Connect with us

Ανταποκρίσεις

NICK MASON’S SAUCERFUL OF SECRETS (Τεχνόπολη, 4/6/2022)

Published

on

Είναι αρκετά τα συγκροτήματα που θεωρούμε κλασικά. Αρκετά από αυτά καινοτόμα, άλλα πιο δημοφιλή, μερικά από αυτά ίσως να μη συγκινούν τις νεότερες γενιές, κάποιοι να ήταν υπερεκτιμημένοι, το σίγουρο όμως είναι πως απειροελάχιστα είναι τα συγκροτήματα που αλλάζουν όχι απλά εσένα τον ίδιο, αλλά τον κόσμο ολόκληρο.

Οι PINK FLOYD είναι σίγουρα ένα από αυτά και η ευκαιρία που μας δόθηκε να παρακολουθήσουμε επί σκηνής ένα ζωντανό θρύλο όπως o Nick Mason δεν μπορούσε να πάει χαμένη. Όντας το μοναδικό μέλος των PINK FLOYD βρισκόταν σταθερά πίσω από τα τύμπανα καθ’ όλη την καριέρα τους, η απόφασή του να βγει στο δρόμο και να παίξει υλικό από την πρώιμη περίοδο του συγκροτήματος και συγκεκριμένα από τα πρώιμα singles και το ντεμπούτο τους “The piper at the gates of dawn” μέχρι και το “Obscured by clouds” ήταν εξαιρετική. Γενικότερα η περίοδος 1967-1972 των PINK FLOYD έχει το δικό της φανατικό κοινό που αρέσκεται στην πιο ψυχεδελική και πειραματική πλευρά τους, με ολόκληρα μουσικά ιδιώματα και ρεύματα να έχουν βασιστεί πάνω σε αυτή και φυσικά στη μυστηριώδη περσόνα του τότε κιθαρίστα/τραγουδιστή, Syd Barret.

Λιγάκι μετά τις 8:30, ο ήλιος δεν έχει πέσει εντελώς και η χαρακτηριστική μπασογραμμή του “One of these days”, παιγμένη από τον γνώριμο Guy Pratt, προκαλεί τις πρώτες ανατριχίλες και η slide κιθάρα να μας στέλνει στα ουράνια. O ήχος εκπληκτικός και ακολουθεί το “Arnold Layne”, το πρώτο single που κυκλοφόρησαν ποτέ οι PINK FLOYD με μας να χάνουμε το μέτρημα μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ό,τι ακούμε ένα τραγούδι 55 ετών αλλά και τα indie-rock single που έχουν πατήσει κυριολεκτικά πάνω σε αυτό και στο b-side “Candy and currant bun” που ακούσαμε λιγάκι αργότερα.

Στο “Fearless” σιγοτραγουδήσαμε το “You’re never walk alone” μαζί με τους οπαδούς της Liverpool, ακούσαμε τα “When you’re in” και το ομότιτλο από το “Obscured by clouds”, το “If” με ένα μέρος από τη σουίτα του “Atom heart mother” καθώς και το νοσταλγικό “Remember a day” έχοντας προηγηθεί ειδική αναφορά στον εκλιπόντα Rick Wright και συνθέτη του τραγουδιού. Υπήρξαν στιγμές ανάμεσα στα τραγούδια που ο Nick Mason έπαιρνε το μικρόφωνο και διηγούταν μικρές ιστορίες για κάποια από τα τραγούδια όπως το “Vegetable man”, ένα από τα πιο obscure τραγούδια τους που δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ επίσημα (πλέον βρίσκεται στο box-set “The early years 1965–1972” toy 2016) και δεν είχε παιχτεί ποτέ ζωντανά από τους PINK FLOYD και το πρώτο μέρος του set έκλεισε με το εμβληματικό “Set the controls for the heart of the sun” από το “A saucerful of secrets” του 1968.

Το δεύτερο set ξεκίνησε με το “Interstellar overdrive”, ένα από τα πιο επιδραστικά τραγούδια για τον ψυχεδελικό rock ήχο κυρίως για την χρήση εφέ και την αυτοσχεδιαστική του διάθεση από το ντεμπούτο τους “The piper at the gates of dawn”. Το «φεύγα» “Astronomy domine” παίχτηκε κολλητά με ένα από τα πιο heavy τραγούδια της καριέρας τους, το “The Nile song” από το soundtrack “More” και αν σας έσκασαν VOIVOD συνειρμοί δεν είστε οι μόνοι. Tα μέλη που απαρτίζουν τον Nick Mason αποδίδουν άριστα το υλικό των Barrret/Waters/Gilmour/Wright και εκτός του μπασίστα Guy Pratt o οποίος έχει ένα βαρύ βιογραφικό με αρκετές session συμμετοχές, μοιράζεται τα φωνητικά με τον κιθαρίστα/ηθοποιό Gary Kemp καθώς και το “Rockonteurs” podcast όπως μας ενημέρωσαν, ο έτερος κιθαρίστας ήταν ο Lee Harris και περικυκλωμένος από τα πλήκτρα ο Dom Beken.

Τα “Burning bridges” και “Childhood’s end” από το “Obscured by clouds” παίχτηκαν κολλητά απολαμβάνοντας για τη συνέχεια το φοβερό riff του “Lucifer Sam” μέχρι που ακούστηκε αυτή η πρώτη νότα από πλήκτρα του “Echoes”, μία από τις πιο μεγαλεπήβολες συνθέσεις των PINK FLOYD και προπομπός για ό,τι θα ακολουθούσε στο μέλλον για τους ίδιους. Με το πέρας του τραγουδιού ο κόσμος σηκώθηκε και χειροκροτούσε όρθιος τον Nick Mason και τους υπόλοιπους που αποχωρούσαν από τη σκηνή και δεν σταμάτησε μέχρι την επιστροφή τους για το encore με το συγκρότημα να μας ανταποδίδει με τα “See Emily play”, “A saucerful of secret” (το πρώτο συνθετικό credit του David Gilmour) και “Bike”. Οι μουσικοί αφήνουν τα όργανα, ο Nick Mason πλησιάζει το μικρόφωνο και μας δηλώνει πως η ανταπόκριση σto encore ήταν η καλύτερη που έχει δει μέχρι στιγμής. Εκπληκτικό live και καθαρτήριο ψυχής για όλα όσα χάσαμε τα τελευταία δύο χρόνια ελέω Covid.

Κώστας Αλατάς
Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά

Set-list:
Set 1:
“One of these days”
“Arnold Layne”
“Fearless”
“Obscured by clouds”
“When you’re in”
“Candy and a currant bun”
“Vegetable man”
“If”
“Atom heart mother”
“If” (reprise)
“Remember a day”
“Set the controls for the heart of the sun”

Set 2:
“Interstellar overdrive”
“Astronomy domine”
“The Nile song”
“Burning bridges”
“Childhood’s end”
“Lucifer Sam”
“Echoes”

Encore:
“See Emily play”
“A saucerful of secrets”
“Bike”

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Ανταποκρίσεις

RELEASE ATHENS FESTIVAL: SLIPKNOT – SEPULTURA – JINJER – VENDED – MAPLERUN – PROJECT RENEGADE (Πλατεία Νερού, 23/7/2022)

Published

on

Τίτλους τέλους στη φετινή έκδοση του Release festival, ρίξαμε το Σάββατο 23 Ιουλίου με τους θεούς SLIPKNOT, τους τιτάνες SEPULTURA, με τους εκπληκτικούς και ραγδαία εξελισσόμενους JINJER, τους VENDED και τα πολύ αξιόλογα εγχώρια σχήματα των MAPLERUN και PROJECT RENEGADE. Τα υπόλοιπα καλύπτονται και με το παραπάνω από τον εκλεκτό συνάδελφο Δημήτρη Μπούκη, οπότε περνάμε κατευθείαν στο ζουμί!

Τη σκηνή στις 17:15 κατά το αναμενόμενο πάτησαν οι δικοί μας PROJECT RENEGADE. Αυτό το support slot, ήταν δίκαιο και έγινε πράξη. Άμα με ρωτούσατε ποιους θα ήθελα να ανοίγουν αυτή τη βραδιά, σίγουρα θα έλεγα αυτούς τους κυρίους (και κυρία). Με μεγάλη χαρά που ανοίγουν την ημέρα για μια από τις επιρροές τους, οι PROJECT RENEGADE με κομμάτια τόσο από το “Order of the minus”, όσο και τα singles “Bloodwitch”, “The fix is in” ζέσταναν το κοινό και αποδείξανε γιατί το όνομα τους ανεβαίνει διαρκώς. Άλλη μια πολύ καλή εμφάνιση στο βιογραφικό τους, που γιατί όχι, θα τους δημιούργησε και νέους οπαδούς. Εύγε και με το καλό το νέο άλμπουμ που έχουν στα σκαριά!

Εν συνεχεία, οι πιο έμπειροι δικοί μας πάλι MAPLERUN που είχαν μια πιο SYSTEM OF A DOWN meets METALLICA προσέγγιση, σαν να συνέχισαν από εκεί που άφησαν οι προκάτοχοί τους στη σκηνή. Όμορφες οι αρμονίες φωνητικά, τους δίνουν ένα δικό τους χαρακτήρα. Ένας χαρακτήρας που αγκαλιάστηκε από το κοινό, το οποίο έδειχνε να ανταποκρίνεται θερμά. Με δισκογραφία από το 2007 παρακαλώ, δεν δυσκολεύτηκαν να κερδίσουν το κοινό με χιουμοριστικές στιγμές όπως το “είμαστε λίγο κουφάλογα, πιο δυνατά: περνάτε καλά;”. Η αλήθεια είναι πως η υπομονή και η επιμονή σε αυτό που κάνεις ανταμείβονται όταν βρίσκεσαι σε τόσο μεγάλες και σημαντικές σκηνές. Κερασάκι η διασκευή στο κλασσικό “Toxicity” των SYSTEM OF A DOWN (βασική τους επιρροή προφανώς) που έκλεισε το σετ τους. Εις το επανιδείν!

Επόμενοι στη σκηνή, οι VENDED από την Iowa. Με τραγουδιστή τον γιο του Corey Taylor. Δεν αποτέλεσε μέγιστη έκπληξη ως εκ τούτου όταν τους άκουσα να παίξουν πολύ μα πολύ κοντά στον ήχο της μπάντας του μπαμπά. Ήταν από τις πλέον άτυχες μπάντες καθώς παίξανε τη πρώτη τους συναυλία μια μόλις βδομάδα πριν κλείσει ο κόσμος όλος το Μάρτιο του 2020. Ωστόσο, υπό τη προστασία των SLIPKNOT, οι SLIPKNOT Jr. βγήκαν στο δρόμο αποδεικνύοντας την αξία πέραν της συγγένειας. Ενέργεια που παρέπεμπε στις πρώτες μέρες των μασκοφόρων της Iowa, μείον (θέλω να ελπίζω) τα αρνητικά παρελκόμενά τους. Πολλές φορές η φρασεολογία του υιού Taylor θύμιζε στεγνά το πατέρα. Σίγουρα, ήταν τσαμπουκαλεμένοι, φιλότιμοι και επικοινωνιακοί, ωστόσο σιγά σιγά θεωρώ πως πρέπει να φύγουν από τη σκιά των SLIPKNOT και να κάνουν το κομμάτι τους. Και γιατί όχι να κάνουν κάτι όσο ιδιαίτερο ήταν αυτό που εκείνοι παρουσίασαν το 1999. Στο χέρι τους είναι, οι προοπτικές υπάρχουν!

Γιάννης Σαββίδης

Θα ξεκινήσω με ένα μπράβο στον αγαπητό Γιάννη Σαββίδη που βρέθηκε από νωρίς στην πλατεία νερού για να σας μεταφέρει ότι έχετε διαβάσει παραπάνω. Ήρωας πραγματικά. Φτάνοντας λοιπόν την ώρα που ξεκινούσαν οι VENDED, ένιωσα από τα πρώτα λεπτά κούραση με την ζέστη που επικρατούσε. Οι συνθήκες που δημιουργήθηκαν από τους 40 βαθμούς και της πολυκοσμίας που θα εντεινόταν ακόμα περισσότερο, δεν δημιουργούσαν και τις καλύτερες προϋποθέσεις για να ευχαριστηθείς ένα festival. Όμως η τελευταία ημέρα του Release festival, παίρνοντας την σκυτάλη από την εξαιρετική βραδιά που μας χάρισαν πριν δύο ημέρες οι EPICA, BLIND GUARDIAN και SABATON, μας επιφύλασσε ισάξιες συγκινήσεις και ισοπεδωτικές εμφανίσεις από τα συγκροτήματα αυτής της ημέρας.

Μετά την βαβούρα των VENDED, πραγματικά υπέφερα, ήρθε η σειρά των JINJER να ανεβάσουν και άλλο την θερμοκρασία. Στην πρώτη τους εμφάνιση στην χώρα μας, πριν λίγα χρόνια είχαν παίξει ως support στους ARCH ENEMY, σε μία εμφάνιση που με είχαν ενθουσιάσει και είχα μεγάλη απορία για το πως θα ανταποκριθούν σε ανοιχτό χώρο. Το μεγάλο πανό με το λογότυπο τους και το σήμα της ειρήνης στα χρώματα της χώρας τους, είχε αναρτηθεί πίσω από τα ντραμς και βάση προγράμματος το συγκρότημα από το Donetsk βγήκε υπό τις επευφημίες 15.000 περίπου κόσμου, ξεκινώντας το πρόγραμμα του με το “Call me a symbol”, από το περυσινό τους άλμπουμ “Wallflower”, συνεχίζοντας με τα “On the top” και “Pit of Consiousness” από το “Macro”

Έχοντας εξαιρετικό ήχο, το συγκρότημα απέδωσε εξαιρετικά αλλά ότι και να πούμε για τους κατά τα άλλα πολύ καλούς μουσικούς τους, όλα τα λεφτά πραγματικά είναι η Tatiana. Κυριολεκτικά δεν μπορούσα να εστιάσω κάπου αλλού. Η Tati εκτός από το χάρισμα της εξαιρετικής φωνής που την έχει προικίσει η φύση, είναι και φανταστική performer. Από λικνίσματα τύπου «τσιφτετέλι» σε headbanging, παιχνίδια με τον φακό και σε δευτερόλεπτα αλλαγή έκφρασης για να βγάλει επιθετικότητα και growls, μέχρι την κίνηση και το τρέξιμό της από την μία πλευρά της σκηνής στην άλλη, η κοπέλα ανεβάζει το επίπεδο των JINJER κατακόρυφα και κάνει πολύ ελκυστική μία όχι και τόσο εμπορική μουσική.

Οι JINJER όμως είχαν να αντιμετωπίσουν έναν πολύ μεγάλο εχθρό που ήταν ο ήλιος. Προς το τέλος του setlist ή Tatiana φαινόταν πραγματικά ταλαιπωρημένη και αστειευόμενη ανέφερε πως κάπως έτσι πρέπει να αισθάνεσαι μέσα σε φούρνο. Βρίσκοντας όμως παρηγοριά στο νερό που κατανάλωνε μετά από κάθε τραγούδι, δεν σταμάτησε να αποδίδει στο μέγιστο και ακόμα όταν χρειάστηκε να τραγουδήσει καθιστή, πάλι ήταν εξαιρετική.

Οι JINJER είναι ένα πολύ ιδιαίτερο σχήμα, από την άποψη ότι η μουσική τους δεν είναι τόσο εύκολη. Παρόλα αυτά το κοινό ανταποκρίθηκε και διασκέδασε κάθε δευτερόλεπτο που το συγκρότημα έπαιζε, όπως επίσης χειροκρότησε θερμά τα λόγια της Tatiana όταν αναφέρθηκε στον πόλεμο που διεξάγεται στην Ουκρανία και το μεγάλο ευχαριστώ για την στήριξη όλων των χωρών που υποδέχονται του πρόσφυγες από την χώρα της.

Το συγκρότημα έκλεισε την εμφάνιση του με το τραγούδι “Colossus” και ακολούθησαν οι αναμνηστικές φωτογραφίες, με τα μέλη να κρατούν την σημαία της Ουκρανίας και την Tatiana να φοράει στο λαιμό ένα κολιέ με το σήμα της ειρήνης, που το πρόσφερε ένας οπαδός τους κατά την διάρκεια του set. Πολύ καλή εμφάνιση, το κοινό τους γούσταρε και χαλάλι η ζέστη για εσένα Tati.

Setlist: “Call me a symbol” / “On the top”/ “Pit of consiousness” / “Disclosure!” / “Judgement (& punishment) / “Teacher, teacher” / “Sleep of the righteous” / “As I boil ice” / “Perennial” / “Pisces” / “Home black” / “Vortex” / “Colossus”

Δημήτρης Μπούκης

Μετά τη σφαγή των JINJER, ήρθε η ώρα για τους τιτάνες του Belo Horizonte, τους λατρεμένους του γράφοντα SEPULTURA. Οι αφιχθέντες χωρίς τον Andreas Kisser, λόγω θανάτου της γυναίκας του Patricia (στη μνήμη της οποίας αφιερώθηκε όχι μόνο η συναυλία, αλλά και η περιοδεία των SEPS αυτή τη περίοδο δια στόματος Derrick Green). Ως ROCK HARD, μεταφέρουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στον Andreas Kisser και στους οικείους της.

Οι SEPULTURA πάτησαν τη σκηνή με το “Isolation” από το εκπληκτικό “Quadra” (2020), αποδεικνύοντας εμφατικά ορισμένα πράγματα. Πρώτον, η φανέλα SEPULTURA είναι υπεράνω προσώπων και είναι ιδέα. Δεύτερον, ο Casagrande είναι ένα κτήνος της φύσης που κοιτάζει στα μάτια και για πολλούς ξεπερνάει σε πολλά τον μεγάλο Igor Cavalera. Τρίτον, ο κιθαρίστας των KORZUS που αντικατέστησε τον Kisser, τα έπαιξε όλα αλφάδι. Τέταρτον και σημαντικότερο, ο Derrick Green ΣΑΡΩΝΕΙ σαν frontman. 25 και βάλε χρόνια στο συγκρότημα, έπρεπε να φτάσουμε τη τελευταία δεκαετία για να σταματήσουν οι χλευασμοί προς το πρόσωπο του.

Η απόδοση του σε ύμνους όπως το “Slave new world”, το “Refuse/resist”, ακόμα και τα “Arise” και “Troops of doom” ήταν εφάμιλλη του ονόματος που εκπροσωπεί και βγάζει ασπροπρόσωπο τον Andreas και τον Paulo που επί σειρά ετών έβαλαν πλάτη για τη πάρτη του. 90 λεπτά όπου ακούστηκαν το “Kairos”, το “Convicted in life”, και το φανταστικό “Μeans to an end” πάλι από το τελευταίο άλμπουμ από την τωρινή εποχή, αποτελούσαν ικανό χρονικό διάστημα για να δείξουν από που ξεκίνησε μια επανάσταση στη Βραζιλία πριν χρόνια και πως αυτή, καλά κρατεί. Το φινάλε με τα “Ratamahatta”/”Roots bloody roots” απλά το πιστοποιεί. SEPULTURA DO BRASIL PARA SIEMPRE!

Γιάννης Σαββίδης

Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Μετά από έντεκα χρόνια οι εννιά μασκοφόροι επέστρεψαν για να μας κάνουν να παραμιλάμε για μια ολόκληρη ζωή. Όλα τα μηνύματα έδειχναν ότι θα ζήσουμε κάτι αξέχαστο και πραγματικά αυτό έγινε. Να αναφέρω σε αυτό το σημείο ότι αρκετές ώρες πριν την εμφάνιση των SLIPKNOT, είδα την μεγαλύτερη ουρά που έχω δει στην ζωή μου σε merchandise μπάντας. Μία ουρά η οποία σταμάτησε να υπάρχει όταν ξεκίνησαν να παίζουν οι SLIPKNOT και μετά το τέλος της συναυλίας λίγα άτομα στάθηκαν να δουν αν έμεινε κάτι για αγορά, από ένα εξαντλημένο merch κατά 95%.

Αυτό το δείγμα αγάπης και πώρωσης νομίζω είναι αρκετό για να δείξει την ανυπομονησία που είχε ο κόσμος να τους δει. Αν σκεφτούμε ότι 11 χρόνια πριν υπήρχαν παιδιά που τους άκουγαν και ήταν δεκατεσσάρων και τώρα είναι 25, είναι απόλυτα λογικό να υπάρχει ένα τεράστιο κύμα ανθρώπων που περίμενε αυτή την συναυλία εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, λίγο πριν ηχήσει το “For those about to rock”, να έχουν μαζευτεί –όπως υπολογίσαμε- 25.000 μανιασμένοι οπαδοί παρακαλώ, γεμίζοντας την πλατεία νερού και έτοιμοι να αφήσουν τον εαυτό τους στην τρέλα και την παράνοια των SLIPKNOT, ταυτόχρονα όμως να γίνει ο καθένας ξεχωριστά και μέλος της οικογένειας, όπως αρέσει να αποκαλεί όλους τους maggots ο Corey Taylor.

Μετά το “For those about to rock” ήρθε στιγμή τα φώτα να σβήσουν τελείως, το λογότυπο των SLIPKNOT επάνω στην κουρτίνα, ή οποία έκρυβε τα πάντα από πίσω της, ήταν φωτεινό με ένα απειλητικό κόκκινο χρώμα, κάνοντας τους χτύπους της καρδιάς μας να ανεβαίνουν. Η εισαγωγή του country τραγουδιού “Get behind me Satan and push” έπαιξε το δικό του αρρωστημένο ρόλο και όταν άρχιζε να κολλάει η βελόνα, τότε ξέραμε όλοι ότι η στιγμή που θα ξεσπάσει η κόλαση είναι κοντά. Το “Disasterpiece” είναι το πρώτο τραγούδι που παίζει το συγκρότημα και την στιγμή που σκάει το κεντρικό riff του τραγουδιού, η κουρτίνα πέφτει και αμέσως μαζεύεται προς τα επάνω, για να αποκαλύψει ένα σκηνικό βγαλμένο από τα όνειρά μας. Ένα σκηνικό με τρία επίπεδα, όπου στο πρώτο είναι ο Corey Taylor, μαζί με τους Jim Root και Mick Thomson στις κιθάρες και τον Alessandro Venturella στο μπάσο. Στο δεύτερο επίπεδο ο Jay Weinberg στα ντραμς και στο τρίτο επίπεδο ο Craig Jones με τον Sid Wilson, ενώ δεξιά και αριστερά της σκηνής υπήρχαν οι δύο κολώνες με τα κρουστά στην κορυφή, με τον Michael Pfaff (Tortilla man) και τον Shawn Crahan να είναι σκαρφαλωμένοι επάνω. Οι Αμερικάνοι έχοντας ένα τέτοιο σκηνικό επιπέδου Hollywood, με φώτα παντού, παραλληλόγραμμές οθόνες που άλλοτε έπαιζαν ρόλο φωτορυθμικού και άλλοτε παρουσίαζαν εικόνες ή στίχους, δίνουν πόνο κυριολεκτικά, σε ένα show που δεν έχει προηγούμενο, πιστοποιώντας ότι οι SLIPKNOT συγκαταλέγονται μέσα στα μεγαλύτερα ονόματα της σκηνής αυτής παγκοσμίως, από τις γενιές συγκροτημάτων που βγήκαν από τα τέλη των 90s και έπειτα.

Λένε ότι στις φουρτούνες μετά το πρώτο κύμα, ακολουθεί αμέσως ένα δεύτερο. Έτσι λοιπόν και χωρίς να πάρουμε ανάσα έρχεται το “Wait and bleed” με τον κόσμο να τραγουδά κάθε λέξη με όλη του την δύναμη, χρησιμοποιώντας κάθε ψήγμα ψυχικού αποθέματος. Όλα κυλούσαν ιδανικά, με τον ήχο να είναι εξαιρετικός και τους Αμερικάνους μασκοφόρους, έχοντας βαθιά μέσα στο DNA τους την έννοια του show, σπέρνουν τον όλεθρο με το εξαιρετικό single “All out life” να ακολουθεί και τον κόσμο να φωνάζει μανιασμένος “We are not your kind”. Η συνέχεια ανήκει στο “Sulfur” από το “All hope is gone” που τιμήθηκε με τρία τραγούδια, βλέποντας σε μια στιγμή τον Tortilla man να κάνει ανάποδη τούμπα στα σκαλιά μπροστά από τα ντραμς και να προσγειώνεται στο πρώτο επίπεδο για να πάει να χτυπήσει με το ρόπαλο τον γνωστό ντενεκέ. Δίχως έλεος το “Before I forget” παρακινεί αυτόματα τον κόσμο σε χοροπηδητό ενώ το “The chapeltown ring” είναι η έκπληξη της βραδιάς καθώς ακούσαμε ζωντανά τραγούδι από το επερχόμενο τους άλμπουμ. Τα “Dead memories” και “Unsainted” έδωσαν ακόμα μία ευκαιρία στον κόσμο να τραγουδήσει, με το δεύτερο να δείχνει πως το “We are not your kind” χαίρει άκρας εκτίμησης από τους οπαδούς.

Ο Corey Taylor δεν χωρά αμφιβολία ότι είναι ένας κορυφαίος frontman. Η απόδοσή του αυτό το βράδυ ήταν συγκλονιστική. Αλλά ένας performer πρέπει να έχει και άριστη επικοινωνία με το κοινό και σε αυτό το κομμάτι, ο άνθρωπος κεντάει. Μετά από κάθε τραγούδι πάντα είχε πράγματα να πει, μετρημένα όμως και χωρίς να κουράζει και σε αυτό το σημείο ανέφερε το θέμα της οικογένειας των SLIPKNOT, την δύναμη της μουσικής και ότι κανείς δεν είναι μόνος του. Για όλους τους υπόλοιπους υπάρχει το τραγούδι “The heretic anthem” και το ξύλο έρεε άφθονο. Δίχως παύση, το “Psychosocial” παίρνει την σκυτάλη για να συνεχιστεί ο πανικός και το “Duality” δημιουργεί την ατμόσφαιρα του video clip του, με χιλιάδες κόσμου να ζει με κάθε του αίσθηση την απόλυτη συναυλία του καλοκαιριού.

Η συνέχεια του “Custer” ήταν καλοδεχούμενη αλλά όπως σε κάθε live των SLIPKNOT, ήρθε η στιγμή να γραφτεί ιστορία για ακόμα μία φορά. “Spit it out” φώναξε ο Taylor και η παράνοια έφτασε στο απόγειο όταν έκατσαν όλοι κάτω, περιμένοντας το έναυσμα από τον Taylor, όπου εκείνη την στιγμή κρατούσε μία κάμερα, η οποία μετέδιδε στις οθόνες της σκηνής το κοινό μπροστά τους. Το jump the fuck up ακούστηκε και το μακελειό δεν περιγράφεται με λόγια. Κάπου εκεί συνέβη κάτι, που μέσα στον πανικό δεν κατάλαβα τι έγινε, στον Taylor, καθώς από εκείνο το σημείο μέχρι το τέλος κούτσαινε, ξυπνώντας μνήμες από το live τους στον Λυκαβηττό. Το συγκρότημα αποχώρησε για το encore και επέστρεψε για να μας αποτελειώσει με τον δυναμίτη “People=shit” και το “Surfacing”. To “Till we die” ξεκίνησε να παίζει από τα ηχεία και στον γράφοντα άρχιζαν να κυλούν δάκρυα καθώς εικόνες άρχισαν να ανασύρονται στην επιφάνεια. Εικόνες του Joey Jordison να αγκαλιάζει κλαίγοντας την στολή του Paul Gray, στην πρώτη περιοδεία μετά τον θάνατό του, εικόνες του ίδιου του Joey που δεν είναι και αυτός πλέον εδώ, το αγαπημένο μου μέλος τους και ο αγαπημένος μου drummer από τις νεότερες γενιές και φυσικά εικόνες από έναν άνθρωπο που εδώ και ένα χρόνο δεν είναι μαζί μας.

Τα συναισθήματα στην συναυλία των SLIPKNOT ήταν αυτά που έπρεπε. Νιώσαμε, είδαμε, ακούσαμε και ζήσαμε μία καταπληκτική συναυλία με τα όλα της. Κάθε μέλος της μπάντας έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα. Το ότι ο “Clown” δεν κατέβηκε από τα κρουστά του, παρά μόνον στο “Duality” είναι δικαιολογημένο, αν σκεφτούμε ότι πριν από λίγα χρόνια έχασε το παιδί του. Τα νέα μέλη έχουν ενταχθεί εδώ και αρκετά χρόνια στην οικογένεια και πιο συγκεκριμένα ο Jay είναι ένας φανταστικός drummer. Δεν θα μπω σε διαδικασία σύγκρισης γιατί θα αδικηθεί και δεν του αξίζει. Ο Sid εύχομαι να παραμείνει το ίδιο τρελός μέχρι το τέλος και οι Jim και Mick επίσης να συνεχίζουν να μας αφήνουν μόνο με την παρουσία τους με το στόμα ανοιχτό. Για τον Corey Taylor τα είπα προηγουμένως. Υπολογίζοντας δε ότι τα growls του έχουν έρθει στα επίπεδα του “Vol. 3 (The subliminal verses)”, μπορώ να πω ότι ίσως είναι στην πιο ώριμή του φάση ως frontman και τραγουδιτής. Για να αναφέρω επίσης τον τεράστιο σεβασμό μου, όταν είναι ο μοναδικός που άκουσα σε festival να ευχαριστεί τα συγκροτήματα που ήταν support. Αν πρέπει να γκρινιάξω για κάτι είναι ότι θα ήθελα δύο τραγούδια ακόμα. To “Sic” μου έλειψε για παράδειγμα, αλλά έφυγα τόσο γεμάτος που το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι η επόμενη φορά. Till we die φίλοι μου και maggots for life.

Υ.Γ : Έχει σαράντα βαθμούς ζέστη και γνωρίζεις ότι θα έχεις 25.000 κόσμο. Το να σου τελειώσουν τα νερά, ενώ ο κόσμος έχει ήδη προμηθευτεί μάρκες που τις έχει πληρώσει και τον στέλνεις να πιει νερό από την βρύση, δεν είναι ωραίο πράγμα. Για να μην αναφέρω τους μικροπωλητές έξω από τον χώρο της συναυλίας, που εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη νερού και τους ημιλιπόθυμους οπαδούς, πουλούσαν τα μπουκαλάκια ένα ευρώ. Αυτά για την επόμενη φορά, ώστε να γίνουμε ακόμα καλύτεροι. Μία εξαιρετική διοργάνωση όπως αυτή, πρέπει να έχει ως στόχο το καλύτερο.

Δημήτρης Μπούκης

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσούρεας

Continue Reading

Ανταποκρίσεις

RELEASE ATHENS FESTIVAL: CLUTCH – THE HELLACOPTERS – BLUES PILLS – DEAF RADIO – ΛΔΛΜ (Πλατεία Νερού, 19/7/2022)

Published

on

Τρίτη απόγευμα της 19ης του μηνός Ιουλίου. Κατηφορίζουμε για τη Πλατεία Νερού και μια ακόμα σημαντική μέρα του φεστιβάλ – θεσμό των τελευταίων ετών. Ο λόγος γίνεται φυσικά, για το Release Athens. Να σημειώσω κάτι που μου έχει κάνει τη θετικότερη των εντυπώσεων από τις προηγούμενες επισκέψεις μου στο χώρο: πολύ καλό στήσιμο, σοβαρή οργάνωση και τήρηση του χρονοδιαγράμματος σε συνδυασμό με κατά κανόνα πολύ καλό ήχο καθ’ όλη τη διάρκεια των ημερών. Θεωρώ ότι μιλάμε για την καλύτερη διοργάνωση αυτή τη στιγμή στη χώρα μας σε τέτοιας κλίμακας φεστιβάλ.

Μετά τις αμιγώς metal ημέρες των MANOWAR και των JUDAS PRIEST, έφτασε η μέρα για την, όπως εκτιμώ, πιο blues/rock ‘n’ roll/southern ημέρα μουσικά μιλώντας. Οι CLUTCH αγκαζέ με τους τρομερούς HELLACOPTERS του Nicke Andersson (ENTOMBED, LUCIFER, IMPERIAL STATE ELECTRIC), καθώς και τους BLUES PILLS, συνθέτουν ένα υπέροχο πακέτο που σίγουρα ικανοποιεί θιασώτες κατεξοχήν “καλοκαιρινών” ακουσμάτων. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Φτάνοντας στην Πλατεία Νερού, διαπιστώνουμε πως ήδη ορισμένοι γενναίοι έχουν τιμήσει από νωρίς το χώρο με τη παρουσία τους, παρά την ζέστη και την εν γένει δυσφορία που αυτή μπορεί να φέρει. Η ώρα είναι 17:45, και οι ΛΔΛΜ (διαβάζεται ΑΔΑΜ/ADAM), πατάνε στο σανίδι της σκηνής του Release. Θα είμαι μέγιστος ψεύτης αν πω ότι γνώριζα για την ύπαρξή τους πριν από αυτή την εμφάνιση τους ή έστω το τι παίζουν. Και αυτό πάει τόσο για εκείνους όσο και για τους DEAF RADIO. Άρα, θα είναι ακόμα πιο κολακευτικά όσα γραφτούν για αμφότερες τις μπάντες.
Οι ΛΔΛΜ, ανέλαβαν να παρουσιάσουν τη μουσική από το ντεμπούτο τους “Sun” (2020) σε ένα καλό ποσοστό κόσμου τηρουμένων των συνθηκών. Μια μουσική που κινείται σε alternative/heavy rock μονοπάτια, πιο “Αμερικανικά ραδιοφωνικό” όπως μου αρέσει να το αποκαλώ.  Όπως είπε και ένας φίλος στη παρέα “σαν πιο ψυχεδελικοί ALICE IN CHAINS”. Ο drummer οδηγώντας όλη τη μπάντα έκλεψε τη παράσταση και η τριφωνία στο γκρουπ δείχνει να αποτελεί δυνατό τους σημείο ειδικά στα ρεφρέν. Εντύπωση έκανε η στιγμή που είχαν μαράκες και επιπλέον τυμπανιστή σε ένα από τα κομμάτια. Ήταν αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα νότα. Και αυτό, αλλά και η μπάντα γενικότερα.



Τηρώντας το χρονοδιάγραμμα κατά γράμμα, στις 6:30 οι πιο γκαζιάρηδες και πιο έμπειροι δισκογραφικά DEAF RADIO έκαναν αισθητή τη παρουσία τους ξεσηκώνοντας για τα καλά τους παρευρισκόμενους μέχρι πίσω! Ωραία μπάσα φωνή ο τραγουδιστής/κιθαρίστας με τον έτερο κιθαρίστα να συνεισφέρει φωνητικά, προσθέτοντας τη δική του πινελιά. Κομμάτι με τίτλο “Astypalea” επεφύλασσε το σετ, εμπνευσμένο από ένα από τα αγαπημένα νησιά της μπάντας. Μικρές ανθρώπινες στιγμές, θα πω εγώ. Εντύπωση έκαναν επιπλέον, τα πλήκτρα στο κομμάτι από τον επερχόμενο τους δίσκο (θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο) με τίτλο “Model society” δίνοντας μια άλλη ατμόσφαιρα στο υλικό τους. 

Προσοχή, μιλούμε για χασιματική/ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα, όχι μελαγχολική/εσωτερική.  Προσωπικά, μετά από αυτή την απόδοση, ανυπομονώ να τον ακούσω το δίσκο! Και ερχόμουν σε επαφή με το υλικό τους για πρώτη φορά. Ένα υλικό που μου έκανε τρομερά θετική εντύπωση, χώρια που λειτουργεί πολύ ωραία live. Μισή ώρα μετά, εν μέσω θερμών χειροκροτημάτων από τις τρεις – τέσσερις σειρές ανθρώπων που δίνουν δυναμικά το παρόν και πληθαίνουν όσο περνάει η ώρα, μας αποχαιρέτησαν. Εις το επανιδείν μάγκες, μόνο τα καλύτερα!
Για τη συνέχεια…στις 19:30….”Hello Athens we are BLUES PILLS all the way from Sweden, and we are so happy to be with you”. ΕΚΡΗΚΤΙΚΗ εκκίνηση υπό τους ήχους του “Proud woman”, με την χαρισματική τραγουδίστρια τους Elin Larsson να παίρνει κεφάλια και κανέναν αιχμάλωτο. Αν είναι δυνατόν…τι φωνάρα είναι αυτή που να με πάρει; Πάνω κάτω δεξιά αριστερά… Χωρίς να χάνει, ούτε ανάσα, ούτε νότα! Σοκ και δέος, για τον υποφαινόμενο που τους έβλεπε για πρώτη φορά. Ψυχεδέλεια, 70’s hard rock και blues παντρεύονται κάτω από τόνους ενέργειας και μια αίσθηση φρεσκάδας που σε παρασέρνει. “High class woman” και το κοινό να ακολουθεί την Elin σε ένα παραλήρημα. Θυμόμουν πάντα το χαμό γύρω από το όνομα τους, αλλά αυτός δικαιολογείται στο έπακρο στο σανίδι! Εκεί όπου όλοι ζυγίζονται και κρίνονται. 

Και οι BLUES PILLS κρίνονται ως μια από τις σπουδαιότερες μπάντες της τάσης τους και γιατί όχι και της ίδιας τους της φουρνιάς. Έμεινα άναυδος και το δηλώνω ευθαρσώς! Μέχρι και βουτιά στο κοινό περιλάμβανε το πρόγραμμα για την Elin στο “Bye bye birdy”, η οποία το τελίκιασε, μόνο και μόνο στο αμέσως επόμενο κομμάτι να γίνει εντελώς bluesy, δείγμα του εύρους και των χρωμάτων της φωνής της. Με υλικό από τα 3 full-length τους και μεγάλη έμφαση στο πρόσφατο “Holy moly” (2020) παρέδωσαν μαθήματα απόδοσης, δείχνοντας διάφορα πράγματα. Πρώτο και βασικότερο τι βάση οπαδών έχουν χτίσει μέσα στα 11 χρόνια ύπαρξης και δισκογραφίας, και δεύτερον πόση διάρκεια έχουν. Κλείσιμο με “Devil man” σε μια συγκλονιστική εκτέλεση. Μπράβο, μπράβο, μπράβο!



Εν συνεχεία….από την ίδια χώρα…κάτι αλήτηδοι και αρκουδέηδοι μας καλέσανε σε ένα από τα ωραιότερα rock ‘n’ roll party που βρεθήκαμε ποτέ! HELLACOPTERS κυρίες δεσποινίδες και κύριοι στις 21:00. Ο κύριος Nicke Andersson και η αρμάδα του ανέλαβαν να μας ξεχαρβαλώσουν “All night long” όπως όμορφα είπαν και οι ίδιοι. Με διαλεχτά κομμάτια από την 28ετή καριέρα τους και με το όνομά τους ξανά στην επικαιρότητα λόγω του νέου δίσκου “Eyes of oblivion” που βγήκε Πρωταπριλιά της χρονιάς που διανύουμε, βγήκαν στο σανίδι πρόθυμοι να αναπληρώσουν το χαμένο χρόνο που πέρασε μέχρι να τους δει ο κόσμος εδώ. Μεσολάβησε μια ακύρωση που παράτεινε την αναμονή αλλά η ανακούφιση μέγιστη αυτά τα λεπτά που διήρκεσε η εμφάνιση τους. Ένα μεγάλο όνειρο έγινε πραγματικότητα. Και πως καταλαβαίνεις ένα πραγματικά καλό comeback album; Μα φυσικά άμα ρίχνεις ένα ολοκαίνουργιο κομμάτι στο set και κουμπώνει ιδανικά! Έτσι έκαναν και εκείνοι με το “Eyes of oblivion”! Τι κομματάρα διάολε…και έχει κι άλλες τέτοιες το party!

Και επειδή δε γινόταν να λείπει από το party η bluesy πλευρά του είδους, πάρε ένα “So sorry I could die” να στρώσεις! Ένιωσα τον πόνο στη ψυχούλα μου. Και πάρε και διασκευή στο “Night of the vampire” του Roky Erickson, έτσι για κερασάκι στη τούρτα. Αρχοντική, επιβλητικότατη, ισοπεδωτική εμφάνιση όσο λίγες από τα γνήσια τέκνα των τιτάνων MOTORHEAD! Τι pit, τι χοροπηδηχτά, τι γκαρίδες… Μια υπέροχη τρέλα που δε θέλαμε να σταματήσει. Και με τη τριπλέτα “Reap the hurricane”/”I’m in the band”/”(Gotta) get some action” το party έλαβε τέλος εν μέσω πανηγυρισμών…μαζέψαμε κουφάρια, σβέρκο, φωνή και αναλογιστήκαμε τι στο διάολο ήταν αυτό που είδαμε. 90 λεπτά ΜΑΚΕΛΕΙΟΥ. Σε αυτό το σημείο ανησυχώ για το πως θα βγουν οι CLUTCH να παίξουν μετά. 

Τέτοια ισοπέδωση, πως τη διαδέχεσαι; Γιατί οι μεν είχαν τα κότσια να βγουν μετά από μια φοβερή εμφάνιση BLUES PILLS…εσύ; Στις 23:00 εμφανίστηκε η μπάντα στη σκηνή λέγοντας χιουμοριστικά “feels good to be back at the office”. Μετά από δύο κομμάτια ας τα πούμε “αναγνωριστικά” που δεν είδα να τρελαίνεται και ο κόσμος (“Sea of destruction”, “Immortal”), μπήκε η μεγάλη hitάρα “The mob goes wild” και ο κόσμος εκεί ξύπνησε κάπως. Σε εκείνο το σημείο η συναυλία άρχισε να θυμίζει ότι εδώ βλέπουμε τον headliner. Μετά από δύο κομμάτια που ο Neil Fallon έπαιξε και κιθάρα, να σου ένα “X-ray vision” να φέρνει το κόσμο πιο κοντά στη μπάντα και δώστου χειροκροτήματα και sing-along να χαρεί!

Ο Fallon επίσης, είπε ότι θα κυκλοφορήσει νέο άλμπουμ η μπάντα και θα βγει σε δύο μήνες (τίτλος “Sunrise on slaughter beach”). Ακούσαμε υλικό και από αυτό το άλμπουμ (2 άτιτλα κομμάτια – ειδικά για το δεύτερο είπε “you can hear it on everyone’s favorite radio station – YouTube”), ανάμεσα στην κανονική ροή του set. Ένα set που καλούνταν να ικανοποιήσει το κοινό που κατά πλειοψηφία είχε έρθει για εκείνους μια και στη χώρα μας απολαμβάνουν μεγάλη δημοφιλία. Και ενώ κάλυψε όλη τη δισκογραφία των Αμερικανών, ωστόσο, η συναυλία έκανε κοιλιές από πλευράς διάθεσης της μπάντας. Προσωπικά πήρα μια ιδέα σαν να έκαναν αγγαρεία. Σαν να μπορούσαν να παίξουν με περισσότερο νεύρο αυτό το υλικό, και απλά να μην ήθελαν για τον οποιοδήποτε λόγο.
Δεν ξέρω για εσάς ρε παιδιά, προσωπικά πάντως, περίμενα σίγουρα περισσότερα από μια απλά καλή μα νωχελική εμφάνιση από τον headliner υποτίθεται. Ακόμα και κομμάτια σαν το “The regulator” η το “Firebirds!” που ξεκούνησαν το κοινό δεν ήταν αρκετά για το ξεσηκώσουν έτσι όπως έπαιξαν. Συμπερασματικά, έπαιξαν ευχάριστα μεν, όχι σαν headliners δε. Η πραγματική headline εμφάνιση, για κακή τους τύχη, ήταν των HELLACOPTERS προηγουμένως. Ελπίζω εγώ να έπεσα έξω και όλοι οι υπόλοιποι να είδαν συναυλιάρα, ωστόσο άμα ήμουν μόνος μου, θα έβλεπα μακελειό τριγύρω μου. Κάτι που πλην ελαχίστων κομματιών, δεν έγινε. Όπως και να ‘χει, οι CLUTCH μετά από ένα 85λεπτο σετ, χειροκροτήθηκαν από το πολύ κόσμο που είχε μαζευτεί, και ανανέωσαν το ραντεβού τους με το ελληνικό κοινό για την επόμενη φορά. Και εις άλλα, με υγεία!

Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Continue Reading

Ανταποκρίσεις

WITHIN TEMPTATION – THE SILENT WEDDING (Gazi Technopolis, 22/07/22)

Published

on

Ήταν πολλά τα χρόνια που δεν είχαμε δει τους WITHIN TEMPTATION στη χώρα μας. Συγκεκριμένα 14, από εκείνη τη μοναδική τους εμφάνιση στη Μαλακάσα, στο Rockwave του 2008. Και δεν τους είχαμε δει και ποτέ headliners. 

Από τότε μέχρι και σήμερα, η μπάντα έχει ανέβει ακόμα περισσότερο εμπορικά, βγάζοντας μερικά ακόμα εξαιρετικά άλμπουμ και επομένως, δεν μπορούσε να χαθεί η ευκαιρία να δούμε την Sharon Den Adel και την παρέα της και να θαυμάσουμε μία από τις 3 κορυφαίες μπάντες του είδους της, με την ίσως καλύτερη frontwoman που υπάρχει στη μουσική μας αυτήν τη στιγμή. 

Η ζέστη αρκετή, όμως δεν υπήρχε περίπτωση να μην δούμε τους THE SILENT WEDDING που άνοιγαν τη συναυλία, καθώς και η ώρα που θα έβγαιναν στη σκηνή ήταν μια χαρά. Ανακοίνωση των τελευταίων ημερών, καθώς μέχρι τότε δεν υπήρχε καμία άλλη μπάντα στο billing πλην των Ολλανδών φυσικά, αλλά με το που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή. μόνο απροετοίμαστοι δεν φάνηκαν. Το αντίθετο! Με ικανοποιητικό ήχο, που σε στιγμές τον έλεγες μια χαρά, σε στιγμές έχανες κάπου την κιθάρα, κάπου τα πλήκτρα και στη μεγαλύτερη διάρκεια του σετ τα δεύτερα φωνητικά, αλλά με διάθεση, ενέργεια και ίχνος «μουδιάσματος» ελέω και της πανδημίας που μας έβαλε όλους στον πάγο και ξαναβρίσκουμε τα πατήματά μας, οι Αθηναίοι, από την αρχή της εμφάνισής τους, με το “Time of darkness”, μέσα από το φετινό τους άλμπουμ, “Ego path” και μέχρι το τέλος, διατήρησαν το επίπεδο πολύ ψηλά. Με την πλειοψηφία των τραγουδιών τους να είναι από το “Ego path” (και καλά κάνουν, προμοτάροντας το καλύτερο μέχρι τώρα άλμπουμ τους) και με τον drummer τους, Ρένο, να είναι μία μόνιμη πηγή ενέργειας (τον φορτίζουν πριν;;) και δύναμης πίσω από το kit, κατάφεραν μία χαρά να ζεστάνουν το κοινό, το οποίο παρόλο που ήταν λίγο στην αρχή του set τους (κάτι που μας άγχωσε λίγο ως προς την προσέλευση), προς το τέλος, είχε σχεδόν γεμίσει το χώρο. Όλοι πολύ καλοί, το σύνολο πολύ καλό, κορυφαία στιγμή προσωπικά το “Caught in the web”, το ίσως πιο χιτάτο τραγούδι τους και ελπίζω σε ανάλογη συνέχεια από εδώ και πέρα! Μόνη μου απορία: καλά ρε Μάριε (Καραναστάσης, τραγουδιστής της μπάντας), δεν έσκασες με το τζάκετ που εμείς θέλαμε να βγάλουμε την πέτσα μας;

THE SILENT WEDDING setlist

Time of darkness

The sea of fate

Caught in the web

Shadows and dust

The final token

Reveal the rain

Catharsis

Song of the dead

 

Mε το ρολόι να δείχνει 21:30, την Τεχνόπολη να είναι γεμάτη, τη ζέστη να δίνει το δικό της σόου, αλλά την προσμονή να είναι στο έπακρο, ακούγεται το intro και βγαίνουν στη σκηνή οι WITHIN TEMPTATION με το “See who I am”. Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα αυτήν την ανταπόκριση. Όχι γιατί δεν είναι μπαντάρα και δεν το αξίζουν. Άλλωστε και εγώ έχω κόλλημα μαζί τους από την εποχή του “Enter” μάλιστα. Αλλά γιατί, επί της ουσίας, δεν ξέραμε μέχρι σήμερα το κοινό της μπάντας στη χώρα μας, αφού όπως είπα και στον πρόλογο, αυτό είναι το πρώτο headline show τους εδώ. Ο κόσμος όμως, ήταν έτοιμος για αυτό το live, μελετημένος, γνωρίζοντας στίχους και τραγούδια και η μεγάλη πλειοψηφία του ήταν οπαδοί, κανονικά, του σχήματος. Αληθινοί οπαδοί. Το λατρεμένο μου προσωπικά “In the middle of the night”, ανεβάζει την ένταση όπως πρέπει και οι πρώτες εντυπώσεις είναι παραπάνω από θετικές. Δεν συζητάμε αν είναι επαγγελματίες. Μιλάμε για κορυφαίο επίπεδο μπάντας, ανεξαρτήτως γούστου του καθενός. Αλλά όπως και να το κάνουμε, είναι η μπάντα της Sharon. Η γυναίκα αυτή, σε μαγνητίζει. Εμφανισιακά, φωνητικά, από θέμα κίνησης και παρουσίας, από τα πάντα. Απόλυτη frontwoman. Και η ενέργειά της, μεταδιδόταν στον κόσμο και ο κόσμος τη μετέδιδε και στο υπόλοιπο σχήμα. “Paradise (what about us?” για τη συνέχεια, από τα μεγαλύτερα hits της μπάντας, με την Tarja να είναι στην οθόνη πίσω από τη σκηνή και τα φωνητικά της να ακούγονται από τα προηχογραφημένα μέρη και η διάθεση όλων είναι στα ύψη. Το “The purge”, ένα από τα νέα κομμάτια του σχήματος, αν και «ορφανό», ακόμα τουλάχιστον, από δίσκο, απέδειξε ότι το κοινό είναι up to date (που λέμε) με τη μουσική του σχήματος, ενώ το “Faster”, ως κλασικό πλέον χιτ τους, προκαλεί τον απαραίτητο ενθουσιασμό. Ακόμα μεγαλύτερο ίσως hit όμως, το “Stand my ground”, που έριξε μεν λίγο την ταχύτητα, για κανένα λόγο όμως τη διάθεση και το πολύ όμορφο vibe που υπήρχε καθόλη τη διάρκεια του set των Ολλανδών. 

Φυσικά και υπεύθυνη κατά βάση για αυτόν ήταν η Sharon. Ασταμάτητη, με συνεχείς παροτρύνσεις στο κενό για ρυθμικά παλαμάκια (κάτι που έκαναν και οι κιθαρίστες όταν δεν το έκανε η Sharon) και πάνω από όλα με την τρομερή ενέργεια που έβγαζε στη σκηνή. Φωνητικά δεν συζητάμε. Η γυναίκα ήταν και είναι κορυφή. Και όλο αυτό, προσέφερε στο κοινό αυτό που λέει και ο τίτλος του επόμενου τραγουδιού, “Entertain you”. “And we run” για τη συνέχεια με τον Xzibit να εμφανίζεται στο βίντεο όπως νωρίτερα η Tarja, για να έρθει μία από τις πιο όμορφες στιγμές του show. H Sharon βγάζει στη σκηνή μία τεράστια Ουκρανική σημαία, την οποία αρχικά κυμάτιζε ρυθμικά και στη συνέχεια κρατούσε για το μισό σχεδόν “Raise your banner”, με το “fight for freedom” να δονεί την ατμόσφαιρα. Για να έρθει τα “Supernova” και “The reckoning”, να κλείσουν δυναμικά και ρυθμικά το κανονικό, ας πούμε, set του σχήματος.

Η μπάντα φουλ δεμένη, παρόλη την αλλαγή που έπρεπε να κάνουν λόγω covid, αφού ο κανονικός (και από την αρχή του σχήματος) μπασίστας τους, Jeroen van Veen, δεν μπορούσε να παρευρεθεί (όπως και άλλα μέλη του crew όπως είπε η Sharon) και στη θέση του είχαν τον πρώτο τους… drummer, τον Ivar de Graaf (που ήταν στα “Enter” και “Mother earth”). Κιθαρίστας ή drummer έλεγε το άσμα, ε, το έκανε μπασίστας ή drummer ο άνθρωπος και η μπίλια έκατσε στο μπάσο. Όλα καλά και όμορφα όμως.

Το encore λοιπόν, ξεκίνησε με ένα κομμάτι που περίμεναν όλοι να ακούσουν και μιλάμε για το επιβλητικό “Our solemn hour”. Δεν ήθελε και πολύ να ξαναζεσταθεί για τα καλά ο κόσμος. “Stairway to the skies” για τη συνέχεια, μία επιλογή, που για να είμαι ειλικρινής με παραξένεψε, όχι τόσο σαν ποιότητα, αφού είναι πολύ ωραίο κομμάτι (αλήθεια, υπάρχει κάποιο έστω μέτριο κομμάτι στο “The unforgiving”;), αλλά περισσότερο λόγω της ατμόσφαιράς του και ότι περίμενε κάποιος (και τελικά δεν το ακούσαμε) ένα “What have you done”. Όπως και να έχει, το “Ice queen” που ακολούθησε έφερε πολλά χαμόγελα στους ακόμη παλαιότερους οπαδούς και εκεί που περιμέναμε να τελειώσει το σετ (υπερβολικά λίγο σε χρόνο), η Sharon φωνάζει ξαφνικά 3 κοριτσάκια να ανέβουν στη σκηνή και σε μία πραγματικά υπέροχη στιγμή, ξεκινάει το “Mother earth”, όπου τα βάζει να δίνουν το ρυθμό με χέρι ψηλά και devilhorns, αλλά και τους δείχνει και το «χορευτικό» της, όπως είχαμε μάθει από το βίντεο και το έκανε και για λίγο και εκείνη. Πάρα μα πάρα πολύ ωραία στιγμή, που ενθουσίασε και τον κόσμο και «έκλεισε» έτσι το live, με τη μπάντα να γνωρίζει αποθέωση και τα κοριτσάκια να ζουν αξέχαστες στιγμές, αφού όλα τα μέλη του σχήματος φρόντισαν να τους δώσουν πένες, setlists, μπακέτες, ότι είχαν. Υπέροχο.

Οι WITHIN TEMPTATION, απέδειξαν με την απόδοσή τους και με το εμφατικό live τους, γιατί είναι στην κορυφή όλα αυτά τα χρόνια. Μπορεί να λατρεύω τη Floor και να είναι η αγαπημένη μου τραγουδίστρια στο χώρο (μαζί με Noora και Tatjana), αλλά frontwoman σαν την Sharon, δεν υπάρχει αυτήν τη στιγμή. Απλά υπέροχη. Μόνη μου ένσταση και όχι μικρή είναι η αλήθεια, είναι η διάρκεια του set. 85 λεπτά συνολικά επί σκηνής, τραβηγμένα κιόλας με λίγα κενά και encore κλπ, για ένα show που είσαι headliner και δεν είναι festival, είναι πολύ λίγα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι και μέχρι λίγες μέρες πριν ήσουν η μόνη μπάντα που θα εμφανιζόταν. Και συνυπολογίζοντας ότι ήταν το πρώτο headline show τους στη χώρα μας, περίμενα κάτι περισσότερο. Να λέμε τα καλά, αλλά να λέμε και τα άσχημα. Γιατί το αν έπαιζαν σε festivals και είχαν συγκεκριμένο setlist, δεν έχει σχέση με την εμφάνιση εδώ που ήταν αποκλειστικά δική τους. Όλα υπέροχα λοιπόν, με αυτό το αλλά, που για κάποιους είναι σημαντικό, για κάποιους ίσως όχι.

WITHIN TEMPTATION setlist

See who I am

In the middle of the night

Paradise (what about us?)

The purge

Faster

Stand my ground

Entertain you

And we run

Raise your banner

Supernova

The reckoning

Our solemn hour

Stairway to the skies

Ice queen

Mother earth

Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece