Connect with us

Greece attacks

WHISPER KILLERS – “Hard as a rock” (listening session)

Published

on

Στις 11 Φεβρουαρίου, μαζευτήκαμε αρκετοί εκλεκτοί συνάδελφοι στο En Vivo στο Περιστέρι (τρομερός χώρος παρεμπιπτόντως) για την προακρόαση του ντεμπούτου των WHISPER KILLERS με τίτλο “Hard as rock”. To τρίο που αποτελεί το συγκρότημα, δηλαδή οι Χρήστος Κάππας (φωνητικά), Γιώργος Κασαπίδης (κιθάρες, μπάσο, φωνητικά) και Αποστόλης Μανάος (κιθάρες) μας υποδέχτηκαν με χαμόγελο αλλά και… φαγητά! Μάλιστα, δεν μας άφησαν χωρίς περιποίηση και καλό είναι να το τονίζουμε αυτό καθώς δεν μπορεί και δεν πρέπει ποτέ να είναι δεδομένο εκ των προτέρων. Μας μίλησαν για το δίσκο τους, ο οποίος είναι προϊόν μακράς φιλίας των συντελεστών, που πάντα ήθελαν να κάνουν κάτι μαζί και τώρα που βρέθηκε η ευκαιρία δεν την άφησαν να πάει χαμένη. Ο δίσκος πήρε περίπου ενάμιση χρόνο για να δημιουργηθεί, κι ενώ πήγαινε για ΕΡ αρχικά, τελικά γράφτηκαν κι άλλα κομμάτια που οδήγησαν σε full length. Τη στιγμή που μιλάμε υπάρχει ήδη ορίζοντας για το νέο δίσκο, με τη μπάντα ωστόσο να προτίθεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των κυκλοφοριών με ένα ΕΡ πιθανότατα. Κυκλοφόρησε αρχικά σε 500 κόπιες με το πλάνο να είναι να κοπούν κι άλλες αν υπάρχει αποδοχή. Αφήνουμε το τελικό συμπέρασμα μετά την ανάλυση των κομματιών και ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο:

  1. Hard as rock (3:25)
    Το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου το οποίο γυρίστηκε και σε βίντεο, είναι αυτό που θέτει τον τόνο και περιμένεις περίπου τι θα ακούσεις στη συνέχεια. Κομμάτι που μιλάει για τη heavy metal ζωή γενικά, για τις μηχανές, τα πάρτυ και το πόσο ανέμελος μπορείς να νιώθεις έχοντας και τη σιγουριά ότι είσαι σκληρός εν γένει. Το αρχικό του riff είναι κάτι μεταξύ 80s SAXON meets OZZY ενώ το στακάτο σόλο οδηγεί σε μια πολύ όμορφη τελειωτική νότα με ένα διαφορετικό riff. Ιδανική αρχή σε ένα δίσκο που ξέρεις από την αρχή ότι δε θα σε κουράσει.
  2. Adrenalize (4:51)
    Ένα από τα πρώτα κομμάτια που γράφτηκαν για το δίσκο, ένα βαρύ riff που ακολουθείται στο υπόβαθρο από Lead. Έχει ένα πολύ ωραίο κόψιμο πριν το ρεφρέν, το οποίο είναι χαρακτηριστικότατο και το θυμάσαι από την πρώτη ακρόαση, ενώ στο τέλος του κομματιού το αρχικό θέμα επαναλαμβάνεται όμορφα. Πραγματεύεται το θυμό και το ξέσπασμα ενός ανθρώπου από διάφορα που τον περικυκλώνουν και εκνευρίζουν γενικότερα και μοιάζει με λύτρωση στο τέλος.
  3. Shadow killer (4:28)
    Eπικό και λυρικό κομμάτι, ήταν το τελευταίο που γράφτηκε για το δίσκο και παραλίγο να μην συμπεριληφθεί, ένα από τα πλέον αγαπημένα κομμάτια όλων των μελών. Υπήρχε ένα κομμάτι ονόματι “Metal warrior” που δεν μπήκε για να μπει στη θέση του το “Shadow killer”, το οποίο διακατέχεται από περάσματα που μπορεί να θυμίσουν early CANDLEMASS/SORCERER. Θα είναι το δεύτερο βίντεο κλιπ του δίσκου και σίγουρα αποτελεί μια από τις πλέον χαρακτηριστικές στιγμές του.
  4. The devil’s contract (4:17)
    Mιλάει για έναν άνθρωπο που στη ζωή του έχει καταντήσει loser και έτσι ο Διάβολος του προσφέρει μια «συμφωνία» από την οποία κλασικά θα βγει χαμένος, χωρίς ωστόσο να ξέρει το τελικό αποτέλεσμα από πριν. Αρχή με μπάσο πολύ όμορφη, αργό και ρυθμικό με πολύ μελωδικό ρεφρέν και σίγουρα το μελωδικότερο κομμάτι στο δίσκο. Γράφτηκε 3ο για το άλμπουμ και επίσης αποτελεί αγαπημένη στιγμή των μελών, ενώ θα ήταν παρόν στο ΕΡ που θα κυκλοφορούσε το οποίο όπως αναφέραμε, έγινε τελικά δίσκος.
  5. Into the cage (3:40)
    Εδώ είναι πιο απλά τα πράγματα, το κομμάτι μιλάμε για ξύλο, UFC/WWF καταστάσεις και όποιος γλυτώσει τα δόντια του και τα πλευρά του, είναι ο νικητής. Η μπάντα πειραματίστηκε εδώ με τα παραμορφωμένα φωνητικά, σε ένα πολύ βαρύ και «αλήτικο» κομμάτι με αργή αρχή και πολύ ρυθμικό riff, ενώ έχει κι αυτό ένα από τα χαρακτηριστικότερα ρεφρέν του δίσκου.
  6. Angel of death (3:56)
    Ο τίτλος προκαλεί ωραίους συνειρμούς ε; Μιλάμε για άλλο ένα επικής χροιάς κομμάτι στο δίσκο όπου ο Άγγελος του θανάτου κατεβαίνει στη γη και αρχίζει να στέλνει ψυχές εκεί ψηλά. Το κομμάτι αυτό γράφτηκε 2ο για το δίσκο και άλλαξε όλη τη λογική του καθώς ήταν βαρύτερο απ’ όσο νόμιζαν έτσι καθόρισε και την κατεύθυνση του υλικού. Γλυκιά αρχή, βαριά riff, δίκαση στο υπόβαθρο και ένα κολλητικό ρεφρέν συνιστούν την ουσία του.
  7. Τhe ghost of Sparta (3:06)
    Το μικρότερο κομμάτι του δίσκου έχει να κάνει με God of war καταστάσεις (από ’κει βγήκε η έκφραση «Είσαι Κράτος» αλλά που να ξέρετε οι αμαθείς…). Aρκετά ροκ το ξεκίνημα του με μελωδικό και βαρύ συνάμα πέρασμα ταυτόχρονα, ενώ ακολουθεί ένα φοβερό σημείο με μπάσο που σε κάνει και εστιάζεις εκεί το δίχως άλλο.
  8. Lizzy (4:35)
    Η μπαλάντα του δίσκου, ένα πανέμορφο κομμάτι το οποίο δυστυχώς μιλάει για την απώλεια ανθρώπων γύρω μας με τον κιθαρίστα Αποστόλη Μανάο να έχει χάσει τη γυναίκα του πρόσφατα από καρκίνο. Εκφράζουμε και δημόσια τα συλλυπητήρια μας και με την ευχή όσοι αγαπάμε γύρω μας να μην φεύγουν πρόωρα. Μπροστά στο νόημα του κομματιού η περιγραφή του περισσεύει αλλά είναι μια πολύ όμορφη στιγμή στο δίσκο που αφήνει ανοιχτό το πεδίο για ιδανικό κλείσιμο.
  9. Motordeath (3:37)
    To “Harley” κομμάτι του δίσκου, μιλάει για τις μηχανές γενικότερα και το συναίσθημα του να τις καβαλάς και να βρίσκεσαι στο δρόμο ανέμελος. Δεν είναι κάποια παραπομπή στους MOTORHEAD όπως ρωτήσαμε σχετικά και ο δίσκος κλείνει φοβερά με ένα up tempo κομμάτι που αφήνει τις καλύτερες δυνατές εντυπώσεις, διότι όπως πάντα αναφέρω, είναι πολύ σημαντικό το κλείσιμο ενός δίσκου να είναι ανάλογο με την αρχή του.

Στα 35’ διάρκειας του –άκρως φιλική προς τον ακροατή- το “Hard as rock” είναι ένας διασκεδαστικότατος δίσκος, απλός αλλά όχι απλοϊκός στη δομή του, με τον Χρήστο Κάππα να μη θυμίζει τόσο τον πρότερο εαυτό του μετά από τόσα χρόνια, αλλά να τραγουδάει με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι τον έχουμε συνηθίσει. Η παραγωγή του Γιώργου Κασαπίδη είναι ευλογία καθώς κάθε μπάντα θέλει να έχει μέλος που είναι και ο παραγωγός ταυτόχρονα. Όλα ακούγονται ιδανικά, υπάρχει ανεμελιά στο τελικό αποτέλεσμα και σίγουρα προκρίνεται η φιλική ατμόσφαιρα στην οποία γράφτηκε και ότι αποτελεί προϊόν αγάπης για τον ήχο γενικότερα. Το συγκρότημα γνωρίζει καλά τι ισχύει με τις παρούσες συνθήκες αλλά περιμένει τη στιγμή που θα μπορέσει να κάνει και κάποιες συναυλίες και από την πλευρά μας, ευχόμαστε στο δίσκο να είναι καλοτάξιδος και ευχαριστούμε το συγκρότημα που μας προσκάλεσε και μας έκανε να νιώσουμε ευπρόσδεκτοι σε μια πολύ ωραία βραδιά γενικότερα. Αναμένουμε τη συνέχεια στο μέλλον τους, ενώ για το δίσκο θα διαβάσετε περισσότερα λεπτομερώς μελλοντικά.

Άγγελος Κατσούρας

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Greece attacks

DISHARMONY – “Gods made of flesh” (προακρόαση)

Published

on

Την Κυριακή 3 Απριλίου και ώρα 8 μ.μ. βρεθήκαμε με χαρά στην προακρόαση που είχαν οργανώσει οι DISHARMONY για το τρίτο –και όντως καλύτερο μέχρι στιγμής- άλμπουμ τους, ονόματι “Gods made of flesh”. Zero Gravity Studios ο τόπος του… «εγκλήματος» και τι πιο ευχάριστο από ένα Κυριακάτικο απόγευμα με μια δόση βαρύ λιωμένου μετάλλου που θα κάνει αίσθηση σε ότι αφορά όλη την Ελληνική σκηνή και γιατί όχι κι εκτός των συνόρων αυτής. To “Gods made of flesh” είναι ένα θεματικό άλμπουμ που αφορά τις διαφορετικές μορφές σκλαβιάς που αντιμετωπίζουμε από τη μέρα που γεννιόμαστε. Η σύνθεση της μπάντας που ηχογράφησε το δίσκο αποτελείται από τους Χρήστο Κουνέλη (φωνητικά), Γιάννη Καρουσιώτη (κιθάρες), Στέφανο Γεωργιτσόπουλο (επίσης κιθάρες), Παναγιώτη Γατσόπουλο (μπάσο) και Νίκο Μίρα (τύμπανα) και πάμε να δούμε γρήγορα γιατί ο δίσκος αυτός είναι άκρως ξεχωριστός και γιατί άφησε όλους τους συναδέλφους που παραβρέθηκαν στο χώρο με θετικότατες εντυπώσεις.

  • The cynic and the beggar (Enslaved to Eudemonia) (5:20)
    O δίσκος μπαίνει με φόρα κι ένα πολύ βαρύ σημείο με ρυθμικότατα τύμπανα κι εναλλαγές με τριπλές στα riff και τρομερή δύναμη γενικότερα, τα φωνητικά «σβήνουν» στην πορεία και στη συνέχεια ανεβαίνουν εκ νέου. Το ρεφρέν είναι πολύ χαρακτηριστικότατο ενώ έχουμε νέα αλλαγή με δίκαση και κύριο riff να παίζονται παράλληλα. Το lead είναι το κάτι άλλο, με tapping της μεγάλης του Jeff Loomis σχολής (η αγάπη για τους NEVERMORE δεν κρύβεται, εξ ου και ο χαρακτηρισμός «NEVERMORE της Ελλάδας» στα πρώτα τους θρυλικά demo), ενώ ο ρυθμός σπάει ξανά με σημείο που οδηγεί στην αρχή του κομματιού, επαναλαμβάνεται το ρεφρέν και στο τέλος τα τύμπανα κυριαρχούν πηγαίνοντας το κομμάτι καροτσάκι μέχρι τέλους με το ρυθμό να γίνεται πιο έντονος.
  • Νogard (Enslaved to guilt) (4:23)
    Το μικρότερο κομμάτι του δίσκου και ίσως το πιο καταιγιστικό. Καθαρό thrash riff στην αρχή, σε βαθμό ομοβροντίας, το lead που ακολουθεί είναι μελωδικό και τεχνικό, ενώ πάνω στο ρυθμό ακολουθεί νέο lead (τα έχουν άφθονα τα παιδιά), ενώ ακολουθεί ένα πιο σιγανό σημείο αλλά με πιο δυνατά τύμπανα. Το σημείο με το αρχικό thrash riff επαναλαμβάνεται στη συνέχεια ενώ μια φοβερή τσιρίδα του Χρήστου κάνει την εμφάνιση της στο τέλος για να κλείσει εμφατικά το κομμάτι.
  • Cruel and bitter (Enslaved to lust) (5:47)
    Δικασάτη αρχή στο κομμάτι, με τον ήχο των τυμπάνων γενικά στο δίσκο να είναι κορυφαίος, πεντακάθαρος και όσο δυνατός πρέπει για την καταπόνηση του σβέρκου σας. Ένα αργό σημείο αλλαγής φέρνει ένα πολύ ωραίο lead στο υπόβαθρο, ενώ μια δυνατή ηχητικά αλλαγή και μια κραυγή στο υπόβαθρο ξανά μας οδηγούν σε ένα ακόμα lead, για να κλείσει το κομμάτι αρχικά με ένα βαρύ αργό σημείο και ένα πιο «υπνωτικό» κλείσιμο στο τέλος, ειδικά σε συνάρτηση με την αρχή του.
  • The cry of the Gods (Enslaved to greed) (6:59)
    Ένα πραγματικά ατελείωτο κομμάτι, του οποίου τη διάρκεια νιώθαμε όσο παιζόταν αλλά από την άλλη δε θέλαμε και να τελειώσει. Ξεσηκωτική αρχή με δίκαση, αλλαγή και επανάληψη του αρχικού σημείου, ενώ αλλάζει σε πιο mid-tempo ρυθμό. Ακόμα μια αλλαγή με μια ακόμα κραυγή οδηγεί στο πρώτο lead, ενώ το σπάσιμο του κομματιού είναι ένα φοβερό σημείο που σε αρχικό στάδιο με έκανε να πω ότι είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Απανωτά leads οδηγούν σε ένα ακουστικό outro με σχεδόν flamenco χροιά στην κιθάρα. Ίσως το αριστούργημα του δίσκου; Ποιος ξέρει…
  • Dreamers lost (Enslaved to ignorance) (1:43)
    Ένα μικρό ιντερλούδιο που ξεκινάει με μπάσο και ακουστική κιθάρα, με τα φωνητικά του Χρήστου να θυμίζουν πολύ έντονα Warrel Dane (στον οποίο και είναι αφιερωμένος ο δίσκος μεταξύ άλλων για την χρόνια έμπνευση που παρείχε στο συγκρότημα), ενώ η χροιά του δεν διστάζει να πιάσει και ύφος κοτζάμ Geoff Tate σε στιγμή που προκαλεί ανατριχίλα το λιγότερο. Ότι πρέπει για ορεκτικό πριν έρθει το…
  • Of flesh (Enslaved to the human senses) (7:23)
    Βαρύτατη αργή αρχή, φαινόταν ότι θα είναι μεγάλο σε διάρκεια πριν καν αναπτυχθεί. Ένα μελωδικό lead οδηγεί σε αλλαγή με πάλι έντονη Geoff Tate χροιά στη φωνή, νέα αλλαγή με πολύ δυνατά τύμπανα, φωνητικά που απαγγέλουν και συνεχή κατεβάσματα από riffs που προφανώς θυμίζουν πάλι NEVERMORE (ο έρωτας κι ο βήχας δεν κρύβονται) και έχουμε πάλι απαγγελία φωνητικών σε ένα αργό ακουστικό σημείο. Ακολουθεί ένας ιδιαίτερα αλλόκοτος κι απρόβλεπτος ρυθμός πάλι με flamenco κιθαριστική χροιά. Ένα βαρύ ξέσπασμα σπάει την… ησυχία (λέμε τώρα) ενώ πάλι ένα ακόμα σημείο που παραπέμπει σε NEVERMORE και τον συγχωρεμένο Warrel Dane οδηγεί σε ένα γρήγορο σημείο και στο τελικό lead που τελειώνει το κομμάτι.
  • Trigger of pleasure (Enslaved to the media) (4:35)
    Ε-Κ-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Η αρχή κομματιού με ένα σημείο που όσο και να το περιγράψω θα το αδικήσω, πρέπει να ακούσετε το δίσκο για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. Το riff δείχνει ότι τείνει να θρασάρει περισσότερο, αλλά κρατάει ένα σταθερό up-tempo ρυθμό που δεν ξεφεύγει (για την ώρα), μέχρι να σκάσει ένα υπεργρήγορο ξέσπασμα το οποίο μας επιστρέφει στο αρχικό σημείο του κομματιού. Ξανά θρασάρισμα, ξανά αλλαγή, ξανά εκπληκτικά κατεβάσματα και leads, μιλάμε για πανικό και χαοτικό συναίσθημα οργής που αποτυπώνεται τέλεια και μέσω στίχων.
  • Desertion (Enslaved to illusions) (6:32)
    Ακουστική αρχή με ένα σημείο τέρμα OPETH (“Still life” περιόδου, πριν το μπαμ με το “Blackwater park”), το οποίο ακολουθεί μια πολύ ωραία αλλαγή με δυνατό και γρήγορο σημείο, με τα φωνητικά αρκετά μπροστά, και ένα lead με χροιά NEVERMORE meets OPETH. Up-tempo αλλαγή με έντονη thrash δίκαση από πίσω και με το κομμάτι να κλείνει με ένα fade out λες και lead-άρουν οι κιθάρες. Μια νέα πτυχή της μπάντας που τους πάει πάρα πολύ.
  • The shores of our destiny (Enslaved to deceit) (1:05)
    “The shores of our destiny are not of this world”, αυτό είναι το κύριο νόημα του δεύτερου ιντερλούδιου του δίσκου. Ακούγονται ήχοι θάλασσας όπως και ανθρώπων τους οποίους δυστυχώς η θάλασσα πήρε για πάντα στην υγρή αγκαλιά της, η μικρή του διάρκεια προϊδεάζει και βάσει concept ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του…
  • Under the waves (Enslaved to hope) (5:32)
    Εδώ αναπτύσσεται πλήρως η ιδέα του θαλάσσιου ταξιδιού των προσφύγων, πολλοί από τους οποίους στην προσπάθεια να αλλάξουν τη ζωή τους προς το καλύτερο, έχασαν τις ζωές τους στη θάλασσα. Τραγικό πραγματικά και σαν εικόνα και σαν vibe. Ένα μπαλαντοειδές κομμάτι που χρονολογικά υπάρχει από το 2008-2009, με απαλά φωνητικά που αντιπροσωπεύουν την τραγωδία που πραγματεύεται και κλείνει με ένα πολύ δυνατό break λίγο πριν το οριστικό τέλος του δίσκου.
  • L.I.F.E. (Enslaved to the mortal fate) (8:04)
    O Χρήστος μου αποκάλυψε τα αρχικά του κομματιού με τον όρο να μην τα αναφέρω (κύριος). Το κομμάτι είναι το μεγαλύτερο του δίσκου και θα ήταν ξεχωριστό και μόνο για τα σημεία από την «Ασκητική» και την «Οδύσσεια» του Νίκου Καζαντζάκη, τα οποία ερμηνεύονται με τη θρυλική φωνή του Βασίλη Διαμαντόπουλου (υπόκλιση και δέος σε έναν από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών). Δυνατή αρχή, συνεχή riffs, αλλαγές , ακουστικό σημείο με φωνητικά που απαγγέλουν κι ένα δυνατό ξέσπασμα οδηγούν σε ένα Α’ ΚΛΑΣΗΣ lead (το καλύτερο του δίσκου σίγουρα, το φύλαγαν για το τέλος) με αδιάκοπο tapping κι όλες τις όμορφες υπερβολές που δημιουργούν μια ΣΟΛΑΡΑ! Δραματικά φωνητικά οδηγούν σε ένα σχεδόν υπερηχητικό/στριφογυριστό riff (ΜΑ ΤΙ ΣΗΜΕΙΟ!) και τελικά το κομμάτι να κλείνει με fade out σημείο. Στο ερώτημα μας αν τελικά μέσα από την περιπέτεια του δίσκου αχνοφαίνεται φως στο τούνελ και το σκοτάδι της σκλαβιάς, δεν πήραμε σαφή απάντηση, αλλά δεν εισπράξαμε και πλήρη άρνηση, οπότε ίσως η αλήθεια να κρύβεται κάπου στη μέση, ως θετικοί άνθρωποι θα δούμε το ποτήρι μισογεμάτο.

Οι DISHARMONY κατ’ εμέ οφείλουν να είναι περήφανοι για το “Gods made of flesh”. Ακόμα κι αν δεν μου άρεσαν τα κομμάτια –που όπως καταλάβατε ευτυχώς δεν ισχύει- ο ήχος είναι για σεμινάριο. Δεν είναι μόνο η τρομερή αρμονία ανάμεσα σε κιθάρες και τύμπανα και πόσο υπέροχα δένουν, προσφέροντας απίστευτο όγκο, καθαρότητα και δύναμη στο τελικό αποτέλεσμα. Τα φωνητικά που σε άλλες περιπτώσεις με την υφή του ήχου θα έμοιαζαν αρκετά πίσω, χρησιμοποιούνται με τέτοιο τρόπο που βγαίνουν στο προσκήνιο όπως κι όσο πρέπει και είναι σημεία που πραγματικά χαζεύεις παικτικά με όσα γίνονται στο άλμπουμ. Ένα άλμπουμ 57’ που δεν είναι εύκολο στην ακρόαση καθώς μπορεί εγώ σαν σπαστικός να το θυμάμαι ήδη απ’ έξω με μια ακρόαση, αλλά έχει πολύ κρυμμένο πλούτο και δε θα διστάσετε να του δώσετε επαναλήψεις, είτε για να θαυμάσετε ξανά τα σημεία που είναι το ατού του (καθαρά στην κρίση του καθενός αν εστιάσει σε ταχύτητα, όγκο, θεατρικότητα και έκφραση), είτε να «πιάσετε» κάτι που σας ξέφυγε στην αρχή ακόμα περισσότερο. Ο δίσκος πραγματικά έχει τον χαρακτήρα της live κατάστασης, ήδη φαντάζομαι να κάνουν συναυλία και να κατεδαφίζουν το μέρος με τη δύναμη τους. Και να σας πω και την αμαρτία μου, με την απώλεια των NEVERMORE και με τα παιδιά να τους έχουν περήφανα ως κύρια επιρροή χωρίς να χρειάζεται να το κρύψουν (άσε που δε νομίζω να θέλουν), είναι ακόμα πιο όμορφη η κυκλοφορία αυτή, καθώς οι πάλαι ποτέ κραταιοί Αμερικάνοι θεοί που πήγαν το μέταλλο έτη φωτός μπροστά μπορεί να μην υφίστανται, αλλά οι DISHARMONY όχι απλά τους έχουν ως βάση, αλλά κατορθώνουν να βγάλουν και τον προσωπικό τους χαρακτήρα με ένα ήχο που αν είχαν κάνει πράγματα λάθος θα τους χαντάκωνε μια και τα πάντα κρίνονται στις λεπτομέρειες. Το “Gods made of flesh” δείχνει ότι και οι θεοί είναι θνητοί και γίνονται ένα με τον ανθρώπινο πόνο, ίσως επειδή οι ίδιοι τον προκαλούν; Ίσως επειδή δεν κάνουν κάτι για να τον αποτρέψουν; Σε κάθε περίπτωση η δύναμη του δίσκου και το concept που αναπτύσσεται, μας κάνει να δανειστούμε τη ατάκα του Hatori Hanzo στα Kill Bill, όπου ο θαυματουργός κατασκευαστής katana σπαθιών πέταξε τη μυθική ατάκα «κι ο θεός αν κοπεί από αυτό, θα ματώσει». Και το “Gods made of flesh” είναι ένα katana με τρομερά κοφτερή λεπίδα που δεν θα σου αφήσει επιλογή για harakiri, αλλά αν το στρέψεις εναντίον σου, σίγουρα το λάθος σου θα αποβεί μοιραίο. Ακούστε προσεκτικά αυτό το δίσκο όταν βγει και δώστε στα παιδιά τα εύσημα που πραγματικά αξίζουν.

Ο δίσκος θα διανεμηθεί από την Ουκρανική GrimmDistribution και την Ρώσικη More Hate Productions. Φαντάζομαι τα παιδιά δεν φαντάστηκαν τι αντίθεση θα δημιουργούσε αυτό με όσα γίνονται στις δυο πρώην Σοβιετικές χώρες τον τελευταίο καιρό.

Άγγελος Κατσούρας

Continue Reading

Greece attacks

THE SILENT WEDDING – “Ego path” (listening session)

Published

on

Μετά από ενάμιση χρόνο, κατηφορίζουμε εκ νέου σε προακρόαση δίσκου δια ζώσης. Τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, οι prog/power ανερχόμενοι συμπατριώτες μας THE SILENT WEDDING, γνωστοί στους κύκλους του ντόπιου underground (αλλά και του εξωτερικού, μετά ειδικά από τη πιο πρόσφατη περιοδεία τους με τους THRESHOLD τον Οκτώβριο – Νοέμβριο του 2018), μας υποδέχτηκαν στον πολύ φιλόξενο χώρο των Underground studios στο Περιστέρι. Ετούτη τη φορά, στην οροφή του χώρου, εν αντιθέσει με την προηγούμενη κλειστή αίθουσα. Ο λόγος; Μα φυσικά η προακρόαση του ολοκαίνουργιου δίσκου τους με τίτλο “Ego path”, με εξώφυλλο που  φιλοτέχνησε ο τιτάνας Travis Smith (DEATH, NEVERMORE, OPETH, FLOTSAM AND JETSAM) αποκαλώντας το “το καλύτερο μου έργο για το 2021”. Άκρως βαρύνουσας σημασίας γνώμη αν ρωτάτε εμένα! Δίσκος επίσης, που ήταν ήδη έτοιμος ένα χρόνο, αλλά η γνωστή κατάσταση καθυστέρησε τη κυκλοφορία του.

Χωρίς πολλά-πολλά στις 21:50 άρχισε η ακρόαση του δίσκου. Αξίζει να σημειωθεί πως, όπως ο προκάτοχός του, παρουσιάστηκε υπό μορφή lyric video, επιμελημένο από τον γνωστό και μη εξαιρετέο Γιάννη Καϊμακάμη. Πολύ όμορφη πινελιά, αυτή η επιλογή. Συν τοις άλλοις, βοηθάει τον ακροατή να παρακολουθήσει τις ιστορίες που η μπάντα διηγείται. Ιστορίες σχετικές με την εσωτερική αναζήτηση του Εγώ του ανθρώπου, μέσα από τα δίπολα της ζωής του. Φως και Σκοτάδι, Χαρά και Λύπη, Ζωή και Θάνατος. Επίσης, πολλές από τις πληροφορίες που διαβάζετε αναφορικά με το δίσκο ως αυτό εδώ το σημείο, είναι αυτούσια παρμένες από το δίφυλλο που μας έδωσε η ίδια η μπάντα. Αρκετά όμως με αυτά, περνάμε στο δια ταύτα!

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ – Η ΠΡΟΑΚΡΟΑΣΗ:

  1. “The eternal enigma: Ο τίτλος από το προηγούμενο εξαιρετικό άλμπουμ γίνεται η εισαγωγή με κινηματογραφική σχεδόν αίσθηση για να ακολουθήσει το…
  2. “Time of darkness”: Με το στακάτο δυναμικό του riff μας βάζει στο κόσμο της μπάντας με το καλημέρα σας, με τη φωνή όσο δραματική τη θυμόμασταν από το προκάτοχο του και ένα βήμα παραπέρα! Το δε breakdown στη μέση είναι τοποθετημένο αρμονικά και λειτουργεί σαν ιδανική γέφυρα για το solo. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, και εδώ ξεκινάμε πολύ ωραία.
  3. “The sea of fate”: Γκρουβάτο, μοντέρνο και λυρικό μπάσιμο, με τα riffs να κυλάνε αρμονικά σε αυτό το μοτίβο, και το μπάσο να έχει το δικό του χώρο να ακουστεί στο εξαιρετικό ρεφρέν. Τα τύμπανα οδηγούν το κομμάτι με πολύ γουστόζικα θέματα. Ένα γερό breakdown συνοδεία πλήκτρων, χρησιμοποιείται σαν “χαλί” για το solo.
  4. “Caught in the web”: Ο γράφων έκανε συνειρμούς με τη σχεδόν συνώνυμη κομματάρα των DREAM THEATER. Ωστόσο το κομμάτι των THE SILENT WEDDING αποτελεί ένα δυναμικό mid-tempo ύμνο, με κάθε προοπτική για να γίνει single, κάτι στο οποίο βοηθάει το φοβερά πιασάρικο ρεφρέν του (ωραίες πλάτες τα πλήκτρα). Το δε solo για άλλη μια φορά, σούπερ!
  5. “Reveal the rain”: Μπαλαντοειδές ξεκίνημα που μου έφερε λίγο από CONCEPTION εποχής “Parallel minds” και το οποίο μας οδηγεί σε άλλο ένα mid-tempo δυναμίτη με τα τύμπανα να φτιάχνουν πολύ όμορφες δυναμικές. Το μεσαίο riff εθιστικό και ιδανική γέφυρα για άλλο ένα υπέροχο solo (όπου γίνεται μια mini “μάχη” με τα πλήκτρα).
  6. “Sinners in disguise”: Εδώ, ενώ παραμένει δυναμικό το κομμάτι, έχει μια υποβόσκουσα μελαγχολία στο πρώτο μπαλαντοειδές κουπλέ καθώς και στη μελωδία που ξεκινάει από τη γέφυρα και φτάνει στο ρεφρέν. Γκρουβάτο, ειδικά στο ρεφρέν, και εννοείται όσο riff-άτο πρέπει να ακούγεται! Ωραίο και το μικρό φωνητικό crescendo στο φινάλε.
  7. “Stealing the sun”: Περνάμε στη δεύτερη “πλευρά” του δίσκου με τα πλήκτρα να βγαίνουν μπροστά, σε μια από τις πλέον σκοτεινές στιγμές του δίσκου, δίχως να λείπει στιγμή ο λυρισμός, δοσμένος από την δραματική ερμηνεία του Μάριου Καραναστάση , ο οποίος κάνει τον ακροατή κοινωνό των εσωτερικών του στίχων. Πολύ ωραία η πινελιά με το ορχηστρικό φινάλε και τις χορωδίες.
  8. “Point of no return”: Μετά από ένα εντελώς progressive μπάσιμο, το κομμάτι γίνεται στακάτο, με μια γλυκιά κιθαριστική μελωδία αγκαζέ με τις πλάτες των πλήκτρων να χρωματίζουν ξεχωριστά το κομμάτι. Πλήκτρα που ακούγονται έντονα στο υμνικό ρεφρέν.
  9. “The final token”: Εισαγωγή με πλήκτρα και φωνή, αναδεικνύοντας πόσο δραματική και συναισθηματικά φορτισμένη μπορεί να γίνει η μουσική των THE SILENT WEDDING. Εδώ η μπάντα κάνει λίγο “φρένο”, μια και ξεκάθαρα μιλάμε για τη πιο μπαλαντοειδή στιγμή (μη πω καθαρή μπαλάντα) του δίσκου. Όλο το κομμάτι στημένο πάνω στα πλήκτρα με τις κιθάρες να χρωματίζουν είτε με μικρά αρπίσματα/μελωδίες είτε με το κιθαριστικό solo του.
  10. “Ethereal walls”: Οι δυναμικές επαναφέρονται σε ένα κομμάτι που ενώ πάλι πάνω από τις κιθάρες ακούγονται τα πλήκτρα, είναι εντελώς riff-άτο και στακάτο. Το μπάσο “αναπνέει” στο κουπλέ, κολακευμένο από τη καθαρή και δυνατή παραγωγή που επιμελήθηκε ο ίδιος ο κιθαρίστας της μπάντας, Δημήτρης Κατσαρός. Πολύ ωραία γέφυρα το μεσαίο riff για το solo. Άλλοι, θα έχτιζαν και κομμάτι πάνω του. Για να καταλάβουμε για τι ποιότητα συνθετών μιλάμε.
  11. “Song of the dead”: Δυναμικό κομμάτι με ένα εκπληκτικό ρεφρέν, όπου η κυκλική μελωδία των πλήκτρων το βοηθούν να αναδειχθεί ακόμα περισσότερο. Θα μπορούσε να είναι και αυτό single. Το μεσαίο μέρος, δίνει τη σκυτάλη στα πλήκτρα και σε ένα γλυκό κιθαριστικό solo, ακολουθούμενο από ένα χορωδιακό μέρος που θα λειτουργήσει εξαιρετικά σε ζωντανό σκηνικό. Έξτρα πόντοι για την αναφορά στο Game Of Thrones (“a song of ice and fire”). Σου λέει “όποιος το πιάσει, το έπιασε”!
  12. “A path to nowhere”: Ακουστική εισαγωγή που μας προδιαθέτει για μπαλάντα, και είναι όντως αυτό ακριβώς. Ένα ακουστικό outro με πλάτες από τα πλήκτρα, ο επίλογος σε ένα εξαιρετικό άλμπουμ, που όλοι οι οπαδοί του prog/power ιδώματος (ειδικά της πιο μοντέρνας έκφανσης του) ΠΡΕΠΕΙ να ακούσουν. Χθες.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ – Η ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ

51 λεπτά δίσκος που φεύγει νερό! Progressive/power δίσκος, το τονίζω! Κάτι το οποίο σε συνομιλία με τα μέλη της μπάντας έδειξαν να αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι, και φυσικά, κάτι το οποίο μπορεί να λειτουργήσει απίστευτα υπέρ τους. Κάπως έτσι, η προακρόαση τελείωσε με τη μπάντα να μας ευχαριστεί για την παρουσία μας εκεί, ανακοινώνοντας πως ο δίσκος, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κυκλοφορήσει στις αρχές του επόμενου έτους. Τα μέλη της, κάθισαν να συζητήσουν με τους παρευρισκόμενους σχετικά με τη πρώτη τους εντύπωση, σε ένα πολύ όμορφο, οικογενειακό (κυριολεκτικά και μεταφορικά) κλίμα. Εκ μέρους του ROCK HARD ευχόμαστε από καρδιάς, καλοτάξιδο και πάντα τέτοια! Εις το επανιδείν!

Γιάννης Σαββίδης

Φωτογραφίες: Stella Mouzi

Continue Reading

Greece attacks

CRIMSON FIRE – “Another Dimension” listening session

Published

on

Με το καλό όταν θα μπει η ζωή μας σε μία κανονικότητα, τα απλά πράγματα που μας στέρησε αυτή η ρημάδα περίοδος του covid, θα είναι αυτά που θα χαιρόμαστε περισσότερο από όλα. Ένα από αυτά τα πράγματα είναι και μία απλή μάζωξη με γνωστούς και φίλους και η ανταλλαγή απόψεων για το αγαπημένο μας θέμα, τη μουσική.

Έτσι λοιπόν την Δευτέρα 12/07 συγκεντρωθήκαμε καλοί φίλοι και συνάδελφοι στα Zero Gravity Studios, για να ακούσουμε την νέα δισκογραφική δουλειά των CRIMSON FIRE. Το όνομα αυτής – “Another dimension” – αφήνοντας ευθύς αμέσως να εννοηθεί ότι το συγκρότημα είναι έτοιμο να αρχίσει να ταξιδεύει σε μία νέα μουσική διάσταση.

Όσοι έχετε ασχοληθεί με τους CRIMSON FIRE πρέπει να είστε έτοιμοι για κάτι τελείως διαφορετικό απ’ ότι μας έχει συνηθίσει το συγκρότημα μέχρι σήμερα. Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω πολλές λεπτομέρειες μέχρι την επίσημη παρουσίαση του δίσκου, μπορώ να πω ότι έχουμε να κάνουμε με την πιο δουλεμένη και ώριμη κυκλοφορία τους. Η πρώτη εντύπωση που μου άφησε το “Another dimension” είναι ότι αποτελείται από συνθέσεις που δημιουργήθηκαν με πολύ μεράκι, αλλά κυρίως με αστείρευτη αγάπη και σεβασμό προς τις επιρροές που κουβαλούν τα μέλη της μπάντας. Και όταν μιλάμε για επιρροές, τα παιδιά έχουν καταφέρει να παντρέψουν σε ένα γεμάτο σύνολο 10 τραγουδιών, ήχους από IRON MAIDEN, EUROPE, MALMSTEEN, STRATOVARIUS, BLACK SABBATH, KISS, RIOT, SAVATAGE και σε μία μοναδική στιγμή και METALLICA! Και όλα αυτά μιξαρισμένα και υπό την πολύ καλή παραγωγή του Λευτέρη Νίκα.

Σε αυτό το σημείο να πω ότι σε αντίθεση με πολλά listening session που έχω παρευρεθεί, στην περίπτωση αυτή δεν ακούσαμε το άλμπουμ συνεχόμενα, αλλά μετά από κάθε τραγούδι είχαμε παύση για συζήτηση και σχολιασμό, με τους Γανίτη, Κουτέλη, Μπρίτσα και τον Λευτέρη Νίκα από την σκοπιά του παραγωγού, να μας δίνουν χρήσιμες πληροφορίες και μικρά ωραία trivia για κάθε τραγούδι ξεχωριστά.

Κλείνοντας θέλω να τονίσω πως μία ακρόαση αρκεί για να πούμε ότι το “Another dimension” είναι ένα άλμπουμ ελκυστικό, πολυδιάστατο και που αδυνατεί να σε αφήσει αδιάφορο. Το εκπληκτικό εξώφυλλο που το κοσμεί, από το έναν και μοναδικό Andreas Marschall παρακαλώ, που το κάνει πολύ ελκυστική επιλογή για τους λάτρεις του βινυλίου, σε συνδυασμό με τα δέκα πολύ καλά τραγούδια του, με οδηγούν στο συμπέρασμα πως οι επόμενες ακροάσεις που θα αφιερώσω επάνω του, θα μου αποδείξουν ότι πρόκειται για την πιο σημαντική κυκλοφορία των CRIMSON FIRE μέχρι σήμερα.

Το άλμπουμ κυκλοφορεί από την No Remorse Records στις 27 Αυγούστου και θα έχουμε πολλά περισσότερα να πούμε στην επίσημη παρουσίασή του. Μέχρι τότε καλή επιτυχία παιδιά και καλοτάξιδο!

Δημήτρης Μπούκης

Continue Reading

Trending

Copyright © 2022 Rock Hard Greece.

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece