκη τον Κοσμίδη από τη ROAR ή τον γνώριζες από τη δουλειά του με τους MONUMENT;
Κοίτα, αν τον έχεις ακούσει στους MONUMENT, δεν θα σου πάει ποτέ το μυαλό ότι θα ταιριάζει με τους DEVIL’S TRAIN!!! Τον είχα ακούσει σε κάποια άλλα project και είχα διακρίνει ότι έχει αυτό που ήθελα για το γκρουπ, ένα ύφος κοντά σ’ αυτό του John Sykes, πιο «στεγνό», χωρίς πολλά εφέ. Ζήτησα το contact του από τον Άκη Κοσμίδη, που έχει τη ROAR!, μιλήσαμε, ήταν ενθουσιασμένος κι εκείνος και γράψαμε μαζί κάποια κομμάτια. Δεν είναι όλα δικά μου. Βρήκαμε πολύ καλή χημεία ανάμεσά μας και καταλάβαινε αμέσως τι θέλω. Το πιο σημαντικό απ’ όλα, ξέρεις ποιο ήταν ρε Σάκη; Ότι δεν σπαταλήσαμε χρόνο σε ανούσιες συζητήσεις. Αντί να καθόμαστε 10 ώρες να συζητάμε πώς θα παίξουμε τα τραγούδια, ρίχναμε 10 ώρες δουλειά και ανταμειφθήκαμε για τον κόπο μας.

Σε γνωρίζω 25 χρόνια περίπου και μπορώ να επιβεβαιώσω ότι πάντα σου άρεσε αυτό το bluesy hard rock. Πως όμως μπορείς να πείσεις τον μέσο ακροατή, ότι μία μπάντα που έχει κατ’ εξοχήν power metal μουσικούς, όπως εσύ, ο Joerg Michael και ο Jens Becker, παίζει αυτό το είδος μουσικής, επειδή του αρέσει κι όχι επειδή μπορεί να είναι πιο πολύ στη μόδα τώρα;
Αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω. Να πάρω power metal μουσικούς και να παίξω κάτι διαφορετικό. Ποιο θα ήταν το νόημα να κάναμε κάτι πάλι προς το ύφος των MYSTIC PROPHECY; Αν έβγαινε κάτι παρόμοιο με τα υπόλοιπα συγκροτήματά μου, δεν θα το προχωρούσα. Όταν όμως βγήκε το ντεμπούτο, όλος ο κόσμος περίμενε power metal, αλλά αυτό που πήραν, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Αν ήταν να κάνω νέους MYSTIC δίπλα στους MYSTIC, μία από τις δύο μπάντες, θα την σκότωνα. Όσοι με ξέρουν από παλιά, πάντα γνώριζαν την αγάπη μου για το mainstream rock των 80s και των 70s. Μου άρεσαν πάντα οι WHITESNAKE, οι BLACKFOOT, οι LYNYRD SKYNYRD και το όνειρό μου ήταν να κάνω «American style heavy rock, made in Europe». Τα hooks, το vibe, είναι όλο αμερικάνικο, οι κιθάρες και η παραγωγή μας, όμως, δεν είναι σαν τους BLACK STONE CHERRY, τους BLACKBERRY SMOKE ή τους ALTER BRIDGE. Εκείνοι, γεννιούνται έχοντας αυτό το στυλ. Άντε τώρα να βάλεις τον Γερμανό, που μεγάλωσε μέσα στις μπυραρίες, να παίξει αυτό το ύφος. Αφού και ο Joerg και ο Jens, μου είχαν πει ότι δυσκολεύονταν να παίξουν αυτά που ζητούσα, παρότι είναι τόσο έμπειροι μουσικοί. Αλλά είναι τόσο επαγγελματίες, πέρα από θρύλοι αυτής της μουσικής, που έπαιξαν αυτό που ακριβώς ήθελα, αυτό με το οποίο μεγάλωσα, αυτή τη sexy μουσική των DEF LEPPARD ή των WHITESNAKE, έβαλα και λίγο stoner για την πιτσιρικαρία, λίγο southern rock και λίγο blues κι έτοιμοι είμαστε.

Τώρα που είπες “sexy”, πλέον έχει γίνει trademark των DEVILS TRAIN τα video clip τους να είναι γεμάτα με ωραίες, sexy κοπέλες, να χορεύουν, χωρίς τίποτα χυδαίο, αλλά όπως τα video της δεκαετίας του ’80.
Μα, αυτό ακριβώς ήταν το vibe. Με αυτή τη μουσική μεγάλωσα και αν έβλεπες video clip των WHITESNAKE, των RATT, των W.A.S.P. εκείνη την περίοδο, θα έβλεπες συνεχώς γυναίκες. Η γυναίκα παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο στο rock n’ roll. Προσπαθούμε κι εμείς να έχουμε καλλίγραμμες γυναίκες να χορεύουν, όχι πρόστυχα και χυδαία όμως. Είναι ένα κλισέ που θέλω να έχω στο συγκρότημα, ναι. Όπως και στα live, έτσι και στα video, «πρώτα τρώει το μάτι και μετά τ’ αυτί». Όταν βλέπεις ένα συγκρότημα στη σκηνή, να βγαίνει με τσαμπουκά και λίγο καλά να παίζει, αμέσως λες ότι είναι πολύ καλό το σχήμα. Αν βγεις σαν το παρτάλι και καλά να παίζεις, κανείς δεν θα δώσει σημασία. Εγώ θέλω να δώσω την Ευρωπαϊκή πλευρά του blues, rock, stoner, δεν το παίζω «αμερικανάκι». Δεν πάω να αντιγράψω τους DEAD DAISIES ή τους WHITESNAKE. Και να σου πω κάτι περίεργο; Το μεγαλύτερο hype των Αμερικάνων στα streaming services αυτή τη στιγμή, είμαστε εμείς, σ’ αυτή τη φάση, όχι κάποια δική τους μπάντα.

Ο δίσκος έχει βγει εδώ και κάποιες μέρες και φαίνεται ότι πάει πολύ καλά. Τι περιμένατε και τι σας ήρθε;
Κατ’ αρχάς, είμαι άτομο πολύ απαισιόδοξο και ό,τι έρχεται καλύτερο, έτσι χαίρομαι περισσότερο. Εγώ δεν περίμενα τίποτα, το μόνο που ήθελα ήταν να βγάλω ένα καλό άλμπουμ που ξέρω ότι τα κατάφερα. Από εκεί και πέρα όμως, ο κόσμος αποφασίζει αν ένα άλμπουμ πάει καλά. Βγήκαμε στο #47 στα Γερμανικά charts, στην Ελλάδα την πρώτη εβδομάδα στο #34, τη δεύτερη στο #14 και τώρα, την τρίτη εβδομάδα, στο #33, στην Ελβετία βγήκαμε στο #72. Πήγαμε όμως και πολύ καλά στα downloads, παρότι η μουσική μας είναι για φυσικό προϊόν, κι αυτό σημαίνει ότι οι νεότεροι κατέβασαν τραγούδια μας. Φαντάσου ότι στην Ελλάδα ήμασταν #2 στα iTunes και στην Αμερική #24, στη Γερμανία #13, στη Φινλανδία και τη Σουηδία στο Top Ten. Δεν περίμενα κάτι και ήταν μία πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη όλα αυτά.

Και πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι λείπατε από το προσκήνιο για 7 χρόνια, έτσι;
Ναι, αλλά κάναμε πολύ δυνατή προώθηση. Πέντε video clip βγάλαμε πριν την κυκλοφορία και σε λίγες μέρες κυκλοφορεί και το έκτο.

Που θα είναι το “Rising on fire”; Γιατί εγώ αυτό θα έβγαζα πριν την κυκλοφορία του δίσκου.
Ναι, αυτό θα είναι.

Μου θυμίζει το “Black velvet” της Alannah Myles.
Ε, ναι. Από εκεί είναι. Ποτέ δεν βγάζω κάτι να είναι ξεκάρφωτο. Δηλαδή, σκέφτηκα πάρα πολύ για τη διασκευή, για το εξώφυλλο, για τα πάντα. Ακόμα και τη φωτογραφία να έχει αυτό το ρετρό χρώμα, το κόκκινο.

Πες μου λίγο για τη διασκευή τώρα. Συνηθίζεις να διασκευάζεις πολύ γνωστά τραγούδια. Στο προηγούμενο άλμπουμ είχες κάνει το “Immigrant song”, στο ντεμπούτο, το “American woman”. Με τους MYSTIC PROPHECY, αφήνοντας έξω το άλμπουμ διασκευών, έχεις κάνει το “Sex bomb”, το “Paranoid”, πολύ κλασικά τραγούδια. Έχουμε μιλήσει πολύ γι’ αυτό και μου έχεις πει ότι το κάνεις επίτηδες. Αυτό που σκέφτομαι, όμως, είναι ότι το “Word up”, οι KORN το έχουν κάνει εκ νέου μία πολύ μεγάλη επιτυχία. Για ποιο λόγο πας να κάνεις κάτι που μπορεί να ακουστεί διασκευή στη διασκευή;
Οι KORN έφεραν το τραγούδι ακριβώς στον ήχο τους. Εμείς το πήγαμε σε πιο bluesy, southern, stoner καταστάσεις, με χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, φτιάξαμε κι ένα ωραίο, sexy video. Δεν θέλω να κάνω επανεκτελέσεις και θέλω η διασκευή να ταιριάζει και στο ύφος της μπάντας.

Κοιτάζοντας το Spotify των MYSTIC PROPHECY, βλέπω ότι μετά το “Ravenlord”, ουσιαστικά βρίσκονται τρεις διασκευές στα πιο streamαρισμένα τραγούδια σας. Το “Paranoid”, το “I’m still standing” και το “Because the night”.
Να πάμε λίγο, τότε, στο άλμπουμ διασκευών των MYSTIC PROPHECY. Εκείνο είχε γίνει εντελώς επίτηδες έτσι. Ήθελα να μπω σε πολλά «ύδατα», με Elton John, με το “Hot stuff”, με το “Stroke me”, με την Patti Smith και φέραμε όλα τα κομμάτια στο ύφος των MYSTIC PROPHECY. Αν κοιτάξεις, έχουμε καταφέρει να υπάρχουν 300-350.000 ακροατές το μήνα στο Spotify. Είναι πολύ περισσότεροι από πολύ πιο γνωστά ονόματα στο χώρο. Κατάφερα κι έκανα τους MYSTIC PROPHECY ενδιαφέροντες ακόμα και σε κόσμο που δεν άκουγε καθόλου όχι μόνο το γκρουπ, αλλά και το είδος μουσικής. Αυτός είναι και ο λόγος που οι MYSTIC PROPHECY τα τελευταία 3-4 χρόνια, έχουν «εκραγεί» στα streams. Λες και περνάμε δεύτερη νεότητα. Καταφέραμε και κερδίσαμε οπαδούς από διαφορετικά είδη μουσικής. Αυτή είναι και η λογική στις διασκευές των DEVIL’S TRAIN. Να δείξω την μπάντα σε άλλο κόσμο.

Τα τελευταία χρόνια, η μουσική βιομηχανία πάει με ολοένα και πιο γρήγορο ρυθμό στην ψηφιακή φάση και το streaming. Οι DEVILS TRAIN, αλλά και οι MYSTIC PROPHECY, είναι πιο «παραδοσιακές» μπάντες, που βασίζονται πιο πολύ στο φυσικό προϊόν. Βλέπεις το μέλλον πιο δύσκολο για συγκροτήματα τέτοιου είδους;
Από τη μία πιο δύσκολο, από την άλλη πιο εύκολο, γιατί πολλά γκρουπ δεν βγάζουν πλέον φυσικό προϊόν. Αυτό που με στενοχωρεί, είναι ότι οι εταιρίες «σκοτώνουν» γκρουπ που είναι ακόμα δυνατά σε φυσικό προϊόν… Οι DEVIL’S TRAIN και οι MYSTIC PROPHECY, επειδή είμαστε χρόνια στο κουρμπέτι, έχουμε πιστούς οπαδούς. Ιδιαίτερα οι MYSTIC, έχουν οπαδούς που ξεκίνησαν να τους ακούνε στα 22 τους χρόνια και είναι τώρα 50 και ακόμα υποστηρίζουν. Και είναι σε ηλικία να έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν ένα βινύλιο, εκεί που ο πιτσιρικάς, πληρώνοντας 10 ευρώ το μήνα, έχει 50.000 τραγούδια στο Spotify. Υπάρχουν ακόμα πολλοί άνθρωποι, νοσταλγικοί, που γουστάρουν να αγοράζουν τις ειδικές εκδόσεις των βινυλίων και όλα αυτά τα ωραία. Νομίζω θα κρατήσει 4-5 χρόνια ακόμα αυτή η φάση. Αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι, όπως ο Άκης ο Κοσμίδης, που έχει τη ROAR! Rock Of Angels Records, την εταιρία μας, θα συνεχίζει να υπάρχει φυσικό προϊόν, για τους νοσταλγικούς ανθρώπους, που δεν είναι λίγοι, όσο νομίζουν οι μεγάλες εταιρίες πως είναι. Πρέπει να έχεις μεράκι για να ασχολείσαι με αυτή τη φάση. Πλέον, έχουν μπει μεγάλες εταιρίες που ασχολούνται μόνο με το ψηφιακό κομμάτι, που είναι μόνο business. Ένα κόκκινο κουτάκι να δουν στο excel, σε πετάνε από την εταιρία χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Γυρίζοντας σ’ αυτά που λέγαμε για τις διασκευές, σκέφτεσαι να βγάλεις “Monuments uncovered II”;
Με τα χίλια (γέλια). Δεν είναι ωραίο που το λέω, αλλά είναι αλήθεια. Όταν βγήκε το “Monuments uncovered”, είχε πουλήσει τα τριπλάσια από τα προηγούμενα άλμπουμ των MYSTIC PROPHECY!!! Κι αυτό πήρε αλυσίδα και τα επόμενα άλμπουμ μας, αφού κερδίσαμε οπαδούς. Το “Metal division”, πούλησε 30% περισσότερο από το “War brigade”, σε μία περίοδο που όλα πήγαιναν 30% κάτω. Να δούμε όμως πότε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Αυτές τις μέρες δουλεύουμε το νέο άλμπουμ των MYSTIC PROPHECY, τον Οκτώβριο θα ηχογραφήσω το δίσκο των STEEL PROPHET και παράλληλα έχω ξεκινήσει με τον Dan Baune, το νέο DEVIL’S TRAIN. Μου αρέσει πολύ να κάνω μουσική. Να περάσουν τα χρόνια και να λέω ότι έχω αφήσει κάτι πίσω μου.

Σάκης Φράγκος

Continue Reading

Artists

THE SISTERS OF MERCY – 12 STORIES ABOUT “FLOODLAND”

Published

on

Όταν με ρωτάνε τι σημαίνει gothic rock, το πρώτο album που θα συστήσω είναι το “Floodland” των THE SISTERS OF MERCY. Μπορεί να ακούγεται αιρετικό όλο αυτό, αφού για πάρα πολλούς είναι solo album του Andrew Eldritch (δεν έχουν ιδιαίτερα άδικο), ενώ διαδέχεται και ένα τόσο κομβικό ντεμπούτο όπως το “First and last and always”. Παρ’ όλα αυτά πρόκειται για ένα ακόμη αριστουργηματικό άλμπουμ κάτω από το TSOM brand, ενώ υπάρχουν και πάρα πολλές ιστορίες πίσω από τη δημιουργία του.

Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από την κυκλοφορία του “Floodland” και αυτό το αφιέρωμα προορίζονταν για το Νοέμβριο. Όμως η επίσκεψη του Eldritch και της παρέας του αυτό το καλοκαίρι στο Chania Rock Festival, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, στη Μονή Λαζαριστών, αναγκάζουν τον γράφοντα να επισπεύσει τις διαδικασίες και να πει την ιστορία αυτού του πολύ σημαντικού album, χρησιμοποιώντας ως αφορμές τις δώδεκα συνθέσεις που υπάρχουν είτε στο κύριο tracklisting, είτε στα b-sides. Με την ελπίδα μιας καλής live εμφάνισης, πάμε να δούμε παρέα κάποιες γνωστές και πολλές άγνωστες πτυχές αυτού του μοναδικού δίσκου…

1. Dominion/Mother Russia: Το εναρκτήριο τραγούδι προέκυψε μέσα από τα sessions του Andrew Eldritch με τον Jim Steinman στα ιστορικά Power Station studios της περιοχής Hell’s Kitchen στη Νέα Υόρκη (ψάξτε μόνο από περιέργεια πόσοι ιστορικοί δίσκοι ηχογραφήθηκαν εκεί πέρα). Πρόκειται για τη σύμπραξη των Eldritch, Steinman και του βοηθού του Larry Alexander. H αρχική σύνθεση περιείχε μόνο το “Dominion” και το δεύτερο μέρος του “Mother Russia” συμπεριλήφθηκε κατά τις ηχογραφήσεις και ήταν μια ξερή αναφορά στον Ψυχρό Πόλεμο και στην έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου στο Chernobyl της Ουκρανίας (τότε Σοβιετική Ένωση). Όπως και στο “This corrosion”, έτσι και εδώ ακούγεται η 40μελής New York Choral Society, ενώ και ο Larry Alexander κατέληξε να είναι ο ουσιαστικός παραγωγός όλου του άλμπουμ. Όπως δήλωσε σε συνεντεύξεις του, μετά τα Power Station, ακολούθησε τον Eldritch στην Αγγλία, προκειμένου να βάλει σε σειρά έναν χαοτικό αριθμό από σκόρπιες κασέτες με ηχογραφήσεις και διάσπαρτες ιδέες. Αφού κατάφερε αυτόν τον άθλο, ο Alexander μετά την κυκλοφορία του “Floodland” φυσικά και απολύθηκε. Έτσι επειδή.

2. Flood I & II: Τα δύο μέρη του “Flood” βρίσκονται στρατηγικά τοποθετημένα στο album, καθώς και τα δύο διαδέχονται τις ισάριθμες, εναρκτήριες συνθέσεις του Jim Steinman και στην Α και στην Β πλευρά. Το concept του “Flood” επικεντρώνεται σε μια πλημμύρα που συνέβη στο Αμβούργο, λίγες μέρες μετά το ατύχημα που αναφερθήκαμε πιο πάνω. Στα 80s πολλοί μουσικοί από το Ηνωμένο Βασίλειο, είχαν μετακομίσει στη Γερμανία για φορολογικούς λόγους και ο Eldritch είχε επιλέξει ως τόπο διαμονής του το λιμάνι του Αμβούργου. Οι στίχοι περιγράφουν τον Eldritch να κάθεται σε ένα μπαρ, να παρατηρεί την τοξική βροχή και την πλημμύρα που τη συνοδεύει, καθώς και τα διάφορα ζευγάρια που έπιναν το ποτό τους ταυτόχρονα με αυτόν.

3. Lucretia my reflection: Το τραγούδι που ξεσηκώνει τους θαμώνες οποιουδήποτε goth club στον κόσμο, είναι η σύνθεση με την οποία καλωσορίζει ο Andrew Eldritch στις τάξεις των THE SISTERS OF MERCY την Patricia Morrison. Το παρουσιαστικό της του θύμιζε την Λουκρητία Βοργία, τη γνωστή femme fatale του Μεσαίωνα, η οποία κυβέρνησε την αρχαία Perugia τον Μεσαίωνα και εξουδετέρωνε τους αντιπάλους της, χύνοντας δηλητήριο στα ποτά και στα φαγητά τους. Η Morrison είχε κληθεί να συμμετάσχει στο “Gift” EP των THE SISTERHOOD, όπου εκεί βρίσκονται οι μοναδικές της συνεισφορές σε όλα τα χρόνια που ήταν δίπλα στον Eldritch. Στο “Floodland” ήταν χρήσιμη βέβαια μόνο η φυσική της παρουσία στις φωτογραφήσεις και στα video clips και όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Andrew, “ήθελα κάποιον να κρατάει στιβαρά το μπάσο”. Έναν ρόλο για τον οποίο την πλήρωνε, σύμφωνα με φήμες, με 300 λίρες την εβδομάδα! Το δε περίφημο video clip, όπως και αυτό του “This corrosion”, γυρίστηκαν σε διάφορα μέρη της βιομηχανικής ζώνης της Βομβάης στην Ινδία.

4. 1959: Αυτό είναι το άτυπο τέταρτο single του “Floodland”, το οποίο αν και συνοδεύεται από το σχετικό video clip, ποτέ δεν κυκλοφόρησε επίσημα σε βινυλιακή μορφή. Το 1959 γεννήθηκε ο κατά κόσμο Andrew William Harvey Taylor, που μετέπειτα έγινε παγκοσμίως γνωστός ως Andrew Eldritch. Περιέχει στιχουργικές αναφορές στο βιβλίο “Where the wind blows” του Raymond Briggs, σχετικά με ένα αντρόγυνο που αργοπεθαίνει μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο. Όπως είπαμε και πιο πριν, τα γεγονότα στο Chernobyl ήταν ακόμη νωπά. Σε ότι αφορά την Isabelle που αναφέρεται προς το τέλος του τραγουδιού, αυτή είναι διπλή αναφορά. Από τη μια βρίσκεται μια SISTERS fan, η οποία είχε προτείνει στον Eldritch να γράψει ένα ακουστικό τραγούδι μόνο με τη συνοδεία πιάνου, ενώ από την άλλη βρίσκεται το όνομα της κόρης της… Lucrezia Borgia, μετά τη γέννα της οποίας πέθανε μόλις στα 39 της.

5. This corrosion: Η δημιουργία του “Floodland” ξεκίνησε από αυτό εδώ το δεκάλεπτο έπος. Πριν διαλυθεί η κλασική τριάδα των THE SISTERS OF MERCY, ο Eldritch είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του να συνεργαστεί με τον παραγωγό των “Bat out of hell”, Jim Steinman, για αυτό και έπαιζαν στις συναυλίες τη διασκευή του “Gimme gimme gimme” των ΑΒΒΑ, προκειμένου να του δείξει ότι διαθέτει και μια ποπ πλευρά. Όταν τελικά, συμφώνησαν να το γράψουν, εξάντλησαν το budget των 50.000 δολαρίων που έδωσε η WEA για ολόκληρο το album! Τελικά, μετά και από παρέμβαση του ίδιου του Steinman, η δισκογραφική πείστηκε να δώσει μερικές χιλιάδες δολάρια επιπλέον, προκειμένου και να αποπερατωθεί το “Dominion” και να ολοκληρωθεί το “Floodland” όπως το ξέρουμε μέχρι και σήμερα. Σε ότι αφορά το στιχουργικό κομμάτι, εδώ έχουμε να κάνουμε με συνεχείς μπηχτές προς τους Hussey/Adams, οι οποίοι μετά τη διάλυση ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα των SISTERS (“Gimme the ring”).

6. Driven like the snow: Το τραγούδι αυτό είναι το sequel του “Nine while nine” (“The lipstick on my cigarettes…”) και, όπως και ο προκάτοχός του, έτσι και αυτό είναι αφιερωμένο στον ανολοκλήρωτο έρωτα του Eldritch με την Claire Shearsby, κάτι που έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο mastermind. Πέρα από το motto “Fuck me and marry me young” που εδώ και 35 χρόνια συνοδεύει διάφορα SISTERS shirts, o στίχος “Kill the lights in the middle of the road” είναι tribute στο “The master song” του Leonard Cohen. Το “The master song” βρίσκεται στην Α πλευρά του ντεμπούτου του Cohen πίσω στο μακρινό 1967, ενώ η πλευρά αυτή κλείνει με το τραγούδι… “Sisters of Mercy”!

7. Never land: Η αρχική ιδέα ήταν να κλείνει το tracklisting με ένα μεγάλο instrumental, εν προκειμένω το “Never land”. Όμως, με το “This corrosion” να τρώει σχεδόν δέκα λεπτά και τα “Flood II” και “Driven like the snow” άλλα έντεκα, τα περιθώρια της δεύτερης πλευράς ήταν ιδιαίτερα στενά. Η μέση λύση βρέθηκε με ένα απόσπασμα της αρχικής σύνθεσης, η οποία πήρε τον υπότιτλο “A fragment” και με στίχους που προστέθηκαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Bonus παράσημο για το “Never land” αποτελεί η εμφάνισή του στην πέμπτη και καλύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς “American Horrror Story”.

8. Torch: Το b-side του “This corrosion” single, είναι μια σύνθεση που υποτίθεται ότι θα βρίσκονταν στο νέο album της κλασικής τετράδας, του οποίου ο τίτλος θα ήταν “Left on mission and revenge”. Στην επανέκδοση του “Floodland” σε CD, όπως και στην κασέτα, περιέχονταν ως bonus track. Μετά τα παρατράγουδα που έγιναν με τους THE SISTERHOOD και τα οποία θα διαβάσετε παρακάτω, ο Wayne Hussey και ο Craig Adams είπαν να χαλάσουν τον τίτλο του νέου album του πρώην συνεργάτη τους και να ονομάσουν το νέο τους συγκρότημα THE MISSION!

9. Colours: Ένα χρόνο πριν, ο Andrew Eldritch κυκλοφόρησε το “Gift” EP με το project των THE SISTERHOOD. Ένα από τα τραγούδια που περιέχονταν σε αυτό το ΕΡ ήταν και το “Colours”, του οποίου μια ελαφρώς διαφορετική version βρίσκεται και στο b-side του “This corrosion”, αλλά και ως bonus track στην επανέκδοση σε CD. Η ιστορία των THE SISTERHOOD έχει αρκετή ίντριγκα: Μετά τη διάλυση της κλασικής σύνθεσης, οι Hussey/Adams περιόδευαν ως THE SISTERHOOD και ήθελαν να κατοχυρώσουν το όνομα των THE SISTERS OF MERCY, καταπατώντας τη σχετική, προφορική συμφωνία με τον Eldritch. Το πράγμα αυτό δεν άρεσε καθόλου στον τελευταίο, ο οποίος πρόλαβε και να κατοχυρώσει νομικά το όνομα των SISTERS, αλλά και να ηχογραφήσει μέσα σε μόλις έντεκα ημέρες το “Gift”, αφήνοντας προσωρινά τους άσπονδους φίλους του χωρίς όνομα. Το ότι το “Gift” είναι κάτω του μετρίου (για να μην πω κάτι άλλο), είναι μια ιστορία που την αφήνω για μελλοντικό κείμενο.

10. Long train: Το “Long train”, b-side στο “Lucretia my reflection” δεν είναι μια άγνωστη σύνθεση. Στην ουσία πρόκειται για μια extended version του “Train”, μιας σύνθεσης του Eldritch και leftover του “First and last and always”. Τα κάτι λιγότερο από τρία λεπτά του “Train” κατέληξαν και ως limited bonus flexi disc στο πακέτο με το “Walk away” single, αλλά και ως μέρος του “Body and soul” EP, για το οποίο είχαμε μιλήσει πριν μερικά χρόνια στη στήλη “Beyond The Pale”. Η μετονομασία του ως “Long train” έχει άμεση σύνδεση με το a-side, καθώς υπάρχει αυτούσια η φράση στη γέφυρα της σύνθεσης. Ο δε ήχος είναι το ίδιο μουντός με την πρώτη εκτέλεση, πράγμα που σημαίνει ότι προέρχεται από τα ίδια recording sessions.

11. Untitled/Sandstorm/Ozymandias: Τα τρία b-sides του “Dominion” είναι αλληλένδετα με την κύρια σύνθεση. Το “Untitled” είναι μια πιο αργή, instrumental και μικρότερη σε διάρκεια επανεκτέλεση του “Dominion”, το “Sandstorm” είναι η εισαγωγή που ακούγεται στο ομώνυμο, ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ video clip, παιγμένη αποκλειστικά από σαξόφωνο, ενώ το “Ozymandias” είναι το τραγούδι παιγμένο από την ανάποδη, κάνοντας πλάκα στους χομπίστες της εποχής, που έψαχναν να βρουν κρυμμένα μηνύματα σε διάφορα τραγούδια. Μιλώντας για το video clip, γυρίστηκε στην Ιορδανία και μάλιστα, οι ντόπιοι που συμμετέχουν ερωτεύθηκαν σε τέτοιο βαθμό τη Morrison, με αποτέλεσμα να προσφέρουν σαν αντάλλαγμα στον παρτενέρ της δύο καμήλες, προκειμένου να καταλήξει σύζυγος κάποιου τυχερού!

12. Emma: Σημειολογικά, αυτή είναι η τελευταία, επίσημη διασκευή που έχουν κάνει οι TSOM. Οι πρώτες, ζωντανές εκτελέσεις της υπήρχαν από το 1983, την εποχή δηλαδή που ήταν ο Wayne Hussey συνοδοιπόρος του Eldritch, ενώ ήταν να συμπεριληφθεί και σε ένα ΕΡ διασκευών, μαζί με το “Knockin’ on heaven’s door” του Bob Dylan, που επίσης είχαν ερμηνεύσει ουκ ολίγες φορές επί σκηνής. Η αυθεντική εκτέλεση ήταν και το πρώτο single από το ντεμπούτο άλμπουμ των HOT CHOCOLATE “Cicero park” του 1974. Ο τραγουδιστής τους (και μακαρίτης πλέον) Errol Brown έγραφε τακτικά τραγούδια-εξομολογήσεις για την τότε αγαπημένη του σύζυγο Emma (ή Emmalene, και όσο άνηκε στι ς τάξεις τους και σαν solo artist. Όσο και αν ισχυρίζεται η Morrison ότι τη διαφορά έκαναν οι μπασογραμμές της και η κιθάρα που χρησιμοποιούσε κατά την θητεία της στους GUN CLUB (γελάει ο κόσμος), η single edition έχει απειροελάχιστες διαφοροποιήσεις από τις live editions που υπάρχουν στα διάφορα bootlegs. Fun fact: Το δίδυμο Hussey/Adams φρόντισε να διαιωνίσει την κόντρα του με τον Eldritch, χρησιμοποιώντας ΑΥΤΟΥΣΙΑ την εισαγωγή αυτής της διασκευής, στο ομώνυμο τραγούδι του “Another fall from grace” album των THE MISSION, πίσω στο κοντινό 2016…

Γιώργος Κόης

Continue Reading

Artists

CELLAR STONE interview (Γιώργος Μαρούλης)

Published

on

“Out of the cellar and onwards we rock”

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ των ελλήνων rockers CELLAR STONE “Rise & fall”, το ROCK HARD GREECE και ο Φίλιππος Φίλης συνομίλησαν με τον βασικό συνθέτη και κιθαρίστα της μπάντας, τον ευγενέστατο Γιώργο Μαρούλη ο οποίος απάντησε στις ερωτήσεις μας από το tour bus που μοιράζεται με τους UFO στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας! Ναι, αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, there is a new kid in town όπως λέμε αγγλιστί, μια μπάντα μοντέρνα, κουρδισμένη σε σύγχρονες τάσεις και με φιλοδοξίες και τα διαπιστευτήρια για να αναγνωριστεί ευρέως, τόσο στην Ελλάδα όσο και έξω. Ο Γιώργος Μαρούλης μας μίλησε για τις φιλοδοξίες αυτές, για το παρόν και το μέλλον των CELLAR STONE αλλά ακόμα περισσότερο για το πώς χειρίστηκε ο ίδιος δύο χρόνια πανδημίας και lockdown και πως μας έφεραν αυτά στο σήμερα.

Συγχαρητήρια για το νέο σας δίσκο. Είναι ομολογώ ένα σκαλί ψηλότερα από το ντεμπούτο και εκπλήσσει. Δώσε μας μια σύνοψη του τι μεσολάβησε από το “One fine day” μέχρι τώρα για να έχουμε στα χέρια μας το “Rise & fall”.
Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Το “ One fine day” κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2020 δυστυχώς μέσα στο πρώτο μεγάλο lockdown που πέρασε η Ελλάδα. Ήταν ήδη δρομολογημένο να κυκλοφορήσει τότε από εμάς, χωρίς εταιρεία και πήραμε τα ρίσκα μας ξέροντας όλες τις συνέπειες που θα είχε αυτό. Εκ του αποτελέσματος πλέον λοιπόν μπορώ να σου πω ότι είχαμε όσο μπορούσαμε μια ομαλή κυκλοφορία με τα review μας από τα περιοδικά, radio airplay και το ανέβασμα όσο ήταν εφικτό του status της μπάντας, αλλά δυστυχώς κανένα live κάτι το οποίο βέβαια δεν είναι καθόλου καλό για ένα ανερχόμενο συγκρότημα. Τη φήμη του και την εμπειρία του ένα συγκρότημα την κερδίζει στο δρόμο παίζοντας όπου μπορεί, και αυτό δεν μπορεί να το αντικαταστήσει τίποτα. Ζυγίζοντας λοιπόν προσωπικά την κατάσταση και βλέποντας και λίγο μακρύτερα και όντας απομονωμένος από τα παιδιά στο νησί από όπου κατάγομαι, αποφάσισα να γράψω καινούργιο υλικό μέχρι να ξεδιαλύνει ας το πούμε το τοπίο με την πανδημία και να μπορούμε να έχουμε κάτι καινούργιο που θα συμπαρασύρει και το πρώτο άλμπουμ για να κάνουμε το επόμενο βήμα. Και μάλλον δεν έπεσα έξω! Έτσι γεννήθηκε το “Rise & fall”, δουλεύοντας το σε όλο αυτό το διάστημα που είχε σταματήσει η κανονικότητα.

Φαίνεται πως η πανδημία σας επηρέασε όπως συνέβη και σε άλλες μπάντες. Συγκεκριμένα, έγραψες όλο το δίσκο όντας σε καραντίνα σ’ ένα μικρό νησί. Αυτή η δύσκολη και ομολογουμένως σκοτεινή κατάσταση είναι σίγουρα κάτι που ακούγεται στο δίσκο. Ωστόσο, υπήρξαν και θετικά; ότι δηλαδή ήσουν πολύ δημιουργικός σ’ αυτή τη φάση και είχες το περιθώριο πραγματικά να δουλέψεις με την ησυχία σου. Ποια είναι λοιπόν η αποτίμηση της πανδημίας για τους CELLAR STONE;
Όντως απομονωμένος σε ένα νησί και αντιμετωπίζοντας μια κατάσταση πρωτόγνωρη για τα δεδομένα, σε κατακλύζουν πολλά συναισθήματα τα οποία αν έχεις κάπου να τα διοχετεύσεις δημιουργικά, ίσως πραγματικά κάτι έχεις να κερδίσεις από όλη την κατάσταση. Επειδή είμαι άνθρωπος που προσπαθεί πάντα έστω και στα πιο δύσκολα να βρω κάτι θετικό για να με βοηθήσει να τα ξεπεράσω, ήξερα ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μου με απασχολούν, με ενοχλούν, με ανησυχούν και έπρεπε με κάποιο τρόπο να τα καταγράψω και να τα μεταφέρω με όχημα την μουσική. Όλα αυτά, λοιπόν, όντως με έκαναν πιο δημιουργικό και ξεκίνησα να γράφω τα τραγούδια για το άλμπουμ στις αρχές της πρώτης καραντίνας τον Μάρτιο του 2021. Η διαδικασία για να ολοκληρώσω το άλμπουμ μου πήρε γύρω στους έξι μήνες όπου από εκεί και πέρα άρχισαν οι ανταλλαγές demos με τα παιδιά στην Αθήνα για να πάρει το υλικό την τελική του μορφή. Ξέρεις, ήταν για εμάς κάτι πρωτόγνωρο όλη αυτή η διαδικασία να δουλεύουμε από απόσταση ειδικά αφού το πρώτο άλμπουμ το δουλεύαμε μαζί με τον Άρη στο στούντιο του παρέα. Μάθαμε λοιπόν και αυτό τον τρόπο να δουλεύεις, που πιστεύω το κάνουν και άλλες πολλές μπάντες εκεί έξω. Όλη λοιπόν αυτή η κατάσταση της δικής μου συναισθηματικής φόρτισης, το ότι ήμασταν μακριά με τα παιδιά και δουλέψαμε έτσι, είναι αποτυπωμένη στο δίσκο και νομίζω ότι έχει πάει αρκετά καλά!

Στο “Rise & fall” ασχολείστε και στο στιχουργικό κομμάτι με την πανδημία και εκφράζετε κάποιες θέσεις και συναισθήματα. Ποιο πιστεύετε πως είναι το καθήκον του καλλιτέχνη, του ροκ μουσικού, σε τέτοιους καιρούς;
Το στιχουργικό κομμάτι σε αυτό το άλμπουμ όπως και σε αρκετά τραγούδια στο πρώτο το ανέλαβε η Fofi Roussos. Με την Fofi είμαστε συνεργάτες χρόνια (4BITTEN) και την θεωρώ καταπληκτική σε αυτό που κάνει. Τις ζητήσαμε λοιπόν με τα παιδιά να αναλάβει να γράψει όλους τους στίχους του δίσκου, άκουσε το υλικό της άρεσε παρά πολύ και δέχτηκε. Κατανοώντας λοιπόν τον χαρακτήρα του υλικού και επηρεασμένη και κείνη από την κατάσταση που βιώναμε, έγραψε τους στίχους που σαφώς αφορούν όλα αυτά που ζούμε τα τελευταία δυο χρόνια και όχι μόνο βέβαια. Για μένα, οι μουσικοί, οι καλλιτέχνες σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις έχουν καθήκον να αποτυπώνουν τα συναισθήματα τους με τέτοιο τρόπο ώστε ο κόσμος φιλτράροντάς τα να ταυτιστεί μαζί τους, να βοηθηθεί ίσως, βγαίνοντας από τις δύσκολες καταστάσεις και να πάει παρακάτω, έχοντας «τραυματιστεί» όσο το δυνατόν λιγότερο.

Μουσικά επίσης το νέο άλμπουμ είναι πιο σκοτεινό και βαρύ. Πως βλέπετε την εξέλιξη του ήχου και των συνθέσεων σας; Ήταν και αυτό απότοκο της πανδημίας;
Σαν βασικός σύνθετης του σχήματος, επηρεάζομαι παρά πολύ από τις μουσικές που ακούω από άλλα συγκροτήματα του είδους μας και των τελευταίων κυκλοφοριών τους. Ποτέ όμως δεν αφήνω πίσω μου και δίσκους που στην μέχρι τώρα μουσική μου πορεία με έχουν στιγματίσει και επηρεάσει. Δίσκοι οι οποίοι όσες φορές και να τους ακούσεις πάντα θα υπάρχει κάτι που θα ανακαλύπτεις. Όλα αυτά, λοιπόν, περνώντας τα από το προσωπικό μου φίλτρο, με οδηγούν στο να γράψω την δική μας μουσική. Ότι το καινούργιο άλμπουμ ακούγεται όπως ακριβώς λες λοιπόν, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των συναισθημάτων από την πανδημία, αλλά και από την επαφή μου με μπάντες όπως οι SHINEDOWN, BLACK STONE CHERRY, BLACK LABEL SOCIETY, ALTER BRIDGE κ.α., που διαμορφώνουν τον ήχο τον οποίο οραματίζομαι για την μπάντα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, αξίζει να αναφερθεί πως η μίξη έγινε στο Kentucky από τον Jordan Westfall και πως υπήρξε μια guest εμφάνιση από τον Chris Robertson των BLACK STONE CHERRY στο “War we can win”. Φαντάζομαι πως ήταν ένα απωθημένο όνειρο να δουλέψετε με τον Robertson γνωρίζοντας πόσα κοινά έχουν οι δύο μπάντες, σωστά;
Πολύ σωστά. Οι BLACK STONE CHERRY είναι μια από τις μπάντες που θαυμάζουμε για αυτό που κάνουν και για το πως ακούγονται. Δεν ήταν και τυχαία η επιλογή του Jordan έχοντας ακούσει τι έχει κάνει στην τελευταία δουλειά τους σαν παραγωγός. Όταν λοιπόν δέχτηκε να δουλέψει μαζί μας για το mixing του δίσκου, στο στούντιο το οποίο θα το δούλευε βρίσκονταν και ο Chris Robertson ο οποίος άκουσε το υλικό μας και του άρεσε πολύ. Μαθαίνοντας το αυτό εμείς δεν γινόταν να μη του ζητούσαμε την συμμετοχή του σε ένα κομμάτι μας, ο οποίος δέχτηκε με μεγάλη χαρά και κατέθεσε ένα καταιγιστικό σόλο στο “War we can win”. Όποτε ναι, ήταν ένα όνειρο αυτό για εμάς που μπορέσαμε να το πραγματοποιήσουμε!

Πείτε μας για την μετακόμιση που έγινε στην Roar! Rock Of Angels Records. Φαίνεται πως έχετε πάρει τα πάνω σας από τότε.
Όταν είχαμε το άλμπουμ στα χέρια μας το στείλαμε σε διάφορες εταιρείες γιατί αυτή την φορά δεν θέλαμε να κάνουμε την κυκλοφορία μόνοι μας. Η ROAR ενδιαφέρθηκε για το υλικό και γνωρίζοντας ότι οι κυκλοφορίες της πάνε παρά πολύ καλά, ότι δουλεύει με τις μπάντες της και τους δίνει την ευκαιρία να βγάλουν την μουσική τους προς τα έξω, συμφωνήσαμε να δουλέψουμε μαζί. Μέχρι στιγμής η συνεργασία μας είναι άψογη, τα πράγματα γίνονται όπως ακριβώς έχουμε σχεδιάσει και θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε και δημόσια για αυτό .

Το ντεμπούτο των CELLAR STONE ακούγεται αρκετά σαν ένας vintage rock δίσκος αλλά το “Rise & fall” είναι σίγουρα πιο μοντέρνο. Ήταν αυτοσκοπός να ξεφύγετε από αυτή τη κατηγορία ή είναι κάτι που δεν σας απασχολεί;
Δεν νομίζω ότι κάναμε κάτι εσκεμμένα ώστε να ακούγεται διαφορετικά το “Rise & fall”. Θεωρώ ότι ήταν φυσική συνέπεια η εξέλιξη στον ήχο, κάτι το οποίο μη ξεχνάμε ότι το έχει μιξάρει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τον ήχο και το είδος αυτό. Νομίζω επίσης ότι το “One fine day” ηχητικά έχει πολύ ισχυρό χαρακτήρα κάτι το οποίο οφείλεται στον Νίκο Παπαδόπουλο που έκανε την παραγωγή του και γνωρίζει πολύ καλά τι θέλαμε σαν μπάντα να κάνουμε. Πρέπει να υπάρχει εξέλιξη από δίσκο σε δίσκο και χαρακτήρας διαφορετικός για να προσδίδει στο κάθε άλμπουμ το δικό του χρώμα.

Ξεκινάτε σύντομα μια ευρωπαϊκή περιοδεία με τους UFO. Έχετε ξαναπαίξει απ’ όσο θυμάμαι ως support για το συγκρότημα. Έχετε κάποια σχέση μεταξύ σας, κάποιο δέσιμο γενικά με τους UFO;
Τη στιγμή που σου απαντάω είμαι ήδη στο tour bus και καθ’ οδόν για την πρώτη μας εμφάνιση στην Γερμανία. Με τους UFO έχω ξαναπαίξει το 2013 σε Ευρώπη και Αγγλία ως support με την τότε μπάντα μου τους 4BITTEN. Αξέχαστες στιγμές και εμπειρίες που σε κάνουν να δένεσαι με αυτά τα άτομα – θρύλους και να αναπτύσσεις σχέσεις τις οποίες βέβαια έχεις κερδίσει με την παρουσία σου και την δουλειά σου. Όποτε ναι είχα επαφή μαζί τους από τότε κάτι που βοήθησε αρκετά ώστε οι CELLAR STONE να μπορούν τώρα να είναι special guests στην τελευταία τους περιοδεία.

Οι CELLAR STONE είναι ένα απ’ τα νέα ανερχόμενα ονόματα της σύγχρονης ελληνικής heavy rock σκηνής, μια σκηνή με φανατικούς οπαδούς στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό όπου η Ελλάδα είναι πλέον συνώνυμη με το stoner rock. Ποια είναι μέχρι τώρα η ανταπόκριση που έχετε λάβει στο εσωτερικό και όταν παίζετε έξω, νιώθετε πως εκπροσωπείτε και την ελληνική σκηνή εν γένει;
Οι CELLAR STONE όπως πολύ σωστά λες είναι μια ανερχόμενη μπάντα που έχει πολύ δουλειά μπροστά της για να καθιερωθεί και να αγαπηθεί από τον κόσμο. Ναι μεν είμαστε όλοι στην μπάντα έμπειροι μουσικοί και γνωστοί στην σκηνή, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Το είδος που παίζουμε είναι αρκετά αγαπητό από το κοινό όπως πολύ σωστά λες, αλλά κάθε συγκρότημα το κάνει και διαφορετικά. Εμείς αυτό που θέλουμε είναι να μοιραζόμαστε την μουσική μας με τον κόσμο σε Ελλάδα και εξωτερικό και να τον κάνουμε να περνάει όμορφα. Σαφώς και νιώθουμε ότι είμαστε εκπρόσωποι της ελληνικής σκηνής και σεβόμαστε την οποιαδήποτε μπάντα που δίνει τα πάντα για μοιράζεται και αυτή την μουσική της οπουδήποτε.

Σε τι βαθμό πιστεύετε πως βοηθά η υστεροφημία της ελληνικής stoner σκηνής για την προβολή μιας νέας μπάντας στο εξωτερικό;
Η ελληνική stoner σκηνή όπως λες, με εκπροσώπους όπως οι NIGHTSTALKER, PLANET OF ZEUS, VIC, 1000 MODS κ.α. Είναι πολύ δημοφιλής στο εξωτερικό, με πολλούς fans και αυτό μόνο καλό μπορεί να κάνει σε οποιοδήποτε συγκρότημα ανοίγει τα φτερά του έξω. Δεν μπορώ να πω ότι οι CELLAR STONE ανήκουν σε αυτή την κατηγορία αλλά σαφώς κι έχουμε να κερδίσουμε από την υστεροφημία της σκηνής αυτής όπως και οποιασδήποτε άλλης κίνησης ελληνικών συγκροτημάτων στο εξωτερικό.

Έχετε ανοίξει συναυλίες για πολλά σημαντικά και ιστορικά συγκροτήματα. Υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ανέκδοτες ιστορίες από αυτές τις γνωριμίες και ποια από αυτές τις συναυλίες ήταν η αγαπημένη σας και γιατί;
Πολλές είναι οι ιστορίες που δημιουργούνται και κρατάς από τον δρόμο και ίσως μακρηγορήσω αναφέροντας κάποιες από αυτές. Είναι πραγματικά φοβερό να μπορείς να βρίσκεσαι δίπλα σε μπάντες, να ανοίγεις για αυτές, να μιλάς με αυτούς που από μικρός απλά τους άκουγες στο δωμάτιο σου από ένα βινύλιο, κασέτα ή CD. Είναι μοναδικές στιγμές που τις κρατάς για μια ζωή. Προσωπικά κορυφαίες στιγμές στην μουσική μου πορεία είναι η γνωριμία μου με τους UFO, Michael Schenker, SPIRITUAL BEGGARS, FIREWIND. Όλα αυτά τα live είναι χαραγμένα στο μυαλό μου κ αδημονώ για τα επόμενα !

Αφήνω την κατακλείδα σε σένα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω εσένα και το ROCK HARD GREECE για την συνέντευξη όπως επίσης και τον κόσμο που μας έχει στηρίξει από την αρχή και ειδικά τώρα στις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του καινούργιου μας άλμπουμ. Θέλω να υποσχεθώ ότι οι CELLAR STONE έχουν έρθει για να μείνουν, έχουν όραμα και είναι γεμάτοι όρεξη για δουλειά και lives. Να είστε όλοι καλά και θα τα πούμε από κοντά σε κάποια ζωντανή εμφάνιση!!!

Φίλιππος Φίλης

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece