Connect with us

Worst to Best

EXODUS – “Fabulous disaster” – Worst to Best

1

Οι Bay Area θεοί EXODUS, έχουν βγάλει μετά από 40 κύματα το φονικό ντεμπούτο που λέγεται “Bond­ed by blood” (1985), από την εταιρεία που τους ταλαιπώρησε όσο τίποτα στη καριέρα τους, την Tor­rid Records. Πολύ νομικό τρέξιμο, δυστυχώς. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έπειτα φεύγει ο Baloff λόγω έλλειψης επαγγελματισμού (κακά τα ψέματα, δεν το είχε και πολύ σε αυτό το κομμάτι ο μακαρίτης). Έτσι, επιστρατεύουν τον Steve “Zetro” Souza από τους “κοντοχωριανούς” TESTAMENT (τότε LEGACY ακόμα), υπογράφουν με την Com­bat Records  κυκλοφορούν το “Plea­sures of the flesh” (1987).

Ένας δίσκος που αγκαλιάζεται από τους οπαδούς της μπάντας, η οποία μετέπειτα, θα μεταβεί στην Music For Nations. Μέσω αυτής, θα ηχογραφήσει και εν τέλει θα κυκλοφορήσει σαν σήμερα, στις 30 Ιανουαρίου, ούτε ενάμιση χρόνο μετά (Οκτώβριος ‘87 — Ιανουάριος ‘89), όχι μόνο τον αγαπημένο δίσκο του γράφοντα από τη μπάντα, αλλά και το αγαπημένο του άλμπουμ από το Bay Area thrash ιδίωμα εν γένει. Το έπος κλωτσοπατινάδας που ακούει στο όνομα “Fab­u­lous disaster”.

Με τη καλύτερη παραγωγή ως εκείνο το σημείο οι EXODUS φαίνονται έτοιμοι να φάνε το κόσμο αμάσητο, με το παικτικό επίπεδο ήδη να έχει ανέβει πάρα πολύ. Και τα κομμάτια αυτού του δίσκου, καλούμαστε τώρα εμείς, να τα αξιολογήσουμε. Δεν είμαστε ευτυχώς νέοι σε αυτή τη διαδικασία, αλλά δυστυχώς παραμένει μια δύσκολη υπόθεση, όσο κι αν εν τέλει κάπως τα καταφέρνουμε. Οπότε πάμε να δούμε τι θα γίνουμε…

The “Fab­u­lous dis­as­ter” count­down:

10) “Low rid­er” 2:48:
Χαλάρωση μετά το απανωτό σφυροκόπημα της πρώτης τριπλέτας κομματιών, με τη πρώτη από τις δύο διασκευές του δίσκου. Στους r&b/soul τύπους από τους WAR και το κομμάτι του 1975, “Low rid­er”. Δεν είναι κακό που χαλαρώσανε και οι EXODUS και εμείς μαζί τους, απλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση αυτού του δίσκου, δε βρίσκετε;

9) “Over­dose” 5:31:
Οι πολυλατρεμένοι μου AC/DC δεν είναι δα και κανένα κοινό μυστικό ότι έχουν επηρεάσει τα μάλα τους EXODUS. Οπότε, τι καλύτερο από το να τους διασκευάσουν; Η γρεζάτη φωνάρα του Steve “Zetro” Souza, έρχεται και κουμπώνει καλύτερα από ποτέ, παρέχοντας μια στιγμή ακόμα αράγματος, με το κλείσιμο του δίσκου.

8) “Cajun hell” 6:05:
Μετά τη πρώτη διασκευή, έπρεπε κάπως να δέσουμε το κλίμα. Οπότε τι κάνουμε, ξεκινάμε αναλόγως ένα mid-tem­po κομμάτι που είναι ελαφρώς πιο “παιχνιδιάρικο” στο riff­ing του για δεδομένα EXODUS, χωρίς να σταματάει να είναι καταστροφικό, με την ύπουλη μελωδία στην αρχή, να θυμίζει μέχρι και sound­track σε παλιά ταινία δράσης, στα ίδια πρότυπα με τους EXODUS! Μια χαρά όλα σαν να λέμε!

7) “Cor­rup­tion” 5:46:
Οι διεφθαρμένοι παντός είδους, θέσης και κατάστασης στο στόχαστρο των Αμερικανών. Οι EXODUS θέτουν καίρια ερωτήματα, και απαιτούν απαντήσεις (“LET US KNOW — where our tax dol­lars are spent; TELL US HOW — how much it costs to repent;”) μέσω ενός σαρωτικού old school thrash κομματιού (παρά το στακάτο μπάσιμο) όπως μόνο εκείνοι ξέρουν να γράφουν. Οι Holt/Hunolt, ξεσαλώνουν με διπλές αρμονίες στις κιθάρες, δείχνοντας γιατί θεωρούνται όχι τυχαία μέσα στους κορυφαίους της γενιάς τους.

6) “Open sea­son” 3:54:
Από τα καλύτερα outsider/deep cuts του δίσκου κρατιέται για το τέλος. Άμαχοι σφάζονται στο εισαγωγικό αιμοβόρικο riff, που δε σταματάει στιγμή να παίρνει κεφάλια, σαν τον χαρακτήρα του κομματιού. Ένας σεσημασμένος κατά συρροή δολοφόνος που καθαρίζει έναν-έναν τους υποψήφιους στόχους εν ψυχρώ (“Feel­ings cold as ice, I nev­er, nev­er think twice, hunt­ing down my prey, they die!”). Φυσικά, μας σκιαγραφεί και το παρελθόν του εν λόγω κυρίου (“It may nev­er last and I blame it on the past, being told to kill at will”), ως hit­man που εκτελούσε συμβόλαια θανάτου. Σας θυμίζει κάποια “φονική μηχανή” από Birm­ing­ham μεριά; Ναι, σωστά καταλάβατε!

5) “The tox­ic waltz” 4:51:
“And this exer­cise helps you bru­tal­ize, WITH US, EXODUS!”. Ο ύμνος του thrash met­al τρόπου ζωής. Η απόλυτη και σαφέστερη περιγραφή του cir­cle pit. Οι οδηγίες θρασαρίσματος προς ναυτιλωμένους, άνιωθους και άμπαλους. Το πιο άγρια όμορφο βαλς που θα χορέψετε ποτέ! Οπότε εμπρός γενναίοι μου thrash­ers, ζητήστε από τη υποψήφια ντάμα σας να σας συνοδεύσει σε αυτό το mosh! Άμα δεχτεί, όλα ωραία και ανθηρά. Ειδάλλως, ξέρετε πως πρέπει να πορευτείτε από εκεί και πέρα! Mid-tem­po όλεθρος, από τη μπάντα που το έκανε καλύτερα από πολλούς εκεί έξω. Και μη ξεχνιόμαστε: IF YOU HIT THE FLOOR YOU CAN ALWAYS CRAWL!

4) “Fab­u­lous dis­as­ter” 4:54:
“And for­ev­er after, you can hear the laugh­ter, world’s being plas­tered by an evil bas­tard, exter­mi­nat­ing faster, dev­as­tat­ing plas­ter, fab­u­lous dis­as­ter!!”. Όλα ίσωμα, Ηλία ρίχτο, και τα λοιπά! Τι να πούμε εδώ τώρα εμείς, μετά από τέτοιο ρεφρέν — κόλαφο; Επίθεση στην πολεμική πολιτική της χώρας τους, περιγράφοντας την “φανταχτερή καταστροφή” που αυτή φέρνει. Σεμιναριακοί EXODUS μεταξύ καταστροφικών mid-tem­po και ιλλιγιωδών ταχυτήτων, δείχνοντας μας πως το κάνουν στο Bay Area. Από τα κομμάτια που μας δείχνουν (όπως και άλλο ένα που έρχεται ψηλότερα), τη συνθετική κλάση των μεγάλων Αμερικανών.

3) “The last act of defi­ance” 4:44:
“The prison sys­tem, inher­ent­ly unjust and inhu­mane is the ulti­mate expres­sion of injus­tice and inhu­man­i­ty in the soci­ety at large. Those of us on the out­side do not like to think of war­dens and guards as our sur­ro­gates, yet they are. And they are inti­mate­ly locked in a dead­ly embrace with their human cap­tives behind prison walls. By exten­sion, so are we. The ter­ri­ble dou­ble mean­ing is thus impart­ed to the orig­i­nal ques­tion of human ethics, “Am I my broth­er’s keep­er?”.” Καυστική αφήγηση, και δριμύ κατηγορώ προς το σύστημα σωφρονισμού κατά τον ίδιο τρόπο που το “Deranged” από το “Plea­sures of the flesh” (1987), στόχευε τις ψυχιατρικές κλινικές και τις έφερε προ των ευθυνών τους. Ένα από τα προσωπικά πλέον λατρεμένα μου κομμάτια του δίσκου, αλλά και των EXODUS γενικά. Ατόφια έκφραση του επιπέδου, του ύφους, καθώς και των τεχνικών δυνατοτήτων που μόνο ανέβαιναν δίσκο με δίσκο. Όταν δε παίχτηκε το 2012 στην Αθήνα, ανοίγοντας την εμφάνιση τους…σφαγή!

2) “Ver­bal razors” 4:07:
Ζόρικοι στίχοι, από το πιο ζόρικο συγκρότημα του Bay Area. Ένα από τα αγαπημένα μου riffs των EXODUS αυτό που το ανοίγει και το πιο “Beat­ing around the bush” riff που έχουν γράψει (η βαθιά AC/DC επιρροή που λέγαμε). Στιχουργικά, εκτοξεύονται λεκτικά ξυράφια προς τύπους που είναι “φρου-φρου και αρώματα” γενικότερα: γλοιώδεις φυσιογνωμίες που νομίζουν ότι είναι κάποιοι, αλλά όλοι τους έχουν πάρει χαμπάρι, και τους θάβουν πίσω από τη πλάτη τους. Έχουν χάσει τα πάντα, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε οικονομικό επίπεδο, και ακόμα δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς έχουν κάνει, και γιατί όλοι τους μισούν. Επιτομή της φράσης “το κρίμα στο λαιμό σου”! Όπως και αν σε πιάσουν οι EXODUS όπως ακούγονται εδώ. Δε μπλέκεις λέμε!

1) “Like father, like son”: Ενδοοικογενειακής βιας το ανάγνωσμα. Ο γονιός που πειθαρχεί τον γιο του (ενίοτε και τη σύζυγο του), με το ζωνάρι και την βία, χωρίς να του δίνει επ’ ουδενί την τρυφερότητα που κάθε παιδί χρειάζεται. Ο λόγος; “dad­dy’s boy’s been too wild”. Ένα παιδί που ποτέ δεν μαθαίνει να αγαπάει φυσιολογικά, αλλά μόνο δείχνοντας βίαιη συμπεριφορά στους γύρω του. Και όπως λέει και ο ίδιος ο Souza “and when he’s on his own he’s sure to do the same”. Ένα μοτίβο βίας, που δεν σταματάει, εκτός αν ο άνθρωπος που γίνεται μέρος αυτής της αλυσίδας και του φαύλου κύκλου, αποφασίσει να ξεφύγει, να λυτρωθεί και να μάθει πως η ζωή του μπορεί να είναι πολύ πιο όμορφη. Βαθείς προβληματισμοί για ανθρώπους που ήταν με το ζόρι 25 ετών περίπου τότε. Μουσικά δε, πρόκειται για ένα από τα πλέον ολοκληρωμένα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ από τους EXODUS, και αποτελεί σηματωρό για το πως η μπάντα θα έγραφε ειδικά μετά την επανένωση με τον Zetro το 2004, περισσότερα τέτοια δαιδαλώδη και με ουσία κομμάτια.

Ο δίσκος, έκανε ακόμα πιο μεγάλους τους Bay Area θρύλους, με το “The tox­ic waltz” να κερδίζει γερό μερίδιο air­play στο Head­bangers’ Ball τότε, κάνοντας το συγκρότημα να “τρέξει” περισσότερο τη προώθηση του. 5 μήνες στο δρόμο συγκεκριμένα. Πιο αναλυτικά, ένας μήνας στην Ευρώπη, με ACID REIGN/NUCLEAR ASSAULT (ωχ αμαν!). Άλλο ένα μήνα, ανοίγοντας για ANTHRAX μαζί με τους HELLOWEEN στο Head­bangers ball tour, και οι υπόλοιποι τρεις, μια Αμερικάνικη περιοδεία, με sup­port ανά περίπτωση τους: SICK OF IT ALL, FAITH OR FEAR, DEAD ORCHESTRA, FORBIDDEN και WEHRMACHT (πωπω πόνος…). Η περιοδεία έκλεισε στις 14 Ιουλίου 1989 στο θρυλικό Fill­more στο San Fran­cis­co, σε μια συναυλία που κυκλοφόρησε ως “Good friend­ly vio­lent fun”

Κάπου εδώ, τελειώνει το κείμενο για το “Fab­u­lous dis­as­ter”, και σας αφήνω με την ευχή να βάλατε άλλη μια φορά το δίσκο να παίξει και να διαλύσατε το σπίτι όπως αρμόζει. Άλλωστε, το άμα έβαλα το αγαπημένο σας τραγούδι ψηλότερα ή χαμηλότερα, είναι για να ‘χουμε να λέμε στη τελική. Αυτά.

Γιάννης Σαββίδης

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece