Connect with us

Artists

Kostas Krasonis interview

Published

on

Sculpting in the metal cosmos

 

Ο Κώστας Κρασώνης μας είναι γνώριμος από την ενασχόλησή του με την ελληνική metal σκηνή, ως κιθαρίστας και αρχηγός των DARKLON. Σε αρκετούς ίσως, είναι επίσης γνωστός και υπό την ιδιότητα του γλύπτη, καθώς έχουμε δει έργα του σε σχετικές με τον χώρο του Φανταστικού και τη γενικότερη pop κουλτούρα, εκθέσεις. Αυτό όμως που πιθανότατα δεν ξέραμε ως τώρα, είναι πως ο Κώστας έχει πετύχει μια πολύ σημαντική διάκριση, παγκοσμίου επιπέδου και βεληνεκούς, όντας ο μοναδικός μάλιστα εν Ελλάδι που κατάφερε κάτι τέτοιο. Ποια είναι αυτή καθώς και πολλά ακόμη, γίνονται γνωστά στα πλαίσια μιας εκτενέστατης συζήτησης, όπου μπλέκονται γλυπτική, ζωγραφική, μουσική και στην οποία συμμετέχει και η σύντροφος και συνεργάτης του, Πολυξένη Δάλλα.

 

Κώστα σε καλωσορίζουμε στο Rock Hard! Σε γνωρίζουμε ως μουσικό, αλλά θα θέλαμε να σε γνωρίσουμε καλύτερα και με την κύρια ιδιότητά σου, αυτή του γλύπτη. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα πρώτα σου «βήματα». Πότε δημιουργήθηκε το ενδιαφέρον σου για την τέχνη της γλυπτικής;
Καλώς σας βρήκα Δημήτρη, ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! Γενικά, από πολύ μικρός θυμάμαι, πάντα μου άρεσε να συλλέγω φιγούρες και να ασχολούμαι με αυτές, «πειράζοντάς» τες και αλλάζοντάς τες, όσο και όπου μπορούσα. Μιλάμε τώρα για παιδάκι πρώτων τάξεων Δημοτικού, έτσι; Όπως και συ γνωρίζεις, η γενιά μας είχε μεγάλη επαφή με το «χειροπιαστό» παιχνίδι. Δεν είχε έρθει ακόμη η εποχή του ηλεκτρονικού παιχνιδιού. Από φιγούρες GI JOE (σ.σ: συγκίνηση) μέχρι ό,τι μπορείς να φανταστείς, γενικά, όλα όσα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία περνούσαν από τα χέρια μου και ήταν φυσικό να υποστούν την αντίστοιχη μετατροπή. Έπειτα, ως λογική εξέλιξη, ασχολήθηκα με τον μοντελισμό. Από απλό παιχνίδι το έκανα χόμπι, από πολύ νεαρή ηλικία. Μετά, γνώρισα τον πηλό και κάπου εκεί κατάλαβα πως αυτό ήθελα να κάνω! Εκτός όμως από τη γλυπτική, έδειξα ενδιαφέρον για τη ζωγραφική και το σχέδιο.

Καλά τα πρώτα ερεθίσματα, αλλά τί ήταν αυτό που σου έδωσε το μεγαλύτερο και τελειωτικό shock; Αυτό που σε έκανε να πεις «ναι, αυτό θέλω να κάνω, τέλος»; Και πότε ήρθε;
Ωω… αυτό ήρθε προς το Λύκειο και ήταν «γέννημα» του συνδυασμού τριών αγαπημένων μου ασχολιών: Της συλλογής και τροποποίησης φιγούρων, της δημιουργίας αγαλμάτων με πηλό και της μουσικής! Δηλαδή, κάπου εκεί είπα πως «πάει και τελείωσε, θα ακολουθήσω την Καλών Τεχνών». Ήρθε, θα λέγαμε, από μόνο του. Πηλός – κόσμος του Φανταστικού – μουσική. Το ένα έθρεφε το άλλο. Η τέχνη της γλυπτικής έπαιρνε πια ζωή από την αγάπη μου για το γενικότερο fantasy σύμπαν και το heavy metal το οποίο ήδη λάτρευα. Άλλωστε, ήμουν ανέκαθεν λάτρης του D&D (σ.σ: το θρυλικό “Dungeons & Dragons”) και αρκετών ακόμη σχετικών-συγγενικών παιχνιδιών. Να σου δώσω να καταλάβεις, στο σχολείο είχα ήδη δημιουργήσει με πηλό, μαζί και με άλλα εξώφυλλα δίσκων που μου άρεσαν, τον βάρβαρο του εξωφύλλου του “Triumph of Steel”.

Καταπληκτικό! Το έχεις ακόμη;
Όχι, αλλά υπάρχει στο γραφείο των καθηγητών μου, χαχα! Κάποια μέρα θέλω να πάω να το ξαναδώ!

Και μπαίνεις στην Καλών Τεχνών…
Εκεί ξέφυγε η κατάσταση… εμβάθυνε πολύ η ενασχόλησή μου με τη μουσική και είχα άπλετο ελεύθερο χρόνο, με αποτέλεσμα να ξεφύγω από τα αυστηρά όρια των προγραμμάτων και των μαθημάτων. Έτσι, έψαχνα μόνος και πειραματιζόμουν με υλικά, με concepts… Ή μάλλον όχι, δεν είχα περισσότερο χρόνο, τον ήδη ελεύθερο, τον διέθετα πλέον πιο στοχευμένα και ορθά! Όσον αφορά τα concepts, όπως σου είπα πιο πάνω έπαιζα παιχνίδια, διάβαζα comics… ήμουν ένας “nerd” (γέλια), πράγμα που με βοήθησε πολύ γιατί με τροφοδοτούσε συνεχώς με εικόνες και παραστάσεις.

Ο πρώτος ήρωας που δημιούργησες;
Πφφ… ο Conan! Δεν ξέρω πόσους έχω κάνει ως τώρα, ειλικρινά, δεν θυμάμαι να σου πω στα σίγουρα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα αυτός ήταν ο πρώτος! Και τον δημιουργούσα σε δικές μου απεικονίσεις, ε; Δεν αντέγραφα κάποιο ήδη υπάρχον σχέδιο. Βέβαια πριν περάσω στην σχολή μου, ώστε να μάθω τις τέσσερις διαστάσεις του γλυπτού (μπροστά, πίσω, αριστερά, δεξιά), σκάλιζα χωρίς κανόνες. Τότε κατάλαβα, πως το να έχεις ασχοληθεί με το σχέδιο, σου δίνει ένα μεγάλο, επιπλέον εφόδιο! Μη νομίζεις όμως, πως δεν μπορείς να είσαι καταπληκτικός γλύπτης, χωρίς να είσαι εξίσου καλός στο σχέδιο. Το ταλέντο, είναι ταλέντο.

Επομένως, θες να μου πεις πως δεν είναι απαράβατος κανόνας αυτό, σωστά;
Μπράβο! Υπάρχει βέβαια το “by the book” που λέμε, που θέλει πρώτα να δημιουργείς στο χαρτί ξεχωριστά τις τέσσερεις «μεριές» του μελλοντικού γλυπτού και μετά ξεκινάς να τις «ενώνεις». Αλλά οι κανόνες είναι για να σπάνε.

«Μάθετε τους κανόνες σαν επαγγελματίας, ώστε να μπορείτε να τους σπάσετε σαν καλλιτέχνης», όπως είπε ο Pablo Picasso…
Ακριβώς! Αυτό ακριβώς! Βέβαια, μετά από κάποια χρόνια, οι «κανόνες» έχουν γίνει τμήμα σου, «κτήμα» σου, δεν τους υπολογίζεις. Δεν δικαιολογείται για παράδειγμα ένας καλλιτέχνης να κάνει λάθος σε βασικά θέματα, όπως η ανατομία ας πούμε. Πρέπει να του βγαίνει η σωστή απεικόνιση αυτόματα. Αυτό λέω και στους μαθητές μου.

Ωραία πάσα αυτή! Έχεις περάσει δηλαδή και στο επίπεδο του «καθηγητή»;
Όχι σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Έχω δικό μου master class στο οποίο και μαθαίνονται πιο συγκεκριμένα και ιδιαίτερα πράγματα. Δεν διδάσκω πχ αρχαιοελληνικές ή ρωμαϊκές παραστάσεις. Τα projects τα θέτω εγώ ή και οι μαθητές μου, πάντα κατόπιν ενδιαφέροντος. Το master class ξεκίνησε τυχαία, όταν μια φορά βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη για μια έκθεση και με προσέγγισε ο καλός μου φίλος και ιδιοκτήτης εισαγωγικής σχολής για την Καλών Τεχνών, ο Βαγγέλης Μαντζίρης, για να αναλάβω εισηγητής σε κάποια συγκεκριμένα σεμινάρια. Έκτοτε έχω κρατήσει επαφές με τα παιδιά εκείνα και το προχωράμε.

Μπορεί κανείς να σε βρει και σε όλες τις μεγάλες εκθέσεις που έχουν να κάνουν με τον χώρο του Φανταστικού και γενικά τη Pop κουλτούρα, με δικό σου περίπτερο, σωστά;
Ναι, από το 2012-2013, σε όλες. Athenscon, Fantasticon, Comicdon… Πέραν της δεδομένης αγάπης μου για αυτό το «σύμπαν», σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ η σύντροφός μου, η Ξένια, η οποία είναι υπεύθυνη για το βάψιμο των αγαλμάτων. Η βαφή είναι εξαιρετικά σημαντικό πράγμα. Άλλο να εκθέσεις 15 γκρι γλυπτά και άλλο να τα δει ο άλλος βαμμένα. Ο άλλος, ο συλλέκτης, ο πελάτης, πες τον όπως θες, θέλει να δει ένα «έτοιμο» προϊόν. Το γκρι γλυπτό, δεν θα το αξιολογήσει σωστά ένας χομπίστας συλλέκτης, θα το αξιολογήσει ένας γλύπτης, ο οποίος στην ουσία την ώρα που θα το κοιτάζει, θα το βλέπει…βαμμένο! Θα δει όπως λέμε “through the sculpt”.

Και πως καθορίζονται τα χρώματα; Υπάρχουν κάποια standards και μετά ο καλλιτέχνης αυτοσχεδιάζει;
Ο δημιουργός βλέπει/μαθαίνει το concept και ζωγραφίζει σύμφωνα με την αντίληψη, την αισθητική του και τις ικανότητές του. Ο πελάτης μπορεί να ζητήσει κάποια πράγματα, αλλά μιλάμε για λεπτομέρειες.

(Εδώ μπαίνει στη συζήτηση η Πολυξένη)
Πολυξένη: Η ζωγραφική ενός γλυπτού καθορίζεται και προσδιορίζεται πρωτίστως από την υπόσταση του χαρακτήρα που απεικονίζεται. Είναι φανταστικός χαρακτήρας, ή υπαρκτός; Στην πρώτη περίπτωση βάζω και το δικό μου στυλ, στη δεύτερη δεν γίνεται να ακολουθήσεις άλλη οδό από αυτή της ιστορικής πιστότητας. Θα διαβάσεις βιβλιογραφία, κείμενα, θα λάβεις υπόψη σου ως και προφορικές αναφορές. Υπαρκτός φαντάσου είναι και ένας comic ήρωας. Τον έχεις δει ήδη πως είναι, πως μπορείς να του αλλάξεις τα χρώματα; Δεν γίνεται. Γι’ αυτό και προτιμώ τα εντελώς fantasy concepts, όπου έχω την ευχέρεια να παίζω με τη φαντασία.

Άρα δεν έχεις άμεσες επιρροές, σωστά;
Πολυξένη: Καλώς ή κακώς όχι, δεν έχω. Όταν πρωτοξεκίνησα μάλιστα, δεν ήξερα άλλους καλλιτέχνες που να κάνουν αυτό που κάνω εγώ τώρα. Στη πορεία βέβαια έμαθα διάφορους, κυρίως του εξωτερικού γιατί στην Ελλάδα είμαστε ελάχιστοι (ειδικά στην κλίμακα 1:6 ίσως είμαι η μόνη κοπέλα), αλλά είχα ήδη αναπτύξει το δικό μου στυλ και ύφος.

Μπαίνετε ο ένας στα «χωράφια» του άλλου;
(σχεδόν με μια φωνή και οι δυο) Ναι, αλλά μέχρι ενός ορισμένου σημείου.

Αναφέρθηκε η κλίμακα 1:6 (ένα προς έξι). Τι σημαίνει αυτό, για κάποιον που δεν ξέρει;
Το «ένα προς», σημαίνει «τόσες» φορές μικρότερο από το πραγματικό ύψος. Όταν πρόκειται για υπαρκτά πρόσωπα, δεν υπάρχει η παραμικρή δυσκολία. Πχ αν πρέπει να κάνω ένα άγαλμα του Arnold Schwarzenegger, ξέρουμε πως στην ακμή του ήταν 1,88, οπότε το άγαλμα σε κλίμακα 1:6 θα βγει 31 πόντους. Τώρα, στους φανταστικούς χαρακτήρες, πας με βάση τις περιγραφές. Ο Conan ας πούμε, είχε ύψος περίπου 1,85, όπως λέει ο Howard, ο Elric του Moorcock ήταν πιο ψηλόλιγνος κ.ο.κ. Αυτή είναι η γενική προσέγγιση.

Ακούστηκε το όνομα-κλειδί, αυτό του Elric. Έφτασε λοιπόν η ώρα να μιλήσουμε για μια πρόσφατη, μεγάλη διάκρισή σου που συνδέεται με αυτόν.
To 2020, στην πρώτη καραντίνα, είχα σκαλίσει ένα άγαλμα του Elric σε κλίμακα 1:9. Ήταν ένα project δικό μου, με δικά μου χαρακτηριστικά, αλλά βασισμένο, ως πόζα, στο έργο του Michael Whelan για το μυθιστόρημα “The Sailor on the Seas of Fate” (σ.σ: CIRITH UNGOL – “Paradise Lost”, για να βοηθήσω). Το «ανέβασα» σε ένα καλλιτεχνικό forum και δέχτηκα αρκετές «κρούσεις» από εταιρίες οι οποίες ενδιαφέρονταν να αποκτήσουν το πρωτότυπο και να το κυκλοφορήσουν σε μαζικότερη παραγωγή, χωρίς όμως αυτή να ξεφεύγει από το όριο του “small run” το οποίο εγώ είχα θέσει ως όρο. Έτσι ήρθα σε συμφωνία με τους ανθρώπους της Resin Dust Models, όταν το έργο είχε ήδη έξι μήνες που κυκλοφορούσε στην αγορά. Ο ίδιος ο Moorcock, ο οποίος παρακολουθούσε εξ αρχής με ψεύτικο όνομα όλη την κινητικότητα σε εκείνο το forum, είδε το ενδιαφέρον του κοινού, έμαθε για την κυκλοφορία του project από τη Resin Dust Models και επικοινώνησε τόσο με τον manager της εταιρείας, όσο και μαζί μου. Έτσι, επήλθε μια συμφωνία μεταξύ των τριών πλευρών και πλέον ο δικός μου Elric, είναι επίσημο model kit του Elric of Melniboné. Αυτό σημαίνει πως είμαι ένας από τους αναγνωρισμένους γλύπτες του ήρωα παγκοσμίως, ο μοναδικός στην Ελλάδα και πως «ο Elric του Κώστα Κρασώνη» είναι επισήμως αναγνωρισμένος από τον ίδιο τον Moorcock. Αυτή η αναγνώριση για μένα πέραν από τεράστια τιμή, όπως καταλαβαίνεις, σημαίνει πως συν τοις άλλοις, είμαι σταθερός συνεργάτης της εταιρείας και έχω την άδεια να δημιουργήσω και «κάποιον άλλον Elric», πάντα σε συμφωνία με τον ίδιον τον δημιουργό του. Κοίτα, Δημήτρη, αυτό που κάνουμε εμείς οι γλύπτες, κατά βάση είναι ιδιαίτερο, εξεζητημένο. Μπορεί να απευθύνεται σε μικρότερο κοινό, αλλά μπορεί και να βγει στην αγορά για εκατοντάδες κομμάτια, με τη μέθοδο του φασόν. Ως εκ τούτου, υπάρχει πολύ μεγάλος ανταγωνισμός, σε όλα τα επίπεδα. Όταν εγώ αποφασίσω ένα “small run”, δηλαδή μια μικρή παραγωγή, ας πούμε 20 κομμάτια, θα πρέπει αυτά να έχουν «κάτι», να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του συλλέκτη. Δηλαδή, πες πως δημιουργώ έναν Conan. Γενικά, Conan υπάρχουν πάρα πολλοί στο εμπόριο. Άρα, εγώ θα πρέπει να φτιάξω έναν που να έχει αυτό το «κάτι» παραπάνω ή το «κάτι» ιδιαίτερο.

Tί είδους κοινό αγοράζει τις δουλειές σου; Βλέπεις συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στους πελάτες σου;
Πρώτον, είναι συλλέκτες, δεύτερον, είναι οπαδοί του εκάστοτε χαρακτήρα και ΞΕΡΟΥΝ τι αγοράζουν. Δεν είναι απλά φιλότεχνοι, που επισκέπτονται μια γκαλερί. Τρίτον, μπορεί να βρέθηκαν στο «περίπτερό μου» σε κάποιο φεστιβάλ, να έχουν έρθει για τον τάδε χαρακτήρα αλλά να πάρουν τελικά και κάτι άλλο… ή και μόνο αυτό το «άλλο». Σπάνιο αυτό, αλλά συμβαίνει. Επίσης, όπως είναι λογικό, υπάρχουν πολλοί metalheads και rockers στους ανθρώπους που αγοράζουν τα γλυπτά μου.

Μπορεί κάποιος να σου ζητήσει ένα άγαλμα, ακριβώς όπως το έχει στο μυαλό του; Να σου δώσει αυτός διαστάσεις, χρώματα, πόζα, γενικά όλο το concept και να σου πει «φτιάξτο»;
Βεβαίως, αυτά είναι τα λεγόμενα “private commissions”, όπου ο αγοραστής θα πει ακριβώς αυτά που ανέφερες εσύ. Πέραν του ότι ο πελάτης καταφεύγει στη λύση του “private commission” γιατί σε μένα και στον κάθε γλύπτη έχει δει κάτι που δεν το βλέπει αλλού, αυτό γίνεται και για ήρωες που δεν έχουν μεγάλη «εμπορικότητα», ή και αντι-ήρωες. Φερ’ ειπείν ο Kane του Karl Edward Wagner (σ.σ: δες τα εξώφυλλα των MOLLY HATCHET), τον οποίο έχει απεικονίσει σε πίνακες εκπληκτικά ο Frank Frazetta, είναι ένας από αυτούς.

Χαίρομαι γιατί παίρνω συνεχώς πάσες από σένα, για επόμενες ερωτήσεις! Πέραν του μεγάλου Frank Frazetta, θα ήθελα να μάθει ο κόσμος και άλλες σου επιρροές στο σχέδιο, όπως φυσικά και γλύπτες που σε επηρέασαν και διαμόρφωσαν τον καλλιτεχνικό σου χαρακτήρα.
Ωωω… Επιρροές! Καταρχάς ξεκινάμε από τον John Buscema, τον εικονογράφο του ασπρόμαυρου αλλά και του έγχρωμου Conan the Barbarian. Αυτός ήταν ο πρώτος που έμαθα, όπως νομίζω και όλοι της ηλικίας μας.

Ο John Buscema και ο Ernie Chan είναι ο λόγος που δεν μπορώ με τίποτα να διαβάσω τα σύγχρονα Conan με τη digital εικονογράφηση, νομίζω αυτό τα λέει όλα. Ίσως πάλι είμαι απλά παλαιομοδίτης.
Παλαιομοδίτης; Retro δηλαδή; Δεν βρίσκω κάτι το κακό σε αυτό, εδώ άλλοι επιδιώκουν να είναι retro, με το ζόρι, χαχα! Λογικό επίσης θεωρώ το ότι δεν μπορείς να διαβάσεις τα καινούργια τεύχη. Δεν υπάρχει καμία σύγκριση, τα σκίτσα του Buscema και του Chan «ζωντάνευαν» μπροστά σου! Ήταν ιδανικοί για να αποτυπώσουν το σύμπαν του Howard και τις ιστορίες του Roy Thomas (σ.σ: θα κλάψω) στο χαρτί. Εκτός αυτών, δεν γίνεται να μην αναφέρω τον Ken Kelly, τον Gerald Brom (σ.σ: πρόσφατο δημιούργημα του εν λόγω καλλιτέχνη, το εξώφυλλο του ντεμπούτου των SILVER TALON, Decadence and decay) τον Michael Whelan… ονόματα που είναι δεδομένο πως θα σε επηρεάσουν. Το σημαντικό όμως εδώ είναι πως, αν και στον fantasy κόσμο οι κλασσικοί δημιουργοί που αποτελούν σημεία αναφοράς είναι λίγοι, τα έργα τους είναι τόσα πολλά, που έμμεσα το εύρος των επιρροών ανοίγει πολύ. Για παράδειγμα ο Ken Kelly έχει κάνει …άπειρους Conan, με τον έναν να είναι καλύτερος του άλλου.

Τελικά από το “Kings of metal” και μετά, στα εξώφυλλα των MANOWAR, είναι αυτός; Ή …περίπου αυτός;
Σύμφωνα με τον Kelly, είναι ένας κλασσικός strongman, κάτι σαν Conan, ένας ήρωας που εκφράζει τη δύναμη, την πυγμή. Και δεν έχει πρόσωπο, διότι έτσι μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας μαζί του και να βάλει το δικό του πρόσωπο εκεί. Αν με ρωτάς, έτσι λύνονται και τα χέρια του Kelly, o οποίος έχει έναν «βραχνά» λιγότερο (γέλια)! Πάντως, μιας και μιλάμε για MANOWAR, μου άρεσε πολύ και η δουλειά του Kenneth Landgraf (Marvel, DC) στο “Hail to England”. Comic φάση, όχι πίνακας, αλλά εξαιρετικό εξώφυλλο.

Υπάρχει και μια άποψη πως το καλύτερο MANOWAR έργο του Kelly είναι το “Fighting the world”…
Χμ… για μένα είναι σίγουρα το πιο σημαδιακό. Είναι και αυτό μέρος της προσπάθειας που ξεκίνησε τότε η μπάντα για να γίνει μεγάλο όνομα στις Η.Π.Α. Τα ξέρεις και συ πολύ καλά αυτά, κοινό management με τους KISS, εξώφυλλο στο ίδιο πνεύμα με εκείνο του “Destroyer”…

O ίδιος ο Kelly έχει πει πως οι MANOWAR γι’ αυτόν ήταν μεγάλη έμπνευση, καθώς τα συνδύαζαν όλα: δύναμη, ηρωικό συναίσθημα, πολεμικό κλίμα κλπ. Όταν άκουσε τη μουσική τους ήθελε να συνεργαστούν αμέσως!
Να σου πω την αλήθεια και εμένα αν μου έδιναν τόσα εκατομμύρια, τα ίδια θα έλεγα! (πολλά γέλια) Αλλά όντως, μπορεί και να είναι έτσι, το γράφει και μέσα στο βιβλίο της μπάντας, το “The blood of the kings – Vol.1”. Για ποιο λόγο να μη τον πιστέψουμε;

Ας επιστρέψουμε στο προηγούμενο θέμα μας… αν σε ρωτήσει κάποιος «στα γλυπτά του Κρασώνη ποιους γλύπτες βλέπουμε», τί θα απαντούσες; Και ποιο το χαρακτηριστικό σου γνώρισμα;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση! Κοίτα, από γλύπτες, αγαπημένοι μου είναι ο Tim Miller, ο Tony Cipriano, ο Mark Newman… αλλά θα απαντούσα τον Cipriano. Και από ζωγράφους θα έλεγα Frazetta. Αλλά με την πάροδο των ετών, αποκτάς τη δική σου ταυτότητα και τα δικά σου δυνατά και χαρακτηριστικά στοιχεία. Πχ δικό μου χαρακτηριστικό, στα δικά μου concepts, είναι πως η «κίνηση» ενός αγάλματος θα αποτυπωθεί στην αρχή της, ή στο τέλος της. Φαντάσου το σαν μια σειρά κινηματογραφικών καρέ, όπου παίρνω το πρώτο ή το τελευταίο. Εξυπηρετείται η δραματικότητα καλύτερα, με αυτόν τον τρόπο.

Ποιο θεωρείς το πιο απαιτητικό και δύσκολο έργο σου και ποιο το πιο περίεργο;
Χμ… ωραία ερώτηση και αυτή. Πρωτίστως, αυτό το ορίζει η δυσκολία του deadline που έχω κάθε φορά. Όταν μάθαμε το 2016 πως θα έρθει στη χώρα μας ο σπουδαίος Chris Achilleos, άλλος ένας από τους «μεγάλους» εικονογράφους που ξέχασα να αναφέρω, μίλησα με τον διοργανωτή του AthensCon και ξεκίνησα ένα project, να φτιάξω ένα άγαλμα το οποίο θα γινόταν κι αυτό “authorized” τόσο για τη δική μας εταιρεία, όσο και για το festival και κυρίως για τον ίδιο τον Achilleos. Μια περίπτωση αντίστοιχη με αυτή του Elric και του Moorcock, δηλαδή. Ήταν ο Kane, όπως έχει ζωγραφιστεί από τον Achilleos για το εξώφυλλο του “Darkness weaves”. Μου πήρε δύο μήνες να φιλοτεχνήσω 20 κομμάτια… χωρίς καμία προετοιμασία, χωρίς προηγούμενο σκεπτικό. Μόνο «τρεχάτε ποδαράκια μου»! Όπως καταλαβαίνεις, είμαι πολύ περήφανος που τα κατάφερα, σε τόσο λίγο χρόνο. Περίεργο τώρα… ok, έχει έρθει άνθρωπος που μου είπε πως θέλει να φτιάξω έναν Conan, αλλά με το δικό του πρόσωπο. Μη ρωτήσεις, δεν το έκανα. Δεν αλλάζω την ταυτότητα ενός ήρωα. Από την άλλη, έχω φτιάξει το νεογέννητο παιδάκι (σ.σ: !!!) ενός πελάτη, κατόπιν παραγγελίας.

Στην αρχαιοελληνική κουλτούρα, ποια είναι τα hot ονόματα;
Α, ο Δίας πρώτος, εύκολα! Μετά Ποσειδώνας, Πλούτωνας, γενικά χαρακτήρες με βαρύτητα, βάθος, «πλούτο», νόημα. Πρώτα μου ζητούσαν οπλίτες, αλλά μετά την ταινία «300», έγινε κιτς αυτή η 100% ΨΕΥΤΙΚΗ εικόνα του οπλίτη με τα six packs, την ημίγυμνη εμφάνιση και κάπου «έκατσε» όλο αυτό. Να σου πω την αμαρτία μου, ευτυχώς! Ποια η σχέση των «Τριακοσίων» του Miller με την ιστορική πραγματικότητα;

Καμία…
Αυτό. Καμία! Δεν βρίσκω λοιπόν νόημα σε όλο αυτό… Επίσης μου έχουν ζητηθεί και έχω φτιάξει συμπλέγματα αγαλμάτων, όπως ο Θησέας που σκοτώνει τον Μινώταυρο, κάποια τέρατα σαν τη Μέδουσα ή τον Κέρβερο κλπ.

Το εξωτερικό; Υπάρχει στα σχέδιά σου;
Βεβαίως! Λόγω της πανδημίας, έχουν πάρει παράταση δύο επισκέψεις μας στο WonderFest της Νέας Υόρκης και στο Loncon του Λονδίνου, όπου εκεί λογικά θα καταφέρω να συναντήσω και τον Achilleos.

Επόμενος στόχος δημιουργικά;
Οι Τέσσερεις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης. Σε μεγάλες διαστάσεις, ας πούμε 1:6 ή και 1:4. Και θα ήθελα να «πατήσω» πάνω στο ίδιο το ιερό κείμενο, να μην είναι αφηρημένο. Επίσης γοητευτικό ως project είναι ο Έκπτωτος…

Gustav Dore;
Ναι, με βάση αυτόν και βάζοντας εννοείται τη δική μου πινελιά, προσθέτοντας το δικό μου στοιχείο.

photo: Elena Vasilaki

Εκτός όμως από αυτή σου τη καλλιτεχνική πλευρά, έχεις και τη μουσική…
Ναι. Ξεκίνησα πριν 20 σχεδόν χρόνια, έχοντας τους EMBRACE FIRE και κυκλοφορώντας το 2006 τον δίσκο “Savage” (σ.σ: όποιος αγνοεί έναν από τους καλύτερους δίσκους της ελληνικής σκηνής, ας ανατρέξει σε αυτό το αφιέρωμα, για να μάθει τί και πως) ενώ το 2017 σχημάτισα τους DARKLON με τους οποίους κυκλοφόρησα το 2019 το ντεμπούτο μας “Rise from death”. Τώρα βρισκόμαστε στην παραγωγική διαδικασία για το δεύτερό μας. Έχουμε ολοκληρώσει τη σύνθεση της μουσικής, έχουμε περάσει στη διαδικασία ηχογράφησης των φωνητικών και μπορώ να πω πως όλα πάνε, τηρουμένων και των αναλογιών ελέω συνθηκών κλπ. μια χαρά! Ευελπιστώ πως θα κυκλοφορήσει μες στη χρονιά. Οπότε να περιμένετε νέα μας!

Κώστα σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Κλείσε τη συζήτησή μας όπως εσύ θες.
Πρώτα απ’ όλα, να ευχαριστήσω πολύ όλους όσους έχουν στηρίξει κάθε προσπάθειά μου, από την αρχή μέχρι και σήμερα, είτε σαν γλύπτης, είτε σαν μουσικός. Χωρίς όλους αυτούς, δεν θα είχα καταφέρει τίποτα. Και φυσικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε σένα Δημήτρη και στο Rock Hard, που εκτός του χώρου που πάντα έδινε στη μουσική μου, μου έδωσε βήμα για αυτή την τόσο απολαυστική συνέντευξη, ώστε να μιλήσω και για τη δουλειά μου. Τιμή μου! Θα τα πούμε πολύ σύντομα!

Δημήτρης Τσέλλος

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Artists

DEVIL’S TRAIN interview (RD Liapakis)

Published

on

“Rock n’ roll children”

Τον Δημήτρη Λιαπάκη, τον γνωρίζω πάνω από 20 χρόνια. Μπορεί και 25. Έχουμε κάνει άπειρες συνεντεύξεις και πάντα είχα άγχος μαζί του, γιατί κάθε φορά που μιλούσαμε, ξεφεύγαμε και η κουβέντα κρατούσε πάνω από μία με μίαμιση ώρα, ένας πραγματικός εφιάλτης στην απομαγνητοφώνηση. Αυτή τη φορά, χωρίσαμε τη συνέντευξη σε δύο μέρη, αυτό που αφορούσε τους DEVIL’S TRAIN και αυτό που αφορούσε όλα τα υπόλοιπα (και δεν αφορούν του υπόλοιπους!!!). Αφού λοιπόν ξεκινήσαμε με αυτό το σκεπτικό, μπορείτε να διαβάσετε τα πάντα ΠΟΛΥ ενδιαφέροντα πράγματα που μας λέει ο Λιαπάκης, για το “Ashes and bones”, τη νέα τους σύνθεση, τη σημαντική καθυστέρηση στην κυκλοφορία του, τη λογική πίσω από τη σύνθεση των τραγουδιών, τις διασκευές, τους MYSTIC PROPHECY και τους STEEL PROPHET.

Ashes and bones” είναι ο τίτλος του νέου δίσκου των DEVILS TRAIN. «Στάχτη και κόκαλα»; Τι όνειρο είδες κι έβγαλες αυτόν τον τίτλο;
Ξέρω εγώ ρε φίλε; Ξύπνησα ένα πρωί και την είδα cowboy. Χαχαχα! Αφού ξέρεις, ότι ψάχνομαι πολύ με τέτοια πράγματα, τίτλους τραγουδιών, τίτλους άλμπουμ, να δεις τις φωτογραφίες, το εξώφυλλο, υπάρχει αυτή η ρετρό ατμόσφαιρα, μπέρδεψα το stoner, με το southern και το blues, οπότε χρειαζόμασταν έναν τίτλο σαν κι αυτόν.

Πέρασαν εφτά χρόνια από τον προηγούμενο δίσκο των DEVILS TRAIN. Σκέφτηκες να διαλύσεις το συγκρότημα ή συνέβαιναν πολλά πράγματα και είπες να τους αφήσεις λίγο στην άκρη;
Ποτέ δεν σκέφτηκα να διαλύσω τους DEVIL’S TRAIN. Είναι το παιδί μου. Ποτέ δεν θέλω να στήνω project αλλά συγκροτήματα. Είμαι band leader κι όχι follower. Το άλμπουμ αυτό ήταν να βγει πριν από δύο χρόνια, αλλά έσκασε ο κορονοϊός και είπα ότι δεν πρόκειται να βγάλω άλμπουμ μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση με τίποτα, από τη στιγμή που δεν θα μπορεί ο κόσμος να βρει το δίσκο στα μαγαζιά, δεν μπορώ να παίζω live, να περιοδεύω. Αν προσθέσεις ότι βγάλαμε δίσκο με τους MYSTIC PROPHECY, κάναμε περιοδείες, μπήκα και στους STEEL PROPHET, λες και μου περίσσευε χρόνος (γέλια), καταλαβαίνεις ότι πήγαν όλα πίσω. Είμαι ο βασικός συνθέτης, οπότε έγραφα για το ένα γκρουπ, έγραφα για το άλλο, βάλε τη δουλειά στο στούντιο, πέρασαν τα χρόνια. Θα έβγαινε στα τέσσερα χρόνια, βγήκε στα εφτά. Αλλά δεν με πειράζει καθόλου, γιατί βγήκε ακριβώς όπως ήθελα να βγει, οπότε δεν έχει καμία σημασία για μένα ο χρόνος που πέρασε.

Πως έψησες τον Joerg Michael να ξαναπαίξει τύμπανα; Αν δεν κάνω λάθος, είχε αποσυρθεί.
Δεν τον έπεισα. Ο Joerg ήταν πάντα οπαδός αυτής της μουσικής και του άρεσαν όλοι οι δίσκοι που έκανε. Όταν άκουσε το υλικό που έγραφα με τον κιθαρίστα μας, τον Dan Baune, μου είπε ότι μπορεί να είχε αποσυρθεί απ’ οτιδήποτε άλλο, αλλά στους DEVIL’S TRAIN ήταν μέσα, ήθελε να πάρει μέρος. Ο Joerg τώρα κάνει booking και είναι ατζέντης σε μεγάλα συγκροτήματα, αλλά ήταν το όνειρό του να παίξει σ’ ένα τέτοιο συγκρότημα, όπως οι DEVIL’S TRAIN.

Προφανώς είχε βαρεθεί να παίζει σαν drum machine σε όλα τα power metal συγκροτήματα… Είχε καταντήσει μονότονο το παίξιμό του, ενώ είναι πολύ καλός ντράμερ.
Ακριβώς αυτό ρε φίλε. Είχε καταντήσει το drum machine της Γερμανικής –και όχι μόνο- σκηνής. AXEL RUDI PELL, SAXON, RUNNING WILD, STRATOVARIUS. Είναι ο πιο πολυάσχολος ντράμερ, με τα περισσότερα projects που παίξει κανείς, είναι ο Joerg. Αν ανοίξεις στη Wikipedia, θα σου βγάλει 200 συγκροτήματα. Μέχρι και στους MEKONG DELTA, αλλά με αυτό το τυπικό στυλ. Όταν είχαμε βρεθεί για τον πρώτο δίσκο, ήξερα ότι ήταν μεγάλος οπαδός των VAN HALEN και του Αμερικάνικου hard rock και μου είπε: «πάντα ήθελα να παίξω σ’ ένα τέτοιου είδους άλμπουμ».

Στους δίσκους σου, μας έχεις συνηθίσει να μας παρουσιάζει συνήθως έναν νέο, Έλληνα μουσικό. Πως προέκυψε ο Dan Baune; Το συζητήσατε με τον Άκη τον Κοσμίδη από τη ROAR ή τον γνώριζες από τη δουλειά του με τους MONUMENT;
Κοίτα, αν τον έχεις ακούσει στους MONUMENT, δεν θα σου πάει ποτέ το μυαλό ότι θα ταιριάζει με τους DEVIL’S TRAIN!!! Τον είχα ακούσει σε κάποια άλλα project και είχα διακρίνει ότι έχει αυτό που ήθελα για το γκρουπ, ένα ύφος κοντά σ’ αυτό του John Sykes, πιο «στεγνό», χωρίς πολλά εφέ. Ζήτησα το contact του από τον Άκη Κοσμίδη, που έχει τη ROAR!, μιλήσαμε, ήταν ενθουσιασμένος κι εκείνος και γράψαμε μαζί κάποια κομμάτια. Δεν είναι όλα δικά μου. Βρήκαμε πολύ καλή χημεία ανάμεσά μας και καταλάβαινε αμέσως τι θέλω. Το πιο σημαντικό απ’ όλα, ξέρεις ποιο ήταν ρε Σάκη; Ότι δεν σπαταλήσαμε χρόνο σε ανούσιες συζητήσεις. Αντί να καθόμαστε 10 ώρες να συζητάμε πώς θα παίξουμε τα τραγούδια, ρίχναμε 10 ώρες δουλειά και ανταμειφθήκαμε για τον κόπο μας.

Σε γνωρίζω 25 χρόνια περίπου και μπορώ να επιβεβαιώσω ότι πάντα σου άρεσε αυτό το bluesy hard rock. Πως όμως μπορείς να πείσεις τον μέσο ακροατή, ότι μία μπάντα που έχει κατ’ εξοχήν power metal μουσικούς, όπως εσύ, ο Joerg Michael και ο Jens Becker, παίζει αυτό το είδος μουσικής, επειδή του αρέσει κι όχι επειδή μπορεί να είναι πιο πολύ στη μόδα τώρα;
Αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω. Να πάρω power metal μουσικούς και να παίξω κάτι διαφορετικό. Ποιο θα ήταν το νόημα να κάναμε κάτι πάλι προς το ύφος των MYSTIC PROPHECY; Αν έβγαινε κάτι παρόμοιο με τα υπόλοιπα συγκροτήματά μου, δεν θα το προχωρούσα. Όταν όμως βγήκε το ντεμπούτο, όλος ο κόσμος περίμενε power metal, αλλά αυτό που πήραν, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Αν ήταν να κάνω νέους MYSTIC δίπλα στους MYSTIC, μία από τις δύο μπάντες, θα την σκότωνα. Όσοι με ξέρουν από παλιά, πάντα γνώριζαν την αγάπη μου για το mainstream rock των 80s και των 70s. Μου άρεσαν πάντα οι WHITESNAKE, οι BLACKFOOT, οι LYNYRD SKYNYRD και το όνειρό μου ήταν να κάνω «American style heavy rock, made in Europe». Τα hooks, το vibe, είναι όλο αμερικάνικο, οι κιθάρες και η παραγωγή μας, όμως, δεν είναι σαν τους BLACK STONE CHERRY, τους BLACKBERRY SMOKE ή τους ALTER BRIDGE. Εκείνοι, γεννιούνται έχοντας αυτό το στυλ. Άντε τώρα να βάλεις τον Γερμανό, που μεγάλωσε μέσα στις μπυραρίες, να παίξει αυτό το ύφος. Αφού και ο Joerg και ο Jens, μου είχαν πει ότι δυσκολεύονταν να παίξουν αυτά που ζητούσα, παρότι είναι τόσο έμπειροι μουσικοί. Αλλά είναι τόσο επαγγελματίες, πέρα από θρύλοι αυτής της μουσικής, που έπαιξαν αυτό που ακριβώς ήθελα, αυτό με το οποίο μεγάλωσα, αυτή τη sexy μουσική των DEF LEPPARD ή των WHITESNAKE, έβαλα και λίγο stoner για την πιτσιρικαρία, λίγο southern rock και λίγο blues κι έτοιμοι είμαστε.

Τώρα που είπες “sexy”, πλέον έχει γίνει trademark των DEVILS TRAIN τα video clip τους να είναι γεμάτα με ωραίες, sexy κοπέλες, να χορεύουν, χωρίς τίποτα χυδαίο, αλλά όπως τα video της δεκαετίας του ’80.
Μα, αυτό ακριβώς ήταν το vibe. Με αυτή τη μουσική μεγάλωσα και αν έβλεπες video clip των WHITESNAKE, των RATT, των W.A.S.P. εκείνη την περίοδο, θα έβλεπες συνεχώς γυναίκες. Η γυναίκα παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο στο rock n’ roll. Προσπαθούμε κι εμείς να έχουμε καλλίγραμμες γυναίκες να χορεύουν, όχι πρόστυχα και χυδαία όμως. Είναι ένα κλισέ που θέλω να έχω στο συγκρότημα, ναι. Όπως και στα live, έτσι και στα video, «πρώτα τρώει το μάτι και μετά τ’ αυτί». Όταν βλέπεις ένα συγκρότημα στη σκηνή, να βγαίνει με τσαμπουκά και λίγο καλά να παίζει, αμέσως λες ότι είναι πολύ καλό το σχήμα. Αν βγεις σαν το παρτάλι και καλά να παίζεις, κανείς δεν θα δώσει σημασία. Εγώ θέλω να δώσω την Ευρωπαϊκή πλευρά του blues, rock, stoner, δεν το παίζω «αμερικανάκι». Δεν πάω να αντιγράψω τους DEAD DAISIES ή τους WHITESNAKE. Και να σου πω κάτι περίεργο; Το μεγαλύτερο hype των Αμερικάνων στα streaming services αυτή τη στιγμή, είμαστε εμείς, σ’ αυτή τη φάση, όχι κάποια δική τους μπάντα.

Ο δίσκος έχει βγει εδώ και κάποιες μέρες και φαίνεται ότι πάει πολύ καλά. Τι περιμένατε και τι σας ήρθε;
Κατ’ αρχάς, είμαι άτομο πολύ απαισιόδοξο και ό,τι έρχεται καλύτερο, έτσι χαίρομαι περισσότερο. Εγώ δεν περίμενα τίποτα, το μόνο που ήθελα ήταν να βγάλω ένα καλό άλμπουμ που ξέρω ότι τα κατάφερα. Από εκεί και πέρα όμως, ο κόσμος αποφασίζει αν ένα άλμπουμ πάει καλά. Βγήκαμε στο #47 στα Γερμανικά charts, στην Ελλάδα την πρώτη εβδομάδα στο #34, τη δεύτερη στο #14 και τώρα, την τρίτη εβδομάδα, στο #33, στην Ελβετία βγήκαμε στο #72. Πήγαμε όμως και πολύ καλά στα downloads, παρότι η μουσική μας είναι για φυσικό προϊόν, κι αυτό σημαίνει ότι οι νεότεροι κατέβασαν τραγούδια μας. Φαντάσου ότι στην Ελλάδα ήμασταν #2 στα iTunes και στην Αμερική #24, στη Γερμανία #13, στη Φινλανδία και τη Σουηδία στο Top Ten. Δεν περίμενα κάτι και ήταν μία πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη όλα αυτά.

Και πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι λείπατε από το προσκήνιο για 7 χρόνια, έτσι;
Ναι, αλλά κάναμε πολύ δυνατή προώθηση. Πέντε video clip βγάλαμε πριν την κυκλοφορία και σε λίγες μέρες κυκλοφορεί και το έκτο.

Που θα είναι το “Rising on fire”; Γιατί εγώ αυτό θα έβγαζα πριν την κυκλοφορία του δίσκου.
Ναι, αυτό θα είναι.

Μου θυμίζει το “Black velvet” της Alannah Myles.
Ε, ναι. Από εκεί είναι. Ποτέ δεν βγάζω κάτι να είναι ξεκάρφωτο. Δηλαδή, σκέφτηκα πάρα πολύ για τη διασκευή, για το εξώφυλλο, για τα πάντα. Ακόμα και τη φωτογραφία να έχει αυτό το ρετρό χρώμα, το κόκκινο.

Πες μου λίγο για τη διασκευή τώρα. Συνηθίζεις να διασκευάζεις πολύ γνωστά τραγούδια. Στο προηγούμενο άλμπουμ είχες κάνει το “Immigrant song”, στο ντεμπούτο, το “American woman”. Με τους MYSTIC PROPHECY, αφήνοντας έξω το άλμπουμ διασκευών, έχεις κάνει το “Sex bomb”, το “Paranoid”, πολύ κλασικά τραγούδια. Έχουμε μιλήσει πολύ γι’ αυτό και μου έχεις πει ότι το κάνεις επίτηδες. Αυτό που σκέφτομαι, όμως, είναι ότι το “Word up”, οι KORN το έχουν κάνει εκ νέου μία πολύ μεγάλη επιτυχία. Για ποιο λόγο πας να κάνεις κάτι που μπορεί να ακουστεί διασκευή στη διασκευή;
Οι KORN έφεραν το τραγούδι ακριβώς στον ήχο τους. Εμείς το πήγαμε σε πιο bluesy, southern, stoner καταστάσεις, με χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες, φτιάξαμε κι ένα ωραίο, sexy video. Δεν θέλω να κάνω επανεκτελέσεις και θέλω η διασκευή να ταιριάζει και στο ύφος της μπάντας.

Κοιτάζοντας το Spotify των MYSTIC PROPHECY, βλέπω ότι μετά το “Ravenlord”, ουσιαστικά βρίσκονται τρεις διασκευές στα πιο streamαρισμένα τραγούδια σας. Το “Paranoid”, το “I’m still standing” και το “Because the night”.
Να πάμε λίγο, τότε, στο άλμπουμ διασκευών των MYSTIC PROPHECY. Εκείνο είχε γίνει εντελώς επίτηδες έτσι. Ήθελα να μπω σε πολλά «ύδατα», με Elton John, με το “Hot stuff”, με το “Stroke me”, με την Patti Smith και φέραμε όλα τα κομμάτια στο ύφος των MYSTIC PROPHECY. Αν κοιτάξεις, έχουμε καταφέρει να υπάρχουν 300-350.000 ακροατές το μήνα στο Spotify. Είναι πολύ περισσότεροι από πολύ πιο γνωστά ονόματα στο χώρο. Κατάφερα κι έκανα τους MYSTIC PROPHECY ενδιαφέροντες ακόμα και σε κόσμο που δεν άκουγε καθόλου όχι μόνο το γκρουπ, αλλά και το είδος μουσικής. Αυτός είναι και ο λόγος που οι MYSTIC PROPHECY τα τελευταία 3-4 χρόνια, έχουν «εκραγεί» στα streams. Λες και περνάμε δεύτερη νεότητα. Καταφέραμε και κερδίσαμε οπαδούς από διαφορετικά είδη μουσικής. Αυτή είναι και η λογική στις διασκευές των DEVIL’S TRAIN. Να δείξω την μπάντα σε άλλο κόσμο.

Τα τελευταία χρόνια, η μουσική βιομηχανία πάει με ολοένα και πιο γρήγορο ρυθμό στην ψηφιακή φάση και το streaming. Οι DEVILS TRAIN, αλλά και οι MYSTIC PROPHECY, είναι πιο «παραδοσιακές» μπάντες, που βασίζονται πιο πολύ στο φυσικό προϊόν. Βλέπεις το μέλλον πιο δύσκολο για συγκροτήματα τέτοιου είδους;
Από τη μία πιο δύσκολο, από την άλλη πιο εύκολο, γιατί πολλά γκρουπ δεν βγάζουν πλέον φυσικό προϊόν. Αυτό που με στενοχωρεί, είναι ότι οι εταιρίες «σκοτώνουν» γκρουπ που είναι ακόμα δυνατά σε φυσικό προϊόν… Οι DEVIL’S TRAIN και οι MYSTIC PROPHECY, επειδή είμαστε χρόνια στο κουρμπέτι, έχουμε πιστούς οπαδούς. Ιδιαίτερα οι MYSTIC, έχουν οπαδούς που ξεκίνησαν να τους ακούνε στα 22 τους χρόνια και είναι τώρα 50 και ακόμα υποστηρίζουν. Και είναι σε ηλικία να έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν ένα βινύλιο, εκεί που ο πιτσιρικάς, πληρώνοντας 10 ευρώ το μήνα, έχει 50.000 τραγούδια στο Spotify. Υπάρχουν ακόμα πολλοί άνθρωποι, νοσταλγικοί, που γουστάρουν να αγοράζουν τις ειδικές εκδόσεις των βινυλίων και όλα αυτά τα ωραία. Νομίζω θα κρατήσει 4-5 χρόνια ακόμα αυτή η φάση. Αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι, όπως ο Άκης ο Κοσμίδης, που έχει τη ROAR! Rock Of Angels Records, την εταιρία μας, θα συνεχίζει να υπάρχει φυσικό προϊόν, για τους νοσταλγικούς ανθρώπους, που δεν είναι λίγοι, όσο νομίζουν οι μεγάλες εταιρίες πως είναι. Πρέπει να έχεις μεράκι για να ασχολείσαι με αυτή τη φάση. Πλέον, έχουν μπει μεγάλες εταιρίες που ασχολούνται μόνο με το ψηφιακό κομμάτι, που είναι μόνο business. Ένα κόκκινο κουτάκι να δουν στο excel, σε πετάνε από την εταιρία χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Γυρίζοντας σ’ αυτά που λέγαμε για τις διασκευές, σκέφτεσαι να βγάλεις “Monuments uncovered II”;
Με τα χίλια (γέλια). Δεν είναι ωραίο που το λέω, αλλά είναι αλήθεια. Όταν βγήκε το “Monuments uncovered”, είχε πουλήσει τα τριπλάσια από τα προηγούμενα άλμπουμ των MYSTIC PROPHECY!!! Κι αυτό πήρε αλυσίδα και τα επόμενα άλμπουμ μας, αφού κερδίσαμε οπαδούς. Το “Metal division”, πούλησε 30% περισσότερο από το “War brigade”, σε μία περίοδο που όλα πήγαιναν 30% κάτω. Να δούμε όμως πότε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Αυτές τις μέρες δουλεύουμε το νέο άλμπουμ των MYSTIC PROPHECY, τον Οκτώβριο θα ηχογραφήσω το δίσκο των STEEL PROPHET και παράλληλα έχω ξεκινήσει με τον Dan Baune, το νέο DEVIL’S TRAIN. Μου αρέσει πολύ να κάνω μουσική. Να περάσουν τα χρόνια και να λέω ότι έχω αφήσει κάτι πίσω μου.

Σάκης Φράγκος

Continue Reading

Artists

THE SISTERS OF MERCY – 12 STORIES ABOUT “FLOODLAND”

Published

on

Όταν με ρωτάνε τι σημαίνει gothic rock, το πρώτο album που θα συστήσω είναι το “Floodland” των THE SISTERS OF MERCY. Μπορεί να ακούγεται αιρετικό όλο αυτό, αφού για πάρα πολλούς είναι solo album του Andrew Eldritch (δεν έχουν ιδιαίτερα άδικο), ενώ διαδέχεται και ένα τόσο κομβικό ντεμπούτο όπως το “First and last and always”. Παρ’ όλα αυτά πρόκειται για ένα ακόμη αριστουργηματικό άλμπουμ κάτω από το TSOM brand, ενώ υπάρχουν και πάρα πολλές ιστορίες πίσω από τη δημιουργία του.

Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από την κυκλοφορία του “Floodland” και αυτό το αφιέρωμα προορίζονταν για το Νοέμβριο. Όμως η επίσκεψη του Eldritch και της παρέας του αυτό το καλοκαίρι στο Chania Rock Festival, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, στη Μονή Λαζαριστών, αναγκάζουν τον γράφοντα να επισπεύσει τις διαδικασίες και να πει την ιστορία αυτού του πολύ σημαντικού album, χρησιμοποιώντας ως αφορμές τις δώδεκα συνθέσεις που υπάρχουν είτε στο κύριο tracklisting, είτε στα b-sides. Με την ελπίδα μιας καλής live εμφάνισης, πάμε να δούμε παρέα κάποιες γνωστές και πολλές άγνωστες πτυχές αυτού του μοναδικού δίσκου…

1. Dominion/Mother Russia: Το εναρκτήριο τραγούδι προέκυψε μέσα από τα sessions του Andrew Eldritch με τον Jim Steinman στα ιστορικά Power Station studios της περιοχής Hell’s Kitchen στη Νέα Υόρκη (ψάξτε μόνο από περιέργεια πόσοι ιστορικοί δίσκοι ηχογραφήθηκαν εκεί πέρα). Πρόκειται για τη σύμπραξη των Eldritch, Steinman και του βοηθού του Larry Alexander. H αρχική σύνθεση περιείχε μόνο το “Dominion” και το δεύτερο μέρος του “Mother Russia” συμπεριλήφθηκε κατά τις ηχογραφήσεις και ήταν μια ξερή αναφορά στον Ψυχρό Πόλεμο και στην έκρηξη του πυρηνικού εργοστασίου στο Chernobyl της Ουκρανίας (τότε Σοβιετική Ένωση). Όπως και στο “This corrosion”, έτσι και εδώ ακούγεται η 40μελής New York Choral Society, ενώ και ο Larry Alexander κατέληξε να είναι ο ουσιαστικός παραγωγός όλου του άλμπουμ. Όπως δήλωσε σε συνεντεύξεις του, μετά τα Power Station, ακολούθησε τον Eldritch στην Αγγλία, προκειμένου να βάλει σε σειρά έναν χαοτικό αριθμό από σκόρπιες κασέτες με ηχογραφήσεις και διάσπαρτες ιδέες. Αφού κατάφερε αυτόν τον άθλο, ο Alexander μετά την κυκλοφορία του “Floodland” φυσικά και απολύθηκε. Έτσι επειδή.

2. Flood I & II: Τα δύο μέρη του “Flood” βρίσκονται στρατηγικά τοποθετημένα στο album, καθώς και τα δύο διαδέχονται τις ισάριθμες, εναρκτήριες συνθέσεις του Jim Steinman και στην Α και στην Β πλευρά. Το concept του “Flood” επικεντρώνεται σε μια πλημμύρα που συνέβη στο Αμβούργο, λίγες μέρες μετά το ατύχημα που αναφερθήκαμε πιο πάνω. Στα 80s πολλοί μουσικοί από το Ηνωμένο Βασίλειο, είχαν μετακομίσει στη Γερμανία για φορολογικούς λόγους και ο Eldritch είχε επιλέξει ως τόπο διαμονής του το λιμάνι του Αμβούργου. Οι στίχοι περιγράφουν τον Eldritch να κάθεται σε ένα μπαρ, να παρατηρεί την τοξική βροχή και την πλημμύρα που τη συνοδεύει, καθώς και τα διάφορα ζευγάρια που έπιναν το ποτό τους ταυτόχρονα με αυτόν.

3. Lucretia my reflection: Το τραγούδι που ξεσηκώνει τους θαμώνες οποιουδήποτε goth club στον κόσμο, είναι η σύνθεση με την οποία καλωσορίζει ο Andrew Eldritch στις τάξεις των THE SISTERS OF MERCY την Patricia Morrison. Το παρουσιαστικό της του θύμιζε την Λουκρητία Βοργία, τη γνωστή femme fatale του Μεσαίωνα, η οποία κυβέρνησε την αρχαία Perugia τον Μεσαίωνα και εξουδετέρωνε τους αντιπάλους της, χύνοντας δηλητήριο στα ποτά και στα φαγητά τους. Η Morrison είχε κληθεί να συμμετάσχει στο “Gift” EP των THE SISTERHOOD, όπου εκεί βρίσκονται οι μοναδικές της συνεισφορές σε όλα τα χρόνια που ήταν δίπλα στον Eldritch. Στο “Floodland” ήταν χρήσιμη βέβαια μόνο η φυσική της παρουσία στις φωτογραφήσεις και στα video clips και όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Andrew, “ήθελα κάποιον να κρατάει στιβαρά το μπάσο”. Έναν ρόλο για τον οποίο την πλήρωνε, σύμφωνα με φήμες, με 300 λίρες την εβδομάδα! Το δε περίφημο video clip, όπως και αυτό του “This corrosion”, γυρίστηκαν σε διάφορα μέρη της βιομηχανικής ζώνης της Βομβάης στην Ινδία.

4. 1959: Αυτό είναι το άτυπο τέταρτο single του “Floodland”, το οποίο αν και συνοδεύεται από το σχετικό video clip, ποτέ δεν κυκλοφόρησε επίσημα σε βινυλιακή μορφή. Το 1959 γεννήθηκε ο κατά κόσμο Andrew William Harvey Taylor, που μετέπειτα έγινε παγκοσμίως γνωστός ως Andrew Eldritch. Περιέχει στιχουργικές αναφορές στο βιβλίο “Where the wind blows” του Raymond Briggs, σχετικά με ένα αντρόγυνο που αργοπεθαίνει μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο. Όπως είπαμε και πιο πριν, τα γεγονότα στο Chernobyl ήταν ακόμη νωπά. Σε ότι αφορά την Isabelle που αναφέρεται προς το τέλος του τραγουδιού, αυτή είναι διπλή αναφορά. Από τη μια βρίσκεται μια SISTERS fan, η οποία είχε προτείνει στον Eldritch να γράψει ένα ακουστικό τραγούδι μόνο με τη συνοδεία πιάνου, ενώ από την άλλη βρίσκεται το όνομα της κόρης της… Lucrezia Borgia, μετά τη γέννα της οποίας πέθανε μόλις στα 39 της.

5. This corrosion: Η δημιουργία του “Floodland” ξεκίνησε από αυτό εδώ το δεκάλεπτο έπος. Πριν διαλυθεί η κλασική τριάδα των THE SISTERS OF MERCY, ο Eldritch είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του να συνεργαστεί με τον παραγωγό των “Bat out of hell”, Jim Steinman, για αυτό και έπαιζαν στις συναυλίες τη διασκευή του “Gimme gimme gimme” των ΑΒΒΑ, προκειμένου να του δείξει ότι διαθέτει και μια ποπ πλευρά. Όταν τελικά, συμφώνησαν να το γράψουν, εξάντλησαν το budget των 50.000 δολαρίων που έδωσε η WEA για ολόκληρο το album! Τελικά, μετά και από παρέμβαση του ίδιου του Steinman, η δισκογραφική πείστηκε να δώσει μερικές χιλιάδες δολάρια επιπλέον, προκειμένου και να αποπερατωθεί το “Dominion” και να ολοκληρωθεί το “Floodland” όπως το ξέρουμε μέχρι και σήμερα. Σε ότι αφορά το στιχουργικό κομμάτι, εδώ έχουμε να κάνουμε με συνεχείς μπηχτές προς τους Hussey/Adams, οι οποίοι μετά τη διάλυση ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα των SISTERS (“Gimme the ring”).

6. Driven like the snow: Το τραγούδι αυτό είναι το sequel του “Nine while nine” (“The lipstick on my cigarettes…”) και, όπως και ο προκάτοχός του, έτσι και αυτό είναι αφιερωμένο στον ανολοκλήρωτο έρωτα του Eldritch με την Claire Shearsby, κάτι που έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο mastermind. Πέρα από το motto “Fuck me and marry me young” που εδώ και 35 χρόνια συνοδεύει διάφορα SISTERS shirts, o στίχος “Kill the lights in the middle of the road” είναι tribute στο “The master song” του Leonard Cohen. Το “The master song” βρίσκεται στην Α πλευρά του ντεμπούτου του Cohen πίσω στο μακρινό 1967, ενώ η πλευρά αυτή κλείνει με το τραγούδι… “Sisters of Mercy”!

7. Never land: Η αρχική ιδέα ήταν να κλείνει το tracklisting με ένα μεγάλο instrumental, εν προκειμένω το “Never land”. Όμως, με το “This corrosion” να τρώει σχεδόν δέκα λεπτά και τα “Flood II” και “Driven like the snow” άλλα έντεκα, τα περιθώρια της δεύτερης πλευράς ήταν ιδιαίτερα στενά. Η μέση λύση βρέθηκε με ένα απόσπασμα της αρχικής σύνθεσης, η οποία πήρε τον υπότιτλο “A fragment” και με στίχους που προστέθηκαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Bonus παράσημο για το “Never land” αποτελεί η εμφάνισή του στην πέμπτη και καλύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς “American Horrror Story”.

8. Torch: Το b-side του “This corrosion” single, είναι μια σύνθεση που υποτίθεται ότι θα βρίσκονταν στο νέο album της κλασικής τετράδας, του οποίου ο τίτλος θα ήταν “Left on mission and revenge”. Στην επανέκδοση του “Floodland” σε CD, όπως και στην κασέτα, περιέχονταν ως bonus track. Μετά τα παρατράγουδα που έγιναν με τους THE SISTERHOOD και τα οποία θα διαβάσετε παρακάτω, ο Wayne Hussey και ο Craig Adams είπαν να χαλάσουν τον τίτλο του νέου album του πρώην συνεργάτη τους και να ονομάσουν το νέο τους συγκρότημα THE MISSION!

9. Colours: Ένα χρόνο πριν, ο Andrew Eldritch κυκλοφόρησε το “Gift” EP με το project των THE SISTERHOOD. Ένα από τα τραγούδια που περιέχονταν σε αυτό το ΕΡ ήταν και το “Colours”, του οποίου μια ελαφρώς διαφορετική version βρίσκεται και στο b-side του “This corrosion”, αλλά και ως bonus track στην επανέκδοση σε CD. Η ιστορία των THE SISTERHOOD έχει αρκετή ίντριγκα: Μετά τη διάλυση της κλασικής σύνθεσης, οι Hussey/Adams περιόδευαν ως THE SISTERHOOD και ήθελαν να κατοχυρώσουν το όνομα των THE SISTERS OF MERCY, καταπατώντας τη σχετική, προφορική συμφωνία με τον Eldritch. Το πράγμα αυτό δεν άρεσε καθόλου στον τελευταίο, ο οποίος πρόλαβε και να κατοχυρώσει νομικά το όνομα των SISTERS, αλλά και να ηχογραφήσει μέσα σε μόλις έντεκα ημέρες το “Gift”, αφήνοντας προσωρινά τους άσπονδους φίλους του χωρίς όνομα. Το ότι το “Gift” είναι κάτω του μετρίου (για να μην πω κάτι άλλο), είναι μια ιστορία που την αφήνω για μελλοντικό κείμενο.

10. Long train: Το “Long train”, b-side στο “Lucretia my reflection” δεν είναι μια άγνωστη σύνθεση. Στην ουσία πρόκειται για μια extended version του “Train”, μιας σύνθεσης του Eldritch και leftover του “First and last and always”. Τα κάτι λιγότερο από τρία λεπτά του “Train” κατέληξαν και ως limited bonus flexi disc στο πακέτο με το “Walk away” single, αλλά και ως μέρος του “Body and soul” EP, για το οποίο είχαμε μιλήσει πριν μερικά χρόνια στη στήλη “Beyond The Pale”. Η μετονομασία του ως “Long train” έχει άμεση σύνδεση με το a-side, καθώς υπάρχει αυτούσια η φράση στη γέφυρα της σύνθεσης. Ο δε ήχος είναι το ίδιο μουντός με την πρώτη εκτέλεση, πράγμα που σημαίνει ότι προέρχεται από τα ίδια recording sessions.

11. Untitled/Sandstorm/Ozymandias: Τα τρία b-sides του “Dominion” είναι αλληλένδετα με την κύρια σύνθεση. Το “Untitled” είναι μια πιο αργή, instrumental και μικρότερη σε διάρκεια επανεκτέλεση του “Dominion”, το “Sandstorm” είναι η εισαγωγή που ακούγεται στο ομώνυμο, ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ video clip, παιγμένη αποκλειστικά από σαξόφωνο, ενώ το “Ozymandias” είναι το τραγούδι παιγμένο από την ανάποδη, κάνοντας πλάκα στους χομπίστες της εποχής, που έψαχναν να βρουν κρυμμένα μηνύματα σε διάφορα τραγούδια. Μιλώντας για το video clip, γυρίστηκε στην Ιορδανία και μάλιστα, οι ντόπιοι που συμμετέχουν ερωτεύθηκαν σε τέτοιο βαθμό τη Morrison, με αποτέλεσμα να προσφέρουν σαν αντάλλαγμα στον παρτενέρ της δύο καμήλες, προκειμένου να καταλήξει σύζυγος κάποιου τυχερού!

12. Emma: Σημειολογικά, αυτή είναι η τελευταία, επίσημη διασκευή που έχουν κάνει οι TSOM. Οι πρώτες, ζωντανές εκτελέσεις της υπήρχαν από το 1983, την εποχή δηλαδή που ήταν ο Wayne Hussey συνοδοιπόρος του Eldritch, ενώ ήταν να συμπεριληφθεί και σε ένα ΕΡ διασκευών, μαζί με το “Knockin’ on heaven’s door” του Bob Dylan, που επίσης είχαν ερμηνεύσει ουκ ολίγες φορές επί σκηνής. Η αυθεντική εκτέλεση ήταν και το πρώτο single από το ντεμπούτο άλμπουμ των HOT CHOCOLATE “Cicero park” του 1974. Ο τραγουδιστής τους (και μακαρίτης πλέον) Errol Brown έγραφε τακτικά τραγούδια-εξομολογήσεις για την τότε αγαπημένη του σύζυγο Emma (ή Emmalene, και όσο άνηκε στι ς τάξεις τους και σαν solo artist. Όσο και αν ισχυρίζεται η Morrison ότι τη διαφορά έκαναν οι μπασογραμμές της και η κιθάρα που χρησιμοποιούσε κατά την θητεία της στους GUN CLUB (γελάει ο κόσμος), η single edition έχει απειροελάχιστες διαφοροποιήσεις από τις live editions που υπάρχουν στα διάφορα bootlegs. Fun fact: Το δίδυμο Hussey/Adams φρόντισε να διαιωνίσει την κόντρα του με τον Eldritch, χρησιμοποιώντας ΑΥΤΟΥΣΙΑ την εισαγωγή αυτής της διασκευής, στο ομώνυμο τραγούδι του “Another fall from grace” album των THE MISSION, πίσω στο κοντινό 2016…

Γιώργος Κόης

Continue Reading

Artists

CELLAR STONE interview (Γιώργος Μαρούλης)

Published

on

“Out of the cellar and onwards we rock”

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ των ελλήνων rockers CELLAR STONE “Rise & fall”, το ROCK HARD GREECE και ο Φίλιππος Φίλης συνομίλησαν με τον βασικό συνθέτη και κιθαρίστα της μπάντας, τον ευγενέστατο Γιώργο Μαρούλη ο οποίος απάντησε στις ερωτήσεις μας από το tour bus που μοιράζεται με τους UFO στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας! Ναι, αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, there is a new kid in town όπως λέμε αγγλιστί, μια μπάντα μοντέρνα, κουρδισμένη σε σύγχρονες τάσεις και με φιλοδοξίες και τα διαπιστευτήρια για να αναγνωριστεί ευρέως, τόσο στην Ελλάδα όσο και έξω. Ο Γιώργος Μαρούλης μας μίλησε για τις φιλοδοξίες αυτές, για το παρόν και το μέλλον των CELLAR STONE αλλά ακόμα περισσότερο για το πώς χειρίστηκε ο ίδιος δύο χρόνια πανδημίας και lockdown και πως μας έφεραν αυτά στο σήμερα.

Συγχαρητήρια για το νέο σας δίσκο. Είναι ομολογώ ένα σκαλί ψηλότερα από το ντεμπούτο και εκπλήσσει. Δώσε μας μια σύνοψη του τι μεσολάβησε από το “One fine day” μέχρι τώρα για να έχουμε στα χέρια μας το “Rise & fall”.
Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Το “ One fine day” κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2020 δυστυχώς μέσα στο πρώτο μεγάλο lockdown που πέρασε η Ελλάδα. Ήταν ήδη δρομολογημένο να κυκλοφορήσει τότε από εμάς, χωρίς εταιρεία και πήραμε τα ρίσκα μας ξέροντας όλες τις συνέπειες που θα είχε αυτό. Εκ του αποτελέσματος πλέον λοιπόν μπορώ να σου πω ότι είχαμε όσο μπορούσαμε μια ομαλή κυκλοφορία με τα review μας από τα περιοδικά, radio airplay και το ανέβασμα όσο ήταν εφικτό του status της μπάντας, αλλά δυστυχώς κανένα live κάτι το οποίο βέβαια δεν είναι καθόλου καλό για ένα ανερχόμενο συγκρότημα. Τη φήμη του και την εμπειρία του ένα συγκρότημα την κερδίζει στο δρόμο παίζοντας όπου μπορεί, και αυτό δεν μπορεί να το αντικαταστήσει τίποτα. Ζυγίζοντας λοιπόν προσωπικά την κατάσταση και βλέποντας και λίγο μακρύτερα και όντας απομονωμένος από τα παιδιά στο νησί από όπου κατάγομαι, αποφάσισα να γράψω καινούργιο υλικό μέχρι να ξεδιαλύνει ας το πούμε το τοπίο με την πανδημία και να μπορούμε να έχουμε κάτι καινούργιο που θα συμπαρασύρει και το πρώτο άλμπουμ για να κάνουμε το επόμενο βήμα. Και μάλλον δεν έπεσα έξω! Έτσι γεννήθηκε το “Rise & fall”, δουλεύοντας το σε όλο αυτό το διάστημα που είχε σταματήσει η κανονικότητα.

Φαίνεται πως η πανδημία σας επηρέασε όπως συνέβη και σε άλλες μπάντες. Συγκεκριμένα, έγραψες όλο το δίσκο όντας σε καραντίνα σ’ ένα μικρό νησί. Αυτή η δύσκολη και ομολογουμένως σκοτεινή κατάσταση είναι σίγουρα κάτι που ακούγεται στο δίσκο. Ωστόσο, υπήρξαν και θετικά; ότι δηλαδή ήσουν πολύ δημιουργικός σ’ αυτή τη φάση και είχες το περιθώριο πραγματικά να δουλέψεις με την ησυχία σου. Ποια είναι λοιπόν η αποτίμηση της πανδημίας για τους CELLAR STONE;
Όντως απομονωμένος σε ένα νησί και αντιμετωπίζοντας μια κατάσταση πρωτόγνωρη για τα δεδομένα, σε κατακλύζουν πολλά συναισθήματα τα οποία αν έχεις κάπου να τα διοχετεύσεις δημιουργικά, ίσως πραγματικά κάτι έχεις να κερδίσεις από όλη την κατάσταση. Επειδή είμαι άνθρωπος που προσπαθεί πάντα έστω και στα πιο δύσκολα να βρω κάτι θετικό για να με βοηθήσει να τα ξεπεράσω, ήξερα ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μου με απασχολούν, με ενοχλούν, με ανησυχούν και έπρεπε με κάποιο τρόπο να τα καταγράψω και να τα μεταφέρω με όχημα την μουσική. Όλα αυτά, λοιπόν, όντως με έκαναν πιο δημιουργικό και ξεκίνησα να γράφω τα τραγούδια για το άλμπουμ στις αρχές της πρώτης καραντίνας τον Μάρτιο του 2021. Η διαδικασία για να ολοκληρώσω το άλμπουμ μου πήρε γύρω στους έξι μήνες όπου από εκεί και πέρα άρχισαν οι ανταλλαγές demos με τα παιδιά στην Αθήνα για να πάρει το υλικό την τελική του μορφή. Ξέρεις, ήταν για εμάς κάτι πρωτόγνωρο όλη αυτή η διαδικασία να δουλεύουμε από απόσταση ειδικά αφού το πρώτο άλμπουμ το δουλεύαμε μαζί με τον Άρη στο στούντιο του παρέα. Μάθαμε λοιπόν και αυτό τον τρόπο να δουλεύεις, που πιστεύω το κάνουν και άλλες πολλές μπάντες εκεί έξω. Όλη λοιπόν αυτή η κατάσταση της δικής μου συναισθηματικής φόρτισης, το ότι ήμασταν μακριά με τα παιδιά και δουλέψαμε έτσι, είναι αποτυπωμένη στο δίσκο και νομίζω ότι έχει πάει αρκετά καλά!

Στο “Rise & fall” ασχολείστε και στο στιχουργικό κομμάτι με την πανδημία και εκφράζετε κάποιες θέσεις και συναισθήματα. Ποιο πιστεύετε πως είναι το καθήκον του καλλιτέχνη, του ροκ μουσικού, σε τέτοιους καιρούς;
Το στιχουργικό κομμάτι σε αυτό το άλμπουμ όπως και σε αρκετά τραγούδια στο πρώτο το ανέλαβε η Fofi Roussos. Με την Fofi είμαστε συνεργάτες χρόνια (4BITTEN) και την θεωρώ καταπληκτική σε αυτό που κάνει. Τις ζητήσαμε λοιπόν με τα παιδιά να αναλάβει να γράψει όλους τους στίχους του δίσκου, άκουσε το υλικό της άρεσε παρά πολύ και δέχτηκε. Κατανοώντας λοιπόν τον χαρακτήρα του υλικού και επηρεασμένη και κείνη από την κατάσταση που βιώναμε, έγραψε τους στίχους που σαφώς αφορούν όλα αυτά που ζούμε τα τελευταία δυο χρόνια και όχι μόνο βέβαια. Για μένα, οι μουσικοί, οι καλλιτέχνες σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις έχουν καθήκον να αποτυπώνουν τα συναισθήματα τους με τέτοιο τρόπο ώστε ο κόσμος φιλτράροντάς τα να ταυτιστεί μαζί τους, να βοηθηθεί ίσως, βγαίνοντας από τις δύσκολες καταστάσεις και να πάει παρακάτω, έχοντας «τραυματιστεί» όσο το δυνατόν λιγότερο.

Μουσικά επίσης το νέο άλμπουμ είναι πιο σκοτεινό και βαρύ. Πως βλέπετε την εξέλιξη του ήχου και των συνθέσεων σας; Ήταν και αυτό απότοκο της πανδημίας;
Σαν βασικός σύνθετης του σχήματος, επηρεάζομαι παρά πολύ από τις μουσικές που ακούω από άλλα συγκροτήματα του είδους μας και των τελευταίων κυκλοφοριών τους. Ποτέ όμως δεν αφήνω πίσω μου και δίσκους που στην μέχρι τώρα μουσική μου πορεία με έχουν στιγματίσει και επηρεάσει. Δίσκοι οι οποίοι όσες φορές και να τους ακούσεις πάντα θα υπάρχει κάτι που θα ανακαλύπτεις. Όλα αυτά, λοιπόν, περνώντας τα από το προσωπικό μου φίλτρο, με οδηγούν στο να γράψω την δική μας μουσική. Ότι το καινούργιο άλμπουμ ακούγεται όπως ακριβώς λες λοιπόν, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των συναισθημάτων από την πανδημία, αλλά και από την επαφή μου με μπάντες όπως οι SHINEDOWN, BLACK STONE CHERRY, BLACK LABEL SOCIETY, ALTER BRIDGE κ.α., που διαμορφώνουν τον ήχο τον οποίο οραματίζομαι για την μπάντα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, αξίζει να αναφερθεί πως η μίξη έγινε στο Kentucky από τον Jordan Westfall και πως υπήρξε μια guest εμφάνιση από τον Chris Robertson των BLACK STONE CHERRY στο “War we can win”. Φαντάζομαι πως ήταν ένα απωθημένο όνειρο να δουλέψετε με τον Robertson γνωρίζοντας πόσα κοινά έχουν οι δύο μπάντες, σωστά;
Πολύ σωστά. Οι BLACK STONE CHERRY είναι μια από τις μπάντες που θαυμάζουμε για αυτό που κάνουν και για το πως ακούγονται. Δεν ήταν και τυχαία η επιλογή του Jordan έχοντας ακούσει τι έχει κάνει στην τελευταία δουλειά τους σαν παραγωγός. Όταν λοιπόν δέχτηκε να δουλέψει μαζί μας για το mixing του δίσκου, στο στούντιο το οποίο θα το δούλευε βρίσκονταν και ο Chris Robertson ο οποίος άκουσε το υλικό μας και του άρεσε πολύ. Μαθαίνοντας το αυτό εμείς δεν γινόταν να μη του ζητούσαμε την συμμετοχή του σε ένα κομμάτι μας, ο οποίος δέχτηκε με μεγάλη χαρά και κατέθεσε ένα καταιγιστικό σόλο στο “War we can win”. Όποτε ναι, ήταν ένα όνειρο αυτό για εμάς που μπορέσαμε να το πραγματοποιήσουμε!

Πείτε μας για την μετακόμιση που έγινε στην Roar! Rock Of Angels Records. Φαίνεται πως έχετε πάρει τα πάνω σας από τότε.
Όταν είχαμε το άλμπουμ στα χέρια μας το στείλαμε σε διάφορες εταιρείες γιατί αυτή την φορά δεν θέλαμε να κάνουμε την κυκλοφορία μόνοι μας. Η ROAR ενδιαφέρθηκε για το υλικό και γνωρίζοντας ότι οι κυκλοφορίες της πάνε παρά πολύ καλά, ότι δουλεύει με τις μπάντες της και τους δίνει την ευκαιρία να βγάλουν την μουσική τους προς τα έξω, συμφωνήσαμε να δουλέψουμε μαζί. Μέχρι στιγμής η συνεργασία μας είναι άψογη, τα πράγματα γίνονται όπως ακριβώς έχουμε σχεδιάσει και θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε και δημόσια για αυτό .

Το ντεμπούτο των CELLAR STONE ακούγεται αρκετά σαν ένας vintage rock δίσκος αλλά το “Rise & fall” είναι σίγουρα πιο μοντέρνο. Ήταν αυτοσκοπός να ξεφύγετε από αυτή τη κατηγορία ή είναι κάτι που δεν σας απασχολεί;
Δεν νομίζω ότι κάναμε κάτι εσκεμμένα ώστε να ακούγεται διαφορετικά το “Rise & fall”. Θεωρώ ότι ήταν φυσική συνέπεια η εξέλιξη στον ήχο, κάτι το οποίο μη ξεχνάμε ότι το έχει μιξάρει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τον ήχο και το είδος αυτό. Νομίζω επίσης ότι το “One fine day” ηχητικά έχει πολύ ισχυρό χαρακτήρα κάτι το οποίο οφείλεται στον Νίκο Παπαδόπουλο που έκανε την παραγωγή του και γνωρίζει πολύ καλά τι θέλαμε σαν μπάντα να κάνουμε. Πρέπει να υπάρχει εξέλιξη από δίσκο σε δίσκο και χαρακτήρας διαφορετικός για να προσδίδει στο κάθε άλμπουμ το δικό του χρώμα.

Ξεκινάτε σύντομα μια ευρωπαϊκή περιοδεία με τους UFO. Έχετε ξαναπαίξει απ’ όσο θυμάμαι ως support για το συγκρότημα. Έχετε κάποια σχέση μεταξύ σας, κάποιο δέσιμο γενικά με τους UFO;
Τη στιγμή που σου απαντάω είμαι ήδη στο tour bus και καθ’ οδόν για την πρώτη μας εμφάνιση στην Γερμανία. Με τους UFO έχω ξαναπαίξει το 2013 σε Ευρώπη και Αγγλία ως support με την τότε μπάντα μου τους 4BITTEN. Αξέχαστες στιγμές και εμπειρίες που σε κάνουν να δένεσαι με αυτά τα άτομα – θρύλους και να αναπτύσσεις σχέσεις τις οποίες βέβαια έχεις κερδίσει με την παρουσία σου και την δουλειά σου. Όποτε ναι είχα επαφή μαζί τους από τότε κάτι που βοήθησε αρκετά ώστε οι CELLAR STONE να μπορούν τώρα να είναι special guests στην τελευταία τους περιοδεία.

Οι CELLAR STONE είναι ένα απ’ τα νέα ανερχόμενα ονόματα της σύγχρονης ελληνικής heavy rock σκηνής, μια σκηνή με φανατικούς οπαδούς στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό όπου η Ελλάδα είναι πλέον συνώνυμη με το stoner rock. Ποια είναι μέχρι τώρα η ανταπόκριση που έχετε λάβει στο εσωτερικό και όταν παίζετε έξω, νιώθετε πως εκπροσωπείτε και την ελληνική σκηνή εν γένει;
Οι CELLAR STONE όπως πολύ σωστά λες είναι μια ανερχόμενη μπάντα που έχει πολύ δουλειά μπροστά της για να καθιερωθεί και να αγαπηθεί από τον κόσμο. Ναι μεν είμαστε όλοι στην μπάντα έμπειροι μουσικοί και γνωστοί στην σκηνή, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Το είδος που παίζουμε είναι αρκετά αγαπητό από το κοινό όπως πολύ σωστά λες, αλλά κάθε συγκρότημα το κάνει και διαφορετικά. Εμείς αυτό που θέλουμε είναι να μοιραζόμαστε την μουσική μας με τον κόσμο σε Ελλάδα και εξωτερικό και να τον κάνουμε να περνάει όμορφα. Σαφώς και νιώθουμε ότι είμαστε εκπρόσωποι της ελληνικής σκηνής και σεβόμαστε την οποιαδήποτε μπάντα που δίνει τα πάντα για μοιράζεται και αυτή την μουσική της οπουδήποτε.

Σε τι βαθμό πιστεύετε πως βοηθά η υστεροφημία της ελληνικής stoner σκηνής για την προβολή μιας νέας μπάντας στο εξωτερικό;
Η ελληνική stoner σκηνή όπως λες, με εκπροσώπους όπως οι NIGHTSTALKER, PLANET OF ZEUS, VIC, 1000 MODS κ.α. Είναι πολύ δημοφιλής στο εξωτερικό, με πολλούς fans και αυτό μόνο καλό μπορεί να κάνει σε οποιοδήποτε συγκρότημα ανοίγει τα φτερά του έξω. Δεν μπορώ να πω ότι οι CELLAR STONE ανήκουν σε αυτή την κατηγορία αλλά σαφώς κι έχουμε να κερδίσουμε από την υστεροφημία της σκηνής αυτής όπως και οποιασδήποτε άλλης κίνησης ελληνικών συγκροτημάτων στο εξωτερικό.

Έχετε ανοίξει συναυλίες για πολλά σημαντικά και ιστορικά συγκροτήματα. Υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ανέκδοτες ιστορίες από αυτές τις γνωριμίες και ποια από αυτές τις συναυλίες ήταν η αγαπημένη σας και γιατί;
Πολλές είναι οι ιστορίες που δημιουργούνται και κρατάς από τον δρόμο και ίσως μακρηγορήσω αναφέροντας κάποιες από αυτές. Είναι πραγματικά φοβερό να μπορείς να βρίσκεσαι δίπλα σε μπάντες, να ανοίγεις για αυτές, να μιλάς με αυτούς που από μικρός απλά τους άκουγες στο δωμάτιο σου από ένα βινύλιο, κασέτα ή CD. Είναι μοναδικές στιγμές που τις κρατάς για μια ζωή. Προσωπικά κορυφαίες στιγμές στην μουσική μου πορεία είναι η γνωριμία μου με τους UFO, Michael Schenker, SPIRITUAL BEGGARS, FIREWIND. Όλα αυτά τα live είναι χαραγμένα στο μυαλό μου κ αδημονώ για τα επόμενα !

Αφήνω την κατακλείδα σε σένα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω εσένα και το ROCK HARD GREECE για την συνέντευξη όπως επίσης και τον κόσμο που μας έχει στηρίξει από την αρχή και ειδικά τώρα στις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του καινούργιου μας άλμπουμ. Θέλω να υποσχεθώ ότι οι CELLAR STONE έχουν έρθει για να μείνουν, έχουν όραμα και είναι γεμάτοι όρεξη για δουλειά και lives. Να είστε όλοι καλά και θα τα πούμε από κοντά σε κάποια ζωντανή εμφάνιση!!!

Φίλιππος Φίλης

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Zox Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece